{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 32 : SPECIAL PART : PAPER HEART -2- 100per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ก.ย. 60



STEP 2



 

 

“นายจะขอเงินฉันเท่าไหร่ ฉันก็ให้ทั้งนั้นแหละ...แต่นายต้องบริการแบบVIPนะ”

 

คำพูดของวินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขาไปมาจนสมองแทบระเบิด เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมวินต้องเลือกเขา แต่ที่รู้ๆข้อเสนอของวินก็ไม่ได้แย่และน่าสนใจมาก และสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจได้เร็วขึ้นก็คงเป็นเพราะกระดาษใบนี้ที่ติดอยู่หน้าห้องของเขา...

 

เนื่องจากติดการจ่ายค่าห้องมาเป็นเวลาสามเดือน ขอเชิญให้ย้ายของออกภายใน3วัน มิฉะนั้น ของทั้งหมดจะถูกยึด เพราะช่วงก่อนหน้านี้ที่ฝึกงานเขาเอาแต่หมกตัวอยู่กับการทำข่าว แทบจะไม่ได้กลับมาที่ห้องพักเลย

 

“แบบนี้จะไปอยู่ที่ไหนละเนี่ย เงินเดือนก็ยังไม่ได้” หยางจูได้แต่บ่นกรนกับตนเอง... เขาตัดสินใจเปิดเข้าไปนห้องก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้ในห้องนั้นว่างเปล่า ไม่มีข้าวของสักชิ้น เดินไปดูทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่าไปหมด

 

ข้าวของของผมหายไปไหน !!

 

ในระหว่างที่กำลังควบคุมตนเองไม่ให้สติแตก หยางจูก็หันไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางเอาไว้กลางห้อง สิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษใบนั้นคือคีย์การ์ดหนึ่งอัน และที่อยู่ที่ไม่ได้บ่งบอกว่ามันคือที่ไหน เป็นแผนที่ที่วาดขึ้นมาหยางจูมองคีย์การ์ดนั้นอย่างชั่งใจก่อนจะรีบออกจากห้องไปเพื่อมุ่งหน้าไปตามแผนที่นั้น

 

ใช้เวลาเพียงไม่นานหยางจูก็มาถึงตามที่หมาย ตรงหน้าของเขาตอนนี้คือคอนโดหรูในย่านธุรกิจ ร่างบางก้มมองกระดาษในมืออีกครั้งก่อนจะเห็นว่าในกระดาษแผ่นนั้นมีเลขห้องเขียนไว้ด้วยว่า A2056 เลยทำให้หยางจูเลือกที่จะเดินไปที่ห้องนั้น

 

เมื่อขึ้นมาถึงห้องหยางจูที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ได้แต่ยืนชั่งใจว่าจะเข้าไปดีมั้ย ? แล้วถ้าเข้าไปในห้องนี้แล้วจะต้องเจอกับอะไร คีย์การ์ดที่อยู่ในมือถูกเลื่อนไปแตะที่ประตูเบาๆ ก่อนที่หยางจะเปิดประตูเข้าไป ในห้องนั้นเป็นคอนโดชุดสุดหรู มองเห็นวิวของนิวยอร์กได้ชัดเจน แถมข้าวของและเสื้อผ้าของหยางจูนั้นก็อยู่ที่นี่ด้วย

 

“ใครย้ายของมาที่นี่เนี่ย”

 

“ฉันเอง”

 

“เฮ้ยคุณ” เมื่อได้ยินเสียงอีกคนดังมาจากฝั่งหนึ่งของห้องร่างบางก็รีบหันไปดูก็พบว่าคนที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครอื่น

 

“ใช่ ก็ฉันไง”

 

“คุณวิน...นี่ฝีมือคุณเหรอ” หยางจูหันไปถามคนที่ตอนนี้ยืนพิงกรอบประตูห้องเพื่อจะเข้าไปห้องนอนอยู่ คนถูกถามก้าวเท้าไปยืนใกล้ๆคนถามก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนมองอีกคนนิ่งๆพร้อมพยักหน้าเบาๆแล้วเอ่ยตอบ

 

“อืม ฝีมือฉันเอง...ก็นายมีปัญหาเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ ฉันก็เลยช่วย”

 

“คุณจะมัดมือชกผมให้ช่วยคุณใช่มั้ย”

 

“ฉลาดนะเนี่ย แล้วไม่ดีเหรอ นายได้อยู่ห้องดีๆ ไม่ต้องเสียค่าเช่า มีความเป็นส่วนตัวด้วย” วินเริ่มเอ่ยออกมาเป็นขั้นตอน หยางจูก็คิดตามคำพูดของอีกคนซึ่งที่วินพูดมามันก็ถูก ห้องนี้ทั้งหรูทั้งสบาย ถ้าทำงานเก็บเงินซื้อเองจะต้องใช้เวลากี่ปีก็ไม่รู้

 

“นี่คือผมต้องตกลงใช่มั้ย”

 

“อืม ก็ใช่” เอ่ยจบก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีเข้มที่ถูกเลือกมาให้เข้าชุดกับห้องราคาแพงนี้ก่อนจะปรายตามองคนที่ยืนทำหน้าเหวอกับอะไรๆรอบตัวที่เกิดขึ้นเร็วจนเกินไปจนแทบตั้งตัวไม่ทัน

 

“โอเค ผมตกลงจะทำตามที่คุณขอก็ได้ เอาเป็นว่าผมต้องทำอะไรบ้าง” ในเมื่อหมดหนทางหยางจูก็ตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเท่าที่คำนวณดูในตอนนี้ หากเขาตกลงก็มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น

 

“ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่ทำตัวให้เหมือนเป็นแฟนฉันก็พอ อ่อ...แล้วก็ไม่ต้องคิดมากนะ ห้องนี้ฉันให้นายอยู่ ฉันจะไม่มายุ่งที่นี่ถ้าไม่จำเป็น”

 

“ครับ...แต่ว่าผมขออะไรหน่อยได้มั้ย”

 

“อะไร” วินถามกลับมาสั้นๆ

 

“อย่าเรียกผมว่านายได้มั้ย นี่ผมอายุมากกว่าคุณนะ อย่างน้อยเรียกผมว่าพี่หยางจู หรือคุณหยางจูอะไรแบบนี้ได้มั้ย” หยางจูเอ่ยออกมาด้วยท่าทีขึงขัง เพราะอีกคนอายุน้อยกว่าเขาแท้ๆแต่กลับเรียกเขาเหมือนกับเป็นเพื่อนวัยเดียวกัน

 

“อืม... ถ้าอยากให้ฉันเรียกนายแบบนั้น นายก็เรียกฉันว่าที่รักเอามั้ย จะได้แฟร์ๆ” วินเอ่ยพร้อมกับยิ้มกริ่มที่มุมปาก รอยยิ้มร้ายๆนั้นทำให้หยางจูได้แต่กลืนน้ำลาย เขาแอบรู้สึกได้เลยว่าต่อไปนี้...ชีวิตเขามันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

 


UP DATE


“ถ้ามันเรียกยากก็แล้วแต่คุณแล้วกัน” หยางจูรีบเอ่ยบอก วินได้แต่ยกยิ้มร้ายๆขึ้นก่อนจะมองอีกคนด้วยสายตาพิจารณา

ป๋ายหยางจู ถ้าเทียบกับแจจิน... ไม่มีความน่ารักเท่าเลยด้วยซ้ำ ถึงจะไม่ได้ผอมบางแต่ดูๆแล้วร่างกายแบบนี้ก็คงไม่เคยเข้าฟิตเนตฟิตร่างกายแน่ๆ และสิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือปากแดงๆที่ชอบเถียงเขานั่นแหละ ที่มันน่ามอง

“ผมขอสูบบุหรี่ได้มั้ย” หยางจูเอ่ยก่อนจะหยิบมาโปโล่สีขาวชูขึ้นมา

“นายสูบบุหรี่ด้วยเหรอ” วินถามด้วยความแปลกใจ เพราะถึงเขาจะดูแบดบอย ดื่มเหล้าดื่มเบียร์ แต่สิ่งที่เขาไม่ทำก็คือการสูบบุหรี่

“ก็...นานๆที”

“อืม แต่อย่าสูบในห้องนะ” วินเอ่ยแค่นั้นก่อนเขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น หยางจูเดินถือบุหรี่ออกไปที่ระเบียงพร้อมกับปิดประตูระเบียงเพื่อไม่ให้กลิ่นบุหรี่นั้นลอยเข้าไปในห้อง วินมองร่างบางที่กำลังสูบบุหรี่พร้อมพ้นควันออกมาจากปากก่อนจะคิดในใจว่า บุหรี่กับเจ้าของปากแดงๆนั่น มันไม่เข้ากันซะเลย

หยางจูทอดสายตามองออกไป ห้องนี้วิวสวยมาก มองเห็นแอลเอในจุดสำคัญๆได้อย่างชัดเจน คนเรามันไม่ได้พบเจอเรื่องดีๆแบบนี้กันได้ง่ายๆหรอก เอาเป็นว่าเขาจะพยายามทำหน้าที่นี้ให้เต็มที่ก็แล้วกัน

“นี่ ฉันตัดสินใจแล้ว” เสียงของวินที่ดังมาจากด้านหลังทำให้หยางจูสะดุ้งจนตัวโยน

“โอ๊ย ตกใจหมด มาเงียบๆแบบนี้เกือบจะหัวใจวายตายไปแล้วนะ” ร่างบางหันไปมองอีกคนที่มายืนอยู่ข้างๆเขา

“อย่าพึ่งตายง่ายขนาดนั้นสิ มาฟังข้อตกลงของฉันก่อน”

“อืมๆว่ามาๆ”

“ข้อแรกเลย ห้ามสูบบุหรี่” วินเอ่ยพร้อมมองไปที่มือของอีกคนที่ยังคีบบุหรี่อยู่เพราะสูบไปยังไม่ถึงครึ่งมวนเลยด้วยซ้ำ

“ผมสูบุหรี่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่เราจะมาทำข้อตกลงกันด้วยเล่า”

“เกี่ยว เพราะฉันไม่สูบบุหรี่ คนในครอบครัวฉันไม่มีใครสูบ ฉันไม่ชอบ” ร่างสูงเอ่ย ร่างบางถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปในห้องครัว ดับบุหรี่ในอ่างล้างานก่อนจะเดินกลับไปหาร่างสูงที่ยืนรออยู่ที่ระเบียง

“อ่ะ ผมดับให้แล้ว...ผมว่านะเราควรจะมาทำสัญญาให้เป็นลายลักษณ์อักษรนะ” หยางจูเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา

“อืม นายเป็นคนร่างเอกสารมาแล้วกัน ฉันจะนั่งรอตรงนู้นมีคอมฯกับเครื่องปริ้น เสร็จแล้วก็เรียกฉันแล้วกัน ฉันจะนอนพักเอาแรง” วินเอ่ยเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อพักผ่อน เอาจริงๆ เขาก็ยังไม่ได้นอนเลยเพราะบินกลับมาที่นี่กะทันหันเพื่อจัดการเรื่องนี้

หยางจูไม่ได้เอ่ยอะไร เดินไปที่คอมฯก่อนจะนั่งลงพร้อมกับร่างเอกสารขึ้นมาทันที เขาคิดอยู่เสมอว่า สัญญานี้ต้องยุติธรรมและตัวเขาก็ต้องได้รับประโยชน์ที่สมเหตุสมผล อีกทั้ง สัญญาฉบับนี้ต้องครอบคลุมความปลอดภัยของเขาด้วย

เมื่อจัดการร่างสัญญาเสร็จเรียบร้อยแล้วหยางจูก็เดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ตอนนี้แง้มประตูอยู่น้อยๆ พอมองเข้าไปก็พบว่าร่างสูงนอนหลับอยู่บนเตียง เจ้าตัวเดินเข้าไปในห้องนอนช้าๆ ไม่กล้าปลุกอีกคนเพราะเห็นว่าท่าทางจะกำลังหลับสบาย จนจู่ๆโทรศัพท์สีเข้มของร่างสูงที่วางอยู่ที่หัวเตียงก็ดังขึ้น ซึ่งมันทำให้คนที่กำลังหลับอยู่นั้นค่อยๆสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

“เออ..พอดีจะมาปลุก แต่โทรศัพท์...รับก่อนสิ” หยางจูเอ่ย วินยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

“เดี๋ยว” เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยเรียกอีกคนเอาไว้ ทำให้หยางจูหันไปมองพร้อมเอ่ยถาม

“ครับ ?”

“เดี๋ยวฉันคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วออกไปเล่นเซิร์ฟกัน”

“ห้ะ ?” หยางจูได้แต่ทำหน้างง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะว่าวินกดรับโทรศัพท์ไปแล้ว เจ้าตัวจึงเดินออกไปนั่งรอในห้องรับแขกโดยที่เขาไม่ได้ยินอะไรที่อีกคนกำลังคุยอยู่ ซึ่งรอเพียงไม่นาน วินก็เดินออกมากห้อง ดวงตาคมมองร่างบอบางกว่าก่อนจะเดินเลยไปยังตู้ใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ เมื่อเปิดมันออกก็พบว่าในนั้นมีเซิร์ฟบอร์ดหลายต่อหลายอัน

“ไปกันได้แล้ว” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะยกเซิร์ฟบอร์ดแล้วเดินออกไปจากห้อง

“เดี๋ยวก่อน เราไม่คุยเรื่องสัญญากันก่อนเหรอ”

“กลับมาค่อยคุยกัน ตอนนี้ฉันไม่อารมณ์” วินตอบกลับมาแค่นั้น หยางจูรีบหยิบข้าวของก่อนจะตามไปทันที ทั้งคู่เดินลงมาที่ลานจอดรถ หยางจูเดินตามร่างสูงที่เดินนำหน้าเขาไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้ารถIcona Vulcano Titaniumสีไทเทเนียม รถหรูจากประเทศอิตาลีที่มีราคาราวๆคันละ2,700,000USD หรือราวๆ95,000,000ล้านบาท ที่พึ่งได้เป็นของขวัญวันเกิดมาเมื่อปีที่แล้ว

“ทำหน้าเหว๋อทำไม ขึ้นรถสิ”

“นี่รถคุณเหรอ ก้นผมจะกลายเป็นทองคำมั้ยเนี่ยถ้าได้นั่ง” หยางจูได้แต่เดินเข้าไปเอามือแตะรถเบาๆ

“อย่าเพ้อเจ้อ ไปได้แล้ว”

“แล้วจะเอาเซิร์ฟบอร์ดไปด้วยเหรอ มันจะใส่ยังไงดูรถนี่ซะก่อน นั่งได้สองคน ราคาแพงซะเปล่าไม่คุ้มราคาเลย เป็นผมนะซื้อรถตู้ดีกว่านั่งได้ตั้งหลายคน”ปากอิ่มเอ่ยไปเรื่อย

“ใครว่าฉันจะเอาไปเอง เดี๋ยวฉันจะให้ที่คอนโดเอาไปส่งให้” เอ่ยไม่ทันจบพนักงานของคอนโดก็วิ่งมาเอาเซิร์ฟบอร์ดไปจากวินเพื่อเอาไปส่งให้ยังปลายทาง

“คนรวยนี่มันดีแบบนี้นี่เองนะ” หยางจูเอ่อออกมาลอยก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าไปนั่งบนรถ หยางจูมองไปรอบๆรถด้วยความตื่นตา นี่สินะคือความสุขสบายที่ไม่เคยจะพบเจอคำว่าลำบาก

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเส้นแบ่งคำว่ารวยกับจนเป็นยังไง เพราะฉันมองคนที่นิสัย ว่าแต่ระหว่างทางนายเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังหน่อยสิ”

“เล่าทำไม”

“ฉันจะได้รู้จักนายเยอะขึ้นไง เพราะฉันจ้างนายให้มาเป็นแฟนฉันนะ” วินเอ่ยออมานิ่งๆโดยที่สายตายังคงจับจ้องกับถนนตรงหน้า

“ก็...บ้านผมอยู่ที่ไทเป แม่ผมเอาผมไปฝากไว้กับยายตั้งแต่ผมอายุยังไม่ถึงหนึ่งขวบเลยด้วยซ้ำ บอกว่าถ้าว่างจะมาเยี่ยม แต็ไม่เคยเห็นเลย ผมจำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ พ่อของผมเป็นใครก็ไม่รู้ เอาง่ายๆผมก็ใช้ชีวิตมากับยายตลอดนั่นแหละ”

“นายคงรักยายของนายมาสินะ แล้วนี่ท่านอยู่ไหนล่ะ”

“ท่านเสียไปตอนที่ผมเรียนอยู่ม.ปลาย หลังเรียนจบม.ปลายผมเลยสอบขอชิงทุนแล้วได้มาที่อเมริกานี่แหละ สำหรับคนอย่างผมนะได้แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” หยางจูเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มที่กำลังฝืนยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่เขารู้สึกตามสิ่งที่เอ่ยออมาจริงๆ

 

คนอะไรพูดเรื่องเศร้าของตัวเองแต่ยังยิ้มได้...

 

“ยายของนายคงภูมิในใจตัวนายน่าดู”

“แน่นอน คุณเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังบ้างสิ เรื่องที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน”

“จะให้ฉันเล่าทำไม เรื่องของครอบครัวฉันมันไม่เคยเป็นความลับเลยนะ เพราะยังไงนักข่าวอย่างพวกนายก็คงรู้หมดทุกเรื่องนั่นแหละ”

“ไม่ทุกเรื่องหรอกน่า เอาเรื่องตอนเด็กๆก็ได้”

“ทำไมฉันต้องเล่า”

“เอ้า ก็จะได้แฟร์ๆกันไง เล่าให้ผมฟังหน่อย” หยางจูไม่ได้เอ่ยเพื่อออดอ้อน แต่กำลังทวงความยุติธรรมต่างหากล่ะ

“อืม...ก็เท่าที่ฉันจำความได้ ตั้งแต่เด็กจนอายุ15ฉันไม่เคยไปไหนมาไหน โดยไม่มีผู้ติดตามเลย แด๊ดพึ่งจะยอมให้ฉันกับดีแลนไปไหนมาไหนเองได้ก็ตอนอายุ18 ตอนเด็กๆมีอะไรมากหรอก ฉันก็ไม่รู้จะเล่าอะไรให้ฟัง”

“เอาเรื่อง...”

“พอๆนายจะให้ฉันเล่าทำไม สามเดือนที่ฉันจ้างนายมาเนี่ยก็ดูเอาเองแล้วกันว่าชีวิตฉันเป็นยังไง มันก็ไม่ได้ต่างจากตอนฉันเด็กๆนักหรอ” วินเอ่ยแค่นั้น หยางจูไม่ได้ถามอะไรต่อ่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วหันมามองถนนตรงหน้าต่อ ทำให้หยางจูได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ที่นี่เป็นกำแพงสูง รถของพวกเขาผ่านประตูสูงเข้าไปก่อนจะพบกับเครื่องบินลำใหญ่

“นี่เราจะไปไหนกันเนี่ย”

“ฟลอริด้า”

“ห้ะ ? ทำไมต้องไปฟลอริด้า”

“ก็ฉันจะไปเล่นเซิร์ฟ ฉันก็ต้องไปทะเลถูกมั้ย แล้วในอเมริกาเนี่ย ฉันชอบไปเล่นที่ฟลอริด้าที่สุด เพราะฉะนั้นเราก็ต้องนักเครื่องไป”

“แต่ว่าผมไม่ได้เอาพาสปอร์ตมา”

“ไม่ต้องใช้หรอก เพราะนี่เป็นเครื่องบินส่วนตัวของฉันกับดีแลน”

“เครื่องบินส่วนตัว !” หยางจูได้แต่ทำหน้าเหว๋อ คนอะไรพูดเรื่องน่าตกใจแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย

“ลงไปเหอะน่า”

“เราจะไปกับกี่วัน”

“คงสองสามวันมั้ง”

“นี่ไม่คิดจะบอกอะไรผมล่วงหน้าเลยเหรอ ผมก็คิดว่าแค่จะไปใกล้ๆ”

“งั้นวันนี้นายก็รู้เอาไว้แล้วกันว่าฉันเป็นคนที่อยากทำอะไรก็ทำ” คำพูดของวินนั้นทำให้หยางจูได้แต่ทำหน้าเหนื่อยๆ นี่ขนาดพึ่งจะเริ่มวันแรกก็เจอเรื่องไม่คาดคิดแบบนี้แล้ว ต่อไปจะเป็นยังไงเนี่ย

 

และแน่นอนว่าคนอย่าง วิน ต้วน คงได้มีอะไรๆที่ไม่คาดคิดให้หยางจูได้รู้จักอีกเยอะแน่นอน

 

เกือบห้าชั่วโมต่อมา

ตอนนี้ทั้งคู่ได้มาถึงฟลอลิด้าเป็นที่เรียบร้อย หยางจูเดินลงจากเครื่องด้วยสภาพงัวเงีย นั่นเพราะเขานอนมาตลอดทางน่ะสิ เครื่องบินกับป๋ายหยางจูไม่ใช่ของคู่กันนักหรอก ร่างสูงเดินนำลงมาจากเครื่องโดยมีบันไดมาเทียบเอาไว้เพื่อให้เขาเดินลงได้สะดวกมากยิ่งขึ้น

อดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนที่เดินตามมา ซึ่งในสภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาล้มลุกเลย เดินโงนเงนไปมาจนหน้าจะคว่ำ

“ไหวมั้ย” วินเอ่ยถาม ไม่ได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยใดใดๆ เหมือนแค่เอ่ยเช็คสภาพอีกคนมากกว่า

“ว..ไหว”

“นี่นายเมาเครื่องเหรอ แบบนี้ตอนที่นายตามฉันไปฮาวายล่ะ มันก็ต้องนั่งเครื่องไปไม่ใช่เหรอ”

“ผมก็นั่งในห้องน้ำไง” หยางจูตอบออกมาอีก แต่พอได้เดินลงมาสูดอากาศลิ่นไอทะเลก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังทะเลตรงหน้า คงไม่มีใครทำแบบนี้ได้แน่ๆ ที่เอาเครื่องบินมาจอดลงที่หาดทรายแบบนี้ แถมแถวนี้ไม่มีคนสักคน เพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลต้วน

“ถ้านายเพลียก็เข้าไปที่บ้านพักก่อนก็ได้นะ ฉันจะไปเล่นเซิร์ฟ” วินเอ่ยแค่นั้นก่อนจะคว้าเซิร์ฟตัวเก่งวิ่งลงทะเลไป แน่นอนสิเสื้อผ้าที่สวมใส่นั่นพร้อมเล่นเซิร์ฟสุดเพราะเปลี่ยนรอตั้งแต่อยู่บนเครื่องแล้ว

หยางจูยืนมองร่างสูงที่วิ่งลงไปในทะเลด้วยแววตาสนใจ อาการคลื่นไส้ค่อยๆหายไป ร่างสูงที่กระโจนลงไปในทะเลพร้อมเซิร์ฟบอร์ดตัวเก่งนั้นเป็นภาพที่ละสายตาแทบไม่ได้จริงๆ เมื่อคลื่นลูกใหญ่โถมเข้ามาวินก็พร้อมจะมุ่งตรงไปด้วยความสุข

เพราะนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เขาลืมเรื่องแย่ไปได้ จะรียกได้ว่าถ้าเขาหายไปละก็ก็ตามได้ที่ฟลอริด้า หรือที่ที่เหมาะแก่การเล่นเซิร์ฟบอร์ดเลย

“พี่วิน” เสียงหวานๆของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทำให้หยางจูหันไปมองด้วยความแปลกใจ ก็พบกับเด็กหนุ่มตัวเล็กใบหน้าหวานที่ยืนมองมาที่หยางจูด้วยแววตาแปลกใจ

“เอ่อ...”

 

ซวยแล้ว นี่มาเจอใครอีกล่ะเนี่ย ?


TBC..

 



100%

มาอัพแล้วเด้อออ

มาแบบน่ารักๆนิดๆสั้นๆก่อน อย่าพึ่งด่าเราา

เรื่องความสัมพันธ์ของสองคนนี้ยังมีอะไรอีกเยอะค่ะ 

ไรท์จะแบ่งออกเป็น 10ตอนนะคะ มาดูกันว่าใน 1ตอนนี้

จะได้เจอเรื่องวุ่นๆอะไรบ้าง และวินจะได้นิสัยคุณพ่อมามากน้อยแค่ไหน

ดีแลนจะมีคู่มั้ยต้องรอดูกันนะคะ

#ฟิคแค้นรักร้าย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1,252 ความคิดเห็น

  1. #1227 mint5059 (@mint5059) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 14:14
    รอนะค่ะ
    #1227
    0
  2. #1225 Niracha. Jisung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 20:08
    ไรท์มาต่อไวๆน้า~~ใจจะขาดแล้วอยากอ่านต่อมากอ่ะ สนุกมาก
    #1225
    0
  3. #1221 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 12:07
    อุ้ยยยเจอใครละเนี้ยยยยยยย
    #1221
    0
  4. #1220 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 00:26
    เจอใครชะเนี่ย
    #1220
    0
  5. #1219 jinnie.gung (@jinniegung) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:39
    ใครอ่ะ แจจินหรอ?
    หรือยังไง? รีบมาต่อนะไรท์ รอค่ะ
    #1219
    0
  6. #1217 kiaisi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 00:50
    รออยู่นะคะ #ปักป้ายทองคำ

    #1217
    0
  7. #1216 Kat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 13:45
    เราอยากอ่านต่อ😭
    #1216
    0
  8. #1215 Kat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 16:13
    เล่นขนของมาหมดแล้ว จะให้ตอบว่าไงอ่าคุณวิน

    หยางจูอย่าไปยอมวินง่ายๆซี่
    #1215
    0
  9. #1214 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 04:49
    ได้พ่อมาใช่มั้ยเนี้ยวิน
    #1214
    0
  10. #1213 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:50
    เป็นการมัดมือชกที่ปฏิเสธยากมากค่ะวิน=_="แต่ก็ยังดีกว่าพ่อนะอย่างน้อยก็ถามความเห็นก่อน(ได้ออกความเห็นด้วยหรอ=_=")
    #1213
    0