Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 2 : ตอนที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ม.ค. 57

Minor!





เสียงรถสปอร์ตเครื่องแรงดังตลอบอบอวนไปทั่วถนนที่เงียบสนิท เพราะตอนนี้มันล่วงเลยเข้าไปสู้ช่วงเวลานิทราของใครหลายๆคนแล้ว โอเซฮุน และคิมจงอินก็เช่นกัน พากันเมาจนหมดสภาะ นอนก่ายกันไปมาอยู่ที่เบาะหลังในรถสปอร์ตคันหรูของปาร์กชานยอล  ชานยอลที่ยังดูมีสติดีอยู่จึงเป็นคนพาเพื่อนที่อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้มาส่งที่บ้าน ระหว่างทางจู่ๆก็มีกลุ่มชายกลุ่มหนึ่งเดินสวนมา ซึ่งสวมยูนิฟอร์มเหมือนกับพวกเค้าไม่มีผิด แต่ที่หน้าแปลก ในมือของชายเหล่านั้นทำไมถึงถือยูนิฟอร์มสีเขียวเข้มซึ่งดูเหมือนกับยูนิฟอร์มของโรงเรียนคู่อริของพวกเขาไม่มีผิด ชานยอลชะลอความเร็วรถลง นักเรียนเดินไปอีกสามสีก้าวก่อนจะเหวี่ยงสูทสีเขียวนั้นทิ้งข้างทางไปแล้วเดินหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข

 

 

 

ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ

 

 

 

ชานยอลจอดรถก่อนจะรีบเปิดประตูรถลงไป ขายาวๆรีบก้าวไปยังสูทที่ถูกทิ้งเอาไว้ มือหนาคว้าสูทขึ้นมาจากบนพื้นก่อนจะพลิกไปพลิกมาหาป้ายชื่อ

 

 

 

ชิบหายแล้ว...





 

 

 

 

พยอนแบคฮยอน

 





 

 

 

โดคยองซู




 

เห็นแค่นั้นก็รีบวิ่งกลับไปที่รถก่อนจะปลุกเพื่อนตัวดีที่กำลังเข้าเฝ้าพระอินทร์อยู่ให้ตื่น เขย่าแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว พ่อชานยอลคนดีจึงใช้บาทาถีบเข้าไปแรงๆจนเพื่อนทั้งสองรู้สึกตัวขึ้นมา

 

 

 

โหยยยย อะไรของมึงวะ ถีบกูทำไมไอคุณชานยอลลลลลล คิมจงอินโวยขึ้นมาเป็นคนแรก พร้อมด้วยเสียงลูกคู่ของโอเซฮุนที่ไม่สบอารมณ์พอกันกับการกระทำของเพื่อน

 

 

 

พวกมึงหยุดโวยวายแล้วดูนี่ ชานยอลที่สร่างโยนสูทสีเขียวไปใส่หน้าผู้เป็นเพื่อนทันที จงอินหยิบสูทขึ้นมาดูช้าๆก่อนจะพลิกไปพลิกมา

 

 

อะไรของมึง... อยากซื้อสูทใหม่เหรอ ?

 

 

 

มึงดูดีๆดิ๊ ว่าบนสูทมันชื่อใคร จงอินเกาหัวแกรกๆก่อนจะเพ่งดูป้ายชื่อบทสูทอย่างตั้งใจ เมื่อม่านตาเริ่มปรับขึ้นให้เห็นสิ่งตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้นจงอินก็เบิกตากว้างทันทีก่อนจะสร่างเมาตามชานยอลไปติดๆ

 

 

 

ของดีโอนี่หว่า แล้วทำไมมาอยู่ที่มึง ? ชานยอลเริ่มทำการเล่าเรื่องที่เค้าเห็นเมื่อกี้ให้ผู้เป็นเพื่อนฟังทันที พอเล่าจบคิมจงอินก็เด้งตัวขึ้นมาทันที

 

   ตอนนี้พวกเค้าเชื่อว่าสองคนนั้นน่าจะอยู่แถวนี้ คิดได้แบบนั้นก็ออกตามหาทันที ถนนแถวนี้ก็มืดซะเหลือเกิน จะมาประหยัดไปอะไรกันวันนี้นะ เซฮุนที่ไม่ได้รับรู้เรื่องอะไรด้วยก็ถูกลากมาให้มาช่วยตามหาซะงั้น พวกเค้าเดินไปตรงป่าข้ามถนนก่อนจะมองเห็นอะไรบางอย่างเซฮุนรีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาจากในกระเป๋ากางเกงก่อนจะส่องไฟไปยังเบื้องหน้าก็พบกับร่างของแบคฮยอนและดีโอนอนหมดสติอยู่ตรงนั้น

 

 

เฮ๊ยยย ไอชานยอล ไอจงอิน กูเจอแล้วเว๊ยย เซฮุนตะโกนลั่นก่อนเพื่อนทั้งสองคนจะวิ่งหน้าตั้งมาทันที พวกเค้าไปพูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก รีบแบกร่างของแบคฮยอนและคยองซูกลับไปที่รถทันที

 

 

 

ไอเซฮุน มึงขับรถที ชานยอลเอ่ยสั่ง

 

 

 

อะไรของมึง ทำไมต้องกูอะ

 

 

 

มึงแหละดีแล้ว เร็วๆ จงอินวางร่างของคยองซูอย่างเบามือไว้ที่เบาะหลังก่อนเจ้าตัวจะมานั่งด้านคนขับ ส่วนชานยอลก็มานั่งที่เบาะมืออีกข้างก็ประคองร่างของแบคฮยอนให้หนุนลงบนตักของตนเองอย่างเบามือ เซฮุนมองเพื่อนทั้งสองก่อนจะถอนหายใจเบาๆและยอมรับทำหน้าที่สารถีจำเป็นอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

 

 

แล้วจะไปบ้านใครวะ ? เซฮุนเอ่ยถามเมื่อรถมาจอดติดไฟแดงอยู่ พวกเค้าทั้งสามคนได้แต่มองหน้ากันเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้จะพาหนุ่มน้อยทั้งสองคนนี้ไปไว้ที่ไหน

 

 

 

คอนโดกูก็ได้ ตอนนี้กูอยู่ที่คอนโดคนเดียว จงอินเสนอขึ้นและเพื่อนทั้งสองก็เห็นด้วย โอเซฮุนจึงรีบตรงดิ่งไปที่คอนโดของจงอินทันที

 

 

 

 

โอ๊ยยย หนักเป็นบ้าเลย ตัวแค่นี้ทำไมหนักจังวะ ชานยอลบ่นทันทีเมื่อวางร่างของแบคฮยอนลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวยืดตัวขึ้นบิดไปบิดมาก่อนจะหมุนหัวไหล่ไปมา นั่นก็เพราะคอนโดของจงอิน พอเลยเที่ยงคืนจะหยุดการใช้ลิฟท์หน่ะสิ และทางออกเดียวทีมีให้พวกเค้าก็คือ บันได ...และที่แย่ไปกว่านั้น ห้องของจงอินดันอยู่ตั้งชั้นที่ยี่สิบแปด นี่ถือเป็นการออกกำลังกายกลางดึกเลยนะเนี่ยจงอินที่เดินตามมาติดๆค่อยๆวางร่างของคยองซูลงบนเตียงไปนอนคู่กับแบคฮยอนก่อนจะแสดงอาการเดียวกันกับชานยอล พวกเค้ามองไปที่ร่างตรงหน้าก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

 

 

ทำไมมีแต่รอยอะไรเต็มตัวไปหมดเลยวะ

 

 

 

คุณชานยอลขอรับ กล้าถามนะ...รอยโดนกระทืบทั้งนั้นแหละ คุณมึงคิดว่าสองคนนี้จะไปสู้อะไรใครเค้าได้ ชานยอลหันมามองเพื่อนก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ตอนนี้มีแค่จงอิน ชานยอลและสองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ในห้องเท่านั้น โอเซฮุนได้ขอตัวกลับยานแม่ไปก่อน เพราะท้อแท้กับการเดินขึ้นบันไดยี่สิบแปดชั้นในช่วงหลังเที่ยงคืนแบบนี้

 

 

 

เอาไงต่อวะ ?

 

 

 

ไม่รู้วะ ความเงียบเริ่มเข้าครอบงำสองหนุ่มผู้โง่เขลาขึ้นมาทันที ทั้งคู่หันมามองหน้ากันก่อนจะเกาหัวแกรกๆ จะให้ทำยังไงต่อดีละ

 

 

 

ไปนอนเหอะวะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที จงอินเสนอขึ้นมาซึ่งก็ทำให้เพื่อนที่อยู่ข้างๆเห็นด้วยโดยไม่คิดจะโต้แย้ง ทั้งคู่หยิบผ้าห่มและหมอนสำรองจากในตู้ก่อนจะจัดการปูมันลงพื้นหาที่หลับที่นอนอย่างลวกๆ เพราะตอนนี้มันทั้งง่วงและเหนื่อยเหลือเกิน ไม่นานทักคู่ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

แดดจางๆสาดส่องมาจากข้างนอก ผ่านม่านสีอ่อนก่อนส่องสะท้อนมายังใบหน้าหวานที่กำลังหลับอย่างสบายใจ เรียวปากบางยกยิ้มละมุนเพราะที่นอนมันทั้งนิ่มทั้งอุ่น แต่พอขยับตัวก็ทำเอาเจ็บไปทั้งตัว ทำให้แบคฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาเรียวกระพริกตาถี่เพื่อปรับม่านตาให้เข้ากับแสงที่สาดส่องเข้ามา เมื่อมองเห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้นแบคฮยอนก็ค่อยๆใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองไปรอบๆ

 

 

 


 

ทำไมไม่คุ้นเลย...

 

 


 

 

ที่นี่ที่ไหน...

 

 


 

 

พลันสายตาของเค้าก็ไปสะดุดกับรูปภาพรูปใหญ่ที่ติดอยู่ตรงผนัง

 

 

 

 

 

 

คิมจงอิน

 

 

 

 

 

 

 ดวงตาเรียวเบิกกว้างก่อนจะรีบมองหาเพื่อนทันที เมื่อเห็นว่าคยองซูนอนอยู่ข้างๆแบคฮยอนก็รีบเขย่าเพื่อนที่ตัวเท่าๆกันให้ตื่นจากห้วงนิทรา คยองซูที่ถูกปลุกค่อยๆสะลึมสะลือขึ้นมาก่อนจะร้องโอดโอยเพราะเจ็บตามเนื้อตามตัว

 

 

 

ดีโอๆๆ ดูนั่น แบคฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลนก่อนจะชี้ให้เพื่อนดูภาพที่ติดอยู่ที่ผนัง

 

 

 

อะไรอ่า แบคฮยอน คยองซูที่ยังตื่นไม่เต็มที่ค่อยๆเพ่งมองไปตามที่มือของแบคฮยอนชี้ให้ดูอีกครั้งก่อนจะตกอยู่ในอาการเดียวกัน

 

 

 

ช็อค..

 

 

 

ทั้งคู่หันมามองหน้ากันก่อนจะรีบลุกจากเตียงแค่เพียงขาของพวกเค้าก้าวลงไปที่พื้นก็รู้สึกเหมือนกับเหยียบลงบนอะไรบางอย่างและทีแย่ไปกว่านั้น สิ่งสิ่งนั้นดันทำให้พวกเค้าสะดุดจนหน้าทิ่ม จนเสียงดังอึกทึกครึกโครมไปทั่วห้อง

 

 

 

โอ๊ยยย แมร่งใครเหยียบหัวกูวะเนี่ยยยยยย

 

 

 

มึงแค่หัว... กูโดนเหยียบกล่องดวงใจเลยยยยย สองหนุ่มตื่นขึ้นมาก็โวยทันที ทำเอาแบคฮยอนและคยองซูที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นถึงกับแหกปากลั่น

 

 

 

 

อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

 

 

 

 

ร่างบอบบางทั้งสองรีบยันตัวขึ้นก่อนจะวิ่งพล่านไปทั่ว นั่นก็เพราะสองหนุ่มดันสวมแค่บ็อกเซอร์หน่ะสิ ชานยอลและจงอินได้แต่เอามือกุมขมับก่อนจะร้องห้ามกับท่าทีสติหลุดของผู้ที่รบกวนการนอนของพวกเค้าทันที

 

 

 

โอ๊ยยย เงียบบบบบบบบบ จงอินตะโกนเสียงดังจนแบคฮยอนและคยองซูหยุดวิ่งและเงียบลง ร่างบอบบางทั้งสองถอยห่างจากสองหนุ่งจนมาติดที่กำแพงก่อนจะมองด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

 

 

 

จะแหกปากทำไมเนี่ย ชานยอลเอ่ยถามด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ ไม่ใช่แค่เพราะสองคนนี้รบกวนการนอนหรอกนะ แต่นั้นก็เพราะเค้าโดนลุกรานสมบัติส่วนตัวด้วย มือที่ยังกำเป้าอยู่ทำเอาร่างบอบบางทั้งสองรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

 

 

 

ก็คนมันตกใจนี่ ทำไมพวกเราสองคนมาอยู่ที่นี่ละ

 

 

 

นี่พวกนายจำไม่ได้เหรอว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น ถูกถามมาอย่างนั้นก็ทำเอาสองหนุ่มถึงกับมองหน้ากันก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เพราะหลังจากที่โดนอะไรบางอย่างฟาดจนสลบเค้าทั้งคู่ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มารู้สึกตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงซะแล้ว

 

 

 

 

นายสองคนควรจะขอบคุณพวกฉันนะที่พามาที่นี่ ไม่ทิ้งให้เทศบาลมาเก็บไป ไปอาบน้ำไปจะ ได้มาทำแผล

 

 

ไม่ ร่างบอบบางทั้งสองร่างประสานเสียงขึ้นมาอย่างดื้อรั้นตอบสวนขึ้นมาทันควัน ทำเอาร่างสูงทั้งสองอยากจะเดินไปบีบหัวเล็กๆนั้นจริงๆ

 

 

 

นี่อย่ามาเรื่องมากได้ไหม บอกให้ไปอาบก็ไปได้แล้ว ก็อยากจะพูดด้วยดีๆอยู่หรอกนะ แต่ปากเจ้ากรรมก็ดันเลี้ยงสุนัขไว้มากมายเหลือเกิน

 

 

 

ไม่เอา ทางนี้ก็รั้นเอาการ

 

 

 

ทำไม ?

 

 

....... ไร้เสียงตอบออกมาจากกลีบปากสีหวานคนตัวเล็กทั้งสองกัดปากก่อนจะมองหน้ากัน

 

 

 

ตอบมาสิว่าทำไม

 

 

 

ก็....

 


 

 

 

 

โครกครากกกกกกกกกกกก

 

 

 


 

เสียงท้องร้องที่ก่อมวลมาจากความหิวโหยดังออกมาซะลั่น ทำเอาร่างสูงทั้งสองคนถึงกับกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่รีบยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ทันที

 

 

 

ที่แท้ก็...

 

 

 

 

หิว..

 

 

 

 

   ร่างบอบบางทั้งสองได้แต่มองหน้ากันเขินๆเพราะแก้ตัวไม่ได้ ท้องเจ้ากรรม ทำไมต้องมาร้องตอนนี้ก็ไม่รู้

 

 


 

 

ช่วยไม่ได้นี่เนอะ

 

 


 

 

 

ซูดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 


 

   ท่าทางซดรามยอนชามโตอย่างหิวโหยของพยอนแบคฮยอนและโดคยองซูทำเอา ปาร์กชานยอลและคิมจงอินถึงกับไม่กล้ากินเลยทีเดียว ทั้งคู่ได้แต่นั่งมองตาปริบๆก่อนจะค่อยๆวางตะเกียบลงช้าๆ ไอตอนแรกก็หิวอยู่หรอกนะ ถึงได้ต้มรามยอนให้ตัวเองกินด้วย แต่พอเห็นคนตัวเล็กๆตรงหน้าซดบะหมี่แบบนี้ปาร์กชานยอลและคิมจงอินขอยอมแพ้

 

 

 

ทำเอาอิ่มแทนเลยทีเดียว

 

 

 

   แบคฮยอนวางตะเกียบลงช้าๆก่อนจะยกน้ำดื่มที่จงอินได้รินเอาไว้ให้ทั้งคู่ บรรจงดื่มช้าๆจนหมดแก้วก่อนจะวางแก้วลงช้าๆพร้อมกับยิ้มแก้มปริ เพราะกำลังพึงพอใจกับรสชาติอาหาร คยองซูที่ตามกันมาติดๆก็วางตะเกียบและกระดกน้ำตามจนหมดแก้ว นอนหลับ กินอิ่ม อาบน้ำตัวหอมฉุย แถมมีคนต้มบะหมีอร่อยให้กิน วันนี้คุ้มค่าจริงๆ

 

 

 

นี่พวกนายสองคนไม่กินเหรอ ? คยองซูเอ่ยถาม ร่างสูงทั้งสองได้แต่ยิ้มแห้งๆก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ

 

 

 

พวกนายมาทำแผลเหอะ ทำแผลเสร็จเดี๋ยวพวกฉันจะพาไปส่ง ชานยอลเอ่ยขึ้น

 

 

 

ไม่เอา

 

 

 

อะไรของพวกนายอีกเนี่ย

 

 

 

พวกฉันจะกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวพวกนายแอบเอายาพิษมาให้พวกฉันกิน ยาที่พวกนายเอามาทำแผลให้ฉันสองคนต้องเป็นยาพิษแน่ๆ ฉันไม่ทำแผลหรอก

 

 

 

ห๊า ?

 

 

 

ความคิดที่หลุดออกมาจากปากของแบคฮยอนทำเอาสองหนุ่มต้องมึนไปอีกรอบ

 

 

 

 

ช่างกล้าคิดนะ

 



แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอาจเอายาพิษใส่รามยอน...



 

 

 

มันก็จริงนะ ฉันว่ามันแปลกๆ...พวกนายสองคนไม่ชอบพวกฉันไม่ใช่เหรอ ? ทำไมถึงช่วยพวกเราละ เพราะฉันเชื่อว่าคนที่ทำร้ายพวกเราต้องเป็นเด็กโรงเรียนพวกนายแน่ๆ คยองซูเอ่ยก่อนจะหรี่ตามองบุคคลผู้น่าสงสัยตรงหน้าอย่างไม่ไว้วางใจ

 

 

 

ใช่ๆ จริงด้วย โรงเรียนพวกเราไม่ถูกกันนะ

 

 

 

 

ถูกยิงคำถามมาแบบนั้นทำเอาชานยอลและจงอินมึนติ้บเข้าไปใหญ่

 

 

 

 

จะให้ตอบยังไงละ

 

 

 

ว่าที่ช่วยเพราะความรู้สึกส่วนตัว...

 

 

 

 

อย่าสงสับมากจะได้ไหม พวกฉันก็แค่...สงสาร แล้วอีกอย่างเห็นคนกำลังเดือนร้อนก็ต้องช่วยดิ จงอินตอบบ่ายเบี่ยงไปเรื่อย

 

 

 

งั้นไม่ต้องทำแผลก็ได้ พวกฉันจะไปส่งพวกนายกลับบ้าน

 

 

 

ไม่เอา พวกฉันกลับเองได้

 

 

 

 

ปฏิเสธเสียงแข็งตลอด นี่สินะความดิ้นรั้นของพยอนแบคฮยอน 

 

 

 

ยังไม่ทันที่พวกเค้าจะได้ต่อปากต่อคำอะไรกันต่อ โทรศัพท์เจ้ากรรมของจงอินก็แผดเสียงร้องลั่น เจ้าตัวเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงโซฟาก่อนจะกดรับช้าๆแล้วค่อยๆกรอกเสียงลงไป

 

 

 

ว่าไงไอคุณโอเซฮุน

 

 

 

/แหม กูนึกว่าจะไม่รับซะแล้ว เห็นวุ่นวายอยู่กับไอสองคนนั้นหน่ะ /

 

 

 

อะไรของคุณมึงครับ... มีอะไรก็ว่ามา

 

 

 

/วันนี้มึงลืแล้วเหรอว่าแมร่งต้องไปถล่มพวกไปมินซอก กูกับจงแดแล้วก็คนอื่นมาแล้วนะเว๊ย เหลือมึงสองคน เมื่อไหร่จะเสด็จโยกย้ายก้นมาขอรับ/ เซฮุนเอ่ยด้วยร้ำเสียงยียวนตามสไตล์ทำเอาจงอินขำออกมาเบาๆ

 

 

 

โอเค รอพวกกูไม่ถึงสิบนาที เดี๋ยวพวกกูไป เอ่ยจบก็วางสายก่อนจะหมุนตัวหันมาคุยกับผู้เป็นเพื่อน

 

 

 

ไปกันเถอะมึง

 

 

 

ไปไหนวะ ?

 

 

 

ก็ไปจัดการไอพวกนั้นไง

 

 

 

 

พูดแค่นั้นชานยอลก็ร้องอ๋อขึ้นมาทันที คยองซูมองหน้าผู้เป็นเพื่อนก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆข้างๆหู

 

 

 

อย่าบอกนะว่ามีเรื่องกับเด็กโรงเรียนพวกเราหน่ะ

 

 

 

ฉันว่าไม่น่ารอด

 

 

 

งั้นพวกเรากลับกันไหม ? แบคฮยอนพยักหน้าตอบก่อนจะทั้งคู่จะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ทำเอาชานยอลและจงอินสะดุ้งด้วยความตกใจ

 

 

 

งั้นพวกฉันสองคนขอตัวกลับก่อนนะ เอ่ยแค่นั้นก่อนจะรีบวิ่งตรงไปที่ประตูห้องทันที แต่ยังไม่ทันทีจะพ้นประตูห้องเสียงใหญ่ๆของคนตัวใหญ่ๆทึ่มอย่างปาร์กชานยอลก็เรียกเอาไว้ซะก่อน

 

 

 

เดี๋ยวก่อน เอานี่ไปด้วย... คิ้วนายแตก เอาไปไว้ใช้ ชานยอลเอ่ยกับแบคฮยอนก่อนจะยื่นพาสเตอร์ลายการ์ตูนสีเหลืองน่ารักมาให้ แบคฮยอนมองพาสเตอร์ในมือใหญ่ๆสลับกับหน้าคนให้ก่อนจะรับมันมาช้า ทั้งคู่เอ่ยขอบคุณอย่างลวกๆ ไม่ได้ตั้งใจสักเท่าไหร่ แค่เอ่ยออกไปให้พอเป็นพิธีก่อนจะรีบออกมาจากห้องทันที

 

 

 

แบคฮยอนมองพาสเตอร์ที่พึ่งได้มาจากชานยอลกลับไปกลับมาก่อนจะยกยิ้มเบาๆ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แต่เพราะลายมันน่ารัก ไม่คิดว่าคนอย่างหมอนั่นจะพกพาสเตอร์ลายน่ารักแบบนี้ การกระทำของสองคนนั้นที่แบคฮยอนและคยองซูได้เห็นในวันนี้มันทำให้พวกเค้ารู้สึกว่าได้เห็นสองคนนั้นในอีกมุมหนึ่ง

 

 

 

แต่ยังไง..

 

 

 

 

ก็ยังไม่น่าไว้ใจอยู่ดี

 

 

 

ใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีทั้งคู่ก็กลับมาถึงที่บ้าน... บ้านที่ว่าก็คือสถานรับเลี้ยงเด็กที่เป็นที่อยู่อาศัยของทั้งคู่มาตั้งแต่เด็กๆ แค่ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในบ้าน เสียงใสๆของเด็กน้อยนับสิบคนก็ดังเจื้อยแจ้วก่อนจะวิ่งกรูเข้ามาหาทั้งคู่ทันที

 

 

 

พี่แบคฮยอน พี่ดีโอ หายไปไหนมาทำไม่กลับมานอนที่บ้าน เสียงใสๆของเด็กสาวตัวเล็กๆเอ่ยถาม คยองซูยกมือขึ้นลูกกลุ่มผมของเด็กน้อยตรงหน้าก่อนจะค่อยๆลดตัวลงนั่งให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ

 

 

 

พวกพี่ไปบ้านเพื่อนมาหน่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน

 

 

 

เมื่อคืนพี่แบคฮยอนกับพี่ดีโอไม่อยู่ ไม่มีใครเล่านิทานให้พวกเราฟังเลย เด็กผู้ชายตัวเล็กๆร่างอวบอ้วนที่ยืนอยู่ข้างๆแบคฮยอนเอ่ย ร่างบอบบางทั้งสองยกยิ้มละมุนด้วยความเอ็นดูก่อนจะหยิกแก้มเด็กน้อยตุ้ยนุ้ยเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

 

 

พวกพี่ขอโทษนะครับ งั้นเดี๋ยวคืนนี้พวกพี่จะเล่านิทานให้ฟังนะ เดี๋ยวเล่าให้ฟังสามเรื่องเลย

 

 

 

เย้ๆๆๆๆ เสียงเด็กๆร้องร่าด้วยความดีใจ ไม่นานนักร่างอวบๆของหญิงสาววันห้าสิบต้นๆก็ก้าวออกมาก่อนจะเดินมาหาผู้ที่พึ่งกลับมาบ้าน แบคฮยอนและคยองซูหันไปเห็นก็ก้มหัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

 

 

 

สวัสดีครับคุณแม่ใหญ่

 

 

 

หายไปไหนกันมา รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วง หญิงสูงวัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเป็นห่วงทั้งคู่มากแค่ไหนตลอดที่หายไปทั้งคืน

 

 

 

พวกผมขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะหายไปโดยไม่ได้โทรบอกนะครับ แต่ว่ามันเป็นเหตุสุดวิวัยจริงๆครับ คยองซูอธิบายด้วยกับผู้ที่เป็นเหมือนผู้ที่ให้ชีวิตใหม่กับพวกเค้า ผู้ที่พวกเค้านับถือเหมือนเป็นแม่ ผู้ที่เปรียบเสมือนแม่ของทุกคน ผู้ที่ตอนนี้พวกเค้าถือว่าเป็นคนในครอบครัวคนสำคัญ หญิงสูงวัยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างออกไป คว้ามือของแบคฮยอนและคยองซูขึ้นมากุมเบาๆราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นให้ทั้งคู่  

 

 

กลับมาได้ก็ดีแล้ว แล้วนี่ทานอะไรมารึยัง ? เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความ ห่วงใยทั้งคู่ยกยิ้มละมุนก่อนจะเอ่ยตอบช้า

 

 

 

เรียบร้อยแล้วครับ คุณแม่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับพวกผมทานมาเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

ทานไปซะเยอะเลย...

 

 

 

 

คงอิ่มไปยันตอนเย็นแน่ๆ

 

 

 

งั้นพวกเธอไปพักผ่อนกันเถอะนะ นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่คุณแม่ของพวกเค้าเอ่ยขึ้นก่อนทั้งคู่จะขอแยกไปพักผ่อน ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในตอนนี้ มีแบคฮยอนและดีโอเป็นเหมือนพี่ใหญ่ เพราะคนที่โตกว่าพวกเค้าคนอื่นๆ เข้าเรียนมหาลัย ยุ่งๆอยู่กับการเรียน บ้างก็ทำงานยุ่งจนไม่ค่อยได้กลับมาที่นี่ แต่พวกเค้าทุกคนก็ไม่เคยลืมบุญคุณของที่นี่เลย เมือมีเทศกาลใหญ่ๆทุกคนก็จะมารวมตัวกัน กลายเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ทำหรับสิ่งที่มีอยู่ในตอนนี้ มันมีมากพอแล้ว มากพอที่ไม่ทำให้พวกเค้ารู้สึกว่าเป็นคนไม่มีครอบครัว เพราะสิ่งที่เค้ามี สิ่งที่เค้าได้รับ คือของขวัญชิ้นใหญ่ที่ไม่มีอะไรมาเทียบได้จริงๆ

 

 

 

 

แบคฮยอนทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า ก่อนจะมองไปที่เพดานกว้าง ดวงตารีเหลือบไปมองคยองซูที่อยู่เตียงข้างๆก่อนจะยกยิ้มเบาๆ เพราะเพื่อนคนดีกำลังหากล่องเครื่องมีปฐมพยาบาลอยู่ เปิดตู้นู้น ตู้นี้หาจนเจอ มือเรียวยกกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลขึ้นก่อนจะเดินมานั่งลงข้างเตียง

 

 

 

แบคฮยอนมาทำแผลกันเถอะ แบคฮยอนค่อยๆลุกจากเตียงก่อนจะเดินมานั่งข้างๆผู้เป็นเพื่อน คยองซูเป็นฝ่ายทำแผลให้แบคฮยอนก่อน เค้าบรรจงทำแผลให้เพื่อนรักอย่างเบามือจนเสร็จก่อนจะก้มหน้าก้มตาหาบางอย่างในกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลพร้อมกับบนอุบจนแบคฮยอนต้องเอ่ยถาม

 

 

 

หาอะไร ?

 

 

 

พาสเตอร์ มันหมดแล้วแน่ๆเลย จะเอามาแปะคิ้วให้แบคฮยอน พลันแบคฮยอนก็นึกอะไรบางอย่างออกล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้าคยองซู สิ่งที่อยู่ในมือก็คือพาสเตอร์สีเหลืองลายการ์ตูนน่ารักเป็นแฝงที่เค้าโอนยัดเหยียดให้เอามาด้วย คยองซูหยิบพาสเตอร์ที่แบคฮยอนยื่นมาให้ก่อนจะแกะมันและแปะแผลให้อย่างเบามือ

 

 

 

พาสเตอร์ที่ไอผู้ชายหูกางคนนั้นให้ใช่ไหม ?

 

 

 

อื้อ ก็พาสเตอร์ของดีโอหมดพอดี จะไม่ใช้ก็เสียดาย ลายก็น่ารักด้วย แบคฮยอนก้มหน้างุดตอบออกมาเบาๆ

 

 

 

หมอนั่น ชอบแบคฮยอนแน่ๆเลย คำพูดโพลงพลางของผู้เป็นเพื่อนทำเอาพวงแก้มใสของพยอนแบคฮยอนขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที

 

 

 

บ้า ไม่หร๊อกกกกกกก ตอบเสียงสูงก่อนมือจะคว้าสำลีขึ้นมาทำแผลให้คยองซูบ้าง

 

 

 

ฉันก็แค่พูดเฉยๆ จะเขินทำไมเล่า

 

 

 

บ้า ใครเขิน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงขำแปลกของแบคฮยอนทำเอาผู้เป็นเพื่อนถึงกับหลุดขำออกมา

 

 

 

ใครเขินกันเล่า

 

 

 

 

ไอหูกาง

 

 

 

 

กลุ่มวัยรุ่นที่วิ่งแตกกระจายเป็นกลุ่มท่ามกลางแหล่งชุมชน ทำเอาคนรอบข้างแตกตื่นอย่างบอกไม่ถูก หนึ่งในนั้นก็ไม่พ้นโอเซฮุนคนนี้หรอก ที่วิ่งหนีก็เพราะตำรวจกำลังวิ่งไล่กวดพวกเค้าที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันหน่ะสิ ตอนนี้ทางที่ดีต้องวิ่งแยกย้ายกันไปก่อน ขายาวๆของเซฮุนพาร่างของเค้าวิ่งเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่ง เจ้าจัดเสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้ามาหลบข้างใน เจ้าตัวแอบมองกลุ่มตำรวจที่วิ่งผ่านหน้าโรงแรมไปก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

 

 

รอดไป เค้าเอ่ยกับตัวเองก่อนจะยกยิ้ม ในระหว่างที่เค้าจะเดินออกไปจากโรงแรมพลันสายตาก็เหลืบไปเห็นร่างของใครบางคนที่คุ้นตา

 

 

 

อาจารย์คนนั้น..

 

 

 

เมื่อเค้ามองไปเห็นลู่หานที่พึ่งออกมาจากลิฟต์ยายาวๆก็ก้าวเข้าไปหาคนคนนั้นโดยไม่ต้องสั่ง แต่ก็ต้องชะงักลงซะก่อน นั่นก็เพราะมีผู้ชายอีกคนออกมาจากลิฟท์พร้อมลู่หานด้วย ดูคุยกันท่าทางสนิทสนมเชียว ผู้ชายตัวสูงแต่งตัวภูมิฐานหน้าตาหล่อเหลาคนนั้น สร้างความสงสัยให้ก่อตัวในหัวของโอเซฮุนคนนี้มากมาย

 

 

 

ขอบใจนายมากนะสำหรับวันนี้

 

 

 

ไม่เป็นไรหรอกพวกเราเพื่อนกันนิ

 

 

 

ยังไงฉันก็ฝากให้นายช่วยอีกแรงหนึ่งด้วยนะ

 

 

 

ได้เลยอี้ฟาน นายวางใจได้

 

 

 

งั้นฉันส่งนายแค่นี้นะ เดี๋ยวฉันต้องขึ้นไปประชุมต่อ ลู่หานยกยิ้มให้เพื่อนร่างสูงก่อนพวกเค้าจะโผเข้ากอดกันแล้วค่อยๆแยกย้ายกันไป อูอี้ฟานกลับขึ้นลิฟต์ไป ส่วนลู่หานก็หมุนตัวเดินออกมา เซฮุนก้าวเท้าตามลู่หานออกมาอย่างวิสาสะจนเค้าเดินมาที่ลานจอดรถเพื่อขับรถของตนเองกลับบ้าน เซฮุนเดินตามลู่หานมาจนถึงรถในระหว่างที่ลู่หานกำลังจะเปิดประตู มือหนาของเซฮุนก็ดันประตูเอ้าไว้ซะก่อนทำให้ร่างบางหันมามองก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจไม่ใช่น้อย

 

 

 

นาย

 

 

 

ผม.. ผมทำไมเหรอ ?

 

 

 

โอเซฮุน นายตามฉันมาเหรอ ?

 

 

 

ใครตาม ผมแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นแหละ

 

 

 

บังเอิญผ่านมาในที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมเนี่ยนะ ...ฟังดูมีเหตุผลจัง

 

 

 

นายมีอะไร ?

 

 

 

แฟนดูท่าทางรวยดีนะครับ หล่อเชียว เจ้าของโรงแรมใช่ไหม ? ที่ถามไปแบบนั้นเพราะโอเซฮุนไม่ได้ยินที่พวกเค้าคุยกันเลยไม่รู้หรอกว่าลู่หานและอี้ฟานมีความสัมพันธ์กันแบบไหน

 

 

 

นายจะอยากรู้ไปทำไม เอามือออกฉันจะกลับบ้าน ลู่หานพยายามเปิดประตูอีกครั้งแต่ก็ถูกขัดขวางจากคนตรงหน้าอยู่ดี

 

 

 

อะไรของนาย มีอะไรก็พูดออกมา เพียงแค่ลู่หานเอ่ยจบ แผ่นหลังของเค้าก็ถูกดันไปติดกับประตูรถหน้าท้องของทั้งคู่จะแนบชิดกัน ก่อนใบหน้าคมของโอเซฮุนจะโน้มริมฝีปากหยักลงมาทาบทับริมฝีบางของอีกฝ่าย หัวใจดวงเล็กๆของคนตัวเล็กถึงกับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สมองมันโล่งไปหมด ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจ มือไม้และแขนชาไปชาไปหมด หัวสมองก็เบลอจนโล่ง

 

 

 

 

นี่มันอะไรกัน..

 

 

 

 

 

หมอนี่..

 

 

 

 

 

 

ทำบ้าอะไร ..........

 

 






#ครบหนึ่งร้อยแล้ววว พาสนี้แลดูไรสาระเนอะ ฮ่าๆๆๆ

ขอบคุณทุกคอมเม้นและทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

เห็นเม้นแรกไรท์ก็กรี๊ดห้องนอนแทบแตกแล้วววว

ขอบคุณมากคะ จะพยายามต่อไปนะคะ TT^TT


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #369 Ohsehun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 01:40
    จูบแรกป่ะเนี่ยทำใจนะลูลู่เด่วมีจูบสองสามสี่5555....#ติดตามค่ะ
    #369
    0
  2. #329 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 19:12
    กริ๊ดดดดด จูบกันไม่ปรึกษารีดเลยนะ อร้ายยยยยฟินนนนนนน ชานยอลพาาสเตอร์ลายน่ารักไม่เข้ากันเลยนะค่ะะ55555555 ไรท์สู้ๆนะ ติดตามๆ
    #329
    0
  3. #328 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 19:12
    กริ๊ดดดดด จูบกันไม่ปรึกษารีดเลยนะ อร้ายยยยยฟินนนนนนน ชานยอลพาาสเตอร์ลายน่ารักไม่เข้ากันเลยนะค่ะะ55555555 ไรท์สู้ๆนะ ติดตามๆ
    #328
    0
  4. #255 Tanapron Kumsuphap (@ploy442544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 14:53
    ตลก 5555 / มาแนวไหน -..-
    #255
    0
  5. #252 [~Black_Pearl~] (@littlewhite) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 13:34
    โอเซ ทำอะไรอาลู่
    #252
    0
  6. #236 FMSoneTicKD (@fmsonetic) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 22:24
    ฮุน......แกทำอะไรของแก!!!!!

    #236
    0
  7. #183 b-byun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 12:49
    โอ้ๆๆๆ โอเซ นายรุกไวมากๆนะ

    #183
    0
  8. #105 Zo Aon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 20:05
    ออกตัวแรงครัช =,.=
    #105
    0
  9. #79 jiewww (@eaachh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 13:29
    ฮุนกะยอลออกตัวแรงแล้ว จงอินอย่าได้ช้า
    #79
    0
  10. #66 sweet (@looktannlt013) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 12:58
    อิเน่ออกตัวแรงนะ
    #66
    0
  11. #65 TomtamDetest (@tomcollins) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 15:22
    บยอนเขิลลลลล

    รีดก็เขิลลลลลลล
    #65
    0
  12. #60 ISPRT KSTMR (@ka-nomwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 19:20
    เเบคเขินอ่อ

    จงอินเริ่มทำไรได้เเล้ว

    อิเน่เเกรุกเร็วมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #60
    0
  13. #45 Sutthida Denklang Exofan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 22:25
    ย๊ากกกกกกก โอเซแกรทำไรเพ่ลู่ช้านนนนนนนน>O<

    5555555ทำบ่อยๆก็ได้นะเน่แบบว่าฟินอ่ะไรท์ -3-
    #45
    0
  14. #23 Fc Exoo (@beefic) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 23:20
    แสดงออกมากเลยนะพ่อโย่ง 
    #23
    0
  15. #15 Malangzz (@mymalang1127) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 14:48
    แบคเขินแล้วเหรอลูก 5555

    ยอลเริ่มแสดงออกแล้วน๊ะ

    จงอินก็รีบทำคะแนนกับโด้ซะหละ
    #15
    0
  16. #11 ScrT๛OuY๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 23:34
    โอเซ
    แกไวไฟมากกกกกกกกกกกกกกก
    #11
    0
  17. #9 MINE_XO (@mine_xo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 00:21
    เกร้สสสสสสสสสสสสสสสสส
    ที่ช่วยเพราะ เหตุผลส่วนตัว
    เเหม่... อย่าทำเขินสิ =/////////=
    #9
    0
  18. #8 Piaro'z (@piaroz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 15:27
    จงอินค่ะ!!!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



    ฮื่อออ ไรท์เตอร์ค่ะมันค้างๆๆๆๆๆๆๆๆ
    มาต่อไวๆนะ ฮื่ออออ อยากต่อไวๆแล้ววววววววว



    #8
    0
  19. #4 Moe Kyungsoo (@pattamon007) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 21:20
    รอนะไรท์ รีบมาต่อๆๆๆๆๆ ชอบจังงงง
    #4
    0
  20. #2 Blows Wind (@sarocha207) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 19:21
    ค้างเลยอ่า รออยู่นะค้ะ ^^
    #2
    0