Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 18 : Let's it rain : Special Part.KrisxTao

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ธ.ค. 56

 
 
 
 
 
 
 
 ข้างหน้าสวนสาธารณะขนาดใหญ่ ที่ที่นักออกกำลังกายส่วนใหญ่ชอบมาพักผ่อนซึ่งรวมถึงเค้าด้วย อู้อี้ฟาน... 
 วันนี้ถือเป็นวันหยุดของเค้่าถึงจะแค่วันเดียวแต่เค้าก็ขอออกมา พักผ่อนให้สบายใจลืมเรื่องงานไปสักวัน. 
 เอาตามจริง ถ้าวันนี้แบคฮยอนไม่ไปทำรายงานกับเพื่อน เค้าก็คงใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหรือไม่ก็ชวนน้องชายสุดที่รักไปเที่ยว
 แล้วแหละ ตอนแรกก็จะตามไปเฝ้าแต่ก็ถูกห้ามซะก่อน 
 
 
 
 ก็คนมันเห่อน้อง~ 
 
 
 
 ได้มีน้องชายน่ารักๆตั้งสองคน 
 
 
 
 ตามประสาคนเป็นพี่ ก็เห่อน้องไม่เลิก
 
 
 
 วันนี้อี้ฟานมายังสวนสาธารณะที่จะพูดให้ดีเหมือนเป็นสถานที่ที่เอาไว้สำหรับปั่นจักรยานโดยเฉพาะมากกว่า 
 เพราะพื้นที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาที่ตัดเขาขึ้นไปเป็นที่ที่เค้ามักจะมาพักผ่อนอยู่เสมอเมื่อมีเวลาว่าง. 
 
 
 
 อี้ฟานจูงรถจักรยานคันโปรดที่ราคาแพงลิปมาข้างๆก่อนจะค่อยๆขึ้นค่อมปั่นออกไปด้วยสีหน้าพอใจ เพราะบรรยากาศ
 ที่เย็นสบายกว่าทุกทุกวันทำให้ผู้ชายบ้างานที่ได้พักผ่อนฉีกยิ้มกว้าง ข้างหลังก็พ่วงเป้ใบโตที่มีข้าวของเครื่องใช้ที่
 จำเป็นใส่มาด้วย ถูกจัดแจงโดยน้องชายทั้งสอง. ขายาวถีบจักรยานคู่ใจเข้ามาเรื่อยๆก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ 
 
 
 
 วันนี้คนที่มาปั่นจักรยานดูบางตากว่าทุกครั้ง ถึงเค้าจะไม่ได้มาบ่อยแต่ทุกครั้งที่มาผู้คนก็จะหนาตาเสมอ ผิดกับครั้งนี้...
  ผู้คนดูบางตาลงไปมากแถมยังมีกลุ่มคนบางกลุ่มที่ปั่นจักรยานสวนกับเค้าออกไป ทั้งที่ยังเช้าอยู่ ไม่น่าจะกลับกันเร็ว
 แบบนั้นเลย อี้ฟานได้แต่คิดในใจก่อนจะปั่นจักรยานกินลมชมวิวต่อไป
 
 
 
 เค้าปั่นจักรยานอยู่พักหนึ่งก่อนจะมาหยุดอยู่ศาลาขนาดใหญ่ที่ใช้เป็นจุดพักผ่อนระหว่างทาง ร่างสูงเกือบสองร้อยเซน
 ลงจากรถจักรยานก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นจูงรถจักรยานเอาไว้ข้างๆและค่อยๆจอดรถเอาไว้ข้างศาลา ส่วนเจ้าตัวก็เดินขึ้น
 ไปข้างบนศาลา ปลดกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ก่อนจะทิ้งตัวลงบนม้านั่งช้าๆ ตรงกลางเป็นพื้นที่โล่งๆ ลมเย็นๆพัดมาจาก
 ทุกด้านจนทำให้เค้าต้องกระชับเสื้อกีฬาที่สวมกันลมหนาวมาเล็กน้อย 
 
 
 
 ดวงตาคมกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะเริ่มรู้สึกแปลกๆกับลมที่ค่อยๆแรงขึ้นเรื่อยๆอย่างไร้สาเหตุ ไม่นานเกินรอสายฝนก็
 โถมลงมาอย่างไม่มีปี่ทีขลุ่ย. จนมองไม่เห็นทาง มือหนายกขึ้นมากุมขมับก่อนจะถอนหายใจหนักๆ
 
 
 
 ฝนตกแบบนี้มันเหมือนกับพายุเข้าชัดๆ มือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องสีขาวสะอาดตาขึ้นมาก่อนจะยิ่งอารมณ์เสียเมื่อเห็น
 ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ 
 
 
 
 'เจ้านายครับ วันนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีพายุเข้า ฝนจะตกติดต่อกันสองชั่วโมง ทางที่ดีเจ้านายอย่าออกไปข้าง
 นอกเลยครับ' 
 
 
 
 
 
 มันช้าไปแล้วเอซ ... 
 
 
 
 ตอนนี้ก็พึ่งเข้าใจอย่างชัดเจน...ว่าทำไมวันนี้ผู้คนถึงได้บางตา ทั้งๆที่ทุกครั้วที่เค้าจะออกมาปั่นจักรยานเค้าจะต้องคอย
 ตรวจเช็คพยากรณ์อากาศก่อนแท้ๆ แต่คราวนี้ทำไมลืมไปซะได้นะ..
 
 
 
 
 
 ฝนจะตกติดกันสองชั่วโมง...เฮ้อ~ ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจหนักๆก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้มาเปิดดู ไม่รู้ว่าในนั้นจะมีอะไร
 อยู่บ้าง น้องชายคนดีจะเอาอะไรใส่มาในกระเป๋าบ้าง 
 
 
 
 เมื่อเปิดเป้ออกดูเค้าก็ต้องยกยิ้มกับข้าวของข้างใน ในนั้นมีเสื้อยืดหนึ่งตัวและกางเกงวอล์มอีกหนึ่งตัวเอาไว้สำหรับ
 เปลี่ยน ถุงเท้าลายน่ารักมุ้งมิ้งซึ่งคนซื้อคงไม่พ้นแบคฮยอน เพราะตั้งแต่ที่แบคฮยอนมาอยู่กับเค้าที่บ้านเค้าก็เป็นคนจัด
 การซื้อถุงเท้ามาให้พี่ชายสุดที่รักตลอด
 
 
 
 ในความคิดที่ว่า... 'พี่อี้ฟานใส่ถุงเท้าลายลูกหมีต้องน่ารักมากๆเลย ลายกระต่ายด้วย มีลายลูกเป็ดด้วยนะ ผมชอบทั้ง
 สามลายก็เลยซื้อมาหมดเลย' เมื่อก่อน ในตู้เสื้อผ้าของอี้ฟานจะมีเสื้อผ้าอยู่แค่สี่สีจะเน้นไปทางสีโมโนโทนในแบบ
 ผู้ชายมาดแมน สีขาว สีดำ สีเทา และสีกรม แต่ตอนนี้มันกลับมีสีชมพูและสีเหลืองมุ้งมิ้งมาแทรกอยู่เป็นส่วนหนึ่งของตู้
 เสื้อผ้าเค้าแล้ว
 
 
 
 ทั้งหมดมาจากพยอนแบคฮยอนทั้งนั้น...
 
 
 
 ในนั้นยังมีกล่องข้าวที่ข้างในบรรจุแซนวิซหน้าตาน่าทานที่มีโน้ตอันเล็กๆแป๊ะเอาไว้ว่า
 
 
 
 
 
 'เอาไว้ทานเผื่อหิวกลางทางนะครับ'
 
 
 
 
 
 เรื่องทำอาหารก็คงไม่พ้น..
 
 
 
 
 
 ดีโอ..
 
 
 
 มือหนาหยิบกล่องแซนวิซขึ้นมาก่อนจะเปิดออกทานช้าๆ ฆ่าเวลาไปพร้อมๆกับสายฝนทีีโถมกระหน่ำ เค้านั่งอยู่เพียงลำพัง
 ได้ไม่นานก็มีร่างของใครคนหนึ่งเดินเข้ามา ซึ่งคนคนนี้ก็กำลังต้องการหาที่หลบฝนเช่นกัน
 
 
 
 คนที่ทำให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้จิตใจระสำระส่าย.. 
 
 
 
 จักรยานที่ถูกจอดไว้ข้างๆก้นด้วยความไม่ตั้งใจและร่างเปียกปอนที่
 
 วิ่งเข้ามาหลบฝนโดยไม่ทันสังเกตสายตาของใครคนหนึ่งที่ยู่ตรงนี้มาก่อนที่กำลังมองไปที่เค้า
 
 
 
 ผู้มาเยือนทอดสายตามองฝนที่ตกหนักอย่างปลงตกก่อนจะล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงที่ตอนนี้เปียกชุ่มและเมื่อ
 เค้าคว้าเครื่องมือสื่อสารขนาดกระทัดรัดขึ้นมาก็ต้องแสดงสีหน้าระเหี่ยใจออกมาเพราะตอนนี้โทรศัพท์ราคาแพงของ
 เค้าเปียกชุ่มไปทั้งเครื่อง ดับอนาถไปในทันทีทันใด ใบหน้าเรียวก้มงุดก่อนจะถอนหายใจหนักๆ ไร้การสนทนาใดๆจาก
 ทั้งคู่ ร่างโปร่งของผู้มาเยือนค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งช้าๆโดยทิ้งระยะห่างจากเค้าพอสมควร มือเรียวค่อยๆถอดเสื้อแขนยาวที่
 เปียกชุ่มของตนออกก่อนจะพาดเอาไว้ข้างๆ มือเรียวลูบไปมาที่แขนทั้งสองข้างเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ตนเอง เนื้อตัว
 เปียกปอนแบบนั้น บวกกับลมที่พัดโหมกระหน่ำอยู่ทำให้เค้าไม่อยากจะคิดเลยว่า คนคนนั้นจะหนาวมากขนาดไหน 
 จึงทำให้อดไม่ได้ที่ช่วยเหลือ
 
 
 
 ขายาวพาร่างสูงของตนเองเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยื่นเสื้อและกางเกงวอล์มที่ติดกระเป๋ามาไปให้คนตรงหน้าพร้อมกับ
 เอ่ยเบาๆให้คนที่เหม่อมองไปรอบๆหันมามองเค้า
 
 
 
 " เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม จะได้ไม่หนาว " ร่างโปร่งเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะส่ายใบหน้าเบาๆ
 
 
 
 " ไม่เป็นไรครับ... ผมโอเค " 
 
 
 
 " แต่อากาศมันหนาวมากเลยนะ เปลี่ยนเถอะ ชุดนี้ฉันให้เลย ...ตัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก แล้วก็อีกตั้งนาน
 กว่าฝนจะหยุดตก " ร่างโปร่งนิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะรับเสื้อผ้าจากมือของร่างสูงช้าๆ อี้ฟานเดินกลับมาที่ที่นั่งเดิมก่อนจะยืน
 หันหลังอยู่อย่างนั้นเพื่อให้อีกคนหนึ่งได้ทำธุระให้เรียบร้อย ร่างโปร่งมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าพรางยกยิ้มกับ
 ท่าทีที่ดูจะเป็นสุภาพบุรษของอีกฝ่่าย 
 
 
 
 " ผมไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ " ร่างโปร่งเอ่ยเบาๆปนเสียงหัวเราะ ทำให้ร่างสูงต้องหัวเราะแห้งๆแก้
 เขินก่อนจะพูดแถไปเรื่อย
 
 
 
 " อะไร~ ฉันแค่อยากดูวิว " 
 
 
 
 วิวอะไร...ฝนตกหนักจนมองอะไรไม่เห็น เห็นเพียงแค่สายฝนที่โปรยปรายลงมาสร้างเป็นภาพที่ดูเหมือนหมอกหนาๆ
 จนมองแถบไม่เห็นอะไร บวกกับเมฆครึ้มที่ทำให้เช้าวันใหม่ดูเหมือนกับช่วงเวลาพลบค่ำได้อย่างไม่น่าเชื่อ..
 
 
 
 " เรียบร้อยแล้วครับ " ร่างโปร่งเอ่ยเบาๆก่อนที่อี้ฟานจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากันแล้วทิ้งตัวลงนั่งเช่นเดิม เสื้อผ้าที่
 สวมใสพอดีตัวของเค้าพอไปอยู่บนตัวของอีกคนมันกลับดูหลวมขึ้นมาซะงั้น ทั้งๆที่ขนาดตัวของอีกคนก็ไม่ได้ดูเล็กกว่า
 เค้าสักเท่าไหร่ แต่ดูบอบบางกว่ามาก... อี้ฟานเผลอมองอีกคนอย่างเพลิดเพลินจนคนถูกมองต้องเอ่ยทักเรียกสติเค้า
 กลับคืนมา~ 
 
 
 
 " มีอะไรรึเปล่าครับ? " 
 
 
 
 " อ่อ...เปล่า " 
 
 
 
 ความจริงก็มีนะ... แต่ไม่กล้าถาม..
 
 
 
 เค้าปล่อยให้ความเงียบครอบงำอีกครั้ง อี้ฟานลอบมองคนข้างๆอยู่เรื่อยๆก่อนจะพ่นลมออกมาทางปากเพื่อผ่อนคลาย
 อารมณ์ที่ตึงเครียดของคนเองมันมีความรู้สึกบางอย่างที่หน่วงๆอยู่ภายในเหมือนมีอะไรมาขัดอยู่ที่คอ กลืนไม่ลงสักที... 
 
 
 
 นั่นเพราะเค้ามีบางอย่างอยากจะพูด...แต่
 
 
 
 ไม่รู้จะเริ่มยังไง...
 
 
 
 อย่างน้อยขอใช้เวลาที่ฝนตกตอนนี้ให้เป็นประโยชน์
 
 
 
 " ฮวางจื่อเทา " เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ดูเสียความมั่นใจไม่เป็นตัวของตัวเอง เจ้าของใบหน้าเรียว
 หันมามองตามเสียงเรียก
 
 
 
 หันมามองใครคนนั้นที่เอ่ยชื่อเค้า...
 
 
 
 " คุณเรียกชื่อผมเหรอ? " 
 
 
 
 " ... " พออีกฝ่ายถามมาเค้ากลับเงียบ..
 
 
 
 " รู้จักผมด้วยเหรอครับ? " คนถามถามด้วยแววตางุนงง ผู้ชายคนนี้เรียกชื่อเค้า...แต่ทำไมพอถามกลับเค้า กลับไม่พูดอะไร
 
 
 
 " ผมคงหูฟาด " 
 
 
 
 " ฉันเรียกชื่อนาย... " อี้ฟานตอบขึ้นมา ทำให้อีกคนต้องหันกลับมามองหน้าเค้าอีกครั้ง แววตาอบอุ่นทีี่ถูกส่งไปจาก
 ร่างสูงถึงแม้มุมปากจะไม่ได้เผยรอยยิ้มที่ชัดเจน แต่ก็ทำให้อีกคนก้มหน้างุดหลบสายตาของใครคนนั้น 
 
 
 
 " แล้ว...คุณรู้จักชื่อผมด้วยเหรอ? " 
 
 
 
 คำถามที่เหมือนคนไม่รู้จักกันทำให้อู๋อี้ฟานชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง.. เค้าถอนหายใจเบาๆก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้า
 อีกครั้งด้วยน้ำเสียงทีีมั่นใจกว่าเดิมจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวเอ่ยขานรัยด้วยท่าทีสะดุ้งเล็กๆ
 
 
 
 " คะ...ครับ! " 
 
 
 
 " จำฉันได้ไหม ? " 
 
 
 
 คำถามที่ถูกถามขึ้นทำให้จื่อเทาเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนที่มองอยู่แล้วเข้าอย่างจัง คนถูกถามกรอกตาหนีก่อนจะเงย
 หน้ามองอีกครั้ง พิจารณาใบหน้าของคนตรงหน้า ตามคำถามที่เค้าเอ่ยถามออกมา
 
 
 
 'จำฉันได้ไหม?'
 
 
 
 จื่อเทาได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างเผลอตัวเพราะกำลังใช้ความคิดมองไปยังใบหน้าหล่อที่เหลาไร้ที่ติของคนตรงหน้า 
 แววตาและสีหน้าที่ไม่มีที่ท่าว่าจะคิดออกทำให้อี้ฟานถอนหายใจยาวอย่างถอดถอนใจก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
 เหมือนตัดพ้อ แต่ประโยคนั้นกลับทำให้คนตรงนี้เบิกตากว้าง
 
 
 
 " ทำไมถึงลืมกันได้...ทั้งๆที่นายบอกว่าจะเป็นเจ้าสาวของฉันแท้ๆ "
 
 
 
 " เจ้าสาว!!! " 
 
 
 
 เมื่อได้ยินคำนั้นมันก็ทำให้ร่างโปร่งนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวัยเด็กในตอนนั้นจื่อเทามีอายุเพียงห้าขวบ เด็กหนุ่มตัวน้อย
 แก้มยุ้ยวันนี้ไปเยี่ยมญาติกับพ่อและแม่ คุณป้าของเค้าไม่สบายเค้าจึงไปหาที่แวนคูเวอร์ ในตอนนั้นพ่อแม่และเด็กน้อย
 จะมาอยู่ที่นี่เป็นเวลาสองอาทิตย์ในเวลาบ่ายๆของวันแม่ของเด็กน้อยพาร่างกลมๆออกมาเดินเล่นก่อนจะพบกับเพื่อนบ้าน
 ที่รั่วติดกัน ในตอนนั้นเมื่อพบว่าเป็นครอบครัวที่มาจากแผ่นดินใหญ่เหมือนกันจึงคุยกันอย่างถูกคอ ใบหน้ากลมๆของ
 เด็กชายตัวเล็กมองไปยังชายหนุ่มอายุมากกว่าตรงหน้าที่ยืนอยู่กับแม่ของเค้า ดวงตาเรียวที่แอบมองจากด้านหลัง
 กระโปรงของผู้เป็นแม่ได้แต่ซ่อนใบหน้าซุกซนเอาไว้ด้วยความเขินอาย เด็กหนุ่มอายุมากกว่าก้มลงมองน้องชายตัวเล็ก
 ก่อนจะย่อลงมาอยู่ในระดับเดียวกัน..
 
 
 
 " หนี่ห่าว เสี่ยวตีตี้ " 
 
 
 
 " จื่อเทา นี่พี่อี้ฟานนะลูก อยู่บ้านข้างๆคุณป้า "
 
 
 
 " มาเล่นกับพี่ไหม? " เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปียื่นมือไปหาเด็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มละมุน เด็กน้อยตัวกลมมองมืิอใหญ่กว่าที่
 ยื่นมาให้ก่อนจะก้าวเท้าเล็กๆออกไป มือกลมๆน้อยๆยื่นไปหาคนตรงหน้าก่อนจะวางลงช้าๆ 
 
 
 
 อี้ฟานบีบมือเล็กๆของเด็กน้อยตรงหน้าอย่างเบามือก่อนอีกมือจะลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างทะทุถนอมเด็กน้อยเหลือบมอง
 แววตาอบอุ่นของคนอายุมากกว่าก่อนจะยกยิ้มอย่างสดใส
 
 
 
 " ม่าม๊า ผมไปเล่นกับพี่เค้าได้ไหม ? " ผู้เป็นแม่พยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบก่อนจะหันไปเอ่ยกับเด็กหนุ่ม
 
 
 
 " ฝากดูแลจื่อเทาด้วยนะจ๊ะ "
 
 
 
 " ครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งเค้าก่อนมื้อค่ำนะครับ " 
 
 
 
 
 
 
 
 " พี่อี้ฟาน ร้องเพลงให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ " เด็กน้อยเอ่ยก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งข้างๆด้วยแววตาออดอ้อน 
 อี้ฟานก้มลงมองร่างเล็กๆก่อนจะหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาเช็ดริมฝีปากเล็กๆที่มีเค้กเลอะอยู่ที่มุมปากเนื่องจากพึ่งทาน
 ของว่างที่แม่ของอี้ฟานนำมาให้เสร็จไป
 
 
 
 " ร้องเพลง? " 
 
 
 
 " ใช่~ ก็เมื่อกี้เล่นเกมส์ไปแล้ว ดูการ์ตูนไปแล้ว กินขนมไปแล้ว ตอนนี้อยากให้พี่อี้ฟานร้องเพลงให้ฟัง " เด็กน้อยเอ่ย
 ก่อนจะเขย่าแขนของคนอายุมากกว่าเบาๆอย่างออดอ้อน ดวงตาเรียวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละจนอี้ฟานต้อง
 ใจอ่อน
 
 
 
 " โอเคๆ จะฟังเพลงอะไรดี " 
 
 
 
 " เพลงอะไรก็ได้ครับ " 
 
 
 
 " งั้นเอาเพลงนี้ละกันนะ. " 
 
 
 
 " ... " เด็กชายนั่งนิ่งรอฟังก่อนที่อี้ฟานจะค่อยๆเปล่งเสียงร้องออกมา
 
 
 
 " I don't know you
 
 But I want you,All the more for that
 
 Words fall through me
 
 And always fool me
 
 And I can't react
 
 And games that never amount
 
 To more than they're meant
 
 Will play themselves out "
  
 ฉันไม่รู้จักเธอ 
 
 แต่กลับต้องการเธอมากกว่าสิ่งใด
 
 คำพูดมากมายที่ฉันเอื้อนเอ่ย
 
 อาจทำให้ฉันดูเป็นเพียงคนโง่งม
 
 และฉันก็ไม่อาจปฏิเสธได้
 
 เหมือนเกมการแข่งขัน
 
 ที่ถูกกำหนดไว้แล้วล่วงหน้า
 
 จนฉันไม่อาจควบคุมอะไรได้อีก 


เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งเสียงร้องเพลงออกมาเบาๆบวกกับเสียงตบหน้าขาเบาๆเป็นจังหวะ ทำให้เด็กน้อยเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก ไม่นานนักอี้ฟานก็รู้สึกถึงแรงหน่วงๆตรงแขนข้างซ้ายของตน เมื่อก้มดูก็พบว่าน้องชายข้างบ้านหลับไปแล้ว หัวเล็กๆพิงแขนของเค้าราวกับหาที่พิง มุมปากของคนที่มองอยู่ยกยิ้มขึ้นก่อนที่เงียบเสียงลง 

นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน แต่เค้าก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกรักใคร่เด็กน้อยคนนี้อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่า น่ารัก...

" ฝันดีนะครับ " น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างแผ่วเบาก่อนริมฝีปากบางจะจุมพิตลงที่หน้าฝากมนของเด็กน้อย

ช่วงเวลาที่จื่อเทาอยู่ที่แวนคูเวอร์ทุกๆวันเค้ามักจะมีอี้ฟานเป็นเพื่อนเล่นเสมอ จนมาถึงวันหนึ่งที่เด็กน้อยต้องกลับจีนวันที่สายฝนกำลังโปรยปราย เด็กน้อยที่ยืนอยู่ภายใต้ร่มคันใหญ่ที่ผู้เป็นพ่อถือเอาแต่ยื่นหน้างอร้องไห้สะอึกสะอื้น ผู้เป็นพ่อพูดอะไรไปเด็กน้อยคนนี้ก็ไม่หยุดร้องเลย...


" ไม่เอา ไม่อยากกลับ ถ้ากลับก็จะไม่ได้เจอกันอีกหน่ะสิ " เด็กน้อยงอแงพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดอี้ฟานที่ออกมายืนส่งตรงหน้าบ้านไม่ยอมกลับ จนคนเป็นพ่อและแม่ต้องถอนหายใจหนักๆ เด็กหนุ่มอายุมากกว่าก้มลงมองร่างเล็กๆที่กอดขาเค้าเอาไว้แน่นก่อนจะย่อตัวลงให้เท่ากันมือหนายกขึ้นปาดน้ำตาเด็กน้อยอย่างเบามือ


" อย่าร้องนะครับ " 


" ก็กลัวว่าจะไม่ได้เจอพี่อี้ฟานอีกแล้ว " 


" ได้เจอสิ ต้องได้เจอแน่ๆ " 


" แล้วจะรู้ได้ไง... สัญญานะว่าพี่อี้ฟานจะไปหา " 


" สัญญาครับๆ " นิ้วมือกลมๆของเด็กน้อยยื่นออกมาให้คนตรงหน้าก่อนอี้ฟานจะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกันเป็นการให้สัญญา..


" แล้วถ้าตอนโต.. จื่อเทาจะเป็นเจ้าสาวให้พี่อี้ฟานด้วย " คำพูดน่ารักๆหลุดออกมาจากปากเด็กน้อยที่ยังอ่อนต่อโลกทำให้คนรอบข้างยกยิ้มออกมา... 







แต่มันกลับให้ใครบางคนจดจำ...







ภายใต้ร่มสีขาวสะอาดตา เด็กน้อยโผเข้ากอดคนอายุมากกว่าพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย ปลอบอยู่นานกว่าจะยอมขึ้นรถ อี้ฟานโบกมืออำลาคนที่จากไปด้วยรอยยิ้มจางๆ...เด็กน้อยที่เกาะกระจกรถอยู่ก็โบกมือลา ไม่ยอมหยุดแม้จะมองไม่เห็นอี้ฟานแล้ว เพราะระยะทางที่ไกลออกไปเรื่อยๆ จื่อเทาก็ยังคงมองไปยังทิศทางเดิมอยู่อย่างนั้น... 



จะจดจำพี่ชายคนนั้น...ไม่มีวันลืม...



จากกันในวันที่ฝนโปรยปรายและไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาเจอกันในวันที่ฝนตกเหมือนกับวันนั้น...


" พี่อี้ฟาน " 


" คิดนานไปนะ... " 


ไม่ได้คิดนาน...แค่ไม่คิดว่าจะเป็นพี่


" ขอโทษครับ " อี้ฟานในวันนี้สูงขึ้นกว่าตอนนั้นมาก. ใบหน้าหล่อเหลายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เหมือนในช่วงเวลานั้น...


คนอายุมากกว่าก้าวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆร่างโปร่ง ก่อนมือหนาจะขยี้กลุ่มผมของคนตรงหน้าเบาๆ ในจังหวะที่จื่อเทาหันไปมองอีกคนก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใบหน้าหล่อโน้มลงมาก่อนจะมอบสัมผัสอบอุ่นฝากไว้บนริมฝีปากบางของอีกคน ดวงตาเรียวเบิกกว้างเพราะความตกใจหากแต่ไม่ได้ดันคนตรงหน้าออกแต่อย่างใด ปล่อยให้เค้าจูบมอบความรู้สึกอันบางเบามาให้ 



อี้ฟานถอดริมฝีปากออกช้าๆก่อนจะยกยิ้มละมุน..


" ตอนนี้เด็กน้อยโตแล้ว... เป็นเจ้าสาวได้แล้วนะ " 


" อะ...อะไร ผม...ผมยังไม่ได้ตกลงเลย! "


" แต่วันนั้นนายพูดเองนะ "


" ก็...ตอนนั้นผมยังเด็กนี่นา " 


" อย่ามาแก้ตัว... " 


" พี่อี้ฟาน... " ร่างโปร่งเอ่ยเสียงเรียกคนตรงหน้าเหมือนทำอะไรไม่ถูกก็ทั้งแววตาและร่างสูงที่อยู่ใกล้ในขณะนี้มันทำให้จื่อเทาทำตัวไม่ถูก อี้ฟานถอดเสื้อแขนยาวของตนออกก่อนจะคลุมให้คนข้างๆพรางโอบไหล่บางเบาๆ


" รู้ไหมทำไมวันนี้ฝนถึงตก... " 


" ก็...พายุเข้า " 


" ไม่ใช่... เพราะคนบนฟ้าเค้าอยากให้เราเจอกันต่างหาก "


" มันไม่เกี่ยวเลย! พี่อี้ฟานมั่ว " 


ร่างโปร่งก้มหน้างุดแก้เขินก่อนจะถูกอีกคนก้มลงมาฉกกลิ่นหอมๆจากแก้มใส จนจื่อเทาต้องหันไปค้อนวงใหญ่ เมื่อหันไปก็ถูกริมฝีปากของอีกคนฉวยโอกาสอีกครั้ง... 



" เรื่องแต่งงาน... พี่ไม่เคยลืมนะ " 



" ... " คนตรงนี้ได้แต่ก้มหน้างุดเพราะทำอะไรไม่ถูกอีกครั้ง ก็แววตาของอีกคนที่จ้องมองมา มันทำให้ใจเต้น อย่างที่ไม่เคยเป็น..




วันนี้สายฝนอยากให้เราพบกัน...



สายฝนอยากให้เราเจอกัน...



สายฝนทำให้เราจูบกัน...



และหวังว่าสายฝนจะทำให้เค้า...ส่งมือนั้นมาให้ผมดูแล..



หวังว่านายจะเข้าใจความรู้สึกของฉันนะ











ฮวางจื่อเทา..












TBC.....




สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกคนนน ไรท์กลับมาแล้วหลังจากหายไปร่วมอาทิตย์ ไม่รู้จะมีคนรอเปล่าเนอะ แต่ไรท์ก็กลับมาแล้วแหละ ฮ่าๆๆ
สำหรับตอนนี้ ไรท์วางพอร์ตให้เฮียคริสคู่กับอาเทา มาตั้งแต่แรกแล้วว ใครไม่ชอบไรท์ก็ขอดทษด้วยน๊า แต่อย่าใจร้ายไม่เม้นให้ไรท์เลยน๊า

ตอนที่สิบห้ากำลังจะเอาลงเร็วๆนี้ รออ่านกันด้วยนะคะ ขอบคุณค่า :))




PS. special part ทุกตอนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของเรื่องหมดนะคะ บางตอนถ้าไม่อ่านระวังจะไม่เข้าใจนะค่า ...


© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #347 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 21:09
    น่ารักมากเลยค่ะไรท์ ฟินมากเลย ชอบคะชอบ *จิกหมินขาดหลายใบ*
    #347
    0
  2. #167 cclacl (@cclacl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 02:30
    โฮ้ววว ชอบมากให้ตายเถอะไรท
    คือพี่อี้ฟานพึ่งได้เจอกันอีกครั้งแปปๆ ปล้นจูบ..
    #167
    0