คัดลอกลิงก์เเล้ว
DRUNK! (1) Style : South Park | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: DRUNK! (1)

Rate: ไม่อาจระบุได้

Pairing: Style (Stan x Kyle)

Note: สวัสดี สวีดัส ทุกท่านที่หลงเข้ามา นี่คือฟิคเรื่องแรกประเดิมเปิดไอดีมา ตอนนี้ไรท์กำลังติ่งสอบหาด(เซาท์พาร์ค)แบบขั้นรุนแรงมาก เราเป็นFC 2 คู่คือ Creek n’ Style ค่ะ!! ///////

ฟิคไทยหายากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่มีใครแต่งเลยหรืออออออออ ถ้าจะไปหาอ่านใน Tumblr กับ Wattpad ก็ไม่มีเวลา TT (อีกอย่างคือลบไอดีทิ้งไปแล้ว)

ฟิคนี้เป็นฟิควายนะคะ กรุณาทำใจก่อนเลื่อนลงอ่าน อาจจะมีคำผิดบ้าง (ไม่มีอาจ มันมีแน่ๆ)

ขอบอกว่า ฟิคนี้มีถ้อยคำที่ถ่อยและหยาบคายตามฉบับการ์ตูนอยู่ แต่เราจะพยายามแต่งให้มันดูซอร์ฟลงนะ T////u////T

Warning: ขอบอกก่อนนะคะว่า เราคิดฟิคนี้ขึ้นมาเพราะอยากเห็นเมะเมาแล้วกดเคะ คั่นเอาจากสมองอันน้อยนิดล้วนๆ อาจใช้ภาษาไม่สวยไปบ้างก็กราบขอโทษไว้ก่อนเลยนะคะ ; u ;

แล้วก็ ถ้าเผอิญไปคล้ายกับฟิคของใคร ส่งลิงค์ต้นทางมาหลังไมค์ได้เลยนะคะ แล้วเราจะลบฟิคนี้ทิ้งคะ ขอโทษที่ต้องมากล่าวอะไรซีเรียลๆแบบนี้นะคะ คือเราค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้มากๆค่ะ ไม่ด่าก็พอ ขอแค่กล่าวตักเตือนดีๆกันนะคะ เป็นคนรักสงบค่ะ ;___; //ทำปางห้ามญาติ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 31 ธ.ค. 60 / 22:07

บันทึกเป็น Favorite


Marsh Home : Stan’s Bed Room

            [บ้านครอบครัวตระกูลมาร์ช นะคะ ไม่ใช่บ้านบึง(Marsh)หรือ บ้านเดือน3(March)ทั้งนั้นคะ--- ]

บางทีก็คิดนะ ว่าไรต์ไม่ควรเล่นมุขนี้

 

          Happy Birth Day to You ~

          Happy Birth Day to Youuu

          Happy Birth Day dear Stan ~

Happy~ Birth~ Day~ to~ you~

 

ถ้าหากวันนั้นไม่มาถึง ก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพทุเรศแบบนี้

.

..

แo่งเอ้ย!

เพล้ง!

            เสียงแก้วแตกที่เกิดจากแรงบีบมือมหาศาล เป็นแรงบีบมือจากเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเตียงนอนของตนเอง แล้วแก้วที่เขาบีบอยู่นั้น เป็นแก้วดื่มวิสกี้ ที่แอบเอาขึ้นมาจากห้องครัว

สแตน มาร์ช เด็กผู้ชายธรรมดา ใบหน้าคมคาย ที่เกิดและเติบโตในเมืองเซาท์ พาร์ค มีครอบครัวที่อบอุ่น เป็นที่รักแก่ผู้พบเห็นทั้งคนที่โรงเรียนและคนในเมือง แต่ทว่า

            สแตนเป็นโรคทางจิตชนิดหนึ่ง ที่ไม่มีทางรักษาหายขาดได้ นั้นก็คือ Cynical Aswhole (โรคถากถางดูถูก)

           

            สแตนเริ่มเป็นโรคนี้หลังจากที่เขากับเพื่อนๆได้ฉลองวันเกิดที่เจ้าตัวอายุครบ 10ขวบ ผู้ป่วยที่เป็นโรคนี้จะได้ยิน มองเห็นหรือแม้แต่รสชาติอาหารที่ทานเข้าไปเป็นมูลของเสียไปหมด นอกจากนี้ผลข้างเคียงคือ เห็นอะไรก็ไม่พอใจ จะต้องติเตียน เสียดสี ดูถูก พลั้งปากอย่างไม่พอใจไปทุกๆอย่าง แม้แต่สิ่งที่อยู่รอบๆตัว

            สแตนไม่มีวันหายขาดจากโรคนี้ได้ มีเพียงแค่การบำบัดเท่านั้น โดยการบำบัดที่ดีที่สุดสำหรับ สแตนตอนนี้คือ การดื่มวิสกี้ทุกวัน

ครั้งแรกที่เกิดขึ้น มันยากที่จะยอมรับมัน ทั้งความเครียด ทั้งความเศร้า ทั้งความสิ้นหวัง รวมทั้งความเกลียดชังที่มีต่อตนเอง นอกจากไอ้โรคเฮงซวยบ้าๆนี้ยังมาเกิดกับเขาแล้ว รอบๆตัวก็ยังแย่ไม่แพ้กัน ทั้งโดนแฟนสาวทิ้ง เพื่อนสนิทบอยคอร์ต แล้วครอบครัวก็ต้องมาหย่าร้างกันอีก

มันเป็นอดีตไปแล้ว เขาผ่านมันมาได้ ครอบครัวกลับมาเป็นครอบครัวอีกครั้ง เพื่อนๆเริ่มยอมรับและเปิดใจให้กับสแตนอีกครั้ง

 

ทุกครั้งที่สแตนเริ่มออกอาการ เขาจะต้องดื่มหรือไม่ก็จิบวิสกี้สักช็อต ก่อนไปโรงเรียนและก่อนเข้านอน เพื่อให้เขาได้ใช้ชีวิตประจำวัน ในวันพรุ่งนี้อีกต่อไปได้

ทว่าทุกครั้งที่ดื่มก่อนนอน สแตนก็มักจะนึกถึงแต่เรื่องราวแย่ๆ กลายเป็นคนที่สิ้นหวังต่อโชคชะตา อยู่ด้วยความโดดเดี่ยว ได้แต่อ้อนวอนและถามไถ่พระเจ้า ว่าทำไมพระเจ้าถึงประทานคำสาปนี้มาให้เขา

.

..

ไร้เสียงวี่แววใดๆ ไม่มีใครเลย ที่จะให้คำตอบเขาได้ ไม่มี

 

            สแตนใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เงยหน้าพร้อมกับสำรวจสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป เศษแก้วที่เปรอะไปด้วยของเหลวสีเหลืองอำพันและสีทับทิมแดงก่ำเต็มพื้นไปหมด

            อา….ให้ตายสินี่ต้องทำความสะอาดอีกแล้วหรออึก!”

           

            ต้องจัดการ ทำความสะอาด ทำลายหลักฐานให้เรียบร้อย เพราะแม่ของเขาชอบเข้ามาทำความสะอาดห้องบ่อยๆ ทั้งขวดวิสกี้ ทั้งแก้ว ต้องซ่อนแบบไม่เป็นหลักแหล่ง บางทีก็ซ่อนในกระเป๋าหนังสือเรียน หรือไม่ก็ใส่ในลิ้นชักกางเกงใน

             เมื่อทำความสะอาดเสร็จ ร่างสูงก็ได้เอนทิ้งตัวลงกับเตียง ด้วยสภาพที่ยังเมามายเพราะฤทธิ์วิสกี้ สแตนรู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่ามือ เมื่อเขายกขึ้นมาดู ก็พบว่า มีรอยแผลบาดลึกจากการบีบแก้วอยู่หลายจุดโดยไม่รู้ตัว

            ฮะ ฮะ ฮา มาเจ็บเอาตอนนี้เนี่ยนะ? ฮะๆๆเฮ้อ…”

            สแตนต้องจำใจลงไปทำแผล ที่อุปกรณ์ทำแผลอยู่ในตู้ ห้องครัวข้างล่าง

 

            ไม่มีพิธีรีตองอะไรมารักษาแผลทั้งนั้น ทั้งยุ่งยาก ทั้งน่ารำคาญ สแตนราดแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อลงบนฝ่ามืออย่างไม่กลัวแสบ แล้วพันผ้าแบบลวกๆอันเป็นพิธีเสร็จสรรพ จากนั้นก็เดินเลยไปนั่งโซฟาที่ห้องนั่งเล่น เพราะเขารู้สึก ขี้เกียจ แล้วมึนหัวมากๆ ณ จุดๆนี้

            ไม่มีอะไรสนุกๆทำเลย ทีวีก็น่าเบื่อ มีแต่หนังโป๊(?) มันไม่ง่วง ไม่อยากนอน แต่ก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ถ้าให้ปีนบันไดกลับขึ้นไปกระเดือกวิสกี้ต่อก็ขี้เกียจ! พอจะค้นโทรศัพท์ส่องรูมแชท อยากคุยกับใครสักคน แต่ก็ลืมเอาไว้บนห้อง


พอมองไปทางหน้าต่าง มองไปยังบ้านที่คุ้นเคย เพื่อนบ้านของเขา บ้านของเพื่อนเขา บ้านของเพื่อนที่สนิทที่สุด แล้วก็เป็นบ้านของเพื่อน ที่สแตนรักมากที่สุด

            บ้านของ ไคล์ โบรฟลอพสกี้

.

..

            การกระทำมักไวกว่าความคิด รู้ตัวอีกที สแตนรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องนอนตัวเอง หยิบเสื้อโค้ทตัวเก่งพร้อมคว้าขวดวิสกี้ แล้วรีบตรงดิ่งไปยังบ้านของไคล์ทันที

            นี่มันก็ดึกมากแล้ว ทุกๆคนในบ้านโบรฟลอพสกี้ต้องมาไล่เขาแน่ ถ้าเขามากดกริ่งเปิดประตูหน้าบ้านแบบคนมีมารยาท ได้รับการอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่มาอย่างดี

 

ไม่ล่ะ!

นี่คือเวลาแห่งวิถีโจร!

 

หน้าบ้านของครอบครัวตระกูลโบรฟลอพสกี้จะมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง เป็นต้นไม้สูง แข็งแรง แต่ก็มีอายุมายาวนาน เพราะตั้งแต่สแตนเกิดมาเขาก็เห็นมันโตมานานแล้ว แต่ทว่าคุณเจอราล์ด พ่อของไคล์ก็ไม่เคยโค่นมันลงมาสักที

หากหันหน้าตรงมาทางหน้าบ้าน ห้องของไคล์จะอยู่หน้าต่างบานแรก ชั้นสอง ถ้าเริ่มนับมาจากทางซ้ายมือ

สแตนไม่รีรอ ปีนต้นไม้อย่างช่ำชอง แล้วเคาะไปที่หน้าต่าง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก


            ร่างบางที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา ส่งเสียงอู้อี้อย่างไม่พอใจ เพราะเสียงที่มารบกวนการนอนของเขา

            ไคล์! ไคล์! เพื่อน! นี่ฉันเองสแตน ช่วยเปิดที!”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงนั้น ดูคุ้นๆนะ เหมือนเคยได้ยินทุกวัน ร่างบางทนเสียงที่ดังลอดออกมาไม่ได้ จึงต้องค่อยๆลุกขึ้นมาดู เมื่อเห็นคนที่มาเยือนนอกหน้าต่าง ไคล์ก็เกิดตาสว่างขึ้นทันที เพราะนั้นคือ

            สแตน…!!”

            ไคล์ไม่มีรอที่จะเปิดหน้าต่าง แล้วรีบดึงมืออีกฝ่ายให้เข้ามาข้างในทันที

           

Broflovski House : Kyle’s Bed Room

เพื่อน นายมาทำอะไรที่นี่? นี่มันดึกแล้วนะ! มีอะไรรึเปล่า?ไคล์ยิงคำถามรัวเป็นชุด

ฮะๆ เปล่าๆ ฉันแค่อยากมาหานายน่ะ…” สแตนยิ้มบางๆแล้วตอบอีกฝ่ายไป

“…” ไคล์ได้แต่มองสแตนด้วยความฉงนแล้วรู้สึกแปลกๆ สแตนหรี่ตาลงแล้วไม่รีรอที่จะพุ่งเข้าไปกอดไคล์แบบแนบแน่น ฮะ-เฮ้ย!”

ทั้งสองล้มลงไปบนเตียงพร้อมกันโดยที่สแตนกำลังกอดคร่อมทับไคล์อยู่ตอนนี้ ไคล์~ เพื่อนรัก~ อา~ นึกแล้วเชียว~ ว่านายคือเพื่อนที่ดีที่สุด นายมันโคตรเป็นเพื่อนที่ดีสัสๆเลย!! ไคล์~

อ่าอือขอบใจ…”

เพื่อนนี่นายดื่มมาเหรอ?

“…”

            สแตนไม่ตอบ แต่สักพักเขาก็พยักหน้า โดยที่ยังกอดไคล์เอาไว้ ไคล์แสดงสีหน้าเรียบนิ่งและไม่มีท่าทีตกใจใดๆ เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนรักที่กำลังกอดเขาอยู่กำลังป่วยด้วยโรคที่รักษาไม่หาย

ไคล์ทำอะไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เลยกอดตอบแล้วตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจ เก่งมากเลยเพื่อน นายพยายามได้ดีสุดๆเลย สแตน

มันเป็นคำปลอบที่ดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรพิเศษ แต่มันกลับทำให้ร่างด้านบนรู้สึกดีใจจนเผลอกอดร่างด้านล่างแน่นขึ้นไปอีก

สะ-สะแตน อึด..อัดอะ-”

“…ขอบใจวะ ไคล์

.

..

            “สแตนอะไรแข็งๆน่ะมันมี..อะไรแข็งๆ มาโดนตรงโคนขาฉันน่ะ…” ร่างบางที่นอนแน่นิ่งขยับไม่ได้ กลับสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมบางอย่างจากร่างสูงมาถูตรงใกล้ๆกับโคนขา

            สแตนผละจากร่างบางที่เขาคร่อม แล้วค่อยๆยันตัวลุกขึ้น จากนั้นเขาก็ค่อยๆควักหยิบบางอย่างออกมาจากกางเกง

.

..

            ทาห์! ดาห์! นี่งายยย~

            “…” ไคล์เริ่มแรกเขากลัวและหวาดหวั่นคนตรงหน้ามาก แต่พอดูสิ่งที่อีกฝ่ายควักออกมา กลับรู้สึกโล่งอก เพราะมันคือ ขวดวิสกี้ขนาดพกพาทรงแบน

          นี่~ นี่~ มาดื่มกันเถอะ~ น๊าาา~ ไคล์จ๋าาา~

            “จะบ้ารึไง! ฉันดื่มด้วยไม่ได้หรอก…”

            “หงุง…”

            สแตนคะยั้นคะยอทุกวิธีทางเพื่อให้ไคล์ยอมมานั่งดื่มเป็นเพื่อน ถึงขนาดใช้ลูกอ้อนหน้าหมาหงอยก็แล้ว (เรียนมาจากสปาร์คกี้แน่ๆ) แต่ดูท่ายังไงก็ไม่ยอมอยู่ดี

            ทีแรกไคล์นั้นอยากไล่สแตนให้กลับบ้านมากๆ แต่ดูแล้วไม่ได้แน่ๆ สภาพพูดก็ไม่รู้เรื่อง หงุงๆหงิงๆ ดีไม่ดี อาจจะล้มเอาหัวไปซุกถังขยะหน้าบ้านพร้อมเอาขาชี้ฟ้า ไม่ก็ไปนอนกอดกับสปาร์คกี้ในสวนแน่ๆ

            ไคล์ได้แต่ถอนหายใจ แล้วมองสแตนที่ตอนนี้ทำเสียงสะอึกสะอื้น สะอื้นเพราะไม่มีคนดื่มด้วย หรือสะอึกเพราะวิสกี้ เอาสักอย่างนะนาย!

           

ไม่นานสายตาของไคล์ก็ได้เหลือบมองเห็น ผ้าพันแผลที่พันลวกๆอยู่บนฝ่ามือของสแตน

            สแตน เกิดอะไรขึ้นกับมือนาย?ไคล์ร้อนรนแล้วถือวิสาสะจับมืออีกฝ่าย

            อะ…” สแตนตกใจไม่น้อยที่จู่ๆก็โดนอีกฝ่ายถามแล้วจับมือข้างที่พันแผลเอาไว้ ไม่มีอะไรมากหรอกแค่แก้วบาดน่ะ อย่าใส่ใจเลย…”

            สแตนมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เขาก็ไม่เคยบอก หรือไม่เคยเล่าให้ฟังเลย ถ้าเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ เขาก็พอจะเล่าให้ฟังบ้าง แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ใหญ่เกินตัว ก็มักจะเก็บปัญหาที่อัดอั้นไว้ในใจ

            อ่องั้นหรอ…” ไคล์ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

สแตน ฉันจะนั่งดื่มด้วยกันกับนายก็ได้แต่ฉันจะดื่มน้ำส้มแทนนะ!”

.

..

            ไม่นาน ไคล์ก็เดินขึ้นมาพร้อมกับขวดน้ำส้มและกล่องปฐมพยาบาล

              ร่างบางนั่งตรงหน้าร่างสูงแล้วค่อยๆบรรจงทำแผลบนฝ่ามืออีกฝ่ายอย่างละเมียดละไม สแตนรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนที่แทบจะไม่ค่อยได้เคยเห็นจากตัวไคล์

            เพื่อนทำแบบนี้มันโคตรเกย์เลยวะ

            “เงียบปากไปสแตน!” ไม่รู้ว่าไคล์หงุดหงิดด้วยเรื่องอะไร หรือจะเพราะประโยคที่สแตนพูดเมื่อกี้กันนะ ร่างบางเลยเอามาลงที่ผ้าพันแผลโดยมัดให้แน่นขึ้นเข้าไปอีก

            อะ-โอ้ย! เบาๆๆๆๆ เจ็บๆๆๆๆ

            “หึ!”

.

..

            เด็กน้อยทั้งสอง นั่งใกล้กันอยู่ข้างเตียง สนทนาสัพเพเหระ หัวเราะสนุกสนานไปเรื่อยเปื่อย เรื่องทุกเรื่อง ที่ต่อให้วันนึงก็ไม่มีวันจบ

            ฮะๆๆๆๆ ฉันจำได้เลยนะ ตอนนั้นนายชี้หน้าแล้วด่าฉันว่า F*ck Yo*น่ะ ฉันล่ะโคตรจะเกลียดนายเลย ฮะๆๆๆๆ

            ไม่รู้ทำไมพอร่างสูงได้ยินประโยคเมื่อครู่ก็รู้สึกชะงักแล้วมองอีกฝ่ายที่หัวเราะลั่นขึ้นมา ทำไมกัน? มันตลกขนาดนั้นเชียวหรอ

            “อาไคล์ ฉันขอโทษ…”

            “หา? เฮ้ย! อะไรกัน ฉันไม่เก็บมาคิดมากแล้วน่า นายเองก็เหมือนกันเพื่อน อย่าเก็บมาคิดมากสิ!”

            “ไคล์ที่ฉันด่านายว่า F*ck Yo* น่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจก็จริงแต่ว่า…”

            “ประโยคต่อจากนั้น ฉันพูดจากใจจริงเลยนะ…”

            “เอะ?ไคล์ก็พอจะจำได้บ้างว่าในตอนนั้นสแตนพูดว่าอะไร แต่ทั้งๆที่มันเป็นแค่ประโยคธรรมดาๆ ไม่มีความรู้สึกอะไรเกินเลยไปกว่านั้น แต่ทำไมใจเต้นกันนะ แถมมาใจเต้นกับเพื่อนสนิทตัวเองนี่มันโคตรเกย์เลยนะเว้ย!

            “อาฉันเองกะ-ก็เหมือนกัน!”

            “…”

            “เอาละๆ นี่ดึกมากแล้วนะ! นอนกันเถอะ! นะ-นายจะนอนที่นี่ก็ได้นะ ฉันจะไปเอาฟูก หมอนกับผ้าห่มมาให้!” ไคล์ต้องการรีบตัดบทสนทนาให้เร็วที่สุดโดยการเปลี่ยนเรื่อง บัดซบ ปากไม่น่าพาซวยพูดเรื่องนี้เลย!!

            ไคล์กำลังลุกขึ้นเตรียมเก็บของ แต่กลับโดนสแตนดึงมือฉุดเอาไว้ไม่ให้ไปไหน พร้อมเหวี่ยงอีกฝ่ายให้นอนลงไปกับเตียง แล้วนั่งขึ้นคร่อมทับเอาไว้

            สแตน! ทำบ้าอะไรวะ!”

“…” สแตนไม่ตอบ พร้อมกับยกขวดวิสกี้ในมือดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วขว้างลงถังขยะ บัดนี้ความมึนเมาจากวิสกี้เข้าครอบงำ เริ่มที่จะพูดจาไม่รู้เรื่อง จับใจความได้แค่ว่า

ไคล์ฉันรักนาย

Kyle, I LOVE YOU…

 

ไม่ ไม่ ไม่ ม่ายยยยยยยยยยย! มันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!!!

ไคล์รู้ดี ว่าประโยคที่สแตนพร่ำบอกรักนั้นหมายถึงอะไร แต่ไคล์นั้นคิดกับเขาแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น ใช่เขารักสแตนไปมากกว่านี้ไม่ได้ ต่อให้ความรู้สึกที่มีมันจะเกินคำว่าเพื่อนไปแล้วก็ตาม แต่ยังไงความรักของพวกเขาสองคนมันไม่น่าที่จะเกิดและเป็นไปได้

เพราะถ้ามันเกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา เขายอมรับไม่ได้ ถ้าเขาจะต้องแยกจากเพื่อนที่สนิทที่สุดไป เพราะฉะนั้น ขอให้มันอยู่ถึงแค่ตรงนี้ อยู่ถึงแค่ตรงนี้ก็พอแล้ว

 

ทำไมถึงต่อต้านฉันกันล่ะ? เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอฉันไว้ใจนาย นายคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด!!

            สแตนไร้สติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง ปล่อยตัวไปตามสัญชาตญาณ ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะความเมาจากวิสกี้ หรืออาจจะเพราะความเดียวดายภายในใจ หรือไม่ก็อาจจะเป็น ความต้องการเพียงอย่างแรก ที่เขาอยากจะทำกับเพื่อนสนิทตรงหน้าเขา

 

            ร่างสูงต้องจัดการกับร่างบางอยู่นาน เพราะร่างใต้ร่างเขานั้น แม้จะผอมแล้วตัวเล็กกว่า ก็ใช่ว่าจะแรงน้อยสักนิด สแตนเริ่มลูบไล้ตรงที่คิดว่าจะเป็นจุดอ่อนของไคล์เพื่อให้ไคล์สงบลงแล้วไม่ขัดขืน

            ไคล์เริ่มโอนอ่อนไปตามการกระทำของสแตน กลิ่นเหม็นโฉบที่คละคลุ้ง ฝ่ามือร้อนระอุที่สัมผัส เสียงลมหายใจที่ได้ยินกันเพียงแค่คนสองคน

.

..

ใครมันจะไปยอมกันวะ!!!

ผวัะะะ!!!

 

            “อ๊ากกกกกกกกกก ไข่กรู!!!!! ไข่กรู!!!!! อ๊ากกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!”

            นับว่าโชคดี ไคล์ประคองสติตัวเองแล้วจัดการเจ้าเพื่อนบ้าตรงหน้าโดยการตีเข่าเข้าไปที่ใจกลางกล่องดวงใจอย่างเต็มที่ ถึงแม้ว่าไคล์จะไม่มีร่างกายกำยำแบบพวกนักกีฬายกน้ำหนัก แต่ถ้าเป็นเรื่องแรงของ หมัด เข่ากับหน้าแข้งล่ะก็ แม้แต่บัวขาวก็ยังต้องยอมรับเขาเป็นศิษย์

            ไคล์นั่งมองสแตนที่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังเจ็บปวดรวดร้าว นอนกลิ้งกุมกล่องดวงใจทายาทคนล่าสุดของนามสกุลครอบครัวตระกูลมาร์ช แต่คงต้องขอแสดงความเสียใจให้กับคุณและคุณนายมาร์ชด้วย เพราะตอนนี้ ทายาทของคุณโอกาสรอดมีแค่ 50:50 เท่านั้น

            ร่างบางมองร่างสูงด้วยอารมณ์ปะปนกัน ทั้งอาย ทั้งโกรธ ทั้งสมเพช พร้อมสบถเบาๆว่า สมมึง!”

            ร่างสูงที่ถูกจัดการแบบอยู่หมัด ที่บัดนี้เหมือนเจ้าตัวจะสร่างเมาแล้วด้วย ทั้งห้องตกอยู่ใต้ความเงียบ ไม่มีใครที่กล้าจะเริ่มเปิดบทสนทนา

            ฉันขอโทษ…” / “ฉันขอโทษ…” ทั้งสองเอ่ยขอโทษกันและกัน

            นายไม่ผิดสักหน่อย อย่ามาขอโทษสิ ฉันเองซิผิด ที่คิดจะปล้ำนาย…”

            “ฉันไม่ได้ขอโทษที่ฉันเตะไข่นายเพื่อน อันนั้นนายสมควรโดนแต่ที่ฉันอยากจะขอโทษคือฉันนายเป็นเพื่อนฉันถูกมั้ย? ฉันคิดว่าฉันน่าจะเข้าใจนายได้มากกว่านี้ ฉันน่าจะทำอะไรเพื่อนายได้มากกว่านี้สแตน…”

            สแตนหันตัวมองมาทางไคล์ คืนนี้ฉันขอนอนข้างนายได้มั้ย?

            “…”

            “เอาน่าๆ ฉันไม่ทำอะไรแล้ว ฉันนอนข้างๆนายตรงนี้ แค่นอนเฉยๆ ไว้ใจฉันเถอะ

            ไคล์ถอนหายใจเบาๆ โอเคก็ได้

           

            ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาสแตนหลับไป อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือไม่ก็อาการเจ็บไข่ แต่ไคล์ยังนอนไม่หลับ แล้วดูทุกการกระทำของสแตนผ่านสายตาตัวเอง

สแตนส่งเสียงพร้อมกับขยับตัวเล็กน้อย ซึ่งเขากำลังฝัน ดูจากลักษณะแล้วคงเป็นฝันร้าย อีกฝ่ายดูทรมาณมากๆ ไคล์ห่มผ้าและตบบ่ากล่อมให้เขาหลับ มันได้ผล สแตนรู้สึกผ่อนคลายแล้วหลับไปในที่สุด

 

ไคล์เองก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน เขาค่อยๆหรี่โคมไฟในห้องให้สลัว แล้วขยับเข้าไปใกล้ๆสแตน

นี่มันบ้าชัดๆ กับสิ่งที่เขาจะทำต่อจากนี้

            ร่างบางโน้มตัวลงใช้ริมฝีปากแตะไปที่หน้าผากมนของอีกฝ่าย แล้วค่อยๆซุกห่มผ้านอนหลับไปด้วยความเขินอาย

 

Good Night, Stanley.

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ emigo จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    1

    3/204

    2

    0%

    9 ก.ค. 62

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    3/1118

    8

    0%

    31 ธ.ค. 60

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    2/1233

    8

    0%

    12 ม.ค. 61

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:54
    ไม่ค่อยเห็นฟิคไทยเรื่องนี้เลย น่ารักค่า
    #8
    0
  2. วันที่ 21 มกราคม 2561 / 14:58
    น่ารักสุดๆๆๆ รักอ่ะ อยากได้คู่ kyman หรือ bunny จังคะ 
    #7
    0
  3. วันที่ 14 มกราคม 2561 / 17:28
    น้ำตาจิไหลลล หาอ่านยากเหลือเกินคู่นี้ ไอตัวเราจะเเต่งก็คิดบ่ออก โอ้ยยยยย ซาบซึ้ง(ขำตอนสเเตนโดนเตะ)ขอบคุณที่เเต่งค่ะ ตืดตามต่อๆๆๆๆ
    #6
    1
    • 14 มกราคม 2561 / 20:21
      หาอ่านยากจริงๆค่ะโดยเฉพาะฟิคไทย!! 5555555555555555555555555 ดีใจที่สนุกนะคะ ////7////
      #6-1
  4. วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:36
    คู่นี้คือดีค่ะะTvT/ซับเลือด ชอบคำบรรยาย ลั่นตลอด5555
    #5
    1
    • 14 มกราคม 2561 / 20:20
      ดีใจที่บันเทิงนะคะะะ 55555555555555555555
      #5-1
  5. วันที่ 7 มกราคม 2561 / 23:07
    ฮือออออ ชอบคู่นี้มากกกกก(เอาจริงๆเราก็ allkyleนะ...
    อยากแต่งแต่นี้ดองฟิคตัวเองเยอะเกิรเลนแบบ...;;7;;
    ชอบมากค่ะบรรยาได้สวยมากกก
    ถ้ามีผลงานอื่นจะคอยติดตามเน้อ แฮร่
    #4
    1
    • 9 มกราคม 2561 / 20:21
      สวัสดีค่าาา สาวกAllKyle--- 55555555

      โฮฮฮฮฮ แต่งเลยค่ะเรารออ่าน(?!)

      ขอบคุณมากๆนะคะ จากนี้จะฝึกปรือฝีมือแต่งให้ดีที่สุดเลยค่า ////7////
      #4-1
  6. วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:48
    เป็นสิ่งที่ตามหามานานแสนนาน ขอบคุณนะคะ//////
    #3
    1
    • 9 มกราคม 2561 / 20:19
      ยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้สนองคุณผู้อ่านค่าาาา ///////7///////
      #3-1
  7. วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:54
    โอ๊ยยยยยย เอ็นดูพวกนางจังค่ะ////7//// จะรบกวนมั้ย ถ้าขอให้แต่งคู่Kyman*พายเรือคนเดียว ถถถถ*
    #2
    1
    • 4 มกราคม 2561 / 23:19
      จริงๆเราอยู่สายAllKyleค่ะ-- แค่กๆ! ขาพาดเรือแทบไม่ไหวแล้วค่ะ!! 55555555555555

      เราสนใจkymanอยู่นะคะ ///-/// แต่ซีซั่นล่าสุดนี่ค่อนข้างจะลำไยคาร์ทแมนนิดนึง เอะอะฆ่าตัวตายๆ 555
      #2-1
  8. วันที่ 1 มกราคม 2561 / 21:20
    ชอบคำบรรยายมากค่ะ ให้อารมณ์สุดๆเลย
    #1
    1
    • 4 มกราคม 2561 / 23:16
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์มากค่ะะะะ จากนี้จะพัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆค่ะะะ T/////////T
      #1-1