เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,366 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    161

    Overall
    314,366

ตอนที่ 46 : ตอนที่ 12 เจ้าชายขี่ม้าขาว 12-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61



            “งั้นก็ได้ค่ะ...เอ่อ แล้ววิวจะต้องทำยังไงบ้างคะ” หญิงสาวถามอย่างกระดากอาย พานุยิ้มอย่างดีใจจนคนถามอดแปลกใจไม่ได้...แค่แกล้งเป็นแฟนกันมันน่าดีใจตรงไหน


            “ไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ วิวแค่อยู่เฉยๆ แต่เวลาที่ทำตามแผนก็อย่าขัดก็พอ มีอะไรสงสัยมาถามกับพี่นอกรอบเข้าใจไหมครับ” คนเจ้าเล่ห์เริ่มตีกรอบเพื่อไม่ให้หนูน้อยออกนอกลู่นอกทาง ซึ่งหนูน้อยตรงหน้าก็พยักหน้าเข้าใจ แม้จะไม่เข้าใจจริงๆ ก็ตามแต่เธอเชื่อว่าพี่ชายแสนดีคนนี้จะช่วยเหลือเธอได้ทุกอย่าง


            น่าแปลกที่ภาพของแฟนหนุ่มตอนกำลังนอนกอดกับคู่ขาผู้ชายบนที่นอนกลับไม่ทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนวินาทีแรกที่รู้เรื่อง


            ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สามชั่วโมง


“วิวครับพี่มีอะไรจะให้ดู”


“อะไรคะ”  วิราราชถามอย่างแปลกใจที่เห็นเพื่อนพี่ชายคนนี้ทำหน้าจริงจังและเคร่งขรึมผิดปกติ 


พานุยื่นภาพถ่ายอันเป็นหลักฐานสำคัญให้หญิงสาว เมื่อเห็นว่าสิ่งที่พานุยื่นมาให้ดูเป็นภาพของคนรักกำลังนอนกกกอดอยู่กับผู้ชายวิราราชก็ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก กว่าจะตั้งสติได้ก็นั่งร้องไห้ไปเป็นชั่วโมง โดยมีเจ้าของแผนการอันแสนเจ้าเล่ห์อย่างพานุนั่งปลอบใจ

 

 



อาบูดาบี


แม้อาการป่วยจะยังไม่ดีขึ้นแต่ก็พอจะมีแรงหาทางออกไปจากห้องนอนหรูหราแห่งนี้ได้ นันธิชาจึงมองหาอาวุธป้องกันตัว พลันสายตาก็เหลือบเห็นปากกาด้ามทอง ปลอกของมันแหลมคมราวกับมีดพก ร่างบางไม่รีรอรีบเดินเข้าไปที่โต๊ะนั้นทันที ทว่ายังไม่ทันจะได้ยื่นมือไปจับก็มีอันต้องตกใจ เพราะจู่ๆ เจ้าของห้องก็เปิดประตูเข้ามาอย่างไม่บอกกล่าว


“ไง...สาวน้อย”


“คุณ!” นันธิชาตกใจแทบสิ้นสติก่อนจะรีบคว้าเอาอาวุธที่ตั้งใจจะเอามาไว้ในมือแต่แรกทันที


            “อย่าเข้ามานะ!” เสียงขู่เล็กๆ ของหญิงสาวตรงหน้าทำให้วิลเลียมหัวเราะเหมือนขบขันปนเยาะเย้ย


            “ปากกาอันเท่าขี้ตาแมวมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก และเธอก็คงต้องไปกับฉันก่อนที่ไอ้จีมันจะมาถึง”


            “ฉันไม่รู้จักพวกคุณ ปล่อยนะ” ร่างเล็กดิ้นพล่านเพราะถูกวิลเลียมตรงเข้ามารวบตัวอย่างง่ายดาย ก่อนจะปัดปากกาด้ามแหลมให้หล่นลงพื้น นันธิชากลัวจับใจกับการกระทำของชายแปลกหน้าที่เธอปักใจเชื่อว่ากำลังคิดไม่ดีกับจีราวัฒน์


            วิลเลียมไม่ได้สนใจแรงมดที่ขัดขืนเขาเท่าไรเพราะชายหนุ่มกำลังสนุกกับเกมปั่นหัวคู่แข่งอย่างจีราวัฒน์มากกว่า


            “อย่าขัดขืนน่า ตามฉันมาดีๆ ดีกว่า...อย่าให้ฉันหมดความอดทนจนต้องทำร้ายร่างกายผู้หญิง” เสียงเข้มเอ่ยเตือนเรียบๆ แต่จัดการกับคนดิ้นจนอยู่หมัด นันธิชาแทบไม่กล้ากระดิกตัวเพราะเริ่มกลัวอะไรบางอย่างที่แฝงมากับเสียงขู่กรรโชกของเขา สัญชาตญาณบอกเธอว่าเขาพูดจริงและทำจริง


            นันธิชากลัวจับใจ ในมโนภาพของเธอไม่มีใครเลยนอกจากเขา ชายหนุ่มที่ทำร้ายเธอทุกอย่างและนำพาเธอมาเจอกับเรื่องบ้าบอแบบนี้ ทว่าเขากลับเป็นคนที่เธออยากเจอที่สุดในตอนนี้ ร่างบางได้แต่ภาวนาในใจให้เขามาช่วยเธอด้วย


            วิลเลียมพาร่างบางมาที่ห้องห้องหนึ่งภายในตึกใหญ่ที่เธอถูกจับตัวมา ก่อนที่จะมีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาหาเธอและพูดด้วยเป็นภาษาอังกฤษ


            “เปลี่ยนชุดเสียสิ”


            นันธิชามองเสื้อผ้าในมือของผู้หญิงตรงหน้าที่มีรูปร่างคล้ายเธออย่างงงๆ แต่สายตาไม่เป็นมิตรก็ทำให้หญิงสาวทำตามคำสั่งนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ นันธิชาไม่เข้าใจเมื่อเธอเปลี่ยนชุดออกมาเรียบร้อยก็เห็นว่าวิลเลียมยืนรออยู่ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็หายเข้าไปในห้องที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า สักพักก็ออกมาพร้อมกับชุดที่นันธิชาเพิ่งจะถอดไป


            รถของวิลเลียมขับออกจากอาณาเขตจำนวนสามคัน มุ่งหน้าไปยังรัฐดูไบเพื่อให้สวนทางกับจีราวัฒน์ จอห์นนี่ที่เป็นคนส่งข่าวความเคลื่อนไหวของทางด้านจีราวัฒน์ก็ถึงกับงงและไม่เข้าใจความคิดของวิลเลียมที่จู่ๆ ก็พาผู้หญิงคนนั้นออกมาจากเขตที่สามารถต่อรองได้






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น