เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,386 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    181

    Overall
    314,386

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 9 มัดมือชก 9-3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    7 ธ.ค. 61



           “คุณนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ โรคจิต เห็นแก่ตัว นี่แน่ะๆๆ”


            “โอ๊ย หึๆ เจ็บนะน้ำผึ้ง” จีราวัฒน์หลบมือเล็กพัลวันก่อนจะรวบเอาไว้เหมือนเดิม แต่คราวนี้เขาใช้มือทั้งสองข้างตรึงแขนของหญิงสาวขึ้นไปเหนือศีรษะ ใบหน้าเปื้อนยิ้มและสายตากะลิ้มกะเหลี่ยมองคนตรงหน้าอย่างเจ้าเล่ห์


            “แล้วตกลงจะว่าไง ฮึ?”


            “ฉันมีทางเลือกนักหรือไง!” คนถูกถามตอบเสียงกระแทกก่อนเบือนหน้าหนี...เธอจะไม่มีวันเดินตามรอยของพี่สาวเป็นอันขาด! แต่ตอนนี้คงต้องแกล้งยอมเขาไปก่อน ไม่อย่างนั้นคนบ้าดีเดือดอย่างจีราวัฒน์คงทำอะไรเธออย่างที่ขู่เอาไว้แน่...และมันก็จะไม่ต่างจากการยอมทอดกายให้เขาเชยชมโดยมีเงินเป็นตัวขับเคลื่อน


หากนารินรู้เข้าคงเจ็บปวดน่าดูเพราะสิ่งที่พี่สาวของเธอกลัวที่สุดคือสิ่งที่เธอกำลังจะถูกยัดเยียดให้เป็น นันธิชาคิดอย่างเศร้าๆ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงพี่สาวอันเป็นที่รัก และโดยไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเจ้าของจมูกคมจูบซับหยดน้ำใสออกให้อย่างอ่อนโยนจนคนร้องไห้ถึงกับนิ่งอึ้ง


            “ฉันไม่ชอบน้ำตาเธอเลย...หยุดร้องนะคนดี” 


            “ฮึก...”


            “เป็นงั้นไป” ยิ่งถูกปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกลายเป็นว่าทำให้นันธิชาร้องไห้หนักกว่าเดิม ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนอิริยาบถใหม่เป็นนอนลงข้างๆ เธอและยกร่างบางขึ้นมานอนเกยบนแผงอกแกร่งพร้อมกับกอดหลวมๆ


“แล้วความสัมพันธ์แบบนี้มันจะสิ้นสุดเมื่อไร” นันธิชาถามขึ้นเสียงสั่น จู่ๆ ร่างกายก็เหมือนกำลังหมดเรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ จึงปล่อยให้เขาเอาเปรียบตามอำเภอใจโดยไม่อาจขัดขืน


จีราวัฒน์นิ่งอึ้ง ทว่าอึดใจต่อมาก็ยอมให้คำตอบ หากแต่เป็นคำตอบที่สั้นจนหาข้อสรุปไม่ได้


“ฉันไม่รู้”


“ฉันต้องการเวลาที่แน่นอนค่ะ” นันธิชาบอกเสียงแข็ง จีราวัฒน์ถอนหายใจและเริ่มเป็นฝ่ายหนักใจที่จะตอบบ้าง


“บอกตามตรงนะว่าฉันไม่ได้คิดถึงเวลาบ้าบออะไรนั่น แค่อยู่กันไปเรื่อยๆ ถ้าเบื่อ เอ่อ...ฉันหมายถึงถ้าเราเข้ากันไม่ได้จริงๆ ค่อยเลิกก็ได้” แม้ว่าเขาจะพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด เพราะคำว่า เบื่อ ที่หลุดออกจากปากโดยไม่ได้ตั้งใจ มันฝังเข้าไปในความรู้สึกจนยากจะลบออกเสียแล้ว


“เบื่อก็ทิ้งใช่ไหมคะ”


“ไม่ใช่อย่างนั้น” จีราวัฒน์พยายามแก้ไขคำพูดที่หลุดออกไป อยากจะตบปากตัวเองนัก ยิ่งเห็นหญิงสาวร้องไห้ขึ้นมาอีกยิ่งทำให้เขา...เจ็บแปลบในใจอย่างไร้เหตุผล


แม้จะแปลกใจตัวเองที่รู้สึกแบบนั้นทุกครั้งที่เห็นเธอมีน้ำตา แต่จีราวัฒน์ก็กลัวเกินกว่าจะหาคำตอบ...เขายังไม่พร้อมกับคำว่าครอบครัวหรือหยุดที่ใครสักคน ถึงแม้ว่าเขาจะยอมรับว่าชอบคนตรงหน้ามากกว่าคนอื่น แต่ก็ยังไม่มีอะไรมาการันตีว่าเขาจะไม่เบื่อเธอ...แต่ถ้าเมื่อไรที่มั่นใจในความความรู้สึกของตัวเอง ผู้ชายอย่างเขาก็ไม่เคยปิดบังหรือปากแข็งเด็ดขาด!


“แล้วระยะเวลาสำหรับคำว่าเบื่อของคุณมันยาวนานขนาดไหนกัน...คุณเป็นผู้ชายถึงทิ้งฉันไปก็ยังหาคนอื่นได้เรื่อยๆ แต่สำหรับผู้หญิงมันไม่ง่ายเลยนะคะที่จะหาคนที่ยอมรับอดีตของเราได้” นันธิชากลั้นใจถามทั้งที่ร่างกายตอนนี้แทบฝืนไม่ไหว เธอไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำว่ากำลังเป็นอะไรกันแน่


“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไปมีคนอื่นสักหน่อย”


“แต่วันที่คุณเบื่อฉันคุณก็ต้องไปมี! ขอร้องเถอะ อย่าเห็นแก่ตัวนักได้ไหม!!” คนที่แทบจะหมดแรงพูด ถูกแรงอารมณ์กระตุ้นความโกรธทำให้บันดาลโทสะออกมาอย่างเหลืออด แต่คนถูกต่อว่าก็ไม่ได้น้อยหน้าหรือยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ตะคอกกลับด้วยเสียงไม่เบานัก


“คำก็เบื่อ! สองคำก็เบื่อ! ฉันชักจะเบื่อเธอขึ้นมาจริงๆ แล้วนะนันธิชา!


“งั้นก็ปล่อยฉันไปสิ!” หญิงสาวตอบกลับทันควัน ทำเอาคนถูกตะคอกใส่โกรธจนไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่ซีดลงเรื่อยๆ ของอีกฝ่าย


“ไม่มีทาง! จำเอาไว้...เธอเป็นผู้หญิงประเภทที่ฉันเกลียดและหลีกเลี่ยงเสมอมา แต่เมื่อเธอเป็นของฉันแล้วถือว่าเธอคือสมบัติของฉัน!” จีราวัฒน์กัดฟันพูดเสียงต่ำหากดังลั่นทั่วทั้งห้อง


นันธิชาถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งกอดรัดและกดให้แนบชิดกับแผงอกที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของบุรุษเพศ หากหญิงสาวก็พยายามรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายตะโกนใส่หน้าคนตัวโตพลางสะอื้นจนลมหายใจสะดุดไปหมด


“เห็นแก่ตัวที่สุด! ฮึก...คุณมันเห็นแก่ตัวได้ยินไหม! ได้ยินไหม!!” น้ำหนักทั้งหมดถูกทิ้งลงมาบนตัวจีราวัฒน์พร้อมกับอาการนิ่งสนิทของร่างบางที่อยู่บนตัวเขา ตาคมเรียวเบิกกว้างอย่างตกใจก่อนจะพลิกร่างของนันธิชาให้นอนราบกับเตียงอย่างรวดเร็ว


“น้ำผึ้ง...น้ำผึ้ง! เวรแล้วไง...ลืมให้กินยากันไว้ สงสัยร่างกายปรับตัวไม่ทันจนเป็นไข้แน่ๆ”


ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นอังหน้าผากมนของคนที่ตะโกนด่าเขาปาวๆ แล้วก็หมดสติไป ปรากฏว่าอุณหภูมิร่างกายของนันธิชาค่อนข้างสูง จีราวัฒน์พึมพำก่นด่าตัวเองที่ลืมกังเกต ก่อนจะไปหาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้หญิงสาวอย่างเป็นห่วง






ถ้าลงสลับตอนบอกด้วยนะคะ 

ช่วงนี้คนเขียนเบลอ ฮ่าๆ 

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ

ใครชอบเฮียวัฒน์และผองเพื่อน และขี้เกียจรออัพ สามารถซื้ออีบุคได้ที่ meb นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

0 ความคิดเห็น