เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,373 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    314,373

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 5 เสือแพ้ทาง 5-2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    30 พ.ย. 61




          “ก็มัน เอ่อ...ไว้ค่อยคุยกันทีหลังดีกกว่าว่ะ” เวย์เปลี่ยนใจอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นนารินดูสนใจเรื่องของจีราวัฒน์เป็นพิเศษจนน่าสงสัย พานุทำหน้างงๆ ไม่เข้าใจอาการแปลกๆ ของเพื่อน แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ นอกจากหันมาสนใจหญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานที่นั่งอยู่ตรงหน้า


            “น้องน้ำผึ้งครับ พี่รบกวนอะไรสักอย่างได้ไหมครับ”


            “คะ?” นันธิชาเลิกคิ้ว อีกสองคนที่ได้ยินก็หันมามองทันทีเช่นกัน


            “พี่อยากถ่ายรูปคู่กับน้องน้ำผึ้งน่ะครับ...ได้หรือเปล่า?”


            “เอาไปทำไมวะ เอ๊ะ หรือแกกำลังคิดไม่ดีกับน้องเขาอยู่ เฮ้ยๆ อย่านะโว้ยฉันฟ้องยายวิวจริงๆ ด้วย” เวย์แกล้งขู่ตาโต เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าพานุแอบชอบน้องสาวของวีรวิทย์อยู่ คนถูกกล่าวหาจึงชักสีหน้าใส่เล็กน้อยแล้วหันมารอคอยคำตอบจากนันธิชาต่ออย่างไม่คิดใส่ใจ


            “นั่นนะสิ คุณนุจะเอารูปน้ำผึ้งไปทำไมคะ” นารินถามอย่างสงสัย พานุยิ้มใส่ตา


            “เห็นน้องสวยดีเลยอยากถ่ายไปอวดเพื่อนน่ะครับ”


            “อ้อ...งั้นถ่ายเลยค่ะ เดี๋ยวนารินถ่ายให้” นารินอาสาอย่างขันแข็งเพราะคิดว่าพานุคงไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ส่วนนันธิชาไม่ต้องพูดถึง ใครว่ายังไงก็ไม่เคยโต้แย้ง และภาพที่นารินถ่ายออกมาก็ถูกใจพานุเหลือเกิน...รับรองว่าเจ้าเพื่อนตัวดีเห็นแล้วต้องควันออกหูอย่างแน่นอน คิดแล้วรอยยิ้มก็เจ้าเล่ห์เผยออกมาเล็กน้อย


            “น้องน้ำผึ้งนี่ถ่ายรูปขึ้นเหมือนกันนะครับเนี่ย แต่ก็ไม่สู้ตัวจริงหรอก...ใครบางคนเห็นเข้าคงตาลุกเป็นไฟด้วยความอิจฉาเชียวล่ะ” ประโยคหลังเหมือนพูดกับตัวเองเสียงแผ่วแต่ก็อุตส่าห์แว่วเข้าหูคนนั่งข้างๆ อยู่ดี


            “ใครกันวะไอ้นุ ที่เห็นรูปแกกับน้องน้ำผึ้งแล้วอิจฉาตาร้อน?” เวย์กระซิบถาม


            “หึๆ มีก็แล้วกัน” คนเจ้าเล่ห์ตอบยิ้มๆ ขยิบตาให้เพื่อนอย่างมีเลศนัย


            วันนี้นอกจากจะได้ภาพนิ่ง พานุยังจ้างช่างภาพแอบถ่ายคลิปความสนิทสนมระหว่างเขากับแม่สาวบริสุทธิ์ไปกระตุ้นอารมณ์ใครบางคนเล่นเป็นของแถมอีกด้วย...ทนไหวก็ให้มันรู้ไปสิ!

.

.

.

 

          รัฐดูไบ


          เมื่อเดินทางมาถึงดูไบจีราวัฒน์ก็เข้าไปพบบิดาทันที ชายหนุ่มมองสีหน้าเคร่งเครียดของอดีตประธานบริษัทในเครือภัทรนันท์ยิ้มๆ


            “เป็นอะไรครับป๊า หน้าเคร่งเชียว” น้ำเสียงขี้เล่นถามอย่างไม่จริงจังนักพลางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม


            “คนของป๊ารายงานมาว่าที่นี่มีหนอนบ่อนไส้ เอาความลับเรื่องบ่อน้ำมันแห่งใหม่ที่เราเพิ่งขุดพบไปบอกพวกของวิลเลียม เราเห็นอะไรหรือใครผิดปกติหรือเปล่า” 


            คราวนี้จีราวัฒน์จึงเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังขึ้นมา และนึกถึงอะไรบางอย่างที่เขารู้สึกผิดสังเกตก่อนจะบินกลับเมืองไทยแบบกะทันหันเมื่อสองวันก่อน จึงคิดว่าจะกลับมาสะสางหลังจากพานันธิชาบินกลับมาด้วยแต่ก็...เฮอะ ช่างถอะ!


            ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดนั้นออกไป แล้วหันมาสนใจท่าทีของวิลเลียมที่ได้มีโอกาสพบกันในงานประมูลวัตถุโบราณเพื่อการกุศลเมื่ออาทิตย์ก่อน


            “คิดแล้วไม่มีผิด ทำไมวิลเลียมถึงมีท่าทีแปลกๆ”


            “มีอะไรเกิดขึ้นหรือ” คิ้วที่คล้ายกับจีราวัฒน์ราวกับเป็นแม่พิมพ์เลิกขึ้นพร้อมกับถาม ชายหนุ่มจึงเล่าให้บิดาฟัง


            “อาทิตย์ก่อนผมพบกับวิลเลียมในงานประมูลวัตถุโบราณ แล้วมันพูดแปลกๆ เหมือนกำลังถือไพ่เหนือกว่า แต่ผมไม่ค่อยใส่ใจเพราะปกติมันก็ชอบคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นตลอดอยู่แล้ว แต่ที่น่าแปลกอีกเรื่องคือหนึ่งวันต่อมาลูกทีมของจอห์นนี่ที่เพิ่งรับเข้ามาช่วยเรื่องระบบขนส่งทางท่อถามถึงบ่อน้ำมันที่เราเพิ่งขุดพบทั้งที่เรื่องนี้มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ และที่สำคัญเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหน้าที่ของหมอนั่นสักนิด”


            “แล้วอะไรที่ทำให้เราสงสัยในตัวลูกทีมคนนี้” บิดาถามต่อ


            “ผมก็ยังไม่แน่ใจครับป๊าแต่ ถ้าเรื่องนี้เป็นอย่างที่สายของป๊ารายงานมาผมคิดว่ามันคงมีเกลือเป็นหนอนมากกว่าหนึ่งตัว” ชายหนุ่มบอกอย่างเคร่งเครียด


            “ยังไงก็ระวังตัวไว้ด้วย ป๊าคิดว่าครั้งนี้วิลเลียมจะเล่นหนักกว่าทุกครั้ง เซ้นส์ของป๊ามันบอกแบบนั้น”


            “ครับ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะป๊า วางใจได้”


            “ป๊าเชื่อใจเราเสมอ วัฒน์” 


          จิรา  ภัทรนันท์ เอ่ยอย่างมั่นใจเพราะรู้ดีว่าลูกชายคนรองนั้นมีฝีมือในการทำงานไม่น้อยหน้าพี่ชายของเขาเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นชายหนุ่มคงดูแลบริษัทผลิตปิโตเลียมที่ใหญ่ติดท็อปไฟว์ของโลกให้รักษาอันดับติดต่อกันถึงสามปีเช่นนี้ไม่ได้


            “ขอบคุณครับป๊า ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ” 


            เมื่อเสร็จธุระกับบิดาจีราวัฒน์ก็ไปทำงานตามที่บอก ก่อนจะเข้าห้องพักในช่วงตีสามเพื่อเคลียร์งานหลายอย่างที่ทิ้งไปเมื่อสองวันก่อน พร้อมสืบเรื่องที่กำลังสงสัยไปด้วย เมื่อเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กขึ้นมาชายหนุ่มก็กดเข้าไปเช็กจดหมายในอีเมลเป็นอันดับแรกดังเช่นทุกครั้ง




มาแล้วววว 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

ถ้าชอบแบบเล่มสามารถสั่งซื้อได้เด้อออ ที่เว็บไซต์สำนักพิมพ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

0 ความคิดเห็น