เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,370 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    165

    Overall
    314,370

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 11 น้ำผึ้งเพียงหยดเดียว 11-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    12 ธ.ค. 61



             นารินทานไปได้สามคำก็ทำท่าจะอาเจียนออกมา เพราะตั้งแต่วันนั้นหญิงสาวก็แทบไม่เอาอะไรใส่ท้องลงไปเลยจนกลายเป็นว่ากระเพาะกำลังต่อต้านอาหารที่เธอฝืนทานลงไป


            “เป็นไงบ้างครับนาริน” เวย์ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าหน้าผากมนกำลังชื้นเหงื่อพร้อมทั้งสีหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าเพราะผลพวงจากอาการอยากอาเจียน


“ไหวค่ะ” หญิงสาวตอบและยิ้มซีดเซียวก่อนจะพยายามฝืนกลืนอาหารลงคอเพื่อให้มันหมดจานอย่างที่บอก เท่านั้นล่ะ! เวย์แทบจะปัดจานข้าวตรงหน้าทิ้งไป ทว่าเขาเลือกที่จะดึงมันออกเบาๆ


นารินเงยหน้าขึ้นมองงงๆ


            “ผมป้อนครับ” เสียงทุ้มที่ฟังแล้วอบอุ่นหัวใจบอกเธออย่างอ่อนโยน ร่างบางจึงมองเขาอย่างขอบคุณ


เวย์จัดการป้อนหญิงสาวทีละเล็กละน้อย ทุกครั้งที่นารินทำท่าจะอาเจียนเขาก็จะหยุดพักและให้ดื่มน้ำแทน นาทีนี้เขาคิดแค่ว่าให้เธอทานข้าวได้เท่านั้น เมื่อหมดจานเวย์ก็ยื่นยาสองสามเม็ดไปให้


            นารินรับมาก่อนจะส่งเข้าปากเบาๆ และดื่มน้ำตาม


            “ขอบคุณนะคะที่ดูแลนารินตลอด”


            “ไม่เป็นไรครับ”


            แค่คุณมองผมแบบนี้...แค่นี้ก็มีกำลังใจทำอะไรให้คุณอีกเยอะ ชายหนุ่มพูดต่อในใจแต่รอยยิ้มละมุนก็แทบจะหายไปในบัดดลเมื่อนารินถามถึงสัญญาที่เขาให้ไว้


            “โทร.หาเพื่อนเวย์ให้หน่อยได้ไหมคะ”


            “เอ่อ...” เวย์เกิดอาการอ้ำอึ้ง หนักใจที่จะบอกว่ายังติดต่อไม่ได้เขาจึงตัดสินใจโทร.ไปหาพานุแต่ติดต่อไม่ได้จึงโทร.หาวีรวิทย์แทน “รอสักครู่นะครับนาริน”


            “ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจ เวย์ขอเดินเลี่ยงออกมาคุยที่ระเบียง


            “ไอ้วิทย์ไอ้นุมันหายหัวไปไหนทำไมติดต่อไม่ได้วะ”


            “ช่วงนี้มันไม่ว่างหรอก จัดการปัญหาโลกแตกอยู่ ทำไมวะ มีเรื่องอะไร” วีรวิทย์หยุดงานที่ทำชั่วขณะเมื่อเพื่อนรักโทร.เข้ามาและทำเสียงเหมือนกำลังเดือดร้อน


            “ก็เรื่องไอ้เวรวัฒน์นะสิ ดูสิมันหอบน้องสาวเขาไปด้วยแล้วยังมีหน้ามาปิดเครื่องหนีอีก ฉันไม่รู้จะติดต่อมันยังไงแล้วเนี่ย!” น้ำเสียงโมโหของเวย์ทำให้วีรวิทย์รู้ทันทีเลยว่าเรื่องทำท่าจะยุ่งเข้าแล้ว


            “ฉันก็ไม่รู้ว่ะ เวลาติดต่อไอ้วัฒน์มันทีไรก็มีอยู่เบอร์เดียว ก็เบอร์ที่แกบอกว่ามันปิดเครื่องหนีนั้นแหละ มีคนเดียวที่มันติดต่อไอ้วัฒน์ได้ทุกทางซึ่งมันก็หายหัวไปไหนแล้วไม่รู้”


            “โธ่เว้ย!! แล้วนี่ฉันจะทำไงวะเนี่ย ดันไปรับปากนารินไว้ว่าจะโทร.หาไอ้วัฒน์มันให้ ทั้งที่ความจริงยังติดต่อไม่ได้ด้วยซ้ำ จะบ้าตาย!” เวย์ทึ้งผมตัวเองอย่างจนแต้ม วีรวิทย์จึงแนะนำอีกทาง


            “ติดต่อเฮียยุสิ หรือไม่ก็เจมส์ รับรองว่าแกจิกหัวมันได้ไวที่สุด”


            “เฮ้ย ได้หรือวะ ถ้าเฮียยุรู้เรื่องเข้ามีหวังไอ้วัฒน์โดนจับแต่งงานก็คราวนี้”


            “โอ๊ย ยังจะห่วงมันอีก ฉันว่าไอ้วัฒน์มันแทบจะจับตัวเองใส่ตะกร้าล้างด้วยน้ำแร่แล้วยกตัวเองขึ้นพานถวายน้องเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องไปห่วงมันหรอก จัดการเลย” วีรวิทย์ออกความเห็น เวย์ลังเลอยู่อึดใจหนึ่ง แต่เมื่อเห็นนารินกำลังเดินโซซัดโซเซมาหาเขา ชายหนุ่มก็ตัดสินใจทันที


            “ขอบใจว่ะ” เวย์รีบวางสายก่อนจะกดหาเบอร์พี่ชายของจีราวัฒน์ซึ่งเขานับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ


            “สวัสดีครับเฮีย”


            “มีอะไรหรือเวย์” จีรายุถามเสียงเรียบตามแบบฉบับเมื่อเห็นว่าน้ำเสียงคนปลายสายดูร้อนรนพิกล


            “คือผมติดต่อไอ้วัฒน์มันไม่ได้ครับเฮีย พอจะมีทางติดต่อมันได้ไหม” จีรายุนึกแปลกใจที่เวย์บอกว่าติดต่อน้องชายของเขาไม่ได้


            “เจ้าวัฒน์นะหรือติดต่อไม่ได้? อืม...เฮียยังไม่ได้โทร.หามันเลย แล้วมีเรื่องอะไรกันล่ะ ดูท่าทางรีบร้อน”


            “ก็ไอ้วัฒน์นะสิครับ เอ่อ...ไอ้วัฒน์มันลักพาตัวน้องสาวของคนรักผมไปที่ดูไบด้วย แต่ไม่ยอมบอกพี่สาวเขาสักคำ ตอนนี้นาริน เอ่อ แฟนผมน่ะครับเธอแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะไอ้ตัวดีมันเล่นปิดเครื่องหนีหลายวันแล้วครับ”


            “เจ้าวัฒน์นะหรือลักพาตัวผู้หญิงกลับดูไบ?” คนเป็นพี่ชายแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จีราวัฒน์รักอิสระจะตาย เหตุใดถึงลักพาตัวผู้หญิงไปเป็นภาระของตัวเองแบบนั้น




ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

อ่านให้สนุกน้าา

ไปทำงานก่อน อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

0 ความคิดเห็น