{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 27 : {แค้นรักร้าย2} Ep.20 : THE END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 พ.ค. 60






EP.20 THE END

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

วันนี้มาร์คและครอบครัวได้พากันบินกลับมาที่เกาหลี ที่แรกที่เลือกมาตั้งแต่ลงจากเครื่องคือการตรงดิ่งมาที่บ้านของแจบอมเลย เมื่อมาถึงที่บ้านหลังโตของแจบอมก็ได้พากันลงไปจากรถ จินยองและแจบอมก็ได้ออกมาต้อนรับด้วยท่าทีที่ต่างไปจากทุกครั้งเพราะตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้พวกเขาต้องกังวลอีกแล้ว

“ว่าไง ไปพักผ่อนมาสบายใจขึ้นใช่มั้ย” จินยองเอ่ยถามร่างเล็กที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน

“สบายใจขึ้นเยอะเลยครับ ทั้งเรื่องพี่เซฮุนและเรื่องของคุณจีอา”

“และต่อไปก็เป็นเรื่องของอี้ฟานด้วย” แจบอมเอ่ยสวนขึ้นมาทำให้จินยอง มาร์คและแบมแบมหันไปมองแจบอมด้วยความสงสัย

“นายหมายความว่ายังไง” มาร์คหันไปถามด้วยความแปลกใจ เพราะตอนที่เขาไปไต้หวันเขาปิดการสื่อสารทุกทางเพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวทำให้ติดต่อใครไม่ได้

“เรื่องนี้แจ็คสันบอกมาน่ะ หมอนั่นติดต่อใครไม่ได้เลยโทรหาฉันเมื่อเช้า เห็นว่าทางตำรวจจับกุมตัวอี้ฟานกับผู้หญิงที่ชื่อริชได้ที่สนามบินป๋ายหยุนที่กวางโจว เหมือนหมอนั่นจะหนีไปซ่อนที่บ้านญาติในกวางโจว แต่ดันถูกเจ้าหน้าที่จับกุมตัวซะก่อน เพราะว่ามีคนปรานงานกับตำรวจท้องที่ไว้แล้ว” แจบอมแจ้งรายละเอียดทั้งหมดให้ทุกคนรับรู้ตามที่แจ็คสันโทรแจ้งทุกคำพูด

“แบบนี้เราก็ไม่ต้องกังวลแล้วสินะครับ” แบมแบมเอ่ยพร้อมฉีกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความโล่งใจและสดใสกว่าทุกครั้ง

“นั่นสินะ งั้นวันนี้ไหนๆก็มาแล้วมากินข้าวด้วยกันก่อนเถอะ รู้แล้วใช่มั้ยว่าคุณปู่จะมาหาพวกเราด้วย” แจบอมเอ่ยต่อทำให้แบมแบมฉีกยิ้มกว้าง

จะว่าไปก็เกือบปีแล้วที่เขาไม่ได้ติดต่อคุณปู่ไปเลยตั้งแต่มีเรื่องวุ่นๆ คุณปู่ยังคงแข็งแรงไม่เปลี่ยนตอนนี้คุณปู่เลือกไปอยู่ที่บ้านพักส่วนตัวที่มกโพ โดยมีผู้ติดตามและแพทย์คอยดูแลย่างใกล้ชิด วันนี้ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีจริงๆที่จะได้เจอ

“รู้ครับก่อนจะบินกลับมาแบมก็โทรคุณกับคุณปู่อยู่ เห็นว่าจะมาหาพี่แจบอมที่บ้านแบมเลยมาหา”

“แบบนั้นก็ดี ยองแจก็ยังมาไม่ได้เพราะยังติดเรื่องเอกสารการรับเลี้ยงเด็กน่ะ ไม่งั้นก็คงมาแล้ว เมื่อเช้าส่งรูปมาให้ดูด้วยน่ารักเชียว” แจบอมเอ่ยก่อนจะเปิดรูปที่ยองแจส่งมาให้ในโทรศัพท์ ซึ่งเป็นภาพเด็กตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของแจ็คสัน

“น่ารักจังเลยครับ หน้าตาเหมือนพี่แจ็คสันเลย เป็นเด็กรับมาเลี้ยงจริงๆเหรอครับ ดูยังไงก็เหมือนพี่แจ็คสันชัดๆ” แบมแบมเอ่ยพร้อมยิ้มด้วยรอยยิ้ม ดีใจกับพี่ชายที่มีลูก มีครอบครัวที่อบอุ่น

“แบบนี้ต้องให้คุณยองแจพาลูกชายมาอวดแล้วนะครับเนี่ย โตไปต้องเป็นเพื่อนเล่นกับลูกของเราได้แน่ๆเลย เพราะอายุน่าจะไล่ๆกัน” จินยองเอ่ยพร้อมเอามือลูบหน้าท้องนูนที่เริ่มนูนออกมานิดๆ เพราะท้องของเขาก็มาอายุครรภ์มากขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันก็อยากจะมีบ้างนะ แต่แบมแบมไม่ยอมนี่สิ” มาร์คที่เงียบอยู่สักพักเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้แบมแบมต้องหันไปหรี่ตามองคนรักเหมือนคาดโทษ

“เดี๋ยวเหอะพี่มาร์ค แค่สองคนก็พอแล้วครับ ถ้าลูกโตมาเป็นแบบพี่มาร์คเนี่ยแบมคงได้ตามดูแลหัวหมุนแน่ๆ”

“ดีจะตายถ้าลูกเป็นแบบพี่ เดี๋ยวจะสอนเลยว่าชอบใครลากขึ้นเรือไปอยู่กลางทะเลเลยลูก”

“สอนอะไรลูกน่าเกลียด”

“พี่ล้อเล่นคร้าบ” เอ่ยพร้อมโอบเอวเล็กของคนเป็นภรรยา ชีวิตของพวกเขานั้นมันกำลังดำเนินไปได้สวยงามจริงๆ

 

 

หลังจากนั้นเพียงไม่นานรถยนต์คันหรูก็เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น เป็นคุณปู่ของพวกเขานั่นเอง แบมแบมและแจบอมรีบเดินลงไปช่วยประคองคุณปู่ทันที จะเรียกได้ว่าตอนนี้คุณปู่เป็นญาติผู้ใหญ่คนสุดท้ายที่พวกเขาเหลืออยู่ก็ว่าได้ คุณปู่ยังคงแข็งแรงเหมือนเดิม และยังคงมีรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเดิม

“กุนทวด กุนทวดมาฮับเดี๋ยววินจูงมือ”

“ดีแลนด้วยๆ”

“ยองจูจูงมือด้วยค่ะ” เด็กๆตัวน้อยทั้งสามคนที่มียองจูโตที่สุดเดินนำขบวนเข้าไปหาคุณปู่พร้อมทั้งช่วยจับมือบ้าง คนที่จับมือไม่ถึงก็ได้แต่กำกางเกงของคุณปู่เอาไว้แล้วเดินตามกันยั้วเยี้ยไปหมด

“อย่าเดินขวางคุณทวดนะครับ เดี๋ยวคุณทวดล้ม” แบมแบมเอ่ยบอกเด็กๆซึ่งทุกคนก็ทำตามแต่โดยดี ก่อนจะพาคุณปู่มานั่งในห้องรับแขก และแน่นอนพื้นที่ด้านข้างที่เหลือ เด็กๆก็พากันแย่งกันไปนั่งข้างๆคุณปู่กันหมด

“วินคิดถึงคุณทวดมากๆเยย”

“ดีแลนคิดถึงมากกว่า”

“ยองจูคิดถึงคุณทวดที่สุดเลยค่ะ” เด็กสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ คุณปู่เอ็นดูเหลนทั้งสามมากทำให้เจ้าตัวเล็กทั้งสามชอบมาเกาะแกะคุณปู่เสมอ เพราะคุณปู่ในตีและไม่เคยดุเลยสักครั้ง ต่างกับพ่อแม่ที่จะมีว่ากล่าวตักเตือนสั่งสอนจนทำให้เด็กๆแอบกลัวบ้างในบ้างครั้ง

“ทวดก็คิดถึงทั้งสามคนเลย ทวดมีของมาให้ด้วยนะ จินเอาของมาให้เด็กๆสิ” คุณปู่เอ่ย จินนั้นก็คือคนสนิทที่แจบอมส่งให้ไปดูแลคุณปู่นั่นเองและคอยให้รายงานเรื่องอาการป่วยของคุณปู่อยู่เสมอ

จินหายไปอยู่พักหนึ่งเพื่อไปหยิบของจากในรถมาก่อนจะถือกล่องของขวัญกล่องใหญ่มาให้เด็กๆทั้งสามคน แค่เห็นกล่องของขวัญก็ทำตาโตไปตามๆกันจนคนที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

“นี่ครับคุณท่าน” ว่าแล้วก็ยื่นกล่องของขวัญให้กับคุณปู่ด้วยท่าทีสุภาพ คุณปู่รับของขวัญเหล่านั้นมาช้าๆก่อนจะทำการแจกจ่ายให้เด็กๆทีละคนตามที่เตรียมมา

“เอ้านี่ของยองจู นี่ของวิน แล้วก็ของดีแลน” เด็กน้อยทั้งสามก้มหัวด้วยท่าทีนอบน้อบก่อนจะรีบลงไปนั่งที่พื้นเพื่อทำการแกะของขวัญ

“ดูท่าทางจะตื่นเต้นกันน่าดูนะครับ” จินยองเอ่ยพร้อมมองดูเด็กๆด้วยแววตาเอ็นดู

“จินยอง ตอนนี้กลังท้องอยู่ใช่มั้ย ลูกสาวหรือลูกชายล่ะ” คุณปู่หันไปถามคนเป็นหลายสะใภ้

“เด็กผู้ชายครับ แข็งแรงมากๆด้วยจากที่ตรวจเมื่ออาทิตย์ก่อน” จินยองเอ่ย เพราะเขาพึ่งจะไปตรวจและรู้ผลว่าเป็นเด็กผู้ชายเมื่อไม่นานมานี้

“แบบนั้นก็ดี นี่หลายชายเต็มบ้านไปหมดเลยนะเนี่ย แบบนี้เวลายองจูโตเป็นสาวไอ้เจ้าพวกตัวแสบสองแฝดกับไอ้ตัวเล็กในท้องไม่วิ่งตามหวงพี่สาวเหรอ เพราะโตไปเนี่ยต้องสวยแน่ๆ” คุณปู่เอ่ยทำให้ทุกคนหัวเราะร่วน เพราะเท่าที่คาดการณ์ไว้ก็คงจะเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะยองแจได้ความจิ้มลิ้มจากจินยองมาเต็มๆเลยแบบนี้ก็

จะต้องโตมาเป็นสาวฮอตแน่ๆ

“ถ้าเป็นแบบนั้นคงได้ถูกคุณแจบอมจับเรียนโรงเรียนหญิงล้วนแล้วก็ส่งคนคอยเฝ้าตลอก24ชั่วโมงแน่ๆครับ” จินยองเอ่ยพร้อมมองหน้าคนรัก เพราะแค่ตอนนี้ลูกสาวของพวกเคาอายุเพียงห้าขวบยังถูกเด็กผู้ชายที่โรงเรียนอนุบาลรุมจีบเลย

“มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆแหละ ลูกทั้งคนก็ต้องหวงเป็นธรรมดา” แจบอมเอ่ยออกมาบ้าง

“แล้วนี่ยองแจเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่ารับเด็กมาเลี้ยง” คุณปู่เอ่ยออกมาอีก

“ครับ เป็นเด็กผู้ชายครับ ยองแจบอกว่าเคลียเรื่องเอกสารเสร็จจะพาหลานมาไหว้คุณปู่นะครับ” แจบอมเอ่ยต่อ

“แบบนั้นก็ดี ว่าไงมาร์คได้ข่าวว่ามีแต่เรื่องวุ่นๆเลยสินะ ตอนนี้คงเคลียเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย” คุณปู่หันไปถามหลานเขยตัวแสบ คุณปู่ไม่ได้ติดต่อมาไม่ได้หมายความว่าไม่รับรู้อะไร คอยดู คอยเป็นห่วงอยู่ตลอดแต่ไม่มาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว เพราะปัญหาบางอย่างผูกเองก็ต้องแก้เอง

“พึ่งจะเรียบร้อยจริงๆไปได้ไม่นานหรอกครับ แต่ต่อไปนี้ผมมั่นใจครับว่ามันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณปู่ไม่สบายใจเรื่องแบมแบม แต่ไม่ว่ายังไงผมจะปกป้องพวกเขาให้ดีที่สุดครับ” มาร์คเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมาดมั่น คุณปู่ได้คลายยิ้มออกมา เพราะเขามั่นใจอยู่แล้วว่าคนอย่างมาร์คต้วนต้องดูแลหลานของเขาได้ดีอยู่แล้ว ไม่มีใครคิดหรอกว่าเขาที่เคยทำร้ายแบมแบมตอนนี้จะรักแบมแบมมากมายขนาดนี้มากมายซะจนไม่มีใครคาดคิดได้

“อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ถือว่ามันแก้ไขอะไรไม่ได้ไม่ต้องไปใส่ใจมันหรอก เพราะฉันเชื่อว่านายคงไม่อยากจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายลงแล้วนี่ เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องคิดมากหรอก” คุณปู่บอกออกมาอีก พวกเขาพูดคุยกันและมีการเลี้ยงฉลองกันไปในคืนนั้นต่างคนต่างมีมุมเป็นของตนเอง เด็กๆถูกพาเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนแจบอมและจินยองก็เข้าไปในห้องเพื่อใช้เวลาส่วนตัว

ด้วยกัน

“ลูกออกมาจะหน้าเหมือนใครกันนะ” แจบอมเอ่ยพร้อมกับเอามือลูบท้องนูนของคนเป็นภรรยา จินยองอมยิ้มกับท่าทีแบบนี้ของคนรัก ท่าทีที่เหมือนจะพยายามคุยกับลูกชายตัวน้อยในท้อง

“อยากให้เหมือนใครดีครับ ผมหรือว่าคุณ”

“เป็นลูกชายฉันก็อยากจะให้เหมือนฉันนะ เพราะยองจูเหมือนนายมาก แต่ฉันก็อยากจะให้เขาเหมือนนาย อยากให้เขาเป็นเด็กผู้ชายน่ารักแบบนาย นี่ฉันคิดชื่อไว้ให้ลูกแล้วด้วย”

“ชื่ออะไรครับ”

“ชื่อแจจิน มาจาก แจบอม กับจินยองไง ชอบชื่อนี้มั้ย” แค่ได้ยินชื่อจินยองก็ยิ้มกว้างออกมาเพราะที่มาของชื่อที่แจบอมคิดนั้นจะชอบอิงมาจากตัวเขาเสมอ ซึ่งนั่นเป็นความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในความเอาใจใส่ของแจบอม

ถ้าลองมองย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ แจบอมจากวันนั้นจนถึงวันนี้นิสัยของเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ไม่ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหน ยิ่งตอนที่รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อคน ความอบอุ่นมากมายมันค่อยๆหลั่งไหลออกมาจากการกระทำ จากคำพูด จากความอ่อนโยน ทุกอย่างเป็นสิ่งที่จินยองคิดว่าตนเองเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่โชคดีที่สุดเลยก็ว่าได้ ดวงตาสดใสมองใบหน้าของคนรักด้วยความรู้สึกมากมาย

“ชอบครับ ชอบชื่อนี้มากๆเลย ผมจะรอให้ตาหนูออกมาเร็วๆจะได้ใช้ชื่อนี้เรียกลูกรักของพวกเรานะครับ”

“ฉันดีใจนะที่นายยอมใช้ชื่อลูกตามที่ฉันตั้ง ทั้งชื่อยองจู แล้วก็ชื่อแจจิน ไม่ได้ใช้พิ้งค์คึจริงๆ” แจบอมเอ่ยพร้อมหัวเราะเบาๆ เพราะก่อนหน้านี่ตอนที่จะไปแจ้งเกิดให้ลูกพวกเขาทั้งคู่ก็ไปยืนเถียงกันมาแล้ว แต่พอแจบอมเริ่มใช้เหตุผลกับจินยอง คนเป็นภรรยาก็ลดความเอาแต่ใจลงได้

เพราะถ้าลองคิดดูตามความเป็นจริง ..ลูกสาวของเขาต้องโตขึ้นเรื่อยๆจนถึงวัยทำงาน วัยแต่งงาน..แล้วถ้าลูกเรียนว่าพิ้งค์คึออมม่าคงจะน่าสงสารคนเป็นลูกน่าดู

“ก็ชื่อที่คุณคิดมันเป็นชื่อที่เพราะมากๆนี่ครับ ผมชอบ”

“นายชอบฉันก็ดีใจ นายไม่ต้องห่วงนะต่อให้เรามีลูกอีกสองคน สามคน หรือสี่คนฉันก็จะคิดชื่อเพราะๆให้นายได้แน่นอน”

“พอเถอะครับสองคนก็แย่แล้ว เอาไว้คุณไปคิดชื่อหลานดีกว่านะครับ รอยองจูมีครอบครัว รอแจจินมีเจ้าสาว” จินยองเอ่ยออกมาอีก

“ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ฉันคงทำใจยากน่าดู โดยเฉพาะยองจู นี่ลูกสาวคนแรกของฉันเลยนะ แล้วผู้ชายคนนั้นจะดีรึเปล่า จะมีเงินดูแลลูกเรามั้ย นั่นแหละที่น่ากลัว”

“ผมว่าลูกจะต้องเลือกคนดีๆแน่นอนครับ แกเป็นเด็กช่างเลือก”

“ถ้าเกิดอนาคตมีคนมาหลอกลูกฉันนะ ฉันจะจัดการมันให้หมดเลย ต่อให้ยองจูไม่มีแฟนฉันก็มีเงินเลี้ยงลูกได้สบายๆ”

“ยองจูได้ยินคงดีใจจะครับ”

ก๊อกๆ คุณกันไปได้สักครู่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาเบาๆ แจบอมลุกขึ้นจากเตียงไปที่ประตู เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่าลูกสาวคนสวยกำลังยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีงัวเงียพร้อมเบะปากน้อยๆเหมือนจะร้องไห้ ทำให้แจบอมรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมาทันที

“เป็นอะไรคะคนสวยของป๊ะป๋า”

“ฝันร้ายคะ หนูฝันร้าย”

“ฝันว่าอะไรคะ” เอ่ยถามลูกสาวด้วยความอ่อนโยนพร้อมพาเด็กน้อยเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลง

“หนูฝันว่ามีงูเต็มเลยคะ”

งู....นี่อาจจะเป็นสัญญาณเตือนก็ได้ว่าลูกสาวจะต้องเนื้อหอมแน่ๆ

 

“มันเป็นแค่ความฝันนะคะ เดี๋ยวคืนนี้นอนกับป๊ะป๋ากับออมม่าเอามั้ยคะ”

“ค่ะ คืนนี้หนูนอนที่นี่ได้ใช่มั้ยคะ”

“ได้สิคะ งั้นเดี๋ยวคืนนี้เรานอนด้วยกันนะ” ว่าแล้วแจบอมก็วางลูกสาวลงบนเตียงให้ลูกสาวคนดีนอนตรงกลางก่อนที่เขาและคนเป็นภรรยาจะนอนประกบข้างคนละฝั่ง คืนนี้เป็นคืนที่สามารถนอนหลับแบบไม่ต้องคิดอะไรจริงๆ ไม่ต้องมาคอยระแวงว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆขึ้น ไม่ต้องห่วงว่าจะมีคนมาทำร้าย และไม่ต้องห่วงว่าชีวิตต่อไปนี้จะไม่มีความสุข

แจบบอมนอนมองหน้าคนเป็นภรรยาผ่านโคมไฟสีนวลที่ตอนนี้เจ้าของใบหน้าน่ารักนั้นได้กอดลูกสาวนอนหลับพริ้มไปแล้ว ดวงตาคมมองคนทั้งสองคน ไม่สิต้องเป็นสามแล้วที่เป็นทั้งชีวิตของเขา ต่อไปนี้เขาจะไม่มีทางปล่อยให้มีเรื่องร้ายๆมาทำให้ภรรยาวุ่นวายใจอีก และลูกของเขาทั้งสองคนจะต้องเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่มีแต่คนรักและมีแต่คนพร้อมจะปกป้องเสมอ

ต่อไปนี้เขาก็จะได้นอนหลับแบบสบายใจแล้วสินะ ขอให้ต่อไปนี้ชีวิตของเขาและลูกมีแต่ความสงบสุขไม่มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นอีก แต่ต่อให้มี อิม แจบอมคนนี้ก็สู้ไม่ถอยแน่ๆ

คืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่แบมแบมและมาร์คจะมีท่าทีสบายใจกว่าทุกครั้ง นั่นก็เพราะว่าเรื่องราวแย่ๆได้จบไปแล้ว จบแบบที่มันจะไม่มีทางมาก่อความวุ่นวายอะไรให้พวกเขาอีก ก่อนหน้านี้แบมแบมไม่คิดเลยว่าตัวเขาจะอยู่กับมาร์คมาได้นานขนาดนี้ ไม่เคยคิดว่ามาร์คจะเปลี่ยนมาได้ขนาดนี้ เปลี่ยนมาจนกลายเป็นพ่อคนที่น่ารัก เป็นสามีที่ใส่ใจและคอยปกป้องมาตลอด ถึงแม้ในบางครั้งการกระทำของมาร์คจะดูเหมือนเป็นคนไม่แคร์ไม่สนใจอะไร แต่จริงๆแล้วมาร์คคิดถึงเรื่องของแบมแบมและลูกๆเสมอ วันนี้พวกเขาทั้งคู่ก็ได้มานั่งดื่มด้วยกันที่ระเบียงห้อง ดื่มด้วยกันสองคน เป็นส่วนตัวเพราะปกติ มาร์คก็จะไม่ได้ปล่อยให้แบมแบมดื่มแอลกอฮอลแบบนี้ ซึ่งวันนี้เป็นอีกหนึ่งวันในหลายๆปีที่ผ่านมาที่มาร์คได้อนุญาตให้แบมแบมดื่ม ทั้งคู่นอนคลอเคลียกันอยู่ที่ม้านั่งตัวยาวที่เป็นม้านั่งสำหรับนอนชมวิวที่ระเบียงกว้าง

“พี่มาร์คครับ เราแต่งงานกันมากี่ปีแล้ว พี่มาร์คจำได้มั้ย” ร่างเล็กเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่บทสนทนาของพวกเขาเงียบไปนาน

“ถ้าพี่จำไม่ผิดก็เกือบสี่ปีแล้วนะ”

“แล้วพี่มาร์คจำวันแรกที่เราเจอกันได้มั้ย”

“จำได้สิครับ..จำได้แม่นเลยเพราะวันนั้นพี่เป็นคนยิงแบมด้วยมือตัวเองเลย” มาร์คเอ่ยออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ วันนั้นมันเป็นวันที่ในหัวใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกครุ่นเคือง ความรู้สึกอยากจะแก้แค้น อยากจะทำให้แจบอมได้รับโทษ แต่มันดันเป็นความเข้าใจผิดของมาร์ค เรื่องราวต่างๆจึงได้เกิดขึ้น

“ถ้าย้อนกลับไปวันนั้นแล้ว แบมจะไม่ไปกับคุณปู่หรอก หรือไม่ก็บอกคุณปู่ว่าไม่ให้ไปกับพี่มาร์ค”

“แบบนั้นเราก็จะไม่ได้เจอกันน่ะสิ”

“ก็ดีครับ พี่มาร์คจะได้ไม่ทำร้ายแบม เนี่ยถ้าลูกๆรู้นะว่าเค้าเกิดจากการที่พี่มาร์คมาฉุดแบมเนี่ย เขาต้องร้องไห้เสียใจแน่ๆที่แด๊ดดี้โหด”

“โห แต่ตอนนี้พี่ไม่โหลดแล้วนะ ตอนนี้พี่รักแบมจะตาย”

“รักมากเท่าไหร่ครับ” แบมแบมถามเหมือนจะแกล้งคนเป็นสามี

“รักมากๆครับ มากที่สุดเลย” มาร์คเอ่ยพร้อมยิ้มแป้น ทำท่าทางน่ารักใส่คนเป็นภรรยาทันที

“จริงเหรอครับ แล้วถ้าเกิดตอนนั้นที่พี่มาร์คกลับมาหาแบม แล้วแบมไม่ยอมกลับมาหา แบมเลือกพี่เซฮุน พี่มาร์คจะทำยังไงล่ะรับ”

“พี่คงตามไปจัดการโอเซฮุนให้มันยอมเลิกกับแบม”

“นี่รักแบมขนาดนั้นเลยเหรอครับ” แบมแบมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นพร้อมมองหน้ามาร์คไปด้วย ดวงตากลมหันไปมองคนรักเหมือนกำลังรอคำตอบ มาร์คโอบเอวบางของคนรักก่อนจะยกยิ้มละมุน

“รักสิครับ รักมาก คนอย่างพี่ไม่เคยคิดจะหยุดอยู่ที่ใครหรอกนะ จนพี่มาเจอแบม แบมทำให้พี่อยากจะดูแลใครสักคน ทำให้พี่อยากจะมีครอบครัว ถ้าไม่ใช่แบมพี่คงไม่เลิกเจ้าชู้หรอก แล้วถ้าเกิดไม่ใช่เพราะแบมพี่ก็คงไม่อยากจะแต่งงานหรอก”

“ถ้าตอนนั้นคุณปู่ไม่ยอมให้แต่งละครับ”

“พี่ก็คงจะยังไม่เลิกขอหรอก พี่จะตามขอร้องคุณปู่ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เลย”

“แล้วถ้าคุณปู่ยังไม่ยอมละครับ”

“พี่คงทำหมัน ไม่มีลูกไปเลยให้คุณปู่รู้ว่าพี่คิดจะรักแบมเท่านั้น” คำพูดของมาร์คทำให้แบมแบมตกใจอยู่ไม่น้อย

“ทำไมต้องทำเพื่อแบมขนาดนี้ครับ”

“พี่อยากจะให้คนในครอบครัวแบมยอมรับพี่ ยอมรับความรักที่พี่มีให้แบม เพราะพี่ไม่คิดจะรักใครอีกเลยถ้าไม่ใช่แบม” น้ำเสียงจริงจังที่มาร์คเอ่ยออกมาทำให้แบมแบมซุกหน้ากับอกกว้างด้วยความสุขใจ

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากๆเลย” เสียงอ่อนหวานเอ่ยออกมาทำให้มาร์คมีความสุขใจไม่น้อย

“แบมเปิดอ่านจดหมายที่พี่ให้รึยัง” ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นทำให้แบมแบมนึกขึ้นมาได้ทันที เพราะมีจดหมายฉบับหนึ่งที่มาร์คเคยให้ไว้ตอนที่เขาอยู่ที่อเมริกาแล้วเขายังไม่ได้เปิด

“ยังเลยครับ”

“ลองเปิดดูสิ” ร่างสูงเอ่ยพร้อมยื่นมาให้ ไม่รู้ไปเอามาตั้งแต่ตอนไหน แต่แบมแบมก็รับมาก่อนจะแกะออกช้าๆ ในนั้นไม่ได้มีเนื้อความที่ยาวเป็นบทความ แต่มีเพียงข้อความสั้นๆ ข้อความที่ทำให้แบมแบมตกยิ้มละมุนก่อนจะมองหน้าคนรัก

“คิดนานมั้ยครับเนี่ย..”

“ไม่นานหรอกเพราะมันออกมาจากความต้องการของพี่ล้วนๆ” เอ่ยจบเจ้าตัวก็ลุกจากม้านั่งก่อนจะช้อนตัวอุ้มคนรักขึ้นทำเอาแบมแบม ตกใจไม่น้อย

“พี่มาร์ค จะอุ้มแบมไปไหนครับ”

“พี่จะอุ้มแบมไปที่ห้องของเราไงครับ...ไปทำตามความต้องการ”

“พี่มาร์คไม่ได้คิดจะทำอะไรจริงๆใช่มั้ย”

“คิดสิ”

“จะทำอะไรครับ”

“รู้อยู่แล้วจะถามทำไม” เอ่ยพรางยิ้มร้ายใส่อีกคน ร่างเล็กอมยิ้มก่อนจะช้อนตามองร่างสูง พร้อมเอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ร่างสูงพึงพอใจไม่น้อย

“คนบ้า” เมื่ออีกคนพูดมาแบบนี้มาร์คก็รีบพาอีกคนเข้าไปในห้องทันที เปิดโอกาสให้ขนาดนี้ มีหรือที่มาร์คต้วนจะปล่อยให้มันผ่านไปได้

 

คืนนี้แบมแบมคงได้ระบมทั้งคืนนี้แน่..เพราะมาร์คต้วนจะใช้ช่วงเวลาในคำคืนนี้สานฝันในจดหมายนั้นให้เป็นจริง

 

และคืนต่อๆไปนี้ก็คงจะเป็นคืนที่มีความสุขมากๆของมาร์คต้วนและครอบครัวของ ต้วนน้อยๆทั้งสองคนแน่ๆ มันจะไม่มีเรื่องร้ายๆใดใดมาจัดการหรือทำลายพวกเขาได้อีกเพียงแค่พวกเขาจับมือกันไว้และผ่านไปด้วยกัน ทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดีและมีความสุข

 

อยากรู้มั้ยคะว่ามาร์คเขียนอะไรไว้..

 

 

Dear my Sweet bambam

หลังจากพี่เคลียอะไรจบแล้ว พี่อยากขออะไรกับแบมอีกแค่อยากเดียว และหวังว่าแบมจะตอบตกลง พี่คิดชื่อลูกสาวไว้แล้วนะครับ หวังว่าแบมจะไม่ให้พี่ต้องคิดชื่อมาแบบเปล่าประโยชน์นะ..

 

LOVE

Mark T.

 

 

The end 




     อัพแล้วนะคะในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็จบแล้วนะคะ สำหรับเรื่องหลัก แต่ว่าไรท์จะยังมีการแต่งเป็น SPECIAL ในรุ่นลูกๆของมาร์คนะคะ ซึ่งจะมีประมาณ 10-15ตอน ยังไงก็หวังว่าจะติดตามกันน๊า ขอขอบคุณเป็นอย่างมากเลยนะคะที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ตั้งแต่ภาคแรกจนจบภาคสอง และต้องขอโทษด้วยนะคะ สำหรับในส่วนของคำผิดที่มีบ่อยๆ T^T สำหรับฟิคเรื่องต่อๆไปจะพยายามตรวจทานให้ดีก่อนที่จะอัพนะคะ ยังไงก็ฝากทุกคนติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่าา :) 



    
O W E N TM.
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1197 Ammy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:14
    ตามมาเป็นปีๆๆจะสะแล้วอือื
    #1197
    0
  2. #1196 Ammy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:14
    ตามมาเป็นปีๆๆจะสะแล้วอือื
    #1196
    0
  3. #1195 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:42
    มีความสุขสักที จะรอรุ่นลูกนะคะ ^^
    #1195
    0
  4. #1194 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:59
    น่ารักกันที่สุดดด
    #1194
    0
  5. #1193 Kat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 22:31
    ในที่สุด ทุกคนก็มีความสุขกันสักทีนะ

    เป็นครอบครัวที่อบอุ่นไม่ต้องกังวลอะไรอีก



    ปล.ไรท์ สเปรุ่นลูกนี่อยู่ในbox setใช่มั้ยคะ
    #1193
    0