Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 9 : ตอนที่แปด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ม.ค. 57











นี่โอเซฮุน นายลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง มือเรียวทุบลงกลางหน้าอกของเด็กหนุ่มที่หลับพริ้มอยู่จนเป็นรอยแดงทำให้คนที่กำลังมีความสุขกับการนอนหลับต้องตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะดันตัวขึ้นมาช้าๆพร้อมกับมองไปที่คนที่เอาแต่ทุบตีเค้าไม่หยุดที่ในตอนนี้ทำหน้าเป็นหมีกินรังแตนอยู่ข้างๆเค้า มือหนาของเซฮุนคว้ามือเล็กๆนั้นเอาไว้แล้วกดร่างบอบบางราบไปกับที่นอนก่อนที่ร่างของเค้าจะตามลงไปกดทับเอาไว้จนคนอายุมากกว่าต้องหยุดดิ้นก่อนจะมองด้วยแววตาไม่พอใจ

 

 

 

 

ลุกออกไปจากตัวฉันนะ !! “ เสียงที่ออกคำสั่งถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับดิ้นยุกยิ้ก

 

 

 

ไม่ ตอบมาคำเดียวด้วยใบหน้านิ่งๆ

 

 

 

 

นาย... นายมานอนที่นี่ได้ไงโอเซฮุน

 

 

 

 

จำไม่ได้เหรอว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

 

 

...

 

 

 

เงียบแบบนี้แสดงว่าจำไม่ได้ แต่อาจารย์ไม่น่าซื่อบื้อถึงขั้นที่ไม่รู้หรอกนะว่าเมื่อคืนเราทำอะไรกัน

 

 

 

ไม่รู้!!!!  เพราะมันเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้ไงฉันถึงต้องคุยกับนายให้รู้เรื่อง โอเซฮุน ทำไมนายมานอนอยู่ตรงนี้ !!!!....แล้วนาย....นายทำอะไรฉัน คำถามทิ้งท้ายถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน...

 

 

 

... คนถูกถามเงียบก่อนจะมองใบหน้าหวานนิ่งก่อนจะก้มลงไปใกล้จนอาจารย์คนสวยหันหนีไปไหนไม่ได้

 

 

 

นี่ทำไมนายไม่ตอบ

 

 

 

อะไร ต้องให้บอกอีกเหรอ ? ว่าทำไมผมมานอนอยู่ที่นี่ น่าจะรู้เหตุผลนะ ทำก็ทำด้วยกันมาตีหน้าซื่อทำเป็นลืม เอ่ยจบก็จ้องที่ดวงหน้าหวานของคนตรงหน้าอีกครั้งก่อนจะฉวยโอกาสตอนร่างบางกำลังอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกกดจมูกลงไปที่พวงแก้มใสเหมือนจะแกล้งให้คนตรงหน้ายิ่งโมโห

 

 

 

 

นี่โอเซฮุนนนนน นายยยย

 

 

 

ไม่เงียบผมจูบนะ ยังคนเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆเหมือนเดิมจนลู่หานต้องยอมเงียบลงเพราะเค้ารู้ว่าเด็กคนนี้มันไม่ได้ขู่เฉยๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายอมเงียบลงเซฮุนก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆลู่หานก่อนจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดและหลุบตาลงอีกครั้งเพราะเค้ายังรู้สึกว่านอนไม่อิ่ม

 

 

 

 

นี่นายจะนอนต่อไม่ได้นะ คุยกันให้รู้เรื่องก่อนนนน

 

 

 

 

คนถูกเรียกลืมตาขึ้นมาก่อนจะจ้องมองไปยังดวงตาคู่สวยดุจกวางตัวน้อยๆของคนตรงหน้า ลู่หานนิ่งสนิทไปเมื่อแววตาของคนตรงหน้าจ้องมา มันเหมือนดวงตาคู่นั้นจะกลืนกินเค้าไปทั้งตัว เซฮุนเลือนตัวขึ้นมาค่อมลู่หานอีกครั้งก่อนริมฝีปากของเด็กหนุ่มจะทาบทับที่ริมฝีปากบางของคนตรงหน้าช้าๆ จูบลงอย่างแผ่วเบา ไม่มีการล้วงเกินที่จาบจ้วงใดๆทั้งสิ้น เพียงจูบเบาๆอยู่เนิ่นนาน เซฮุนค่อยๆถอนจูบออกช้าๆก่อนจะยกยิ้ม ยิ้มที่ไม่เหมือนทุกครั้งจนทำให้สีหน้าโมโหของลู่หานผ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

ผมทำไป ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ...ผม....

 

 

 

 

ก๊อกๆ

 

 

 

 

อาจารย์ลู่หานครับ ตื่นรึยังครับ ? เสียงนักเรียนคนหนึ่งที่ดังมาจากด้านนอกทำให้ลู่หานรีบดันร่างของเซฮุนออกก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งพรางเอ่ยตอบ

 

 

 

ตะ...ตื่นแล้ว มีอะไรรึเปล่า ?

 

 

 

คือว่าผมรู้สึกปวดหัวหน่ะครับ เลยจะมาขอยาทาน

 

 

 

อ่อๆ เข้าใจแล้ว แป๊บนึงนะ ลู่หานรีบสวมเสื้อผ้าก่อนจะเปิดกล่องยาที่เค้าเอามาด้วยแล้วรีบหยิบยาแก้ปวดหัวเพื่อนำไปให้นักเรียนคนนั้นทันที เค้าแง้มประตูเพียงเล็กน้อยเพื่อยื่นยาให้กับนักเรียนคนนั้น แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรวงแขนของใครคนหนึ่งก็โอบเอวบางๆของเค้าเอาไว้ก่อนจะตามด้วยใบหน้าหล่อที่วางลงบนไหล่ลาดเล็กของอาจารย์คนสวย

 

 

 

 

นึกว่าใคร แดฮยอน นี่เอง...แกจะมากวนทำไมแต่เช้าวะ โอเซฮุนเอ่ยทักเพื่อนร่วมโรงเรียนซึ่งนั่นทำให้ทั้งเพื่อนและลู่หานถึงกับพูดอะไรไม่ถูก

 

 

 

ก็โอเซฮุนอยู่ในห้องนอนของอาจารย์ลู่หานนี่นา...แถมไม่ได้ใส่เสื้อ สวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้น...

 

 

 

 

นี่...ยาแก้ปวดหัวนะ ลู่หานรีบส่งยาให้เด็กนักเรียนคนนั้นก่อนจะปิดประตูลงอย่างรวดเร็วแล้วหันไปค้อนเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาไม่พอใจ

 

 

 

นายทำอะไรของนายโอเซฮุน

 

 

 

ผมทำอะไร ?

 

 

 

นี่นายทำแบบนี้อยากให้คนอื่นเค้ารู้หมดรึไง ? ถ้าเกิดเด็กคนนั้นเอาไปบอกคนอื่นแล้วมันจะเป็นยังไง ?

 

 

 

ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าเสียหาย ยังคงตอบมาด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

 

 

 

นี่นายคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเล็กไปซะหมดเลยรึไง ? รวมถึงเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ? อาจารย์คนสวยกระแทกเสียงถามด้วยความไม่พอใจ เพราะตอนนี้ความโกรธของเค้ามันมาจากการที่คนตรงหน้าทำทุกอย่างเป็นเรื่องเล็กไปซะหมด

 

 

 

 

คงรวมไปถึงเรื่องเมื่อคืนด้วย..

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ฉันถามทำไมนายไม่ตอบ...นายนอนกับผู้หญิงมากี่คนแล้วละ เมื่อคืนคงเป็นเรื่องปกติสินะ มีเหล้า ก็ต้องมีเรื่องเซ็กเข้ามาเกี่ยวข้อง ใครก็ได้งั้นสินะ คำพูดเริ่มออกไปนอกกรอบเพราะความรู้สึกส่วนตัวที่วิ่งสวนไปมาในหัว ดวงตาคู่สวยพร่ามัว มองอะไรไม่ชัดเจน คลอไปด้วยน้ำตา จนเด็กหนุ่มตกใจ

 

 

 

 

ฮื้อ... ฮึก ... มือสวยยกขึ้นมาปาดน้ำตาก่อนจะหันหน้าหนีคนตรงหน้า..

 

 

 

 

บ้าน่าลู่หาน....นายจะร้องทำไมกัน.

 

 

 

 

ร้องทำไมก็ไม่รู้...แต่ลึกๆมันเสียใจ

 

 

 

เมื่อคิดได้ว่าคนตรงหน้าเห็นว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่สิ่งที่เกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องผูกมัด

 

 

 

 

ฉันทำไม่ได้...

 

 

 

ฉันบอกกับตัวเองทุกครั้ง...

 

 

 

แต่ฉันทำไม่ได้...

 

 

 

ทำในสิ่งที่ห้ามตัวเองมาตลอด..

 

 

 

ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับฉันด้วย...

 

 

 

เหตุการณ์นี้มันยิ่งทำให้ฉันผูกมัดตัวเองให้แน่นขึ้น...

 

 

 

ฉัน...

 

 

 

ต้องไม่รักนาย...ฉันรักนายไม่ได้

 

 

 

โอเซฮุน...

 

 

 

 

อาจารย์จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จริงๆเหรอ ? จำไม่ได้เลยเหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ?

 

 

 

 

...

 

 

 

 

จำไม่ได้เหรอว่าผมพูดอะไรออกไปบ้าง ? อาจารย์คนสวยยังคงยืนนิ่งไม่หันไปเพชิญหน้ากับเด็กหนุ่ม ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง..

 

 

 

จำไม่ได้จริงๆเหรอครับ ? เสียงแต่ดูผ่อนลงเหมือนเด็กคนนี้กำลังจนใจและเสียใจ เสียใจที่อาจารย์คนสวยจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้ เสียงที่ดังจากด้านหลังทำให้ลู่หานปาดน้ำตาออก ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้า

 

 

 

 

ช่างมันเถอะ ...อย่าพูดถึงมันอีกเลย นายออกไปก่อนได้ไหม ?  เอ่ยแค่นั้นโดยไม่สบตาเด็กหนุ่มตรงหน้าเลยสักนิด เซฮุนขมวดคิ้วด้วยความหนักใจก่อนจะคว้ามือเรียวของคนอายุมากกว่าขึ้นมา

 

 

 

 

ผมขอพูดก่อนไม่ได้เหรอ ?

 

 

 

ขอร้องละ ช่วยออกไปก่อนได้ไหม ? ได้โปรด... เอ่ยเพียงแค่นั้น ท้ายประโยคที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทำให้ โอเซฮุนตัดสินใจปล่อยมือคนตรงหน้าก่อนจะยอมเดินออกไปจากห้องของ อาจารย์คนสวยแต่โดยดี

 

 

 

 

ปัง..

 

 

 

เมื่อประตูบานกว้างถูกปิดลงร่างบอบบางก็ทรุดลงพื้นก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากของตนเองเอาไว้แน่นไม่อยากให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา...

 

 

 

 

ฉันเกลียด..

 

 

 

 

เกลียดตัวเอง...

 

 

 

 

เกลียดความรู้สึกที่วิ่งพล่านไปทั่ว

 

 

 

ฉันควรจะทำยังไงดี...

 

 

 

 

 

ก๊อกๆๆ

 

 

 

 

 

ลู่หาน นายอยู่ข้างในไหม ? เสียงที่คุ้นเคยดีทำให้ลู่หานเปิดประตูช้าๆ ก่อนร่างสูงโปร่งของเจ้าของเสียงจะเดินเข้ามา ร่างบอบบางโผเข้ากอดเพื่อนรักทันทีก่อนจะปล่อยโฮออกมาจนอี้ฟานตกใจ

 

 

 

 

ลู่หาน...นายเป็นอะไร ? ใครทำอะไร ?

 

 

 

 

ฮื้อ...อึก อี้ฟาน...ฉันเกลียดตัวเองจังเลย ...ฮื้อ เกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนี้ ฉันจะทำยังไงดี

 

 

 

 

ไม่เป็นไรนะ... ตอนนี้อย่าพึ่งคิดอะไรนะ อี้ฟานเอ่ยปลอบเพื่อนก่อนจะลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ ถึงเค้าจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าร้องเพราะอะไร แต่เค้าก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่ามันเกี่ยวกับใคร มันจะเกี่ยวกับเด็กคนนั้นใช่ไหม เด็กคนที่ชื่อเซฮุนที่เดินออกไปจากห้องของลู่หานเมื่อกี้

 

 

 

 

 

เพราะเมื่อกี้...เค้าก็เห็นว่าโอเซฮุน

 

 

 

 

 

ร้องไห้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ดีจังเลยเนอะ ไม่ต้องทำงานด้วย แถมได้มาเดินเที่ยวกับดีโอด้วย แบคฮยอนเอ่ยพรางยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่ตัวเท่าๆกันที่เดินอยู่ข้างๆ ดีโอยิ้มตอบก่อนจะมองวิวทิวทัศน์รอบข้างอย่างสบายใจ

 

 

วันนี้พวกเค้าไม่ต้องทำงานที่ไร่ เพราะลุงและป้าเจ้าของไร่ให้พวกเค้าพักได้หนึ่งวัน

 

 

 

อีกสองวันพวกเราก็ได้กลับบ้านแล้ว ดีใจจังเลยเนอะ

 

 

 

 

นั่นสิ หลังจากนี้ไปพวกเราคงไม่โดนพวกโรงเรียนตรงข้ามซ้อมแล้วหล่ะเนอะ ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

ก็คงงั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดีโอ...ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ

 

 

 

 

ว่ามาสิ แบคฮยอนเหลือบมองผู้เป็นเพื่อนก่อนจะเม้มปากแน่นอย่างเสียความมั่นใจ

 

 

 

....

 

 

 

 

มีอะไรก็ถามมาเลย

 

 

 

 

คือว่า...

 

 

 

 

....

 

 

 

ดีโอคบกับนายคิมจงอินใช่ไหม ? คำถามที่เอ่ยออกมาจากปากของแบคฮยอนทำเอาผู้เป็นเพื่อนยืนนิ่ง คยองซูได้แต่ยืนนิ่งก่อนพวงแก้มใสจะแดงไปทั่วหน้าจนคยองซูต้องยกมือขึ้นมาปกปิดเอาไว้

 

 

 

ไม่รู้ทำไมพอได้ยินชื่อคนคนนี้มันก็ใจเต้นแปลกๆ

 

 

 

หน้าแดงด้วย จริงแน่ๆเลย

 

 

 

ทะ...ทำไม่จู่ๆถามแบบนี้ละ

 

 

 

 

ก็เมื่อเช้า ตอนฉันตื่น ฉันเห็นหมอนั่นเดินมาตรงข้างๆที่นอนของดีโอแล้วก็จุ๊บแก้มดีโอด้วย ยิ่งฟังอย่างนั้นหน้าคนถูกถามก็ยิ่งแดงกร่ำเข้าไปใหญ่

 

 

 

 

คือ...คือว่า... ฉันไม่รู้หรอก ไม่รู้จะตอบว่าอะไรกับความสัมพันธ์นี้ดีจึงได้แต่บอกปัดไป เพราะตั้งแต่เมื่อวานความรู้สึกเกลียดที่เค้าเคยมีให้คิมจงอิน มันเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวเพราะเค้าสัมผัสได้ว่า คิมจงอินคนนั้นช่างอ่อนโยนกับเค้าเหลือเกิน แต่จู่ๆเรื่องของใครอีกคนก็แทรกเข้ามาในหัวเค้า คนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเค้าในตอนนี้

 

 

 

 

พี่มินซอก สวัสดีครับ แบคฮยอนเอ่ยทักรุ่นพี่ที่เดินสวนมา คนถูกทักถอดหูฟังที่กำลังฟังเพลงออกช้าๆก่อนจะทักตอบ คยองซูมองหน้าผู้เป็นรุ่นพี่ก่อนจะก้มหัวเล็กๆเป็นการทักทาย

 

 

 

พวกนายสองคนกำลังจะไปไหนเหรอ ?

 

 

 

เดินเล่นไปเรื่อยๆหน่ะครับ พี่มินซอกหล่ะครับ คยองซูเอ่ยตอบ

 

 

 

ฉันพึ่งเดินกลับมาจากไร่สตอเบอรี่หน่ะ พวกคุณลุงคุณป้ากำลังพากันเก็บสตอเบอรี่อยู่เลย

 

 

 

 

จริงเหรอครับ... ดีโอไปดูกันไหม ? ฉันอยากกินสตอเบอรี่ แววตาสดใสลุกวาวของแบคฮยอนทำให้ผู้เป็นเพื่อนยิ้มออกมาก่อนจะ พยักหน้าเบาๆ

 

 

 

งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ เอ่ยลาผู้เป็นรุ่นพี่ก่อนแบคฮยอนจะออกตัววิ่งไปอย่างรวดเร็ว จนคยองซูได้แต่ส่ายหัวเบาๆเพราะความเป็นเด็กของเพื่อน พลันสายตาเค้าก็เหลือบไปสบตากับสายตาของมินซอกที่กำลังจับจ้องมา

 

 

 

 

พี่มินซอกมีอะไรรึเปล่าครับ ?

 

 

 

 

คือว่า....

 

 

 

 

....

 

 

 

 

ไม่มีอะไรหรอก...นายรีบตามแบคฮยอนไปเถอะ มินซอกเอ่ยแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้คยองซูขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

 

 

 

ทำไมแววตาที่พี่มินซอกมองมา มันให้ความรู้สึกแปลกๆ..

 

 

 

 

ดีโอเร็วๆ

 

 

 

 

อื้อๆ จะตามไปแล้ว เค้าทิ้งความสงสัยเอาไว้แค่นั้นก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามผู้เป็นเพื่อนไป...

 

 

 

 

 

ว๊าววววววววววววววว ดีโอดูสิ สตอเบอรี่ๆ แบคฮยอนวิ่งตรงไปยังตระกร้าสตอเบอรี่ลูกโตที่ถูกเก็บเรียบร้อยพร้อมกับมองด้วยแววตาที่แสดงออกชัดเจนว่าอยากกินมากจนคุณลุงคุณป้าอดไม่ได้กับความน่าเอ็ดดูจนแบ่งสตอเบอรี่ลูกโตๆมาให้ทั้งคู่ตะกร้าใหญ่

 

 

 

 

อร่อยยยย แบคฮยอนเอ่ยก่อนจะกินสตอเบอรี่อย่างเอร็ออร่อยทั้งคู่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะทานสตอเบอรี่ด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

 

 

 

 

เฮ๊ยๆ มาช่วยกันหน่อย ไอหนุ่มที่มาช่วยเก็บสตอเบอรี่สลบไปแล้ว เสียงจากลุงคนหนึ่งที่ตะโกนมาจากกลางไร่ทำให้คนงานคนอื่นๆที่กำลังเก็บสตอเบอรี่วิ่งกรูไปทางต้นเสียงทันที รวมทั้งแบคฮยอนและคยองซูที่เข้าไปช่วยด้วย กลุ่มคนไม่ตำกว่าสิบคนกำลังมุงดูกันอยู่กลางไร่ก่อนจะแหวกออกเมื่อแบคฮยอนแลคยองซูเดินเข้าไปใกล้ ร่างของชายหนุ่มที่สลบอยู่ถูกแบกออกมาโดนชายวัยกลางคนหิ้วปีกทั้งสองข้างเดินออกมา ใบหน้าของคนที่สลบถึงแม้จะก้มหน้าอยู่คนตรงนี้ก็รู้ดีว่าชายคนนั้นคือ

 

 

 

ชานยอล เสียงเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะมองหน้าจนอินที่เดิมตามมา

 

 

 

 

จงอิน...หมอนั่นเป็นอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แค่เครียด มีไข้ พักผ่อนน้อย แล้วก็โหมงานหนักไปหน่ะ ...เมื่อเช้าชานยอลตื่นกี่โมง ลู่หานที่บอกอาการเสร็จสรรพหันไปถามจากคิมจงอินที่อยู่ข้างๆ

 

 

 

 

ก็น่าจะตีสี่มั้งครับ หมอนี่ออกไปช่วยคุณลุงคุณป้าเก็บสตอเบอรี่ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยงนี่แหละครับ ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้ทาน น้ำก็ไม่ได้ดื่มเลย

 

 

 

 

หน้าหนาวแบบนี้จะโหมไปทำไมกัน... แล้ววันนี้จู่ๆอาการก็เปลี่ยน แดดแรงกว่าทุกวันด้วย แดดหน้าหนาวมันน่ากลัวนะ ลู่หานอดไม่ได้ที่จะหันไปตำหนิคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มของตนทั้งที่เค้าไม่น่าจะได้ยิน แต่ก็ขอตำหนิสักหน่อย

 

 

 

 

ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ เพราะหมอนี่อารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เมื่อเช้า ผมตามไปที่ไร่ก็ราวๆเก้าโมงเช้า ก็เอาแต่ทำงาน ไม่พูดไม่จาสักนิด

 

 

 

 

ลู่หานส่ายหัวเบาๆก่อนจะเหลือบไปมองคนตัวเล็กที่ยืนตาแป๋วเกาะประตูมองอยู่ด้วยแววตาเป็นห่วง

 

 

 

 

งั้นระหว่างนี้ก็ให้ชานยอลนอนในห้องครูก็แล้วกัน เพราะนอนในนี้มันค่อยข้างจะอุ่นกว่าห้องนอนรวม เดี๋ยวครูจะไปนอนตรงที่นอนของชานยอลเอง ลู่หานเอ่ยกับจงอิน แต่คนตัวเล็กตรงนี้ก็พยักหน้าตามไปด้วย

 

 

 

อ่อ....อีกอย่างหนึ่ง แบคฮยอนระหว่างนี้เธอช่วยดูแลปาร์กชานยอลหน่อยจะได้ไหม ?

 

 

 

 

ที่เอ่ยไปแบบนั้นเพราะเค้ารู้สาเหตุที่ชัดเจนมาจากผู้เป็นเพื่อนของเค้าแล้ว เพราะเมื่อเช้าที่อี้ฟานมาหาเค้าก็ได้บอกเรื่องนี้เอาไว้ก่อนจะขอตัวกลับโซลไปทำธุระสำคัญ

 

 

 

 

ผม...ผมเหรอครับ ? แบคฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงงุนงง อาจารย์คนสวยพยักหน้าเบาๆแทน คำตอบก่อนจะกวักมือเรียกแบคฮยอนให้มานั่งข้างๆ คนตัวเล็กเดินดุ้กดิ้กเข้ามาหาอาจารย์คนสวยก่อนจะนั่งลงข้างๆ

 

 

 

 

เดี๋บวแบคฮยอนช่วยต้มข้าวต้มให้ชานยอลทานหน่อยนะ แล้วก็ให้เค้าทานยาด้วย ครูจะจัดเอาไว้ให้ตรงหัวเตียงนะ ชานยอลตอนนี้คงยังไม่มีแรงลุกไปอาบน้ำหรอก ยังไงก็ช่วยเช็คตัวให้ด้วย ถ้าเรื่องเช็คตัวทำไม่ไหวก็ให้เรียกจงอินมาช่วย เข้าใจไหม ? อาจารย์คนสวยเอ่ยช้าๆก่อนจะมองร่างเล็กที่พยักหน้าตามทุกคำพูด แต่พอมาถึงคำสั่งที่บอกให้เช็ดตัว ดูเหมือนเด็กคนนี้จะแอบนิ่งไปชั่วครู่

 

 

 

 

มีอะไรเหรอ ?

 

 

 

 

ผม...ไม่อยากเช็ดตัวให้ชานยอล...ผม... ผมไม่อยากเห็นเค้าโป้ เอ่ยก่อนจะก้มหน้างุดอย่างน่ารัก จนอารย์คนสวยอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมสีอ่อนตรงหน้าเบาๆด้วยความเอ็ดดู..

 

 

 

เด็กหนอเด็ก...

 

 

 

ไม่เป็นไร เรื่องเช็ดตัวให้จงอินจัดการก็แล้วกัน

 

 

 

 

อาจารย์ครับ ...อาจารย์เห็นจงแดกับเซฮุนไหมครับ ? เสียงของจงอินที่ถามขึ้นทำให้ลู่หานนิ่งไปชั่วครู่ เค้าคงไม่มีปฏิกิริยามากนักหรอก ถ้าไม่ได้พ่วงท้ายมาด้วยชื่อของ โอเซฮุน...

 

 

 

 

มะ...ไม่รู้สิ ครูยังไม่เห็นเลย... ลู่หานพยายามตอบให้เป็นปกติที่สุดแต่ดวงตาดุจกวางคู่นี้กลับปิดไม่มิด หากแต่ยังดีที่นักเรียนทั้งสองคนยังไม่ทันสังเกต

 

 

 

 

ไม่ทันสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาคู่สวยของอาจารย์คนนี้...

 

 

 

 

เมื่อเอ่ยถึง...โอเซฮุน..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำข้าวต้ม...

 

 

 

 

ใส่อะไรดี ?

 

 

 

 

ชานยอลชอบกินข้าวต้มหมูรึเปล่านะ ? หรือว่าข้าวต้มกุ้ง ?

 

 

 

 

หรือว่าข้าวต้มปลา ?

 

 

 

ถ้าใส่แครอทชานยอลจะกินแครอทไหม ?

 

 

 

 

ถ้าใส่ข้าวโพดล่ะ ? จะชอบรึเปล่า ?

 

 

 

รึจะทำข้าวต้มฟักทอง ?

 

 

 

ดีโอ... เสียงหวานเรียกเพื่อนอย่างออดอ้อนก่อนจะมองด้วยแววตาที่กำลังขอความช่วยเหลือ

 

 

 

หืม ? คนเป็นเพื่อนละสายตาจากการมองกลุ่มนักเรียนของทั้งสองโรงเรียนที่กำลังแตะบอลด้วยกันก่อนจะมองมาทางเพื่อนรักที่กำลังครุ่นคิด

 

 

 

ก็ฉันไม่รู้จะทำอะไรให้ชานยอลกินดี...

 

 

 

ก็...แบคฮยอนคิดว่าตัวเองทำอะไรแล้วอร่อยที่สุดละ

 

 

 

ข้าวต้มฟักทอง ตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ เพราะเอาตามความจริงถ้าเทียบ กับคยองซูแล้ว แบคฮยอนดูจะกลายเป็นคนทำอาหารไม่ได้เรื่องเลย อย่างตอนที่อยู่ที่บ้านคยองซูก็มักจะเป็นคนช่วยคุณแม่ของพวกเค้าทำอาหารเสมอ หน้าที่ของแบคฮยอนก็จะคอยดูแลงานบ้านซะมากกว่า...

 

 

 

 

แล้วถ้าฉันทำไม่อร่อย หมอนั่นคงไข้กลับแน่ๆเลย

 

 

 

 

ไม่หรอกน่า อย่าคิดมากสิ แบคฮยอนทำข้าวต้มฟักทองอร่อยจะตาย แบคฮยอนรีบไปทำเถอะ ตอนนี้จงอินเช็ดตัวให้ชานยอลอยู่ พอเช็ดตัวเสร็จจะได้ทานข้าวเลย

 

 

แบคฮยอนพยักหน้ารับคำเพื่อนเบาๆก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัวอยู่เกือบชั่วโมงก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับข้าวต้มฟักทองหอมฉุย  มุ่งตรงไปยังห้องนอนที่ชานยอลนอนอยู่ จงอินที่เปิดประตูออกมาพอดีมองคนตัวเล็กก่อนจะยิ้มให้

 

 

 

 

อ้าวแบคฮยอน...ฉันเช็ดตัวให้หมอนั่นเสร็จพอดีเลย ฝากต่อด้วยนะ จงอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงและ ท่าทีที่ดูเป็นมิตร

 

 

 

นายเข้าไปสิ จงอินเอ่ยอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูให้ แบคฮยอนยิ้มให้เล็กๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนมองตรงไปยังร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนที่นอน ตอนนี้ชานยอลคงสบายตัวขึ้นเพราะได้เช็ดตัวไปแล้ว แบคฮยอนค่อยๆวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆข้างๆเตียงก่อนจะคุกเข่าลงนั่งข้างๆเตียงที่สูงขึ้นมาจากพื้นเพียงฟุตกว่าๆ มือเล็กๆยกขึ้นแตะหน้าฝากของร่างสูงเบาๆ ตัวร้อนลุมๆที่สัมผัสได้ทำให้แบคฮยอนรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้ายังคงมีไข้อยู่ แต่เช็ดตัวไปแล้วก็คงดีขึ้นกว่าตอนแรกอยู่ไม่น้อย

 

 

 

ชานยอล... ลุกขึ้นมาทานข้าว เสียงหวานเอ่ยก่อนจะออกแรงเขย่าตัวคนตรงหน้าเบาๆ ร่างที่อิดโรยจากอาการป่วยค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะมองไปยังใบหน้าหวาน หน้าซี้ดๆกับดวงตาปรือที่ดูไร้เรี่ยวแรงทำให้คนตรงนี้เป็นห่วงจับใจ

 

 

ลุกขึ้นมากินข้าวต้มก่อน จะได้กินยาแล้วจะได้นอนพักนะ เอ่ยก่อนจะค่อยๆช่วยดึงตัวชานยอลให้ลุกขึ้นและจัดแจงหมอนให้เค้าได้พิงอย่างสบาย ดวงตาโตของชายหนุ่มจับจ้องมาที่ร่างเล็กตรงหน้าโดยไม่เอ่ยปากพูดสักคำ

 

 

 

เดี๋ยวฉันป้อนนะ แบคฮยอนยกถ้วยข้าวต้มฟักทองหอมกรุ่นขึ้นมาก่อนจะใช้ช้อนตักพอดีคำ และเป่าเบาๆเพื่อไม่ให้ข้ามร้อนจนเกินไปเมื่อคนตรงหน้าทาน ก่อนจะยื่นไปจ่อตรงปากของร่างสูง ชานยอลอ้าปากช้าๆก่อนจะทานข้าวต้มอย่างว่าง่าย ระหว่างการทานอาหารไม่มีเสียงสนทนาใดๆหลุดออกมาจากปากของปาร์กชานยอลเลย ถึงแม้แบคฮยอนจะพยายามชวนคุยแล้วก็ตาม เค้าก็พอจะรู้มาอยู่ ว่าที่ชานยอลออกไปทำงานแต่เช้าแบบนั้น เพราะนอนไม่หลับและคิดไม่ตกเรื่องของเค้ากับอี้ฟาน เค้าถึงได้ยอมมาทำอาหารให้โดยไม่คิดบ่น แต่ตอนนี้ความเงียบของปาร์กชานยอลกำลังทำให้ แบคฮยอนเริ่มอึดอัดและรู้สึกไม่ดี

 

 

 

 

นายจะทานอีกไหม ? เดี๋ยวฉันไปตักเพิ่มให้ คนถูกถามส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบโดยที่ไม่คิดจะมองหน้าของแบคฮยอนเลย กลับเสมองไปทางอื่นเพื่อนหลบเลี่ยงดวงตารีของคนตัวเล็กที่กำลังจับพิรุต

 

 

 

แบคฮยอนถอนหายใจเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบยาที่ลู่หานจับเอาไว้ให้ก่อนจะส่งไปให้ชานยอลพร้อมกับแก้วน้ำเพื่อให้เค้าทานยา ร่างสูงรับยาไปก่อนจะกินช้าๆและส่งแก้วน้ำกลับมาให้  แบคฮยอน

 

 

 

ขอบใจนะ ชานยอลเอ่ยก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงนอนก่อนจะหันหลังให้แบคฮยอน ร่างเล็กมองตามก่อนจะแสดงสีหน้าวิตกออกมา เค้ารับรู้ได้ทันทีเลยว่า ที่มันเป็นแบบนี้ คงเพราะชานยอลไม่พอใจเรื่องของเค้าและอี้ฟานแน่ๆ

 

 

 

นายโกรธอะไรฉันรึเปล่า ?

 

 

 

... เป็นอย่างที่เค้าคิด ปาร์กชานยอลไม่ตอบ...

 

 

 

นายไม่พอใจที่ฉันคุยกับคุณอี้ฟานใช่ไหม ?

 

 

 

...

 

 

 

ชานยอล ...

 

 

 

เปล่า ... ฉันไม่ได้โกรธ

 

 

 

ถ้านายไม่ได้โกรธ...ทำไมนายไม่มองหน้าฉัน

 

 

 

ฉันอยากพักผ่อน...อย่าพึ่งพูดเรื่องนี้เลยนะ

 

 

 

ชานยอล...

 

 

 

 

เสียงของอีกที่พูดตัดขึ้นทำให้แบคฮยอนไม่พอใจ... เพราะการกระทำของอีกฝ่ายมันทำให้เค้าหงุดหงิด หงุดหงิดที่หาคำตอบไม่ได้สักที..คำตอบที่วนเวียนใจ

 

 

 

 

สิ่งที่ค้างคาใจ... การกระทำทุกอย่างของปาร์กชานยอลมันไม่ชัดเจน

 

 

 

ปากบอกไม่ได้โกรธ ...แล้วทุกครั้งที่ชานยอลแสดงออกเวลาที่เค้าอยู่กับอี้ฟานมันหมายความว่าอะไร ?

 

 

 

 

 

นายพูดออกมาตรงนี้เลยชานยอล...

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

พูดออกมาให้ชัดๆสักที...ว่าที่นายทำแบบนี้กับฉัน นายต้องการอะไรกันแน่... คำถามที่เอ่ยออกมาของพยอนแบคฮยอน ทำให้ชานยอลที่แสร้งทำเป็นหลับค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ

 

 

 

 

คำถามของร่างเล็กนั้น ทำให้ชานยอลไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง...

 

 

 

พูดออกมาตอนนี้เลย...ให้มันจบๆ

 

 

 

...

 

 

 

สรุปว่านายรู้สึกยังไงก็พูดออกมาสิ ไอบ้าปาร์กชานยอล !!!!! “

 

 

 

ฉันรักนาย ได้ยินไหม !!! “ คนตอบลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันมาเพชิญหน้ากับคนตัวเล็กกว่า ดวงตารีของแบคฮยอนเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนใบหน้าหวานจะแดงฉานไปทั่วหน้า ชานยอลที่พึ่งรู้ตัวว่าตนเองพูดอะไรออกไปก็ได้แต่ยกมือขึ้นมากุมหัวเอาไว้

 

 

 

ปากไว...

 

 

 

 

คำตอบที่ไม่คาดคิดเอาไว้ ทำให้แบคฮยอนเริ่มทำอะไรไม่ถูก...หัวใจดวงน้อยๆมันเต้นรัวดังกึงก้องไปทั่ว จนแอบหวั่นใจว่าคนตรงหน้าจะได้ยินว่าเค้าหวั่นไหว... ชานยอลเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่นั่งไม่เป็นสุข ในตอนนี้เค้าเป็นฝ่ายรอบ้างแล้ว...

 

 

 

 

เพราะเมื่อกี้เค้าเอ่ยความในใจออกไปแล้ว...

 

 

 

 

แบคฮยอน... ยังเอ่ยไม่จบร่างเล็กๆของแบคฮยอนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับคว้าถาดอาหารแล้วเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น..

 

 

 

ฉันไม่กวนนายแล้ว...นายพักผ่อนเถอะ แบคฮยอนรีบเดินออกไปก่อนจะปิดประตูสนิท ร่างเล็กๆทรุดนั่งลงกับพื้นก่อนจะถอนหายใจยาว...

 

 

 

 

 

ทั้งที่อยากรู้...

 

 

 

ทั้งที่อยากได้ยินคำตอบมาตลอด...

 

 

 

แต่พอได้ยิน..

 

 

 

กลับทำอะไรไม่ถูก...

 

 

 

ไม่รู้ควรตอบว่ายังไง...

 

 

 

ไม้รู้ควรทำอะไรต่อจากนี้...

 

 

 

ผม...ควรทำยังไงต่อกันแน่..

 

 

 

 

 

 

 

นี่ผมกำลังสร้างความอึดอัดให้ตัวเองเพิ่มมากขึ้นรึไงเนี่ย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในเวลาเดียวกัน.. ที่โซล

 

 

 

 

 

 

 

เจ้านายครับ...เรื่องที่เจ้านายให้พวกเราสืบเบาะแสเกี่ยวกับเด็กที่เจ้านายตามหา ได้มาแล้วนะครับ เอซ...ลูกน้องคนสนิทของอี้ฟานเอ่ยก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนมาให้ มือหนารับซองเอกสารมาก่อนจะค่อยๆเปิดดูช้าๆ

 

 

 

 

เราตามหาทั้งเด็กที่อยู่ในเกาหลี และตรวจสอบจากรายชื่อของคนเกาหลีที่อยู่ต่างประเทศด้วยครับ ซึ่งพวกเราแน่ใจแล้วว่าเป็นคนคนนี้ครับ จากข้อมูลทั้งหมดที่ค้นหามา ไม่มีพลาดแน่นอนครับ เสียงที่เอ่ยตอบอย่างหนักแน่นของลูกน้องทำให้อี้ฟานวางใจก่อนจะหยิบเอกสารในซองกระดาษนั้นขึ้นมาดู

 

 

 

 

รายชื่อของคนที่เค้าใช้เวลาตามหามาหลายปีปรากฏขึ้นบนกระดาษสีอ่อน ใบหน้าหล่อค่อยๆเผยยิ้มขึ้นที่มุมปากก่อนจะหยิบรูปภาพที่แนบขึ้นมาด้วยขึ้นมาดู

 

 

 

 

และนั้นยิ่งทำให้เค้ามั่นใจ...และดีใจอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

 

 

 

 

นี่มัน...เด็กคนนั้น อี้ฟานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาๆก่อนนิ้วเรียวยาวจะลูบลงบนรูปของใคนคนนั้น ลูบลงบนแก้มราวกับเค้ากำลังสัมผัสใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้น รูปที่อยู่ในมือเค้า เป็นรูปตั้งแต่เด็กคนนั้นอยู่อนุบาล จนตอนนี้เป็นหนุ่มน้อยไฮสคูล ใบหน้าเรียวหวาน บวกกับกลุ่มผมสีอ่อน รับกับใบหน้า ดวงตารี จมูกรั้นๆ ริมฝีปากสีหวานกับพวงแก้มใสๆ ทุกอย่างที่รวมกันมันทำให้เค้าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเด็กคนนี้น่ารักมากแค่ไหน..

 

 

 

 

 

เด็กคนที่เป็นเหมือนดวงใจของเค้า...

 

 

 

 

 

 

น้องชายที่เค้าตามหามานาน..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนของพี่...


















TBC.......











สปอยเล็กๆ





" แบคฮยอน...นายหลบหน้าฉันทำไม ? " 

" ฉัน... "





............



" โอเซฮุน... "

" เรียกผมทำไมครับ...อาจารย์ลู่หาน " 




............


" คิมมินซอก ...เรามีเรื่องต้องคุยกัน "

" จงอิน... "



" ดีโอ....นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ? " 









เย้ๆ เฮียหาน้องเจอแล้วววววว ตอนนี้ลงครบร้อยเลย เพราะลงทีละนิดละหน่อยกลัวรีดทั้งหลายจะเบื่อ 

ตอนนี้ไรท์มีวันหยุดยาวเจ็ดวันเลย เย้ๆๆๆ เพราะที่นี่หยุดวันชาติจีนค่าาา ฮ่าๆๆ - -" ใช่แล้วไรท์อยู่ที่จีน..

เลยอาจจะมีลงช้าไปบ้างเพราะไม่ได้เป็นช่วงปิดเทอมเหมือนที่ไทย..

เทอมนี้เรียนวิชาหนักๆทั้งนั้นเลย ยังไงก็ช่วยติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ 




และสุดท้ายนี้ ขอคอมเม้นให้กำลังใจไรท์คนนี้ด้วยนะคะ TT^TT 

Minor!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #337 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 20:34
    ชานในที่สุดนายก็พูดออกมาแล้ว แบคอย่าอึ้งๆตอบกลับไปเลย ฟินนนนเว่ออออออ >///< ติดตามๆๆๆๆ
    #337
    0
  2. วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 23:11
    ลู่ -.,-แกช่าง
    #297
    0
  3. #266 TAO OPPA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 11:32
    เย้ เย้ เฮียคริสหาน้องเจอแล้ว
    #266
    0
  4. #111 Zo Aon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 20:12
    ชอบพี่อู๋กัับน้องแบคง่า >
    #111
    0
  5. #54 Fc Exoo (@beefic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 00:58
    แบคเป็นน้องของอิ้ฟานจริงๆด้วย ดีใจๆ ที่ได้เจอน้องชายแล้ว
    #54
    0
  6. #42 ´ น้องแบคแมน๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 12:01
    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    คริสเจอน้องแล้วววววว
    ชานแบคเธอรักกันแล้วไงงแบคบอกไปเลยยย
    ฮุนฮานหน่วงง่าาาาา
    ไคโด้เข้าใจกันผิดอีกแน่ๆ
    #42
    0
  7. #41 koipi (@99456) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 11:21
    รีบมาต่อน๊ารออ่านอยู่จร้าาาาาาาา
    #41
    0
  8. #40 Respire (@25772019) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 18:03
    พี่น้องกันอู๋กับแบค ส่วนต่างกันเหลือเกิน ตอนหน้าไคโด้ดราม่าอีกแหงม
    #40
    0
  9. #39 byunbyng (@minniekane) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 16:56
    กรี๊ดดดดด พี่น้องกันนี่เอง พี่อี้ฟานกับน้องแบคฮยอน
    #39
    0