เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,426 Views

  • 1,334 Comments

  • 705 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    221

    Overall
    314,426

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 เข้าใจผิด 1-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    23 พ.ย. 61



             “เหรอ เป็นไงบ้างวะ สวยเด็ดดวงเลยสิแก แล้วลีลาสุดยอดหรือเปล่า...ถ้าเยี่ยมฉันจะได้ต่อคิวจากแกเลย คนนี้ไอ้นุทุ่มไม่อั้น ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะอย่างชอบใจดังมาตามสาย มือเรียวใหญ่กำโทรศัพท์แน่นอย่างเริ่มโมโห เพราะรู้สึกเหมือนกำลังโดนล้ำเส้นกลายๆ



            นี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับสาวพรหมจรรย์...เพราะมันทำให้จีราวัฒน์คิดว่าเขาคือเจ้าของตัวผู้หญิงคนนั้น...และเธอก็เป็นสมบัติส่วนตัวของเขาแต่เพียงผู้เดียว!


            “ไปตายซะพานุ!” เสียงสาปส่งเพื่อนดังขึ้นอย่างเหลืออดก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกดตัดสายเสียดื้อๆ และหันมาเอาเรื่องกับคนที่ตื่นนานแล้วแต่ยังแกล้งทำเป็นหลับต่อไป เพราะไม่กล้าเผชิญกับความจริง


            “ไหนบอกว่าเคยไง! นี่เธอคิดจะรวยทางลัดด้วยการจับฉันงั้นหรือ...งั้นฉันคงต้องถอนทุนคืนเยอะหน่อยซินะ สามล้าน...กับครั้งเดียว มันคงไม่คุ้ม!!


            “ยะ อย่านะ อื้อ...” นันธิชาเบิกตาโพลงทันที 


ริมฝีปากบางแดงที่กำลังจะร้องห้ามถูกปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยริมฝีปากร้อนระอุราวไฟบรรลัยกัลป์ที่แผดเผาเธอมาแล้วทั้งคืน...ใช่ว่าจะร้อนแค่ปาก เพราะมือของเขาที่กำลังจับจองทุกพื้นที่บนตัวเธอ ทำให้ทุกส่วนที่ถูกสัมผัสแดงซ่านอย่างรวดเร็ว และไม่นานร่างน้อยไร้เดียงสาก็ถูกนำพาไปยังดินแดนอันแสนสุขอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง...

.

.

.

 

            หน้าผากชื้นเหงื่อถูกจมูกโด่งจูบซับจนแห้ง และเพลย์บอยหนุ่มก็ทำท่าจะเริ่มต้นบทรักขึ้นใหม่เป็นหนที่สี่ ใบหน้าหวานรีบสั่นปฏิเสธด้วยความเหนื่อยล้า หยาดน้ำตาเม็ดเล็กไหลออกมาจากหางตาเพราะคิดว่าห้ามเขาไม่ได้อีกแล้ว


            “ฮึก...พอเถอะ ปล่อยฉันไปได้แล้ว...” เสียงเจือสะอื้นเบาๆ ทำให้คนจูบอย่างเอาแต่ใจต้องชะงัก และเมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขากำลังร้องไห้ก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก


            “เป็นบ้าอะไร! ฉันไม่ได้ให้นอนด้วยฟรีๆ หรอกน่า...”


            “พอแล้ว ฮึก...ฉันเจ็บ!


            “นาริน! เธอนี่มัน!” จีราวัฒน์สบถอย่างหัวเสียก่อนจะลุกขึ้นเสยผมลวกๆ แล้วตวัดสายตาไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ นันธิชาจึงตอกกลับเสียงแข็งทันที


            “ฉันไม่ใช่พี่นาริน!


            “ว่าไงนะ? เฮอะ จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเธอเป็นคนบอกที่อยู่ฉันเอง...แถมเมื่อคืนก็ไม่เห็นจะขัดขืนอะไร” ปลายเสียงของคนพูดเริ่มมีความไม่มั่นใจ เมื่อนึกถึงวินาทีแรกที่เขาเจอเธอและสรุปเอาเองว่าร่างบางแกล้งแสดงบทสาวบริสุทธิ์


            “ฉันไม่ใช่พี่นาริน!!” นันธิชายืนยันเสียงแข็งพลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเกลียดชัง แต่ยังไม่ทันที่จีราวัฒน์จะพูดอะไร เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กของหญิงสาวก็ดังขึ้น ร่างน้อยพยายามบังคับตัวเองให้เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง ทางฝั่งของชายแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก จีราวัฒน์เห็นความพยายามของอีกฝ่ายแล้วก็อดรำคาญไม่ได้ มือใหญ่จึงคว้ามือถือเครื่องที่กำลังดังยื่นไปให้


            นันธิชาดึงมือถือออกจากมือใหญ่ของคนที่ปล้นความสาวของเธอไปอย่างรังเกียจ แต่แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ และสั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อเห็นว่าใครโทร.มา พลันน้ำตาที่เหือดแห้งไปเมื่อครู่ก็ทำท่าจะไหลออกมาอีกหน โดยมีสายตาของจีราวัฒน์มองดูอยู่เงียบๆ


            “คะพี่นาริน”


            “ยังไม่ตื่นหรือจ๊ะน้องรัก ทานข้าวหรือยัง เรียนมาตั้งหลายปี พักผ่อนก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรีบหาขนาดนั้นก็ได้ ยังไงก็ได้ทำอยู่แล้วละ งานน่ะ” เสียงเอ่ยเหมือนรู้ทันของพี่สาวทำเอาน้ำตาที่เต็มเบ้าเอ่อล้นออกมาราวทำนบพัง นันธิชาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้สุดกำลัง


            “น้ำผึ้งทานแล้วค่ะ และตื่นนานแล้ว”


            “ว้า...ทายผิดหรือนี่ งั้นก็พักผ่อนเยอะๆ นะจ๊ะ เดี๋ยวไม่มีแรงทำงานเลี้ยงพี่นะ หึๆ”


            “ค่ะ...พี่นารินคะ”


            “หือ...ว่าไงสาวน้อย”


            “กลับมาเร็วๆ นะคะ น้ำผึ้งคิดถึง” พูดมาถึงตรงนี้นันธิชาก็ไม่อาจห้ามเสียงมิให้สั่นได้อีกต่อไป คนเป็นพี่เมื่อได้ยินดังนั้นก็เริ่มใจไม่ดี


            “น้ำผึ้งเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นเดี๋ยวพี่รีบกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ” เสียงร้อนรนของพี่สาวทำให้นันธิชาสั่นหน้าปฏิเสธทันที


            “ปะ เปล่านะคะ น้ำผึ้งแค่คิดถึงพี่นารินเหมือนทุกครั้งเท่านั้นเอง...เอ่อ งั้นเท่านี้ก่อนนะคะ น้ำผึ้งต้องรีบเอาผ้าไปซัก”


            “จ้า ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ดูแลตัวเองดีๆ นะ แล้วพี่จะรีบกลับ” สิ้นเสียงนาริน นันธิชาก็รีบตัดสาย ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ และลืมไปแล้วว่าไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง หากแต่มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังนั่งมองเธออย่างอึ้งๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก




โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ


สามารถสั่งซื้อรูปเล่มได้ที่เว็บไซต์สำนักพิมพ์นะคะ

https://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=335


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

0 ความคิดเห็น