เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,426 Views

  • 1,334 Comments

  • 705 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    221

    Overall
    314,426

ตอนที่ 49 : ตอนที่ 13 จะแต่งหรือไม่แต่ง! 13-1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

ตอนที่ 13 จะแต่งหรือไม่แต่ง!

 

จีรายุปลอมตัวเข้ามาในอาณาเขตของวิลเลียม โดยใช้รหัสผ่านจากคนที่บิดาส่งเข้ามาแฝงตัว ชายหนุ่มและเพื่อนที่เป็นตำรวจสากลรีบมุ่งหน้ามาที่ตึกต้องสงสัยด้วยความรวดเร็ว สองหนุ่มเดินเข้าไปอย่างแนบเนียนและไม่มีใครสามารถจับพิรุธได้เลยเพราะยูนิฟอร์มที่สวมใส่เหมือนคนที่นี่ไม่มีผิดเพี้ยน


            จีรายุลงทุนหาไปทุกชั้น จนกระทั่งถึงชั้นสูงสุดของตึกแต่พอลองผลักประตูเข้าไปกลับพบว่ามันไม่ขยับเขยื้อน เมื่อลองตรวจสอบดูจึงรู้ว่ามันต้องใส่รหัสผ่านเท่านั้นถึงจะผ่านเข้าไปได้


            “ขอเวลาห้านาทีเพื่อน” ตำรวจสากลหนุ่มพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแสดงให้รู้ว่าแค่นี้เขาทำได้สบายมาก


            “เร็วๆ หน่อยแล้วกัน อีกไม่เกินสิบนาทีพวกมันรู้แน่ว่าเราบุกเข้ามาที่นี่” เสียงเข้มเอ่ยเตือนอย่างจริงจังไร้ซึ่งแววล้อเล่นจนคนยิ้มต้องรีบหุบปากลงแล้วหันไปใส่ใจกับการถอดรหัส


            กรี๊ดดดดดด” เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากข้างในทำให้สองหนุ่มมองหน้าทันที


            “เร็วเข้าบลู๊ค! ช้ากว่านี้แม้แต่วินาทีเดียวนายโดนน้องชายฉันเล่นงานแน่”


            แกรก!


            yes!! สำเร็จแล้วพวก”


            “เก่งมากเพื่อน” จีรายุพูดยิ้มๆ ก่อนจะรีบเข้าไปข้างในด้วยความรวดเร็ว


            “เวรเอ๊ย! ทำไมมันหลายห้องแบบนี้วะ แล้วจะรู้ไหมเนี่ยว่าไอ้คนชั่วมันอยู่ห้องไหน” บลู๊คสบถอย่างหัวเสียที่อุตส่าห์เข้ามาได้แล้วแต่กลับมีอีกหลายห้องเรียงรายจนแยกไม่ถูก และทุกอย่างก็เงียบจนน่าตกใจ ไม่มีร่องรอยของเสียงที่กรีดร้องเมื่อสักครู่เลยแม้แต่น้อย


            “เปิดดูทุกห้อง เร็ว!” จีรายุสั่งเสียงดังไม่สนใจว่าวิลเลียมหรือคนของมันที่อาจอยู่แถวนั้นจะได้ยิน เขากำลังสังหรณ์ใจว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย เท้าหนาถีบประตูดังปัง ไม่ว่าจะกี่ห้องต่อกี่ก็ไม่พบร่องรอยอะไร นับว่าวิลเลียมร้ายกาจและรอบคอบพอตัว ทว่าจะร้ายแค่ไหนเขาก็ไม่หวั่น...เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ!


            ร่างสูงหยุดยืนมองบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่ในห้องข้างๆ จีรายุก้มใบหน้าหล่อเหลาลงแนบกับพื้นมองลอดผ่านเข้าไป ปลายเท้ายาวๆ เดินมาทางประตูก่อนที่กางเกงจะหลุดลงไปกองที่พื้นโดยที่เจ้าของไม่สนใจไยดี มุมปากรูปกระจับหยักยิ้มขึ้นทันที


            “บลู๊ค...” ชายหนุ่มเรียกบลู๊คที่อยู่อีกห้องด้วยเสียงอันเบา นายตำรวจสากลจึงค่อยๆ สืบเท้าเข้ามาหาเพื่อนอย่างระวัง สองหนุ่มจับปืนที่ซุกซ่อนไว้ในเสื้อออกมาเตรียมพร้อม


            ใบหน้าคมของทั้งสองพยักหน้าให้กันก่อนที่บลู๊คจะนับหนึ่งถึงสามแล้วถีบประตูเข้าไปสุดแรงเกิด


            1…2…3!!                    

                                                       

            ผาง!!


            ประตูห้องถูกสองหนุ่มถีบเพียงครั้งเดียวก็เปิดออกโดยง่าย อาจเพราะเจ้าของห้องไม่ได้ล็อกจึงทำให้ผลออกมาเช่นนั้น จีรายุไม่รั้งรอวิ่งเข้าไปถึงตัววิลเลียมที่กำลังจะคร่อมร่างบาง ชายหนุ่มถีบร่างเปลือยเปล่าอุจาดตานั้นเต็มแรงจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวหน้าคะมำกลิ้งตกเตียงไปสามตลบ


            “หยุดอยู่ตรงนั้นถ้าไม่อยากตาย!!” จีรายุสั่งเสียงเหี้ยมเมื่อเห็นวิลเลียมทำท่าจะลุกขึ้นไปหยิบอาวุธซึ่งอาจจะมีในลิ้นชักหัวเตียง ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มจนคนข้างๆ ยังอดกลัวไม่ได้นับประสาอะไรกับศัตรู วิลเลียมรีบยกมือขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นจีรายุชักปืนออกมา


            วิลเลียมทั้งงงและมึนกับแรงถีบมหาศาลของจีรายุ พยายามจับต้นชนปลายให้ถูก แต่ก็จำต้องนิ่งไว้ก่อนเพราะเขากำลังตกเป็นรองศัตรู


            “ฝากจัดการด้วยนะบลู๊ค” จีรายุสั่งเสียงเรียบสายตาเย็นชามองวิลเลียมไม่ถึงครึ่งนาทีก็เบนมาหาร่างของนันธิชาทันที


            “ได้เลยเพื่อน” บลู๊คตอบรับอย่างเต็มใจด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนจะไล่ต้อนวิลเลียมออกห่างจากเตียงราวสิบฟุต แล้วจัดการใส่กุญแจมือคนชั่วที่กำลังทำเรื่องเลวร้ายกับลูกผู้หญิงคนหนึ่ง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น