Fiction EXO Heart Attack(ChanBaek ,, HunHan ,, Kaido ft.exo)

ตอนที่ 12 : ตอนที่สิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ต.ค. 56

 

   วันนี้เป็นวันที่เหล่านักเรียนทุกคนต้องกลับบ้านของตนเอง เพราะครบกำหนดการบำเพ็ญประโยชน์หนึ่งอาทิตย์เต็มแล้ว ทุกคนเก็บข้าวของและแยกย้ายกันไปยังรถของทางโรงเรียนที่ถูกจัดให้มารับกลับในช่วงสายของวัน และแน่นอนว่านักเรียนของทั้งสองโรงเรียนก็ต้องแยกกันนั่ง เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า การเดินทางนั้นพึ่งออกมาถึงถนนใหญ่ซึ่งเป็นปากทางเข้าหมู่บ้านที่พึ่งจะหลุดออกมาจากทางลูกรังดินแดง

 

 

 

ครืดดดด... ครืด... เสียงเครื่องมือสื่อสารขนาดกะทัดรัดของอาจารย์คนสวยดังขึ้น เจ้าตัวคว้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับช้าๆ

 

 

 

ครับ... อาจารย์ฮวัง มีอะไรเหรอครับ เสียงหวานกรอกลงไปในโทรศัพท์พร้อมกับเอ่ยชื่อปลายสายซึ่งไม่ใช่คนอื่นคนไกล.. อาจารย์ที่มาร่วมชะตากรรมดูแลเด็กดื้อด้วยกันถึงหนึ่งอาทิตย์เต็ม ปลายเสียงดร้อนรนจนลู่หานต้องขมวดคิ้ว

 

 

 

อะไรนะครับ รถเสียเหรอ ? พึ่งจะออกมาจากหมู่บ้านเองนะครับ

 

 

 

/ ก็ใช่หน่ะสิครับ... จู่ๆหมอน้ำก็รั่ว ผมก็เลยอยากจะถามอาจารย์ลู่หานว่ารถของอาจารย์ลู่หานยัง พอจะที่ว่างไหมครับเพราะถ้ารถรถจากในเมืองมาเปลี่ยนก็ต้องรอเกือบสองชั่วโมงเลย /

 

 

 

ลู่หานถอนหายใจเบาๆก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งมองไปยังด้านหลังที่มีที่ว่างอยู่เกือบครึ่งคันรถ

 

 

 

ได้ครับ... งั้นเดี๋ยวผมจะบอกให้คนขับรถจอดรอนะครับ ...

 

 

 

 

รกเพียงไม่ถึงสิบนาที เหล่าเด็กหนุ่มสิบกว่าคนก็ขึ้นมายืนเด่นอยู่บนรถ เรียกเสียงเซ็งแซ่จากเหล่าเจ้าของรถได้เป็นอย่างดี

 

 

 

นักเรียน... เดี๋ยวพวกเค้าจะย้ายมานั่งรถพวกเรานะ เพราะรถของพวกเค้าเสีย ...เชิญอาจารย์ฮวังเลยนะครับ ทางด้านหลังยังว่างอยู่เต็มเลย ลู่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงต้อนรับ ไม่นานนักทุกคนก็ หาที่นั่งลงกันได้โดยไม่มีปัญหาอะไร เพราะในตอนนี้ นักเรียนของทั้งสองโรงเรียนก็ดูจะสนิทสนมกันมากขึ้นแล้ว ถึงจะยังไม่ได้โอเคร้อยเปอร์เซ็น แต่อย่างน้อยก็คงไม่ลุกฮือขึ้นมาตีกันกลางทางแน่ๆ

 

 

 

 

ร่างสูงเด่นของ สี่หนุ่มหัวโจกของโรงเรียนเดินตรงดิ่งไปยังเบาะตัวยาวด้านหลังสุด ก่อนจะยึดที่นั่งอย่างไม่คิดจะเผื่อแผ่ใคร พร้อมกับจัดการยัดกระเป๋าขึ้นไปไว้ตรงช่องใส่ของเพื่อไม่ให้เกะกะ ใบหน้ามนของแบคฮยอนหันไปมองคนที่นั่งดูที่เบาะหลังสุดก่อนจะหันกลับมานั่งอยู่เฉยๆดังเดิม..ก็ตั้งแต่ที่ เค้าตอบตกลง...ว่ารู้สึกเหมือนกับปาร์กชานยอล มันก็ยิ่งทำให้เค้าวางตัวลำบากขึ้น มันเขินแปลกๆ

 

 

 

 

ตอนนี้หมอนั่นเป็นแฟนผมเหรอ ??

 

 

 

เอ๋ ...ผู้ชายสองคนนะ... เป็นแฟนกันเหรอ ?

 

 

 

แล้วเราก็จูบกันด้วย...

 

 

 

เรา...

 

 

 

 

นอนกอดกันด้วย...

 

 

 

เราบอกรักกันด้วย...

 

 

 

 

พอคิดมันก็รู้สึก...

 

 

 

 

เขิน    

 

 

 

 

คิดอะไรอยู่ ? เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเบาๆข้างใบหูเล็กๆทำเอาแบคฮยอนที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดถึงกับผงะก่อนจะเอามือปิดหูด้วยความตกใจพร้อมกับหันไปมองคนข้างๆอย่างคาดโทษ

 

 

 

ชานยอล !!! “

 

 

 

ตกใจอะไร ? หรือว่าแอบคิดอะไรลามกอยู่ หรี่ตามองอย่างจับผิด

 

 

 

บ้า.. ก็นายมาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง

 

 

 

ฮี่ๆ ฉีกยิ้มจนเห็นฟันแทบทุกซี่

 

 

 

แล้วดีโอไปไหน ?

 

 

 

ดีโอไปนั่งกับจงอินแล้ว พูดก่อนจะชีไปยังร่างเล็กๆของคยองซูที่พึ่งจะถูกคิมจงอินลากให้ไปนั่งด้วย คนตัวเล็กอมลมจนแก้มป่องก่อนจะหันกลับมามองคนหูกางข้างๆ

 

 

 

นายมานั่งตรงนี้ทำไม ?

 

 

 

ก็อยากนั่งด้วย ...

 

 

 

...

 

 

 

นี่แบคฮยอน...

 

 

 

หือ ?

 

 

 

พรุ่งนี้ฉันไปรับที่บ้านนายได้ไหม ? รับมาโรงเรียนด้วยกัน คำพูดของคนตัวสูงทำเอาแบคฮยอนถึงกับเผลอกัดปากตัวเองเพราะความเขินอาย พยายามกั้นรอยยิ้มที่เผยออกมา

 

 

 

ไม่เอา..

 

 

 

ทำไมละ ?

 

 

 

...

 

 

 

นี่...

 

 

 

ก็...มันไม่ชิน

 

 

 

ยังไง ?

 

 

 

ก็ฉันต้องไปโรงเรียนกับดีโอ... กลับบ้านพร้อมดีโอด้วย

 

 

 

ดีโอเค้ามีคนไปรับไปส่งแล้ว

 

 

 

ใคร ?

 

 

 

ก็.. จงอิน

 

 

 

...

 

 

 

ฉันก็อยากไปโรงเรียน... อยากกลับบ้านกับนายบ้าง ไม่ได้เหรอ ? พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ก่อน ดวงตาโตจะเหลือบมองคนข้างๆด้วยสายตาออดอ้อน...

 

 

 

อย่ามาทำตัวน่ารักได้ไหมปาร์กชานยอล...

 

 

 

 

ก็ได้..

 

 

 

รถยังคนเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนใกล้ถึงตัวเมือง ชานยอลที่มองเหม่อออกไปข้างนอกพร้อมกับฟังเพลงไปด้วย จู่ๆก็รู้สึกถึงแรงหน่วงๆที่แขนข้างขวา พอก้มลงมองก็เห็นแบคฮยอนที่นอนซบแขนเค้าอยู่ ใบหน้าเล็กๆทำให้เกิดรอยยิ้มผุดขึ้นมาบนมุมปากของใครบางคน

 

 

 

อยากให้เวลาผ่านไปช้าๆ อยากอยู่ใกล้ๆไปนานๆ

 

 

 

แต่เวลาก็ต้องหมดลงเมื่อรถบัสคันใหญ่มาจอดอยู่หน้าบ้านสองชั้นสีขาวสะอาดตา ด้านหน้ามีสนามเด็กเล่นที่ไม่ใหญ่มากนัก พร้อมร่างหญิงมีอายุที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน... ใบหน้าฉายรอยยิ้มเมื่อรู้ว่าลูกชายที่น่ารักทั้งคู่กลับมาแล้ว

 

 

 

สวัสดีครับ...คุณแม่ มายืนรอนานรึเปล่าครับเนี่ย ? ลู่หานที่เดินลงมาจากรถเอ่ยทักมารดาของเด็กนักเรียนของเค้าด้วยท่าทีนอบน้อม หญิงมีอายุมองมายังอาจารย์หน้าสวยก่อนจะยิ้มตอบ

 

 

ไม่นานหรอกค่ะ แล้วแบคฮยอนกับดีโอละคะ

 

 

 

แม่ใหญ่ครับบบบบบบบบบบบ คิดถึงจังงงงง ร่างเล็กๆของลูกชายทั้งสองคนวิ่งลงมาจากรถก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความคิดถึง

 

 

 

แม่ก็คิดถึงเหมือนกัน เป็นเด็กดีรึเปล่าเนี่ย ?

 

 

 

พวกเราสองคนเป็นเด็กดีเสมออยู่แล้ว คยองซูตอบพร้อมกับยิ้มจนปากเป็นรูปหัวใจ หญิงมีอายุลูบหัวลูกชายทั้งสองด้วยความเอ็ดดูก่อนจะหันไปหาลู่หาน

 

 

 

ขอบคุณนะคะที่ดูแลแบคฮยอนกับดีโอให้

 

 

 

ไม่เป็นไรครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ...แบคฮยอน คยองซูครูไปก่อนนะ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยละ ลู่หานเอ่ยอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถไป เด็กหนุ่มทั้งสองก้มหัวเบาๆเป็นการทำความเคารพก่อนจะ โบกมือให้กับรถที่เคลื่อนออกไป โดยใครบางคนบนรถก็ยังทำให้พยอนแบคฮยอนนี้อดยิ้มไม่ได้ เพราะตอนนี้ชานยอลโผล่หัวออกมาจากรถ โบกไม้โบกมือไปมาจนคนตัวเล็กยิ้มไม่หยุด รอจนรถบัสคันใหญ่เลี้ยวหายไปถึงหันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่มายืนรอ

 

 

แบคฮยอน... แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเรานะ.. สีหน้าที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นแม่ ทำให้แบคฮยอนหุบยิ้มลงก่อนจะมองใบหน้าของหญิงมีอายุสลับกับหน้าของผู้เป็นเพื่อนที่แสดงสีหน้างุนงงเช่นกัน เพราะแววตาที่แสดงออกมันบ่งบอกออกมาเป็นนัยๆว่ามันป็นเรื่องที่ทำให้ผู้เป็นแม่ของเค้าไม่สบายใจ

 

 

 

มีอะไรรึเปล่าครับแม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณอี้ฟาน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ครับ ? แบคฮยอนเอ่ยด้วยความแปลกใจก่อนจะมองไปยังร่างสูงของใครคนนั้นที่คุ้นตา ที่นั่งอยู่บนโซฟายาวพร้อมกับใครอีกคนหนึ่ง

 

 

 

แบคฮยอนน้องพี่ อี้ฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนขายาวๆจะก้าวเข้ามาใกล้และโผเข้ากอด ร่าง เล็กๆของเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าด้วยความหวงแหน ดวงตารีเบิกกว้างตกใจกับการกระทำที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วของคนตรงหน้า อี้ฟานผละออกจากการกอดรัดคนตรงหน้าก่อนจะบีบแขนเล็กๆเบาๆ

 

 

 

พี่ตามหานายมานานมากเลยนะ ในที่สุดก็เจอจนได้ สิ่งที่อี้ฟานเอ่ยออกมาทำให้คนที่ยังไม่ทันตั้งตัวงุนงงไปหมด ก่อนที่เอซ เลขาของอี้ฟานที่นั่งอยู่ด้วยกันเมื่อครู่จะเอ่ยขึ้น

 

 

 

เชิญนั่งกันก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟังเอง อี้ฟานจูบมือเล็กๆของน้องชายให้นั่งลงข้างๆพร้อมกับ คยองซูและคุณแม่ที่ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาที่อยู่ตรงข้าม สีหน้าของแบคฮยอนและคยองซูในตอนนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันคือ

 

 

ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

 

 

เมื่อเห็นว่าทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เลขาหนุ่มก็เริ่มอธิบาย

 

 

 

เอาง่ายๆเลยนะครับ คุณพ่อของคุณอี้ฟาน ท่านได้บอกกับผมว่า..ตอนที่ท่านมาเกาหลี ท่านได้มีสัมพันธ์กับหญิงสาวชาวเกาหลีคนหนึ่ง และมีบุตรชายด้วยหนึ่งคน ...ตอนนั้นท่านได้กลับไปที่จีนครับ เพื่อจะเคลียงานและจะกลับมารับหญิงคนนั้นและลูกชายไปอยู่ด้วย ถึงท่านจะมีครอบครับอยู่แล้ว แต่ท่านก็ไม่อยากทอดทิ้ง เพราะยังไง ก็มีเด็กน้อยที่เป็นลูกของท่านอยู่ด้วย แต่เมื่อท่านกลับมา ท่านก็พบว่าหญิงสาวคนนั้นได้พาบุตรชายหนีหายไปแล้ว และทิ้งจดหมายเอาไว้ว่า ไม่อยากเป็นคนที่ทำให้ครอบครัวของคุณอี้ฟานมีปัญญา เพราะตอนนั้นเธอได้รับรู้ว่า ท่านมีครอบครัวอยู่แล้ว ...พวกเราช่วยกันตามหาผู้หญิงคนนั้นและลูกชาย ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ คุณพ่อของคุณอี้ฟานได้เสียชีวิตลง ท่านก็ยังฝากให้คุณอี้ฟานได้ตามหาต่อ ...จนพวกเราได้พบตัวในที่สุด ..ซึ่งเด็กน้อยคนนั้นก็คือ คุณพยอน แบคฮยอน นี่แหละครับ

 

 

ร่ายมาซะยาวจนแบคฮยอนได้แต่นั่งงง

 

 

นี่เค้าเป็นน้องของคุณอี้ฟาน ??

 

 

คุณพ่อคนเดียวกัน ?

 

 

 

หมายความว่า...ผมเป็นน้องของคุณอี้ฟานเหรอครับ ? แบคฮยอนเอ่ยถามคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ  คิ้วเรียวขมวดเป็นปมยุ่งเหยิงไปหมด

 

 

 

ใช่... แบคฮยอนเป็นน้องของพี่นะ เอ่ยก่อนจะลูบกลุ่มผมสีอ่อนของคนตรงหน้าด้วยความเอ็ดดู

 

 

 

ดีใจด้วยนะแบคฮยอน คยองซูเอ่ยก่อนจะยิ้มให้ผู้เป็นเพื่อน

 

 

 

มันดี.. ที่เจอครอบครัว...

 

 

 

แต่สำหรับเค้า... มันกลับมีความรู้สึกแปลกๆเข้ามาแทรกกลาง

 

 

 

ในวันนี้ ที่พวกผมมา... ก็จะมาทำเรื่องขอรับแบคฮยอนไปอยู่ที่บ้าน และดำเนินเรื่องทำเอกสารให้แบคฮยอนเป็นน้องชายของผมที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วยครับ อี้ฟานเอ่ยขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆแทบหล่นไปอยู่ที่พื้น..

 

 

 

เพราะนั้นแสดงว่า.. เค้าต้องย้ายออกไปจากที่นี่...

 

 

 

 

 

 

 

 

แม่ครับ... เสียงใสเอ่ยเบาๆก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นแม่จากด้านหลัง แม่ที่ไม่ใช่แม่แท้ๆ แต่ให้เค้าทุกอย่างตามที่เค้าต้องการมาตั้งแต่เด็กๆ ใบหน้าหวานวางลงบนไหล่ลาดของผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน

 

 

 

ตอนนี้อี้ฟานกลับไปแล้ว หลังจากพวกเค้าคุยธุระเสร็จ แบคฮยอนเต็มใจที่จะย้ายไปอยู่กับเค้า หากแต่ตอนนี้คนตัวเล็กของเวลาทำใจและเก็บข้าวของซะก่อน

 

 

และยื่นข้อเสนอบางอย่างไปให้เค้า ..หวังว่าเค้าจะทำตามคำขอร้อง...

 

 

แม่จะให้ผมไปจริงๆเหรอ ?

 

 

 

มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องไม่ใช่เหรอลูก เค้าเป็นพี่ชายของแบคฮยอนนะ

 

 

 

ผมไม่ได้ถามถึงความถูกต้อง ผมกำลังถามแม่ว่าอยากให้ผมไปจริงๆเหรอ ? เสียงหวานที่ถามมาทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกับชะงัก   

 

 

ในความเป็นจริง...ถึงเธอจะไม่ใช้แม่แท้ๆของแบคฮยอน แต่ก็เลี้ยงเค้ามาตั้งแต่เล็กๆ ความผูกพันที่ก่อตัวด้วยช่วงเวลาที่ยาวนาน ทำให้บางทีเธอก็ลืมไปเลยว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธอ และสักวัน ครอบครัวที่แท้จริงจะต้องมารับเค้าไป เหมือนกับเด็กหลายๆคนที่ผ่านมา น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาสีชาของผู้เป็นแม่ เธอหมุนตัวมาหาแบคฮยอนก่อนจะดึงลูกชายเข้ามากอดเอาไว้

 

 

ใครจะอยากให้ลูกไปจากแม่ละ แต่...แม่คิดว่าแบคฮยอนไปอยู่กับครอบครัวเถอะนะลูก เธอเอ่ยก่อนจะลูบกลุ่มผมนิ่มของลูกชายอย่างเบามือ ลูกชายที่เห็นผู้เป็นแม่ร้องไห้ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ จนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจนอาบแก้มนวลเนียน

 

 

 

ผมรักแม่นะครับ... รักแม่มากนะครับ ฮือ..อึก ผมรักแม่

 

 

 

แม่ก็รักแบคฮยอนนะลูก

 

 

 

 

 

หลังจากนั้น แบคฮยอนก็กลับมายังห้องของตนเอง เมื่อมือเล็กๆเปิดเข้าไปในห้องก็เห็นคยองซูที่นั่งเงียบอยู่บนเตียงนุ่ม ดวงตาโตของผู้เป็นเพื่อนมองมายังแบคฮยอนที่กำลังเดินเข้าไปปในห้อง ริมฝีปากนั้นยกยิ้มน้อยๆ แต่ทำไม..

 

 

 

แววตากลับดูเศร้า...

 

 

 

ดีโอ...

 

 

 

แบคฮยอน..ดีใจด้วยนะ ได้เจอครอบครัวแล้ว

 

 

 

...

 

 

 

แบคฮยอนอย่าลืมมาเยี่ยมกันบ้างนะ

 

 

 

ดีโอ...

 

 

 

ต่อไปนี้..เวลานอนใครจะครางเป็นเสียงลูกหมาให้ฉันได้ยินเนี่ย

 

 

 

ดีโอ...

 

 

 

อ่อ... นี่เดี๋ยวฉันช่วยเก็บของนะ วงแขนเล็กๆสวมกอดผู้เป็นเพื่อนเอาไว้แน่นก่อนจะปล่อยโฮของมา ไม่ใช่แค่แบคฮยอนที่ร้องไห้ คยองซูก็เช่นกัน เจ้าตัวกอดตอบก่อนทั้งคู่จะร้องไห้ออกมา..

 

 

 

 

 

ต่อไปนี้ก็จะไม่ได้นอนห้องเดียวกันแล้วเหรอ ?

 

 

 

จะไม่ได้ไปโรงเรียนพร้อมกันแล้วเหรอ ?

 

 

 

จะไม่ได้กินข้าวเช้าพร้อมกันแล้วเหรอ ?

 

 

 

จะต้องแยกกันอยู่แล้วจริงๆเหรอ ?

 

 

 

เรื่องพวกนั้น... เป็นเรื่องที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นเลย...

 

 

 

ไม่เคยคิดเลย...

 

 

 

ในที่ที่ไม่มีดีโอ...ฉันไม่อยากอยู่หรอก ฮือ ...ฮือๆ

 

 

 

ฉันก็เหมือนกัน...อึก..ฮือ.. ไม่อยากอยู่ในที่ที่ไม่มีแบคฮยอนหรอก

 

 

 

 

ที่ที่ไม่มีเพื่อนคนนี้มันน่ากลัว...

 

 

 

น่ากลัวไปซะทุกทีเลย...    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น.. วันนี้แบคฮยอนและดีโอตื่นเช้ามาเพื่อไปโรงเรียนเหมือนกับปกติ แต่ที่น่าแปลกเมื่อเดินออกมาหน้าบ้านก็เจอกับรถยนต์คันหรูราคาแพงจอดอยู่ ประตูรถถูกเปิดออกก่อนขายาวๆของใครคนหนึ่งจะก้าวออกมา ชายหนุ่มร่างสูงโดดเด่นออกมาจากรถก่อนจะถอดแว่นกันแดดสีขาที่สวมใสปิดแววตาคมออกช้าๆ ก่อนจะยกยิ้มละมุน

 

 

 

คุณอี้ฟาน

 

 

 

แบคฮยอน... ดีโอ กำลังจะไปโรงเรียนเหรอ ? เสียงทุ้มเอ่ยถามก่อนจะสาวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเล็กของเด็กหนุ่มทั้งสอง คนถูกถามทั้งสองคนพยักหน้าเบาๆแทนการตอบ

 

 

 

ดีเลย... งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ

 

 

 

 

 

 

 

มันจะดีเหรอครับคือ.... แบคฮยอนเอ่ยท้วงขึ้น... ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นการรบกวนอี้ฟานหรอกนะ หากแต่ความจริงวันนี้...เค้ามีนัดกับ.. ปาร์กชานยอล วันนี้ชายอลอาสาจะมารับเค้าไปโรงเรียนพร้อมกัน ซึ่งเค้าก็ตอบตกลงไปแล้ว และคาดว่า อีกไม่เกินสิบนาที..ปาร์กชานยอลก็น่าจะมาถึง

 

 

 

ดีสิ หรือว่า...แบคฮยอนไม่อยากให้พี่ไปส่ง

 

 

 

ไม่ใช่นะครับ... คือว่า... เอ่อ... ก็ได้ครับ ให้คุณอี้ฟานไปส่งก็ได้ครับ เด็กหนุ่มเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าก่อนจะเอ่ยตอบ.. อี้ฟานยกยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะจูงมือเล็กๆของทั้งสองคนมาที่รถก่อนจะพาทั้งคู่มาส่งที่โรงเรียน ในเวลาไม่ถึงสิบนาที รถคันหรูมาจอดอยู่หน้าโรงเรียนมัธยมของทั้งคู่ก่อนอี้ฟานจะเดินมาเปิดประตูให้ทั้งคู่ ตอนนี้พวกเค้ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน เพราะอะไรหน่ะเหรอ ก็เพราะว่าความหล่อโดดเด่นของ อุ๋อี้ฟานหน่ะสิ ร่างสูงโปร่งโดดเด่น ไหนจะใบหน้าหล่อเหล่านั่นอีก ทั้งการแต่งตัว และรถราคาแพงที่เป็นองค์ประกอบเหล่านั้น ทำให้ทุกคนปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเค้าดูดีมากแค่ไหน

 

 

 

งั้นพี่ส่งแค่นี้นะ ...มีประชุมต่อ

 

 

 

ครับ ...ขับรถดีดีนะครับ แบคฮยอนเอ่ย

 

 

 

ขอบคุณมากนะครับคุณอี้ฟาน คยองซูเอ่ยก่อนจะก้มหัวเล็กเป็นการขอบคุณ อี้ฟานมองเด็กน้อยทั้งสองด้วยความเอ็นดูก่อนจะลูบกลุ่มผมของทั้งคู่เบาๆ ก่อนที่เค้าจะกลับไปที่รถ แทรกตัวเข้าไปช้าๆ และขับรถคันหรูออกไปจากตรงนั้น

 

 

 

เข้าไปในโรงเรียนกันเถอะดีโอ แบคฮยอนเอ่ยกับเพื่อนรักก่อนทั้งคู่จะกระชับสายกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในโรงเรียน

 

 

 

แบคฮยอนถอนหายใจเบาๆก่อนจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเรียน... ตอนนี้ในใจเอาแต่คิดว่า ปาร์กชานยอลที่ไปรับเค้าที่บ้านแล้วไม่เจอจะเป็นยังไงบ้าง.. ก็มันช่วยไม่ได้ เค้าไม่มีเบอร์โทรของชานยอลนี่นา ไม่งั้นคงส่งเมสเซทไปบอกแล้ว ป่านนี้คงโวยวายจนลมออกหูแล้วแน่ๆ คิดแค่นั้นก็ถอนหายใจเบาๆ

 

 

 

 

พยอน แบคฮยอน !!!! “ เสียงของใครคนหนึ่งที่คุ้นเคยดีดังมาจากประตูหลังห้องทำให้แบคฮยอนต้องรีบหันไปดู และก็เป็นคนที่เค้าคิดเอาไว้จริงๆด้วย

 

 

 

ชานยอล

 

 

 

ร่างสูงหายใจหอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมา ขายาวก้าวมาใกล้ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กให้เดินตามตนเองออกมา...เค้ามุ่งหน้าไปยังห้องน้ำชายที่อยู่ตรงมุมทางโค้งใกล้บันได เมื่อเข้าไปถึงในนั้นก็ค่อยๆปล่อยมือเล็กๆลงก่อนจะหันไปมองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์

 

 

 

ทำไมหมอนั่นต้องมาส่งนายที่โรงเรียนด้วย ? เสียงเรียบเอ่ยออกมา...

 

 

 

หมอนั่นที่นายกำลังพูดถึงคือคุณอื้ฟานใช่ไหม ? เมื่อไหร่จะพูดถึงเค้าดีดีสักที

 

 

 

ก็นั่นแหละ... ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันจะเป็นคนไปรับนาย แล้วทำไมนายถึงมากับผู้ชายคนนั้น

 

 

 

ฉันก็ไม่คิดว่าเค้าจะมารับเหมือนกันนี่ แบคฮยอนยังคงพูดต่อไปโดยที่ยังไม่ได้อธิบายถึงเหตุผลที่แท้จริง..

 

 

 

มันไม่มีอะไร.. ก็แค่... พี่กับน้อง...

 

 

 

...

 

 

 

นายเลิกหงุดหงิดกับเรื่องคุณอี้ฟานสักทีจะได้ไหม ? มันไม่มีอะไร

 

 

 

จะให้ฉันเชื่อยังไง ?

 

 

 

ก็ฉันพูดอยู่นี่ไงว่ามันไม่มีอะไร ...หรือนายไม่เชื่อฉัน

 

 

 

ชานยอลเป็นฝ่ายเงียบลงเมื่อแววตาสั่นไหวถูกส่งมายังคนร่างสูง... ชานยอลถอนหายใจเบาๆก่อนจะก้าวเท้าไปใกล้ ดึงร่างเล็กๆเข้ามากอด

 

 

 

ฉันไม่ได้ไม่เชื่อนาย... แต่ฉันหวง

 

 

 

แบคฮยอนก้มหน้างุดลงกับแผ่นอกกว้างก่อนจะยกมือเล็กๆขึ้นมากอดแผ่นหลังกว้างๆ

 

 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เค้ารับรู้ได้ว่า ปาร์กชานยอลคนนี้ได้มอบความรักให้เค้า มันเป็นสิ่งที่สัมผัสไม่ได้แต่แบคฮยอนก็รับรู้ได้ว่ามันเพิ่มขึ้นทุกๆวัน ดวงหน้าหวานหลุดตาลงอย่าเคลิบเคลิ้ม เวลาวงแขนแกร่งของคนคนนี้โอบกอด มันทำให้เค้ารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

ไม่ต้องห่วงนะชานยอล... ฉัน... ไม่รักคนอื่นนอกจากนายหรอก

 

 

 

แต่ที่ฉันสงสัย... ทำไมหมอนั่นต้องมาส่งนายด้วย

 

 

 

อ่อ... คือว่า

 

 

 

นี่เธอ !!! เด็กโรงเรียนตรงข้ามนี่ เข้ามาในนี้ได้ยังไง ?? เสียงเข้มของยามดังขึ้นก่อนจะมองตรงมายังชานยอล

 

 

 

ซวยแล้ว ...ฉันไปก่อนนะแบคฮยอน เดี๋ยวเจอกันตอนเย็น ร่างสูงโน้มมากดจมูกลงบนแก้มเนียนเบาๆก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไป ปล่อยให้แบคฮยอนที่มองตามขำออกมาเบาๆ

 

 

 

 

 

ถ้าบอกชานยอลว่าคุณอี้ฟานเป็นพี่ชาย...

 

 

 

ชานยอลจะทำหน้ายังไงนะ ...

 

 

 

อาจารย์ลู่หานไม่มา ?

 

 

 

ใช่ ... นายมีอะไรรึเปล่า ? เด็กหนุ่มตัวสูงส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเดินกลับไปยังฝั่งโรงเรียนของตนเอง ใบหน้าหล่อเหลาแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมาอย่างชัดเจน รอยคล้ำใต้ขอบตาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่าเค้าไม่ได้นอนทั้งคืน

 

 

ไม่อยากเจอหน้าผมใช่ไหม ? เซฮุนเอ่ยกับตนเองก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะตั้งแต่ที่เค้าเลือกบอกความรู้สึกไปในวันนั้น ลู่หานก็พยายามตีตัวออกห่างเค้ามากเรื่อยๆ

 

 

แต่ให้ข้ออ้างที่ว่า... เรื่องของพวกเค้า มันเป็นไปไม่ได้...

 

 

 

ในตอนแรก..เค้าพูดกับตัวเองเสมอว่า เค้าไม่ได้รักลู่หาน...แต่ตอนนี้เค้ากลับรู้สึกว่าขาดคนคนนั้นไม่ได้ ตอนนี้มันมืดแปดด้าน ไม่รู้จะทำยังไง..ไม่รู้ว่าจะติดต่อกันยังไง บ้านก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน..เบอร์โทรศัพท์ก๋ไม่รู้

 

 

แต่จู่ๆ ชื่อใครบางคนก็ผุดข้นมาในหัวเค้าอย่างที่ไม่เคยอยากจะนึกถึงมาก่อน...

 

 

 

อู๋อี้ฟาน..

 

 

 

เซฮุนพาร่างของตนเองมาหยุดอยู่ที่ตึกสูงตระหง่าน ที่ที่เค้าเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง และเค้าก็ไม่คิดว่าเค้าจะกลับมาอีกครั้ง ..เด็กหนุ่มเดินตรงไปที่เค้าเตอร์ก่อนจะเก้ๆกังๆอยู่นานจนพนักงานต้องเอ่ยถาม..

 

 

 

มีอะไรรึเปล่าคะ มาติดต่อห้องรึมาติดต่อธุระค่ะ พนักงานหน้าหวานเอ่ยถาม.. เซฮุนเงียบอยู่นานก่อนจะเอ่ยตอบไปช้าๆ

 

 

 

เอ่อ.. คือว่า ...คุณอู๋อี้ฟานอยู่รึเปล่าครับ ?

 

 

 

อ่อ..ท่านประทานเหรอคะ อยู่ค่ะ..เดี๋ยวดิฉันจะนำไปนะคะ พนักงานสาวเดินออกมาก่อนจะนำเค้าไปยังห้องทำงานของอี้ฟานที่อยู่ที่ชั้นยี่สิบของโรงแรมระดับสูง เมื่อออกจากลิฟท์มาเค้าก็พบกับร่างสูงโปร่งของอี้ฟานที่ยืนคุยกับเลขาที่หน้าห้องพอดี

 

 

 

ท่านประทานค่ะ มีคนมาขอพบค่ะ หนึ่งสาวที่เดินนำเค้ามาเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้าไปใกล้เจ้านาย ชายหนุ่มร่างสูงเด่นหันมามองตามเสียงก่อนจะจ้องมองมายังร่างของเซฮุนที่อยู่ในชุดนักเรียน

 

 

 

โดดเรียนมาโรงแรมฉัน ...คงไม่ได้ตั้งใจจะมาหาฉันโดยตรงหรอกมั้ง คนอายุมากกว่าเอ่ยก่อนจะมองเซฮุนอีกครั้งราวกับรู้ใจเค้าดี เพราะตอนนี้แววตาเค้าฉายแววเศร้า และต้องการหาคนช่วย... ซึ่งคนคนนั้นก็คือ อี้ฟาน..

 

 

 

ผมอยากมาถามคุณเรื่องอาจารย์ลู่หาน ...ได้โปรดบอกผมทีว่าตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน ? เสียงและท่าทีที่ดูแข็งกร้าวเหมือนทุกครั้งมันหายไปหมดสิ้น มีเพียงเด็กหนุ่มที่น่าสงสารที่ในตอนนี้กำลังขอความช่วยเหลือจากเค้า

 

 

ฉันต้องบอกนายด้วยเหรอ ?

 

 

 

ขอร้องละ ผมอยากเจออาจารย์ลู่หาน แววตาเศร้าราวกับจะร้องไห้ถูกส่งมายังดวงตาสีชาของอีกคน อี้ฟานถอนหายใจเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับ

 

 

 

 

เพราะอะไรหน่ะเหรอ ?

 

 

 

ก็เพราะเพื่อนคนนั้นของเค้าอยู่ในห้องข้างๆ...ในห้องทำงานของเค้า ที่มีเพียงกระจกหนาๆกั้นเอาไว้   

 

 

 

อี้ฟานทำไมนายไม่เข้ามา..สัก..ที มือเล็กที่เปิดออกมา ทำท่าเตรียมบ่นเพื่อนตัวดีที่ให้เค้ารอในห้องอยู่นานสองนาน ก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ถัดจากเพื่อนเค้าไป...

 

 

 

ใครบางคนที่เค้ายังไมอยากเจอ...

 

 

 

ไม่พร้อมจะเจอในตอนนี้...

 

 

 

 

มือเล็กรีบปิดประตูอย่างเดิม และไวเท่ากับความรู้สึก โอเซฮุนรีบถลาเข้าไปขัดประตูเอาไว้ อยากเข้าไปคุยกับคนที่อยู่อีกฝั่งของประตูให้รู้แล้วรู้รอด อยากคุยให้รู้เรื่อง...ไม่อยากให้มันเป็นความรู้สึกหน่วงที่ทำให้ปวดใจขนาดนี้

 

 

 

อาจารย์ลู่หาน คุยกับผมก่อน

 

 

 

ฉันไม่มีอะไรจะคุย

 

 

 

แต่ผมมี

 

 

 

 

กลับไปซะโอเซฮุน

 

 

 

ผมไม่กลับ... คุยกับผมก่อน เซฮุนที่พยายามดันเข้าไปก็ถูกแรงของคนข้างในดันเอาไว้สุดแรง จนทำให้เข้าไปไม่ได้สักที แรงที่เริ่มล้าลงของลู่หานทำให้เค้าต้องตะโกนของความช่วยเหลือของผู้เป็นเพื่อน...

 

 

 

อี้ฟาน!!!!! “ เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนตัวสูงดันลั่น ทำให้อี้ฟานต้องเข้าไปขวางประตูเอาไว้

 

 

 

นายกลับไปก่อนเถอะ อี้ฟานเอ่ยบอกเด็กหนุ่ม แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอม... แววตาที่มุ่งมั่นทำให้อี้ฟานทำอะไรไม่ถูก..

 

 

 

ผมอยากคุยกับอาจารย์ลู่หาน

 

 

 

อี้ฟาน...ปู่ เย้า ร่าง ทา จิ้น หลาย 不要让他进来 ... (อย่าให้เค้าเข้ามา)

 

 

 

เว้ย เฉิน เมอะ 为什么? (ทำไม ? )

 

 

 

หว่อ ปู่ เย้า เจี้ยน ทา 我不要见他 (ฉันไม่อยากเจอเค้า ) เสียงหวานๆที่สั่นเทา เอ่ยภาษาที่เข้าใจกันเพียงสองคน ทำให้อี้ฟานยิ่งทำอะไรไม่ถูก อยากช่วยเพื่อนก็อยาก อยากช่วยเด็กคนนี้ก็อยาก แต่เค้าก็ต้องเลือกช่วยเพื่อนที่รู้จักกันมานานมากกว่า...

 

 

 

เซฮุนยืนมองคนที่ขวางประตูสนทนาเป็นภาษาที่เค้าไม่เข้าใจกับคนข้างในก็ยิ่งหงุดหงิด

 

 

 

ขอร้องละครับ ให้ผมเข้าใจ

 

 

 

อี้ฟาน ...ฉิว หนี่ เปี๋ย ร่าง ทา จิ้น หลาย ...ฮือ... อึก 亦凡 ,求你别让他进来 (ขอร้องละ อย่าให้เค้าเข้ามา) เสียงเอ่ยบ่นเสียงสะอื้นทำให้อี้ฟานต้องหันมาบอกกับเด็กหนุ่ม

 

 

 

ขอร้องละ วันนี้นายช่วยกลับไปก่อนได้ไหม ?

 

 

 

...

 

 

 

ฉันขอร้องละ... ถือว่าเป็นคำขอร้องของลู่หานเถอะนะ ตอนนี้เค้าไม่พร้อมจะเจอนายจริงๆ น้ำเสียงและแววตาที่ถูกส่งมายังเด็กหนุ่ม ทำให้เค้าหมดทางเลือก เซฮุนพยักหน้าเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นมากุมหัวก่อนจะเดินออกไป...

 

 

 

น้ำตามันไม่รู้มาจากไหน... ความเสียใจมันจุกอก มันอธิบายไม่ได้ แต่มันเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ มือหนาพยายามสกัดกั้นเสียงสะอื้นของตนเองก่อนจะพาร่างที่โรงแรงของตนเดินออกไปจากตรงนั้น

 

 

 

อี้ฟานมองตามร่างของเด็กหนุ่มที่หายลับสายตาไปก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เค้าค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของตนก่อนจะมองร่างของผู้เป็นเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากประตูมากนัก อี้ฟานย่อตัวลงนั่งก่อนจะดึงร่างบางที่นั่งจมกองน้ำตาเข้ากอดเอาไว้

 

 

 

เหมยชื่อ หนี่เซี่ยงคู จิ้วคูปะ 没事,你想哭就哭吧。 (ไม่เป็นไรนะ นายอยากร้อง ก็ร้องออกมา)

 

 

 

ฮือ.. อึก... อี้ฟาน ...เว่ยเฉินเมอะ ฮุ้ยเจ้อเมอะโท้ง 亦凡,为什么会这么痛 (ทำไมมันถึงได้เจ็บแบบนี้นะ )

 

 

 

ยินเว้ย หนี่เหิ่นอ้ายทา ฉายฮุ้นเจ้อเมอะโท้ง 因为,你很爱他才会这么痛。 (เพราะนายรักเค้าไง ถึงได้เจ็บมากแบบนี้)

 

 

 

 ฮือๆ..อึก

 

 

เหมยชือ ... ฉือเจียน ฮุ้ย ร่าง อี๋ เชี้ย เปี้ยน เตอะ เกิ้ง เจีย เหมย ห่าว 没事,时间会让一切变得更加美好 ( ไม่เป็นไรนะ เวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น )

 

 

 

เวลาจะทำให้ทุกสิ่งในใจนายดีขึ้น...

 

 

 

 

มันจะทำให้นายเจอคำตอบของตัวเอง... ลู่หาน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC …….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สปอยเล็กๆ

 

 

 

คุณ... ช่วยออกมาคุยกับผมหน่อยได้ไหม ?

 

“ นายคงชื่อชานอลสินะ   




ตอนนี้เป็นตอนที่สิบแล้วนะค่าาาาาาาา ไม่รู้จะมีคนติดตามกันอยู่รึเปล่า... 
ตอนหน้า จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแบค หยอย และเฮียเป็นหลักนะคะ 
แต่ก็จะมีฮุนฮันเข้ามาเหมือนเดิม มีใครเข้ามาเชียร์ฮุนฮันบ้างไหมนะ ...ชานยอลอาจขี้หึงไปหน่อย 
อย่าถึงเบื่อกันนะ... 

หลายคนเห็นว่า คู่ฮุนฮัน ไคโด้เค้าแบบว่า... ได้เสียกันไปแล้ว - -" อ๊ายยย พูดจาน่าเกลียด ฮ่าๆๆ
มารอลุ้นกันนะว่าตอนหน้า ชานแบคจะมีบ้างรึเปล่า ? 
เรื่องนี้บอกไม่ได้ต้องรอดูเอาเองน๊าาาาาา... 


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เม้นให้ด้วยนะคะ 
ไรท์ไปนอนก่อนน๊าาา มีเรียนเช้าาา ฝันดีนะคะทุกคนนนน... 






 

 

:) Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

382 ความคิดเห็น

  1. #340 SandDvV (@pusisand9) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 19:40
    อี้ฟานในที่นายก็ได้น้องชายนายกลับมา ชานแบคก็หวานเกิน รีดกลัวมดนะ คู่ฮุนฮันก็ลุ้นๆนะค่ะ เปิดใจกันสักทีเถอะน้าาาา ไรท์แต่งเก่งจังชอบมากเลยยยย
    #340
    0
  2. วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 18:43
    ชานยอลแกรีบไปง้อแบคเดี๋ยวนี้เลยนะ>\<
    #299
    0
  3. #269 TAO OPPA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 13:31
    ลู่ฮาน อย่าร้องไห้นะ
    #269
    0
  4. #113 Zo Aon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 20:14
    เค้าเป็นพี่น้องกันจ้ะหยอย =__=
    #113
    0
  5. #67 sweet (@looktannlt013) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 23:14
    ไรท์รีบๆมาต่อน้าากำลังมันเลย
    #67
    0
  6. #63 Respire (@25772019) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 19:35
    แบคจะต้องแยกจากดีโอแล้ว ดีโอก็ต้องไปโรงเรียนคนเดียวนะสิ อันตรายแย่
    #63
    0
  7. #62 อปป้าขาวจัง~~ (@piyamas2310) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 13:58
    หยอยๆๆๆ น่ารักอ่ะ หุๆๆ อยากมีบ้างไรบ้างอ่ะ
    #62
    0
  8. #58 Monika (@99456) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 10:19
    และไรท์ก็มาต่อแล้วเย้ๆ
    ลู่ออกมามาเจอเซฮุนเถอะนะ
    #58
    0
  9. #57 ´ น้องแบคแมน๏ (@secretauy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 02:30
    นังหยอยก็หึงตลอด
    เค้าเป็นพี่น้องกัลลลลล โด่ววว รู้แล้วจะหนาว
    5555555555555

    โห่ไรท์โคตรเซียนอ่า จีนมาเป็นประโยคๆเบย
    อย่าๆ อย่าให้เค้าโชว์ลาวนะ
    ฮี่ฮี่
    #57
    0
  10. #56 bbAek (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 23:04
    อยากโดนหึงแบบชยอลบ้างรัยบ้าง 55555555

    อยากมีพี่ชายแบบอู๋ฟานบ้างรัยบ้าง 



    รีบมาต่อไรท์
    #56
    0