ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2 แค่เริ่มต้นก็อาการหนัก 2-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

ตอนที่ 2 แค่เริ่มต้นก็อาการหนัก

 

            ร่างสูงใหญ่เดินเข้าห้องทำงานอย่างหัวเสีย ทำให้พนักงานหลายๆ คนที่จีราวัฒน์เคยพูดเล่นด้วยไม่มีใครกล้ามองแม้กระทั่งหน้า เพราะปกติพ่อหนุ่มเจ้าสำราญมักจะมีรอยยิ้มไว้แจกจ่ายให้สาวๆ ได้เพ้อฝันกันเสมอ


            “ฉันจะกลับไปดูแลงานที่ดูไบ ฝากนายดูแลทางนี้ด้วยแล้วกันเจมส์” เสียงเข้มสั่งเลขาหนุ่มวัยสามสิบกลางๆ ก่อนรองเท้าหนังยี่ห้อดังจะพาดขึ้นบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด


            “ดูเหมือนนายมีเรื่องต้องคิด” เจมส์ตั้งข้อสงสัย ใบหน้าคมของหนุ่มเชื้อสายจีนเจ้าของบ่อน้ำมันผู้ร่ำรวยจึงเงยขึ้นมอง ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่สลักสำคัญ


            “เรื่องไม่เป็นเรื่อง”


            “ถ้าเรื่องไม่เป็นเรื่องจริง คงไม่ทำให้เจ้านายของผมมานั่งหน้าเคร่งแบบนี้กระมัง...คุณคงไม่รู้ตัวว่าเป็นคนที่อ่านสีหน้าง่ายจะตายไป”


            “ขนาดนั้นเชียว งั้นนายก็อ่านให้หมดสิว่าฉันคิดอะไรอยู่ คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่ต้องถามมาก” เจมส์รีบหุบปากฉับเพราะอารมณ์ของจีราวัฒน์ในตอนนี้ดูไม่ค่อยปกตินัก เขาอยากรู้จริงๆ ว่าอะไรทำให้เจ้านายจอมเจ้าชู้และอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาบูดสนิทได้แบบนี้

.

.

 .

            หลังเลิกงานจีราวัฒน์มาสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนที่บ้านของวีรวิทย์ และทุกคนก็หัวเราะกันท้องคัดท้องแข็งกับเรื่องความทุกข์ใจที่เขาเพิ่งจะเอ่ยปากเป็นครั้งแรก หลังจากได้หลับนอนกับผู้หญิงบริสุทธิ์


            “แกนี่มัน...อุบส์! ฮ่าๆ ฉันจะบ้าตาย แกทำอย่างกับไม่เคยนอนกับสาวบริสุทธิ์งั้นล่ะไอ้วัฒน์ แต่ก็น่าอยู่หรอก ดันนอนผิดตัวซะนี่ ฮ่าๆ” พานุที่หัวเราะดังกว่าใครเพื่อนเอ่ยขึ้นพลางกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดกำลัง กระนั้นความขบขันก็ยังแสดงออกทางสีหน้าอยู่ดีจนจีราวัฒน์ชักจะโมโหที่ถูกเพื่อนหัวเราะ


            “แต่ฉันไม่ชอบสาวบริสุทธิ์ พวกนี้พอตื่นมาก็ร้องไห้จะเป็นจะตายแล้วเรียกร้องให้รับผิดชอบ!


            “แต่ที่แกเล่ามา น้องเขาไล่แกออกจากห้องนี่หว่า” วีรวิทย์เอาคำพูดที่จีราวัฒน์เพิ่งจะเล่าให้ฟังขึ้นมาอ้าง ซึ่งก็ทำให้เจ้าของเรื่องถึงกับสะอึก


            “ก็...ก็แล้วทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วยวะ กะอีแค่เสียสาว ดีเท่าไรแล้วได้คนอย่างฉันไปเปิดบริสุทธิ์ เฮอะ! 


ทุกคนพากันส่ายหน้ากับเรื่องพายเรือวนในอ่างของจีราวัฒน์ พยายามนักละที่จะทำให้ตัวเองดูดีและไม่เสียฟอร์ม


            “งั้นก็ถือว่าเป็นโชคดีของน้องเขาแล้วกันว่ะ ที่ได้แกเป็นคนแรก...หรือถ้าแกไม่อยากรับเลี้ยงน้องเขาก็ได้นะ เห็นไอ้เวย์มันบอกว่านารินเคยพาน้องสาวไปกินข้าวที่ห้องมันครั้งหนึ่ง มันบอกว่าสวยชะมัดยาด แค่คิดก็ขนลุกแล้วว่ะ โอ๊ย! อะไรของแกวะไอ้วัฒน์ มาถีบโต๊ะฉันทำไม?” พานุทำหน้าเหยเกปนงง เมื่อถูกถีบชนิดไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว ส่วนคนก่อเรื่องกลับทำหน้าตายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนพานุชักฉุนขึ้นมาจริงๆ


            “แกเป็นอะไรของแกวะ ฉันชักจะโมโหแล้วนะโว้ย”


            “แล้วไง?” คำตอบสั้นๆ แต่ชวนมีเรื่องทำเอาเส้นเลือดในสมองของพานุแทบแตก ตั้งท่าจะเข้าไปกระชากคอเค้นเอาความจริงจากเจ้าเพื่อนหน้าตายที่ลอยหน้าลอยตากวนประสาทเขาสุดกำลัง แต่โชคดีที่วีรวิทย์อยู่ตรงนั้นจึงเข้ามาเป็นกรรมการห้ามมวยคู่เอกเสียก่อน


            “เฮ๊ยๆ ใจเย็นโว้ย ค่อยๆ คุยกัน” พานุสะบัดแขนออกจากมือของวีรวิทย์ทันที


            “ถ้าแกหวงก็บอกมาดีๆ สิ ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็ทำหน้ากวนตีนแบบนี้ ว่ามาจะเอาไง!” พานุที่ไม่ค่อยโกรธให้เพื่อนถามเสียงต่ำอย่างเอาเรื่อง ด้านจีราวัฒน์ก็ไม่ได้น้อยหน้าเมื่อถูกกล่าวหาว่าหวงแม่สาวหน้าเด็กที่คิดว่ายังไม่พ้นนิติภาวะ ความโกรธที่ไม่รู้มาจากไหนก็แผ่รังสีออกทางสายตาอย่างน่ากลัวไม่แพ้กัน ด้วยความที่จีราวัฒน์เป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่ไม่เคยตกเป็นรองให้กับหญิงใดมาก่อน เรื่องแบบนี้จึงยากที่จะทำใจยอมรับได้ ปากกับใจจึงเริ่มทำงานไม่ตรงกัน


            “ฉันไม่ได้หวงแม่นั่นสักนิด แค่หงุดหงิดไปหน่อยที่ต้องมาเสียรู้ให้เด็กมัธยม แต่ที่ถีบแกไปเมื่อกี้น่ะเหรอ...แค่หมั่นไส้ โทษทีว่ะ”


            “เฮอะ หมั่นไส้หรือวะ...หมั่นไส้”


          พลั้ว!!

          



เกิดอะไรขึ้น????

เสี่ยวัฒน์ทำอะไรเพื่อนคะ 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ 

ฝากติดตามในแบบรูปเล่มด้วยน้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น