Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 14 : ตอนที่สิบสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,056
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ย. 56








ก๊อกๆ..





 

แบคฮยอน... เป็นอะไรรึเปล่า ? ออกมาคุยกับพี่หน่อยได้ไหม ? แบคฮยอน... เสียงทุ้มต่ำ ของ หนุ่มหล่อเจ้าของบ้านเอ่ยเป็นรอบที่สิบ สลับกับลงแรงเคาะประตูเบาๆแต่มั่นใจว่าคนข้าในต้องได้ยินแน่ๆ ห่างแต่ไร้เสียงใดตอบกลับมา ทำให้คนเป็นพี่ชายต้องถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง

 

 

 

 

ทำยังไงดีครับ... ? คยองซูที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง คนอายุมากกว่าหันมามองก่อนจะส่ายหน้าเบาๆอย่าเหนื่อยใจ เพราะตอนนี้แบคฮยอนไม่ยอมคุยกับใครเลย แม้แต่คยองซูที่เป็นเพื่อนสนิทเค้าก็ยังไม่อยากคุยด้วย

 

 

 

อี้ฟานกลับมาพร้อมกับเห็นน้องชายคนโปรดวิ่งร้องไห้ฟูมฟายขึ้นไปบนห้อง เค้าก็รีบวิ่งตามขึ้นมาด้วยความตกใจ หากแต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร แบคฮยอนก็วิ่งเข้าไปในห้องล็อคประตูไม่ให้ใครเข้าไป เค้าพยายามเคาะประตูอยู่นานคนข้างในก็ไม่คิดจะลุกขึ้นมาเปิดเลย จนมันทำให้คนเป็นพี่ชายปวดใจไปด้วย

 

 

 

น้องชายของเค้าเป็นอะไร... คนคนนี้เป็นห่วงจับใจ

 

 

 

 

แบคฮยอนเป็นอะไร ? ดีโอรู้ไหม ? เอ่ยถามอย่างอ่อนใจ

 

 

 

ผม...ก็ไม่แน่ใจครับ ...ผมว่าคงจะทะเลาะกับชานยอลแน่ๆเลย เอ่ยมาแบบนั้นก็ทำให้อี้ฟานยิ่งปลงหนัก...

 

 

 

ลืมคิดไปได้ยังไงนะว่าน้องเค้าคบกับปาร์กชานยอล...

 

 

 

 

 

เด็กเกเรนั่น..

 

 

 

 

อยากจะอยู่ดูแล แต่มันติดที่ว่า..วันนี้เค้าต้องไปติดต่องานที่ฮ่องกง จะกลับมาพรุ่งนี้เช้า สำหรับเค้า เรื่องของแบคฮยอนสำคัญเสมอ แต่เรื่องงานก็สำคัญไม่แพ้กัน... อย่างน้อยก่อนไปเค้าก็อยากจะคุยกับน้องชายคนโปรดก่อนสักหน่อย

 

 

 

 

อี้ฟานตัดสินใจใช้กุญแจไขเข้าไปในห้องของแบคฮยอน... ในห้องเงียบกริบ เค้าทอดสายตามองไปก็เห็นแบคฮยอนที่นอนหนับสนิทอยู่บนเตียง ดวงตาบวมแดงเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก อีกฝากหนึ่งของพื้นที่เตียงที่ว่างอยู่ ก็มีโทรศัพท์เครื่องสีขาวขนาดกระทัดรัดวางเอาไว้ ดวงตาคมเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่เอาแต่สั่นไม่หยุด

 

 

 

 

ชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น คือชื่อของคนที่เค้ารู้จักดี

 

 

 

ปาร์กชานยอล... บนหน้าจอโทรศัพท์ขนาดเล็กก็บ่งบอกจำนวนมิสคอลที่มากกว่าร้อยสาย

 

 

 

 

อี้ฟานหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กขึ้นมาก่อนจะกดวางสายและปิดเครื่อง

 

 

 

ตอนนี้..พักผ่อนเยอะๆนะแบคฮยอน...

 

 

 

มือหนาลูบกลุ่มผมนิ่มของน้องชายอย่างเบามือ กลัวว่าเค้าจะตื่น ก่อนจะจูบลงที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ร่างบอบบางของน้องชายผู้น่ารักดิ้นไปมาเล็กน้อยหากแต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด ก่อนจะสงบลงอีกครั้ง

 

 

อี้ฟานถอนหายใจหนักก่อนจะค่อยๆลุกออกจากเตียงนุ่ม ก้มลงมองเจ้าของเตียงอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้แบคฮยอนได้พักผ่อน เมื่อเดินออกมาก็พบกับคยองซูที่ยืนรออยู่

 

 

 

แบคฮยอนเป็นไงบ้างครับ ? น้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงเพื่อนทำให้ อี้ฟานยกยิ้มด้วยความเอ็นดู ยื่นมือไปจับไหล่เล็กอย่างเบามือก่อนจะบีบเบาๆ

 

 

 

ตอนนี้หลับอยู่... ยังไงก็ฝากดีโอดูแลแบคฮยอนด้วยนะ

 

 

 

ครับ

 

 

 

 

ตอบรับอย่างมาดมั่นโดยไม่ลังเล คยองซูเดินมาส่งอี้ฟานขึ้นรถก่อนจะยืนรอจนรถคันหรูขับเคลื่อนลับตาออกไปจึงกลับเข้ามาในบ้าน

 

 

 

วันนี้จะให้ตั้งโต๊ะอาหารเลยไหมค่ะ ? เมดของบ้านเอ่ยถาม

 

 

 

ตั้งแค่ของผมก็พอครับ... ส่วนของแบคฮยอนทำข้าวต้มกุ้งให้หน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวผมยกไปให้บนห้องเอง

 

 

 

ค่ะ

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนทานข้าวก่อนนะ คยองซูเอ่ยกับเจ้าของห้องที่ยังนั่งทำหน้างัวเงียอยู่บนเตียง ร่างบอบบางของผู้เป็นเจ้าของห้องพยักหน้าตอบเพียงเบาๆก่อนจะดันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ ดวงตาที่ล่องลอยมองออกไปนอกระเบียงกว้างอย่างเคว้งคว้าง ไร้ความรู้สึกใดๆ มีเพียงดวงตาที่ปวดแดงคอยบ่งบอกความรู้สึกในตอนนี้

 

 

 

คนเป็นเพื่อนที่แสดงแววตาห่วงใย ทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ เพราะในตอนนี้ไม่ควรเอ่ยถามอะไร

 

 

 

ทานข้าวหน่อยนะ

 

 

 

 

แบคฮยอนพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบชามข้าวต้มจากมือของผู้เป็นเพื่อน บรรจงตักข้าวต้มอุ่นๆเข้าปากช้าๆ ทานไปจนถึงครึ่งชามก่อนจะหยุดลง พร้อมกับยื่นชามส่งคืนไปให้คยองซูช้าๆ

 

 

 

อิ่มแล้วเหรอ ?

 

 

 

อื้อ... อิ่มแล้ว

 

 

 

 

ทานไปแค่นิดเดียวเองนะ..

 

 

 

ฉันไม่อยากกินต่อแล้ว... อิ่มแล้วจริงๆ ดวงหน้าหวานทอดสายตามองไปที่เพื่อนที่ตัวเท่ากันอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะพยักหน้าเบาๆกับการตัดสินใจของเค้า

 

 

 

โอเค.. ไม่กินแล้วก็ได้ ...งั้นฉันเก็บชามไปเลยนะ นายก็อาบน้ำนอน พักผ่อนเยอะๆนะ

 

 

 

พี่อี้ฟานไปไหน ? คนตัวเล็กเอ่ยถามหาพี่ชาย เพราะตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเค้าก็ไม่ยังไม่เจอเลย

 

 

 

คุณอี้ฟานเค้าไปติดต่องานที่ฮ่องกง เค้าบอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะกลับ เค้าเข้ามาหาแบคฮยอนแล้วนะ แต่แบคฮยอนหลับอยู่

 

 

คยองซูอธิบายให้เพื่อนสนิทฟังก่อนจะลุกขึ้นยืน ในมือถือชามข้าวต้มเอาไว้ ยังไม่วายหันมามองเพื่อนรักอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

อย่าเก็บเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจมาคิดมากนะ แบคฮยอนไม่ได้เอ่ยตอบหากแต่พยักหน้าเบาๆก่อนจะยกยิ้มเจือนๆให้คนเป็นเพื่อนไม่ต้องกังวล เมื่อเพื่อนคนดีเดินออกไปจากห้อง แบคฮยอนก็ลอบถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์เครื่องกะทัดรัดด้านข้างที่แน่นิ่งไร้ซึ่งเสียงใดๆ

 

 

 

มือเรียวยื่นออกไปหยิบเครื่องมือสื่อสารสีขาวขึ้นมาช้าๆก่อนจะกดปุ่มเล็กๆเบาๆ หากแต่โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับ

 

 

 

แบตหมดมั้ง.. เอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนจะวางโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิม

 

 

 

 

ก็ดี..ปล่อยไปแบบนี้ก่อน ไม่ต้องคุยกันสักพักก็คงจะดีกว่า

 

 

 

แบคฮยอนคิดแค่นั้นก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนนุ่มขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ หายเข้าไป อยู่นานก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับกลิ่นสบู่หอมฉุย มือเล็กจับผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดกลุ่มผมที่เปียกปอน มือเล็กเลื่อนไปปิดประตูห้องน้ำช้าๆก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปที่เตียง

 

 

 

 

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับทำให้แบคฮยอนยืนนิ่ง ขาเล็กๆก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว หากแต่ใครคนหนึ่งไวกว่า ก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กๆเอาไว้

 

 

 

 

ชานยอล เสียงสั่นอย่างไม่รู้ตัว เอ่ยเรียกชายคนรักด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ภาพหตุการร์เลวร้าย ที่พบเจอในวันนี้มันวิ่งเข้ามาอยู่ในห้วงความคิดในทันที ใบหน้าหวานฉายแววตาเศร้า รอบดวงตาร้อนผ่าว... ราวกับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความอ่อนแอที่กำลังจะเผยให้คนตรงหน้าได้เห็น

 

 

 

มาทำไม คำถามที่ไม่ได้ไตร่ตรองก่อนถาม ส่งมาให้คนทำผิดเจ็บลึก ปวดใจที่ทำให้คนตรงหน้าเสียใจ

 

 

 

แบคฮยอนฟังฉันก่อนนะ ...มันไม่ใช่แบบที่นายคิดนะ

 

 

 

 

ไม่เอาไม่อยากฟัง คนดื้อรั้นหันหน้าหนี หลบแววตาเศร้าของอีกคนอย่างจงใจ

 

 

 

ไม่อยากฟังเหตผลแก้ตัวของคนใจร้าย

 

 

 

เกลียดชานยอลที่สุด เสียงเล็กเอ่ยออกมาพร้อมแรงสะอื้นเบาๆ ชานยอลมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนใจ

 

 

 

ได้โปรดเถอะ แบคฮยอน... ฟังกันบ้าง

 

 

 

 

อย่าพูดคำว่าเกลียดออกมาง่ายๆแบบนั้น เพราะมันทำให้คนฟังเจ็บเจียนตาย..

 

 

 

 

ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย ไม่อยากรักชานยอลแล้ว...ฮือๆ.. อึก ไม่อยากรักคนใจร้ายแบบชานอยลแล้ว...นายมันนิสัยไม่ดี ยิ่งพูดคนฟังก็ยิ่งเจ็บ เจ็บจนเอ่ยอะไรออกมาไม่ถูก   

 

 

 

 

ฟังกันก่อนไม่ได้เหรอ ? เสียงที่เหนื่อยอ่อนของอีกฝ่ายทำให้แบคฮยอนต้องหันมามอง แววตาที่เจ็บปวดที่ส่งมาทำให้แบคฮยอนเลือกที่จะหันหน้าหนีอีกครั้ง

 

 

 

พวกเราหยุดมันไว้แค่นี้ดีกว่า สิ่งที่แบคฮยอนเอ่ยขึ้นทำเอาชานยอลแทบหยุดหายใจ

 

 

 

 

นายหมายความว่ายังไง ? ความหมายมันก็ปรากกอย่างชัดเจน หากแต่คนตรงนี้จะขอเลือกทำตัวเป็นคนโง่ชั่วขณะ เพื่อยื้อเอาไว้...

 

 

 

 

พวกเราอย่ามายุ่งกันอีกเลยนะ แบคฮยอนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก... เพราะอะไรเหรอ ก็เพราะว่าคนที่เป็นฝ่ายพูด ก็รู้สึกเจ็บไม่ต่างกัน

 

 

 

หากแต่ภาพเลวร้ายที่พบเห็นมันอยู่เหนื่อยความรู้สึกทั้งหมด ตอนนี้แบคฮยอนรู้สึกราวกับถูกหลอกลวง เกลียดการถูกปิดบัง ไม่อยากฟังอะไรทั้งสิ้น หากมันเป็นเพียงแค่คำแก้ตัวของคนใจร้าย

 

 

 

 

ชานยอลนิ่งเงียบ... ไม่เอ่ยตอบอะไร ...ความรู้สึกในใจมันเคว้งคว้าง...และคิดจะทำในสิ่งที่แม้แต่ตนเองก็ควบคุมมันเอาไว้ไม่ได้

 

 

 

 

ร่างบอบบางถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียงกว้าง ใบหน้ามนขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความงุนงง หากแต่เมื่อมองไปตรงหน้า เห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ ก็ทำให้เค้าเข้าใจได้ทันที มือหนาของอีกฝ่ายที่กำลังปลดกระดุมเสื้อของตนเองออก แววตาเฉยชาไร้ความรู้สึกจับจ้องมายังร่างบอบบาง

 

 

 

 

ชานยอล... นายจะทำอะไร ? เอ่ยถามเสียงสั่นก่อนจะลุกออกมากเตียงเพื่อไปที่ประตู หากแต่ถูกวงแขนแกร่งของอีกคนโอบรัดรั้งเอาไว้ก่อนจะเหวี่ยงลงมาที่เตียงนุ่มอีกครั้ง

 

 

 

 

ชานยอล ...ฮือ... นาย... นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะ เสียงสั่นพร้อมดวงหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาจ้องมองไปยังอีกคนที่ไม่สนใจคำร้องขอใดๆ ร่างสูงทิ้งตัวลงทับอีกคนเอาไว้ก่อนจะพยายามถอดชุดนอนของอีกคนออก หากแต่แบคฮยอนกลับใช้มือทั้งสองข้างยื้อเอาไว้สุดกำลัง

 

 

 

 

ชานยอลที่เค้ารู้จักไม่ใช่แบบนี้…

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอลคนที่ใจดี คนที่เค้ารักไม่ใช่คนคนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอลคนที่เคยกอดเค้าไม่ใช่คนคนนี้...

 

 

 

 

 

 

พี่อี้ฟานช่วยผมด้วยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงที่พยายามอ้อนวอน พวงแก้มที่เปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากที่บวมแดงผ่านการฝากรอย จูบที่เร้าร้อนลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เรือนร่างบอบางที่ถูกฝังรอยกลีบกุหลาบเอาไว้ทั่วร่าง ค่ำคืน อัน ยาวนานที่เป็นเหมือนฝันร้าย ของพยอนแบคฮยอน...

 

 

 

 

มันจะเป็นคำคืนที่เค้าไม่มีวันลืมเลือน...

 

 

 

 

ฮื้อ..อึก ชานยอล ได้โปรดหยุด... ฉันเจ็บ ร้องจนเสียงแทบไม่มีคนตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าจะหยุดการกระทำที่เป็นเหมือนฝันร้ายลงไปได้

 

 

 

 

อ้อนวอนเท่าไหร่ปาร์กชานยอลคนนี้ก็ไม่เห็นใจ  ทำไม...ถึงได้ใจร้ายแบบนี้นะ ชานยอล..

 

 

 

ดวงตาพร่ามัวเพราะน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด มองใบหน้าของคนตรงหน้าที่สนุกอยู่กับเรื่อนร่างของเค้า ไม่ฟังแม้คำอ้อนวอนของคนที่เจ็บปวด ไม่คิดจะฟังเลย

 

 

 

 

 

ใกล้เช้า ชานยอล...มองคนที่หลับเพราะความเหนื่อยล้าก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เสียใจกับสิ่งที่ทำไป หากแต่ที่เค้าทำไปนั้นเพราะเค้า รัก... และกลัว กลัวจะเสียคนตรงหน้าไป

 

 

 

 

เมื่อได้ยินคำพูดตัดพ้อบอกเลิก มันก็เหมือนหัวใจเค้าจะแหลกไปต่อหน้าต่อตา... ตั้งแต่คบกับแบคฮยอน เค้าก็ไม่เคยยุ่งกับใครอีก เปลี่ยนนิสัยตัวเองเป็นอีกคนหนึ่ง ไม่เคยรู้สึกกับใครพิเศษแบบนี้มาก่อนจริงๆ... ชานยอลกระจับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น หากแต่ไม่ได้แน่นเกินไปจนทำให้อีก        ฝ่ายรู้สึกอึดอัด ริมฝีปากหยักจูบลงไปที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา

 

 

 

 

ขอโทษนะแบคฮยอน รู้... รู้ว่าทำให้เจ็บ ...เพราะแบบนื้คนคนนี้เลยรู้สึกผิด และเจ็บยิ่งกว่า มองดวงที่ปวมแดงอย่างเด่นชัดแม้หลับตาอยู่ยิ่งทำให้เค้ารู้สึกผิดหนักกว่าเดิม

 

 

 

ขอโทษจริงๆ พร่ำเอ่ยแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน...

 

 

 

เมื่อตื่นขึ้นมา...เค้าจะอธิบายทุกอย่างให้พยอนแบคฮยอนฟัง... จะบอกทุกอย่างอย่างไม่คิดจะปิดบัง แต่นั่นก็อยู่ที่อีกฝ่ายจะยอมฟังเค้าไหม ? ตื่นขึ้นมาจะเป็นยังไง..นั่นเป็นสิ่งที่ปาร์กชานยอลคนนี้คาดเดาไม่ได้เลย... แม้แต่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ็บ...

 

 

 

 

 

แค่รู้สึกตัว ... ลืมตาขึ้นมา คว่ทเจ็บปวดก็แล่นปี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่รีค่อยๆลืมตาอย่างลำบาก เพราะดวงตาที่ปวดจากการร้องไห้ ทำท่าเหมือนจะลืมตาไม่ขึ้นซะงั้น แสดงสว่างรำไรที่ลอดผ่านม่านสีอ่อนเข้ามา ทำให้แบคฮยอนมองสิ่งต่างๆในห้องได้ชัดเจนขึ้น...

 

 

 

 

รวมทั้งมองเห็นใครอีกคนที่นอนดอบกอดเค้าเอาไว้ทั้งคืน ...แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นก็สบตากับแววตาของอีกคนที่จ้องมองเค้ามาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว แต่รู้แค่ว่า ชานยอลกำลังมองเค้าอยู่...

 

 

 

แววตาดื้อดึงถูกส่งไปให้อีกคนทันที แบคฮยอนเม้มปากแน่นจนเป็นขีด เบนหน้าหนีอย่างจงใจ

 

 

 

 

ยังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม ?

 

 

 

...

 

 

 

 

แบคฮยอน

 

 

 

 

ไม่ได้โกรธ...

 

 

 

 

...

 

 

 

แต่เกลียด... เกลียดมากๆ เกลียดคนโกหก เกลียดคนไม่จริงใจ

 

 

 

 

ขอเถอะแบคฮยอน... อย่าพูดว่าเกลียดได้ไหม

 

 

 

งั้นควรใช้คำว่าอะไรละ...ก็คนนิสัยไม่ดีคือนายนะ ....นายจูบผู้หญิงคนอื่น งั้นฉันคืออะไรเหรอ ? เอ่ยขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นรอบดวงตา ก่อนจะไหลออกมาจนอีกคนต้องถอนหายใจ อย่างอ่อนใจ  

 

 

 

ผู้หญิงคนนั้น... คนที่นายเจอเมื่อวาน เค้าเป็นแค่คนที่ฉันเคยคบด้วย... แค่เคย พวกเราเลิกกันนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะไปบำเพ็ญประโยชน์ด้วยซ้ำ ...แต่เค้าไม่ยอมเลิกรา เค้ามาตามตื้อฉัน เค้าขอไปเที่ยวด้วยกันครั้งสุดท้าย ฉันก็ไป...เพื่อให้มันจบๆ แต่ไม่คิดว่าวันที่ฉันนัดนายไปกินไอศกรีม เค้าจะมาหาฉันที่โรงเรียน... เค้าพยายามขอกลับมาคืนดี แต่ฉันไม่ยอม...เค้าเลยบอกว่า ถ้าจูบเค้าเป็นครั้งสุดท้ายเค้าจะเลิกตามตื้อฉัน... ฉันก็เลย... แล้วนายก็เห็นพอดี

 

 

 

ชานยอลพยายามอธิบายสิ่งต่างๆให้แบคฮยอนฟังอย่างชัดเจน

 

 

 

 

บอกให้เค้าเข้าใจ ว่าในตอนนี้ตัวเค้ามีพยอนแบคฮยอนเพียงคนเดียว...

 

 

 

 

รักแบคฮยอนเพียงคนเดียว...

 

 

 

 

 

เชื่อฉันเถอะนะ... แบคฮยอน

 

 

 

 

ได้โปรดเชื่อฉันเถอะแบคฮยอน... ดวงหน้าหวานหันไปมองใบหน้าของคนรักช้าๆ มองเข้าไปในดวงตาเศร้าที่จับจ้องมาก่อนนะ สัมผัสได้ถึงความชัดเจนในคำพูด ความจริงใจ...ที่เค้าไม่ได้โกหก ดวงหน้าหวานก้มลงก่อนจะซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง

 

 

 

 

นายไม่ได้โกหกฉันจริงๆใช่ไหม... ชานยอล

 

 

 

อย่าทำแบบนี้อีกนะ... เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาทำให้คิ้วที่ขมวดกันเป็นปมจนยุ่งเหยิงของปาร์กชานยอลคลายลง ก่อนจะกระชับอ้อมกอด กอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นพร้อมกับมือหนาที่ลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างทะนุทนอม

 

 

 

 

ใบหน้าหล่อเหล่าโน้มต่ำลงก่อนจะอ้อมสัมผัสอบอุ่นให้ร่างในอ้อมก่อด ริมฝีปากอุ่นๆสัมผัสลงที่กลับปากนุ่มของอีกคน บรรจงจูบอย่างอ่อนโยน เรียวลิ้นชื่นแทรกเข้าไปในโพรงน้ำหวานก่อนจะ ดูดกลืนความอ่อนละมุนอย่างอ่อนโยน

 

 

 

 

 

หากแต่ไม่นาน.. สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ประตูบานใหญ่ค่อยๆถูกเปิดออกก่อนจะเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งโดดเด่นของเจ้าของบ้าน แสดงท่าทีตกใจอยู่ไม่ใช่น้อยเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า...

 

 

 

 

 

 

ปาร์กชานยอล !! “

 

 

 

 

 

 

 

พี่อี้ฟาน O______O “

 











TBC.........













สปอยเล็กๆ..




" พี่ไม่ชอบปาร์กชานยอล " 


" แต่เค้าเป็นแฟนผมนะครับ !! " 








" โอเซฮุน... " 


" อาจารณ์ลู่หาน... " 











อัพตอนที่สิบสองแล้วนะค่ะทุกคนนนนนน..

ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยนะคะ...

เพราะช่วงนี้ไรท์ไม่ว่างเลย T^T อาจจะมาลงช้าไปหน่อยแต่สัญญาว่าจะไม่ขาดหายไปไหนแน่ๆ

ขอบคุณรีดทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ.. ขอบคุณมากๆเลย

ขอบคุณทุกคอมเม้นด้วย ถึงจะไม่มากมายแต่ไรท์ดีใจที่ได้เห็นทุกคนเม้นมากๆเลย.. 

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

ช่วยติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ.. 


 

:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #376 Ohsehun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 22:55
    น่าตีให้หัวแตกเฮียอย่าไปยอมนะชยอลปล้ำน้องเฮียอ่ะ
    #376
    0
  2. #343 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:03
    นั้นไงบุกไปทำถึงบ้านเจอเจ้าของบ้านเข้าไปนายเสร็จแน่ชานยอล
    #343
    0
  3. #342 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:01
    นั้นไงบุกมาถึงบ้านเจอเจ้าของบ้านเข้าไป นายเสร็จแน่ชานยอล55555
    #342
    0
  4. #125 บังชาน (@dadararada) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 17:08
    อิหยอย ตายยยยย!!!
    #125
    0
  5. #115 Zo Aon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 20:17
    หยอยซวยล้ะ 5555555555555
    #115
    0
  6. #88 gift (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 15:56
    เอาเเล้วชยอลลลลล
    #88
    0
  7. #87 atilap (@palitabam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 22:05
    ทำไมไม่มีเอ็นซีอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #87
    0
  8. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 19:58
    เอาแล้ว!!!!!! ซวยแล้ว!!!!! ชานเอ๊ย~~~~
    #เฮียเข้ามาถูกเวลาไปมั๊ย - -
    #86
    0
  9. #85 Lorasalory (@jolasarory121) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 19:38
    เอาแล้วชานหยอย
    เสร็จ
    เฮียคริสแน่ๆ 555
    #85
    0
  10. #84 ´ น้องแบคแมน๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 21:52
    นั้น...
    ปัญหาครอบครัว
    555555555555
    #84
    0