เสน่ห์น้ำผึ้ง (Re - Up 2018) - [e book]

  • 100% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 314,373 Views

  • 1,334 Comments

  • 704 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    314,373

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 4 คาสโนวาหลบซ่อน 4-4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    29 พ.ย. 61


นารินกำลังจะเคาะประตูอีกครั้งเมื่อเห็นว่าน้องสาวเงียบไป ด้วยกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย เป็นมลทินติดตัวนันธิชาไปจนตายเหมือนกับเธอ แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน นารินจึงจำต้องเดินไปรับสาย


“ค่ะเวย์”


“ลงมาหาผมข้างล่างสักห้านาทีได้ไหมครับนาริน”


“ทำไมหรือคะ” ถามอย่างแปลกใจเพราะเพิ่งจะแยกจากกันได้ไม่ถึงชั่วโมง


“ผมมีของจะให้น่ะครับ ตอนนี้รออยู่ข้างล่าง” น้ำเสียงเขาดูจริงจังจนนารินไม่กล้าขัด


“ก็ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” นารินวางสายจากเวย์อย่างไม่ค่อยสบายใจนัก ก่อนจะร้องบอกน้องสาว


“พี่ไปทำธุระข้างล่างคอนโดฯ สักครู่นะน้ำผึ้ง แล้วพี่จะรีบขึ้นมา”


“ค่ะพี่นาริน” นันธิชาตอบน้ำเสียงสดใสขึ้น...แน่นอนว่ามันทำให้ใครบางคนฉุนเฉียวขึ้นมากทีเดียว


เมื่อแน่ใจว่านารินออกไปจากห้องแล้ว จีราวัฒน์จึงถือโอกาสออกไปบ้างโดยไม่หันหลังกลับมามองหญิงสาวสักนิด นันธิชาแอบรู้สึกน้อยใจขึ้นมาครามครันทั้งที่ไม่คิดว่าเธอจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเขาได้ แต่ก็จำต้องสลัดมันทิ้งโดยเร็วเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะรู้สึกแบบนั้น


“หวังว่าคุณคงไม่มาที่นี่อีกแล้วนะคะ...คุณนิรนาม” คนที่ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้รู้จักชื่อผู้ชายคนแรกของตัวเองถึงกับน้ำตาซึมอย่างน้อยใจโชคชะตา เพราะเหตุการณ์แบบนี้มันเหมือนของพี่สาวเธอเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด แต่เรื่องของนารินน่าเศร้ากว่าเธอหลายขุมตรงที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครแต่เอาผิดอะไรไม่ได้

'

'

'

 

จีราวัฒน์ขับรถออกไปราวกับพายุ และบอกกับตัวเองว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก พอกันทีกับเรื่องไร้สาระบ้าบอคอแตกที่ทำลงไปทั้งหมด


“เจมส์ เตรียมตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดให้ฉันด้วย จะกลับดูไบวันนี้ และเดี๋ยวนี้!” เสียงกร้าวสั่งเจมส์ไปตามสาย


“ผมกำลังจะโทร.หาเจ้านายพอดี”


“มีเรื่องอะไร” คิ้วหนาขมวดกว่าเดิม


“นายท่านต้องการพบเจ้านายด่วนครับ ยังไม่ทราบแน่ว่าเป็นเรื่องอะไร”


“ป๊ามีเรื่องอะไรกับฉัน? ช่างเถอะ เดี๋ยวก็เจอกัน นายรีบจัดการเรื่องที่สั่งให้เรียบร้อยก็พอ” ชายหนุ่มกดวางสายพลางเลี้ยวรถมือเดียวเข้าเพนต์เฮาส์สุดหรูของตน...ในสมองมีทั้งเรื่องบิดาและแม่น้ำผึ้งแสนหวานปนกันจนปวดหัวไปหมด โดยเฉพาะเรื่องหลังทำท่าจะแซงเรื่องบิดาไปไกลโข


เขารึสู้อุตส่าห์หาทางทำให้เพื่อนของวิราราชน้องสาวของวีรวิทย์ ซึ่งเรียนคณะเดียวกับนันธิชายอมช่วยโทร.ไปหลอกให้ผึ้งน้อยบินออกมาจากรัง แต่เธอก็ดันหักหน้าเขาโดยการเกาะแขนระริกระรี้ออกไปกับไอ้หนุ่มหน้าอ่อนที่อ้างตัวเป็นเพื่อน แต่สายตาที่มองคนของเขากลับไม่ใช่สักนิด 


จีราวัฒน์ยอมปล่อยไปแล้วออกอุบายให้เวย์ช่วยพานารินไปค้างข้างนอกเพราะอยากตกลงกับเธอให้เป็นเรื่องเป็นราว หากนันธิชายอมตกลง เขาก็จะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี เพราะชายหนุ่มเองก็หงุดหงิดเช่นกันที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้กอด ไม่ได้หอมเนื้อนุ่มๆ นั่น แต่ก็ไม่คิดจะหาสาเหตุหรือเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นแบบนั้น...เพียงแค่อยากรู้เท่านั้นว่าถ้ามีเธอไว้แนบกายบ้างบางครั้งบางคราวจะทำให้อาการเหล่านั้นหายไปไหม


ทว่าความคิดทุกอย่างมันจบลงแล้ว! เขาไม่เคยโกรธผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน...เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าทำให้ต้องเขาหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนตัวเองเป็นสามีน้อยแบบนี้ มิหนำซ้ำยังไล่เขาออกไปจากชีวิตอีกต่างหาก ชายหนุ่มไม่หน้าด้านพอที่จะอยู่ต่อหรอก และคนอย่างจีราวัฒน์ก็ไม่เคยง้อผู้หญิงที่ไหนขนาดนี้มาก่อน ซึ่งมันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก!!

 '

'

'

'

ทางด้านคนเตรียมแผนให้หึงก็หัวเราะชอบใจกับสายที่รายงานมา พานุจ้างคนติดตามจีราวัฒน์ตั้งแต่สนามบินจนกระทั่งรู้ว่าชายหนุ่มลงทุนไปหาเป้าหมายทันทีที่ลงจากเครื่อง


“เป็นไงไอ้วิทย์ ฉันเจ๋งหรือเปล่าวะ...สองวันกับสองหึง”


“เฮอะ เหลืออีกแค่หกวัน และตอนนี้ไอ้วัฒน์มันก็กำลังจะกลับดูไบ ท่าทางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนั้น มันคงกลับมาอีกหรอก” วีรวิทย์ประชดและมั่นใจว่าจีราวัฒน์ไม่มีทางกลับมาง้อผู้หญิงเป็นครั้งที่สอง


“แกรู้ได้ยังไงว่ามันจะไม่กลับ” พานุถามอย่างไม่ไว้ใจ วีรวิทย์ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนตอบเสียงยียวนกวนประสาท


“แล้วทำไมฉันจะรู้ไม่ได้ ทีแกยังรู้ว่ามันทำอะไร ที่ไหน ยังไงเลย”


“แกจ้างคนสืบมันเหมือนกันหรือวะ”


“เปล๊า! ไม่ได้เสียสักบาท”


“อะไรของแก บอกมาเลย ใครบอกแกว่าไอ้วัฒน์มันจะกลับดูไบ”


“หึ แกลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันทำธุรกิจอะไร”


“สายการบิน! แล้วไง?” พานุก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีและเริ่มจะหัวเสียกับหน้าตากวนๆ ของเพื่อน


“ฮ่าๆ เรื่องแค่นี้แกคิดไม่ออกหรือไงพานุ แล้วการที่คนของแกรู้ว่าไอ้วัฒน์มันมาตอนไหน ลงเครื่องตอนไหน แกรู้ได้ยังไง ฉันก็ใช้วิธีนั้นแหละ เพราะทุกครั้งที่ไอ้วัฒน์มันบิน มันจะใช้บริการอันยอดเยี่ยมจากสายการบินของฉันโว้ย”


“เฮอะ หมั่นไส้ไอ้พวกคนรวยว่ะ” พานุประชดแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ทว่าในสมองกลับยังคงคิดหาวิธีที่จะทำให้เสือผู้หญิงตัวพ่อหึงจนทนไม่ไหวและกลับมาหาแม่สาวบริสุทธิ์อีกครั้ง




นิยามของคำว่าเพื่อน 555555

ความหัวปั่นของเพื่อนคืองานของเรา 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

0 ความคิดเห็น