เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,370 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    165

    Overall
    314,370

ตอนที่ 48 : ตอนที่ 12 เจ้าชายขี่ม้าขาว 12-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61

       


           “ตอนนี้คนของฉันกำลังเข้าไปทำลายสินค้าของไอ้จี...และฉันก็กำลังจะทำลายผู้หญิงของมัน!


            “คุณทำแบบนี้ทำไม!” หญิงสาวกลั้นใจถามและพยายามทำลายความกลัวของตัวเอง


            “เพื่อหักขาคู่แข่งอวดดีอย่างไอ้จีไง มันตัดหน้าฉันไปทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง บ่อน้ำมัน มันได้ไปก่อนทุกครั้งทั้งที่ฉันอยู่ในเขตที่มีน้ำมันเยอะกว่ามัน แต่มันก็แซงขึ้นเป็นที่หนึ่งตัดหน้าฉันมาสามปี” วิลเลียมเอ่ยเสียงดังอย่างเคียดแค้น นันธิชาส่ายหน้าพลางมองหาทางเอาตัวรอด ทว่าก็ไม่มีทางใดเลยที่เธอจะหนีพ้นเงื้อมมือของผู้ชายตรงหน้า หญิงสาวอกสั่นขวัญแขวนเมื่อร่างสูงใกล้ตัวเธอเข้ามาเรื่อยๆ


            “แต่ฉันไม่ได้เกี่ยวกับธุรกิจของพวกคุณนะ และคนชื่อจีอะไรนั่นฉันก็ไม่รู้จัก”


            “โกหก!” นันธิชาสะดุ้งตกใจเสียงตะคอกกลับของวิลเลียม น้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาแทบจะไหลย้อนกลับคืนจนหมด


            “คนของฉันบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่มันดูเป็นห่วงออกหน้าออกตา และเธอก็ทำให้มันคลั่งจนออกตามหาเป็นบ้าเป็นหลังนี่ไง เพราะฉะนั้นเธอจะต้องเป็นของฉัน ฉันจะทำให้ไอ้จีมันเสียศูนย์เพราะผู้หญิงของมันถูกข่มขืน ดูซิว่ามันยังจะมีปัญญาที่ไหนมาแก้ไขปัญหาทั้งเรื่องผู้หญิงและเรื่องงานที่เข้ามาพร้อมกัน!


            “อย่านะ ไม่!!!!”   


นันธิชาร้องเสียงหลงเมื่อวิลเลียมพุ่งตัวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วและระดมจูบอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวทั้งปัดป้องด้วยแรงอันน้อยนิดและใกล้จะหมดเต็มทีเพราะพิษไข้ที่ยังหลงเหลือ


“คุณวัฒน์ช่วยน้ำผึ้งด้วย ฮื่อๆ” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาพร้อมเรียกชื่อใครอีกคนให้มาช่วยเมื่อถูกวิลเลียมตรึงแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะจนไม่สามารถขัดขืนได้


วิลเลียมมองความสวยงามตรงหน้าอย่างชื่นชม ทว่าสายตาจาบจ้วงหื่นกระหายกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกรังเกียจ...ความรู้สึกเลวร้ายที่ผู้เป็นพี่เคยถ่ายทอดให้ฟังหลั่งไหลเข้ามา สร้างความหวาดกลัวให้นันธิชาจับขั้วหัวใจ หากเธอหนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้นหญิงสาวคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อีกต่อไป...


            “หึๆ ไม่มีใครช่วยเธอได้ทั้งนั้นล่ะสาวน้อย” สิ้นเสียงวิลเลียมก็ก้มลงไปหมายจะครอบครองปากจิ้มลิ้มหากเจ้าของความงามล้ำกลับไม่ยอมให้เข้าไปกล้ำกรายได้ง่ายๆ เขาจึงรวบมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็จับปลายคางมนให้หยุดนิ่งรับจูบของเขาแต่โดนดี


            นาทีนี้เองที่นันธิชารู้สึกว่าเธอไม่เคยรังเกียจสัมผัสและรสจูบจากจีราวัฒน์แม้แต่น้อย...แบบนี้ต่างหากถึงเรียกว่าความรังเกียจ


            “ฮื่อๆ ปล่อยนะ”


            แควก!


            กรี๊ดดดดดด” นันธิชากรีดร้องอย่างตกใจ เมื่อถูกวิลเลียมฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอจนขาดวิ่นและเผยให้เห็นอกอวบที่เธอหวงแหนและมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ทำแบบนี้นั่นคือจีราวัฒน์


วิลเลียมไม่รั้งรอที่จะตะปบมือลงไปครอบครอง ทว่าเจ้าของร่างบางก็บิดตัวหลบหนีได้อย่างฉิวเฉียด มือหยาบกระด้างจึงสัมผัสได้แค่แผ่นหลังนุ่มละมุน ด้วยความโมโหวิลเลียมจึงพลิกไหล่บางทั้งสองข้างให้หันมาเผชิญหน้าก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างบ้าคลั่ง


ขณะเดียวกันนันธิชาก็เริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ หญิงสาวมั่นใจแน่แท้แล้วว่าไม่มีกำลังจะต่อสู้จึงหยุดทุกสิ่งทุกอย่างจนคนข่มเหงน้ำใจเธออดแปลกใจไม่ได้ แต่เขาก็ไม่คิดสนเพราะเนื้อนวลตรงหน้ากำลังจะทำให้เขาคลั่งตายหากไม่ได้ปลดปล่อย


“ฮึก...จะไม่มาช่วยน้ำผึ้งจริงๆ แล้วใช่ไหมคะ ฮื่อๆ” เสียงเบาหวิวเอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยพลางสะอื้นอย่างเจ็บปวดใจ


“ไม่เอาน่าสาวน้อย เลิกพล่ามเป็นภาษาแปลกๆ ได้แล้ว มามีความสุขด้วยกันดีกว่า” เสียงที่เห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจของวิลเลียมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหยุดดิ้นเสียที เขาผละออกจากร่างบางก่อนจะไปจัดการกับอาภรณ์ของตัวเอง หันกลับมาอีกทีนันธิชาก็หมดสติไปแล้ว ทว่าคนอย่างวิลเลียมไม่สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว เขาค่อยๆ คลานเข้าไปหาร่างที่หลับสนิทด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น


           “เสียใจด้วยนะที่ฉันไม่ใช่พระเอก ถึงเธอจะเป็นลมหรือตายไปตรงนี้ ฉันก็ไม่มีวันหยุดหากไม่ถึงจุดหมาย จำไว้นะสาวน้อย” ร่างหนาค่อยๆ ก้มลงไปอย่างย่ามใจ หลงใหลในความหอมกรุ่นกลิ่นสาวตรงหน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น