{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 22 : {แค้นรักร้าย2} Ep.18 : เคลียปัญหาทั้งหมด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 เม.ย. 60


 

 

 

 

ที่โรงพยาบาล

ตอนนี้แบมแบมยืนรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด ตอนที่มาถึงมาร์คเสียเลือดไปมาก แต่ตอนนี้ก็ถึงมือหมอแล้ว ทำให้แบมแบมโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดในใจมันยังคงห่วงอยู่ลึกๆ หวังในใจว่านี่จะเป็นเรื่องเลวร้ายเรื่องสุดท้ายที่พวกเขาจะได้พบเจอ

 

“แบมแบม มาร์คเป็นยังไงบ้าง” เสียงของทิฟฟานี่พี่สาวของมาร์ค หรือภรรยาของนิชคุณเอ่ยถามพร้อมวิ่งหน้าตาตื่นมาหาแบมแบมที่รออยู่หน้าห้องผ่าตัด

 

“ตอนนี้หมอกำลังผ่าเอากระสุนออกครับ พี่มาร์คไม่น่าจะเป็นอะไร แต่กว่าจะมาถึงก็เสียเลือดไปมาก” แบมแบมหันไปบอกพี่ของสามี ทิฟฟานี่มองไปที่หน้าประตูห้องผ่าตัดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

“หวังว่านี่จะเป็นเรื่องสุดท้ายที่ครอบครัวของพวกเธอสองคนจะต้องมาเจอนะ พี่ใจหายใจคว่ำทุกครั้งเวลาที่ได้ยินว่าพวกเธอมีเรื่อง” หญิงสาวใบหน้าสวยเอ่ย แบมแบมได้แต่ยิ้มเจือนๆเพราะตัวเขาก็คาดหวังแบบนั้นเช่นกัน

 

“ผมก็หวังแบบนั้นครับ”

 

“แบมไปล้างหน้าล้างตาก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ยืนเฝ้าให้เอง ดูสิหน้าตาเละหมดแล้ว” เอ่ยก่อนจะเอื้อมมือไปยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับแบมแบม เจ้าตัวรับมาช้าๆก่อนจะมองไปที่ประตูห้องผ่าตัดอีกครั้งอย่างชั่งใจ ใจหนึ่งก็อยากยืนเฝ้าตรงนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากล้างหน้าล้างตาให้สะอาดสะอ้าน

 

“งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ” แล้วร่างเล็กก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อทำการล้างหน้าล้างตา ดวงตาสีเข้มมองตัวเองในกระจกก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ อยากให้คุณหมอพาคนรักออกมาจากห้องผ่าตัดเร็วๆ และหวังว่าเรื่องแบบนี้จะจบ

 

 

แบมแบมก้มลงล้างหน้าล้างตาจนะอาดสะอ้านก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนมองเขามาจากในกระจก

 

“คุณ...”

 

“ดีใจที่ได้เจอกันนะครับ คุณแบมแบม...ผมรบกวนเวลาสักครู่ได้มั้ยครับ” เอ่ยจบก็ก้าวมายืนอยู่ข้างๆแบมแบม คนตัวเล็กจำได้แม่นว่าคนคนนี้คือใคร..และที่น่าแปลกใจทำไมมาเจอคนคนนี้ที่นี่

 

คิม จงอิน...คนสนิทของ โอ เซฮุน

 

 

“เวลาอะไร...”

 

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ..มากับผมสักครู่นะครับ” เอ่ยจบก็เดินนำออกไปจากห้องน้ำ แบมแบมมองซ้ายมองขวาเพราะกลัวว่าจะมีลูกน้องของเซฮุนโผล่ออกมาอีก แต่ก็ไม่มี ขาเรียวยาวเดินตามคนที่สูงกว่าออกไป โดยที่จงอินพาแบมแบมขึ้นลิฟต์ไปเพื่อที่จะไปยังอีกชั้นหนึ่ง ร่างเล็กถูกพาไปจากชั้น1ขึ้นไปยังชั้น 9 เมื่อลิฟต์ถูกเปิดออกดวงตาสีเข้มก็กวาดสายตาไปรอบๆอย่างหวาดระแวง

 

“พามาที่นี่ทำไมครับ...”

 

 

“เดี๋ยวก็รู้ครับ..แต่ผมไม่ทำอันตรายอะไรคุณแน่ครับ ผมสัญญา” ว่าแล้วก็เดินนำไปแล้วไปหยุดอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วย ที่ไม่มีชื่อติดอยู่หน้าห้องด้วยซ้ำ จงอินเปิดประตูเข้าไปก่อนจะวาดมือเชิญให้แบมแบมเดินตามไป ร่างเล็กชะโง้กหน้าเข้าไปดูก่อนก็พบ กับร่างของชายคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำที่เต็มไปทั่วใบหน้า

 

“พี่เซฮุน” แบมแบมเอ่ยออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียง

 

 

“คุณเซฮุนถูกคุณมาร์คจัดการจากคราวที่แล้วน่ะครับ...โดนยิ่งไปเกือบ20นัด แต่ไม่ถูกจุดสำคัญสักจุดถือว่าโชคดีมากครับ หลังผ่าตัดที่เกาหลี ผมเลยคิดว่าพาคุณเซฮุนมารักษาตัวที่อเมริกาน่าจะดีกว่า” จงอินที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยบอก แบมแบมมองใบหน้าที่กำลังหลับของอีกคนด้วยความสงสาร เพราะคนที่ทำให้เซฮุนเป็นแบบนี้ก็คือคนรักของเขานั่นเอง

 

“แล้วพี่เซฮุนไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย ต้องใช้เวลารักษาตัวอีกนานเท่าไหร่ครับ”

 

“เรื่องด้านสภาพร่างกายตอนนี้หมอบอกว่าต้องรอนานกว่าร่างกายจะฟื้นตัวได้ดี ..แต่ว่ามีอีกเรื่องหนึ่งที่..การรักษาอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มากหรอกครับ นั่นก็คือความทรงจำ” คำพูดของจงอินทำให้แบมแบมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้วยความสงสัย

 

 

“ความทรงจำอะไรครับ”

 

“จากตอนนั้นร่างกายว่าแย่แล้ว...แต่ที่แย่กว่าคือร่างกายครับ ตอนนั้นคุณเซฮุนหนีออกมาจากบ้านหลังจากที่โดนกราดยิ่งเข้ามาทำให้ตกลงไปในหุบเขาหัวกระแทกโขดหินอย่างแรง ทำให้ตอนนี้ความจำเสื่อมครับ หมอยังบอกไม่ได้ว่าเป็นแค่ความทรงจำหายไปบางช่วงหรือหายไปทั้งหมด ขนาดผมที่ทำงานมาด้วยหลายปี คุณเซฮุนก็จำชื่อไม่ได้ครับ” ยิ่งแบมแบมได้ยินก็ยิ่งรู้สึกผิด เพราะแบบนี้เหมือนกับว่าเขาเป็นต้นเหตุทำให้เซฮุนต้องมาพบเจอเรื่องร้ายๆ และที่แย่กว่านั้นคือมันส่งผลให้เขาเป็นแบบนี้อีกด้วย

 

“ผมขอโทษ..เพราะผมแท้ๆ”

 

 

“ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับ..มันอาจจะเป็นกรรมตามสนองที่คุณเซฮุนเคยทำไว้กับครอบครัวของพวกคุณแหละครับ” จงอินเอ่ยออกมาแบบยอมรับผิด เรื่องนี้แบมแบมก็รู้และไม่อยากซ้ำเติมอะไรอีกเพราะแค่นี้เซฮุนก็คงเจอมาเยอะแล้ว

 

 

“ถ้าเกิดว่าเขาฟื้น รบกวนบอกผมหน่อยนะครับ ตอนนี้ผมต้องลงไปดูพี่มาร์คแล้ว” ร่างเล็กเอ่ยบอก จงอินพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูให้แบมแบมเพื่อออกไปจากห้องก่อนจะเดินสวนกับคุณหมอที่เหมือนกำลังจะเข้าไปตรวจเซฮุนอยู่พอดี

 

 

“อ้าว เพื่อนของคุณเซฮุนเหรอครับ” คุณหมอเอ่ยพร้อมกับดึงผ้าปิดหน้าออกก่อนจะยกยิ้มหวานไปให้แบมแบม

 

 

“เอ่อ...ครับ คุณหมอเป็นเจ้าของไข้รายนี้เหรอครับ” แบมแบมถามไปตามมารยาทพราะเขาก็อยากจะสอบถามอาการของเซฮุนเช่นกัน

 

 

“ใช่ครับ...ผมชื่อ ลู่หานครับ แล้วคุณล่ะครับ”

 

“ผมชื่อแบมแบมครับ...ผมฟังมาจากคนสนิทของคนไข้น่ะครับ คนไข้ความจำเสื่อมเหรอครับ” แบมแบมมองหน้าหวานของคุณหมอค้างไปพักหนึ่ง จากการแต่งตัวคุณหมอคุณนี้น่าจะเป็นผู้ชาย แต่ทำไมหน้าหวานเหมือนผู้หญิงแบบนี้นะ

 

“จะเรียกแบบนั้นก็ได้นะครับ จริงๆเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอยากมาก แต่สำหรับเคสนี้ก็หนักเอาเรื่องอยู่นะครับผมยังบอกอะไรมากไม่ได้หรอกครับ ต้องรอดูอาการก่อน ยังสรุปได้ว่าต้องรักษานานแค่ไหน...ยังไงเดี๋ยวผมขอตัวเข้าไปดูคนไข้ก่อนจะครับ” เอ่ยจบคุณหมอหน้าหวานก็เดินเข้าไปในห้องคนไข้

 

แบมแบมลงลิฟต์เพื่อกลับไปหาคนรัก ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องผ่าตัดแบมแบมก็แวะกดน้ำดื่มที่ตู้กดน้ำถือติดมือไปให้ทิฟฟานี่ด้วย ซึ่งเมื่อลงไปถึงก็ยังคงเห็นทิฟฟานี่ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัดเช่นเดิม แบมแบมเดินเข้าไปหาก่อนจะยื่นน้ำไปให้ทิฟฟานี่

 

 

“ขอบใจมากจ๊ะ” พี่สะใภ้คนสวยหยิบน้ำไปก่อนจะยกขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย

 

รออีกไม่นานประตูของห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก ทำให้แบมแบมกับทิฟฟานี่รีบหันไปมองทันที ซึ่งคนที่ออกมาก็คือคุณหมอนั่นเอง คุณหมอดึงผ้าปิดปากลงก่อนจะยกยิ้มออกมาทำให้แบมแบมและทิฟฟานี่ที่ยืนอยู่รู้สึกได้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้ต้องผ่านไปด้วยดี ซึ่งเป็นแบบนั้นจริงๆ

 

“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เดี๋ยวผมจะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นนะครับ” แค่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นทั้งแบมแบมและทิฟฟานี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่าโล่งอก ซึ่งตอนนี้นิชคุณได้เดินเข้ามาพอดีพร้อมกับซองแจ และเจ้าสองแฝดจอมซน

 

 

“มาร์คเป็นยังไงบ้าง” คนเป็นพี่เขยเอ่ยถามถึงอาการของน้องก่อนเป็นอันดับแรก

 

 

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ”

 

“โล่งอกไปที ฉันให้คนไปรับซองแจกับวินล้วก็ดีแลนมาแล้ว คิดว่ามาร์คคงอยากเจอครอบครัวอยู่ด้วยตอนที่ตื่นขึ้นมา ของใช้ต่างๆฉันก็ให้คนเตรียมให้แล้ว” นิชคุณบอกออกมา

 

“ขอบคุณครับ ขอบคุณพี่สองคนมากๆที่คอช่วยพวกเรา ขอบคุณคุณซองแจด้วยนะครับดูแลวินกับดีแลนให้ตลอดเลย” แบมแบมบอกออกมาด้วยความรู้สึกขอบคุณจากหัวใจ เพราะเขาเจอเรื่องวุ่นๆมาตลอด และโชคดีที่คอยมีคนช่วยเหลืออยู่ตลอด ทุกคนได้แต่ยิ้มให้แบมแบมเหมือนให้กำลังใจ

 

คงไม่ต้องเจอเรื่องแย่ๆแล้วสินะ

 

 

ที่เกาหลี

ค่ำคืนที่เงียบสงัดตอนนี้หลายๆคนอาจจะกำลังนอนหลังแต่คงไม่ใช่กับเขา..แจบอมเดินลงมาจากรถคันหรูพร้อมสอดส่ายสายตาไปรอบๆ วันนี้เป็นวันที่เขาจะจัดการกับพวกหมาลอบกัด

 

 

วันนี้วังยอบบอกว่า ชานซองมีการเคลื่อนไหว โดยจากการที่ไปสืบมานั้นสถานที่ที่ชานซองมีการนัดหมายในวันนี้มันอยู่ใกล้กับบริษัทของเขามาก เขาคิดไว้ว่าผู้ชายคนนั้นต้องมีการนัดกับจอง ฮันซูหนอนบ่อนไส้ในบริษัทของเขาแน่ๆ

 

“พวกมันมาแล้วครับเจ้านาย” วังยอบเอ่ยบอกเมื่อเห็นรถของฮันซูขับเข้ามายังสถานที่นัดหมายก่อนจะค่อยๆลงมาจากรถ ซึ่งไม่นานก็มีรถอีกคันขับตามมาโดยที่พวกเขามั่นใจมากว่านั่นเป็นรถของฮวัง ชานซอง

 

“รอดูพวกมันก่อน...ว่ามันมากี่คนระหว่างที่มันคุยกันจัดการลูกน้องของชานซองให้หมด” แจบอมเอ่ยพร้อมปลายตามองไปยังร่างของทั้งคู่ที่เดินหายเข้าไปในตัวตึกเพื่อไปคุยธุระ ทั้งคู่มองซ้ายมองขวาด้วยความระแวงก่อนจะเดินหายเข้าไปในตึก พวกเขาอาจจะคิดว่าสถานที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่คงคิดผิดถ้าคนที่เป็นศัตรูคือ อิม แจบอม

 

เมื่อสิ้นเงาของชานซอง วังยอบก็ลงจากรถก่อนจะลอบเข้าไปยิงลูกน้องของชานซองด้วยปืนเก็บเสียงที่มาด้วยสองคน จนตายทั้งคู่แล้วกลับมาหาแจบอมที่รถ แจบอมยกยิ้ม

 

 

ตอนนี้เขาแค่รอเวลา...

 

หมอนั่นจะได้รู้ว่าหมดเวลาเล่นสนุกแล้ว

 

“ผมไม่ขอทำเรื่องนี้ต่อแล้วนะครับ ผมไม่อยากมีเรื่องกับคุณแจบอม” จอง ฮันซูเอ่ยบอกกับชานซองเงินที่ชานซองให้กับการยักยอกเงินมันเยอะมากก็จริง..แต่ว่าเขาก็ยังอยากมีชีวิตอยู่และไม่อยากให้ครอบครัวของเขาเดือนร้อน

 

“กลัวหมอนั่นเหรอ คนอย่างอิม แจบอม ทำอะไรไม่ได้มากหรอก ไม่เห็นเหรอว่ามันรู้ทั้งรู้ว่าฉันตามราวีมันมาตลอดแต่มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้ ไม่เห็นเหรอว่าฉันเดินลอยหน้าลอยตาแบบนี้ได้เพราะอะไร ก็เพราะหมอนั่นมันไร้น้ำยา ทำอะไรไม่ได้หรอก” ชานซองพูดเหยียดโดยที่ตัวเขานั้นไม่รู้เลยว่าจพเกิดอะไรขึ้นกับตนเองต่อจากนี้

 

“เอาเป็นว่าผมไม่เอาแล้ว ผมขอหยุดแค่นี้” เอ่ยจบ จอง ฮันซูก็เดินออกมาจากตึก แต่ยังไม่ทันจะเดินห่างไปไกล ชานซองก็หยิบปืนขึ้นมาก่อนจะเล็งไปยังแผ่นหลังของชายคนนั้น

 

 

“คิดว่าฉันจะปล่อยคนที่เป็นตัวผูกมัดความผิดของฉันให้ลอยนอลเหรอ...แล้วเจอกันใหม่ชาติหน้านะ”

 

 

ปัง

ลูกกระสุนปืนทะลุผ่านหน้าท้องไปองสามนัดของฮันซูจนเป็นรู ล้มลงกันพื้นไปทันทีเลือดไหลอาบออกมาเต็มพื้น...ที่ตึกร้างที่ไม่มีคนใช้แบบนี้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าทำถูกมั้ย...ชานซองโยนปืนที่เป็นหลักฐานของเขาลงทิ้งไว้ข้างร่างที่เจ็บปางตายเพราะเขาคิดว่าที่ตึกร้างแบบนี้คงไม่มีใครมาช่วยได้ทันแน่ๆ ก่อนจะเดินออกจากตึกไป

 

 

และเมื่อเขากลับมายังรถของเขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นอิมแจบอมยืนพิงรถของเขาอยู่ แจบอมหันมายิ้มให้เขาก่อนที่สติของชานซองจะดับวูบเพราะโดนของแข็งตีจากด้านหลังล้มลงไปกับพื้น แจบอมก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มลงมอง

 

“หมดเวลาเล่นสนุกของแกแล้ว ต่อไปเป็นเวลาเล่นสนุกของฉัน...วังยอบให้คนเอาตัวมันไปขึ้นรถ แล้วก็ส่งคนขึ้นไปดูฮันซูข้างบนด้วย

 

เรื่องสนุกของอิม แจบอมกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

 

 

แจบอมพาร่างที่หมดสติของฮวังชานซองลงมาจากรถ โดยให้ลูกน้องหิ้วร่างมาทั้งๆที่หมดสติ โดยที่มือถูกมัดไขว้เอาไว้ด้านหลังเท้าของพวกเขาก้าวเข้าไปในสวนสัตว์ที่แสนจะเงียบสงบในยามค่ำคืน...ยามถูกโปะยาสลบหมด ร่างของชานซองถูกหิ้วเข้ามาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่กรงสัตว์ขนาดใหญ่ที่เป็นถานที่ที่แจบอมจะเอาไว้เล่นสนุกในครั้งนี้

 

กรงเสือ..

 

“เอามันโยนลงไป” แจบอมเอ่ย ซึ่งลูกน้องของเขาก็ทำตามแต่โดยดีโดยกรงเสือมีความสูงพอสมควร จัดการโยนชานซองลงไปในกรงเสื้อ เมื่อร่างลงไปกระแทกกับพื้นชานซองก็รู้สึกตัวขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบๆด้วยความแปลกใจ ก็มองเห็นแจบอมยืนมองเขาอยู่จากด้านบน ชานซองรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก รู้สึกเจ็บตัวไปหมดแต่แล้วสิ่งที่ทำให้ชานซองแปลกใจยิ่งกว่าเห็นอิมแจบอมมองเขาอยู่จากด้านบนนั้นก็คือ

 

กรร

เสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตตัวโตค่อยๆโผล่ออกมาจากเงาความมืด ทำให้ชานซองรู้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังเจอมันคืออะไร

 

 

“ขอให้สนุกนะ ถ้าแกโชคดีหวังว่าเราจะได้พบกัน” แจบอมตะโกนบอกก่อนจะเดินออกมาจากกรงเสือพร้อมกับหันไปบอกลูกน้องคนหนึ่ง

 

 

“เฝ้ามันเอาไว้ อีกสิบนาทีค่อยโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ ฉันแค่จะสั่งสอนมัน”

 

“ครับเจ้านาย” ลูกน้องของแจบอมเอ่ยปากรับคำก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเสียงร้องของชานซองที่ดังสนั่นไปทั่วสวนสัตว์

 

คนบางคนใช้วิธีต่อรองกันดีมันไม่ยอมเลิกรา..

 

มันต้องใช้วิธีแบบนี้...ถึงจะเห็นผล

 



60%


 

 

จินยองนั่งรอคนรักอยู่ที่ห้องนอนของเขาด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นง่วงมากแต่ก็ยังพยายามที่จะข่มตัวเองไไม่ให้หลับเพราะเขากำลังรอคนเป็นสามีกลับมา จินยองและแจบอมเข้านอนพร้อมกันตอนหัวค่ำหลังจากที่พายองจูเข้านอนแล้ว แต่หลังจากที่ตื่นมาจินยองกลับพบว่ามีของตนเองหายไป เหลือไว้เพียงเตียงที่ว่างเปล่า โทรศัพท์ไปก็ไม่รับ โทรไปหาวังยอบก็ไม่รับเช่นกัน พนันได้เลยว่าต้องไปด้วยกันแน่ๆ

 

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆเรียกให้คนที่กำลังหลับในมีสติขึ้นมาอีกครั้ง จินยองมองไปที่ประตูก็พบว่าเป็นแจบอมที่กำลังแอบย่องเข้ามาถึงกับตกใจเมื่อเห็นอีกคนกำลังจ้องมองมาอยู่ เพราะด้านนอกมีแสงสว่างตามทางเมื่อแจบอมเปิดประตูก็มีแสงส่องเข้ามาจากให้แสงสว่างในห้องและนั่นก็ทำให้เขาเห็นว่าแม่แมวน้อยของเขานั้นกำลงนั่งทำหน้าเหมือนขู่ฟ่อๆอยู่

 

“อ้าว...ยังไม่นอนเหรอที่รัก”

 

“มาที่รงที่รักอะไร...คุณไปไหนมา อิมแจบอม” จินยองเอ่ยก่อนจะหรี่ตามองคนเป็นสามีเหมือนกำลังจับผิด ทำให้แจบอมรีบวิ่งโล่เข้าไปหาภรรยาด้วยท่าทีออดอ้อนทันที

 

“แค่ออกไปเคลียงานมาเอง ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีๆเลยนะ” แจบอมรีบพูดบอกไปพร้อมยิ้มแป้นอ้อนภรรยา

 

“งั้นเหรอครับ...เคลียงานตอนนี้เนี่ยนะครับ คุณดูเวลารึเปล่าว่ากี่โมง แล้วคุณออกไปกับใคร”

 

“ออกไปกับวังยอบมา...ตอนนี้ผมง่วงมาเลยนอนกันเถอะนะ”  ว่าแล้วก็โถมตัวเข้าไปหาคนรักพร้อมกับดึงอีกคนลงไปกับที่นอน

 

“ให้ตายเถอะคุณชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ” จินยองได้แต่บ่นอุบแต่ก็ยอมยอยอยู่ในอ้อมกอดของคนรักแต่โดยดีและเพลียหลับในเวลาต่อมา เพราะโดยส่วนตัวก็ง่วงมากอยู่แล้ว

 

“ฉันไปจัดการเรื่องของเราให้มันจบแล้วนะ...” แจบอมเอ่ยเบาๆที่ข้างหูอีกคน แต่เหมือนจินยองจะแยกไม่ออกแล้วแหละว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเขากำลังฝัน ซึ่งไม่นานนักโทรศัพท์ของแจบอมก็สั่นขึ้นมา แจบอมล้วงมือเข้าไปในกางเกงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาพร้อมกดรับสายช้าๆ

 

“ว่าไงวังยอบ” แจบอมพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังมานักเพราะภรรยาคนดีที่เป็นคุณแม่ลูกคนที่สองกำลังต้องการพักผ่อน

 

/ตอนนี้ฮันซูถึงมือหมอแล้วครับ ปลอดภัยแล้วผมให้คนคอยเฝ้าไว้อยู่/ วังยอบเอ่ยบอก

 

“โอเค ขอบใจนายมาก ฝากจัดการต่อด้วย”

 

/ครับ/

 

“อ่อ..วังยอบ”

 

/ครับ.../

 

“ตอนนี้นายจัดการเรื่องของฉันเสร็จแล้ว...เรื่องส่วนตัวของนาย ฉันอนุญาตให้นายไปทำธุระของนายได้แล้ว” แจบอมเอ่ยก่อนจะยกยิ้ม...และเขารู้ดีว่าวังยอบอยากจะไปไหน

 

/ขะ..ขอบคุณครับ/ เอ่ยจบก่อนจะวางสายไป ...เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แจบอมก็ได้แต่ดีใจที่คนสนิทของเขา จะได้เจอเรื่องดีๆบ้าง

 

 

 

 

 

 

“พี่มาร์คไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ” แบมแบมเอ่ยถามเมื่อคนรักฟื้นขึ้นมา.. มาร์คพยักหน้าพร้อมกับยกยิ้มให้กับคนรัก

 

 

“อืม พี่ไม่เป็นอะไรครับ...แบมละเป็นอะไรมั้ย” มาร์คเอ่ยถาม มาร์คมักจะเป็นห่วงแบมแบมก่อนตัวเองเสมอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนความรู้สึกตรงนั้นก็เหมือนเดิม

 

 

“ไม่เป็นไรครับ...” ร่างเล็กตอบพร้อมกับกุมมือของคนรักเอาไว้ด้วยความโล่งใจ แต่หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาของผู้มาเยือน ซึ่งไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นนิชคุณนั่นเองที่เดินเข้ามาพร้อมกับทิฟฟานี่

 

 

 

“หนังเหนียวเหมือนเดิมนะ...” นิชคุณเอ่ยก่อนจะยิ้มด้วยความดีใจที่น้องเขยของตนเองไม่ได้เป็นอะไรมาก

 

 

 

“แน่นอน ผมมันพวกตายยาก”

 

 

 

“ฉันจะมาบอกเรื่องจีอา” พอเกริ่นขึ้นมาแบบนั้น มาร์คและแบมแบมก็หันไปมองหน้ากันทันที

 

 

 

“คุณจีอาเขาเป็นยังไงบ้างครับ”

 

 

 

“ตอนนี้ปลอดภัย ดีที่ถูกพาออกมาจากรถทัน จากแผลตามตัวของจีอาก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรง มีรอยถลอกแล้วก็แขนหัก ฉันจัดการดำเนินคดีทั้งหมดให้นายแล้ว เอกสารดำเนินคดีที่นายเอามาจากเกาหลีฉันเอาให้ตำรวจหมดแล้ว ฉลาดมานะที่ล่อจีอามาที่นี่เพราะยัยนั่นถือสัญชาติอเมริกา” นิชคุณเอ่ย ซึ่งคำพูดเหล่านั้นของนิชคุณทำให้แบมแบมเข้าใจได้ดีว่าทำไมมาร์คถึงยอมเสี่ยงมากในครั้งนี้

 

 

 

“คุณจีอาจะต้องถูกตำรวจจับเหรอครับ”

 

 

 

“อืม..ถ้าจะพูดง่ายๆก็คงเป็นแบบนั้นแหละ แล้วพอมารื้อคดีต่างๆตั้งแต่เรื่องที่ยัยนั่นทำไว้กับครอบครัวของพวกนายมันเยอะมากเลยนะ ทั้งวางแผนฆ่า ทำร้าย อีกสารพัดโทษที่ได้รับ คงโทษหนักพอตัว” สิ่งที่แบมแบมได้ยินทำให้แบมแบมรู้สึกดีใจ แต่อีกนัยหนึ่งก็อดสงสารจีอาไม่ได้ เพราะยัยไงเธอก็เป็นผู้หญิง

 

 

 

“น่าสงสารจังนะครับ”

 

 

 

“สงสารตัวเองเหอะ จีอาทำกับแบมไว้เยอะนะ” มาร์คหันไปดีดหน้าผากคนรักเบาๆกับความขี้สงสารนี้

 

 

 

“เจ็บนะพี่มาร์ค ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้หญิงแถมพวกเราก็ปลอดภัยนะครับ” แบมแบมหันไปพูดกับนคนรัก ซึ่งมาร์คคิดไว้แต่แรกแล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่เขาจะไม่มีทางยอมแน่นอนสำหรับครั้งนี้ ไม่งั้นจีอาจะกลับมาราวีพวกเขาอีก ซึ่งในข้อนี้มาร์ครู้นิสัยของผู้หญองคนนี้ดี ก่อนหน้านี้ที่เขาปล่อยเขาก็คิดว่าจีอาจะจบและเลิกยุ่งกับพวกเขา แต่เธอไม่ทำแบบนั้น มาร์คถือว่าเขาได้หยิบยื่นโอกาสให้ผู้หญิงคนนี้แล้ว และเมื่อเธอยังทำเรื่องเดิมๆแบบนี้ เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องเห็นใจอะไรกับผู้หญิงที่ไม่เห็นคุณค่าของโอกาส

 

 

 

 

“คำว่าผู้หญิง มันไม่ได้เป็นข้ออ้างที่จะเอามาทำให้หลุดจากการกระทำที่ไม่ต่างอะไรจากฆาตกรหรอกนะแบม.. พี่รับบทเรียนเรื่องจีอามามากพอแล้ว ถ้าเกิดมันไม่จบลงตอนนี้ อนาคตพวกเราจะต้องมาปวดหัวกับเรื่องเดิมๆอีก ตัวพี่ไม่เท่าไหร่ แต่แบมกับลูกต้องมาจมอยู่กับเรื่องเดิมๆพวกนี้” มาร์คเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาพอแล้วกับเรื่องพวกนี้

 

 

 

 

“เลขาของนายติดต่อไปหาพ่อของจีอาแล้ว พรุ่งนี้ท่านจะเข้ามาคุย” นิชคุณบอกออกมาอีก มาร์คพยักหน้ารับ มันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันของครอบครัวจีอา แต่เรื่องนี้มาร์คเชื่อว่าคุณพ่อของจีอาจะต้องเป็นคนยุติธรรม

 

 

 

 

“ขอบคุณพี่มากนะครับ ที่คอยช่วยจัดการเรื่องต่างๆให้ผม” ร่างสูงเอ่ยขอบคุรคนเป็นพี่เขยด้วยความรู้สึกจากใจ อีกฝ่ายก็ยิ้มให้ เพราะการช่วยมาร์คมันก็เหมือนการช่วยน้องของเขาคนหนึ่ง

 

 

 

“งั้นพักผ่อนเยอะๆดีกว่า แบมแบมก็อยู่ดูแลมาร์คที่นี่แหละ เดี๋ยวพี่จะช่วยดูแลเด็กๆให้เอง” ทิฟฟานี่บอก

 

 

 

“ขอบคุณมากครับ” ในที่สุดเรื่องต่างๆก็ผ่นพ้นไปได้ด้วยดีสักที ดีจนแบมแบมแทบไม่อยากเชื่อ เมื่อหันไปมองหน้าของคนรักที่นอนอฃอยู่บนเตียงผู้ป่วยมันก็ทำให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกอะไรต่อมิอะไรมากมาย ตั้งแต่วันแรกี่พบกันจนถึงวันนี้ ทั้งคู่ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายจนนับไม่ถ้วนทั้งทุกข์ สุข ต่อไปนี้พวกเขากำลังจะได้พบความสุขจริงๆสักที

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากนั้น พ่อของจีอาก็ได้มาจัดการพูดคุยตกลงกับมาร์ค โดยที่ยอมรับแต่โดยดีสำหรับเรื่องที่ลูกสาวของตัวเองผิดและยินยอมให้ดำเนินการตามกฏหมาย ซึ่งตามคำพิพากษาจีอาจะต้องติดคุกตลอดชีวิต และบำเพ็ญตนเป็นสาธารณะประโยชน์คอยช่วยงานสังคมโดยอยู่ภายใต้การดูแลของตำรวจอเมริกาโดยตรง

 

 

 

“ขอโทษสำหรับที่ผ่านมามากๆเลยนะ ทำให้วุ่นวายกันไปหมด” คุณพ่อของจีอาซึ่งเป็นชายชาวอเมริกันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดแทนลูกสาว เพราะรู้ว่าลูกของตนหาเรื่องเดือดร้อนมาให้เยอะขนาดไหน

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ต่อจากนี้ให้เป็นไปตามขั้นตอนของกฎหมายแล้วกันครับ” มาร์คที่นั่งอยู่บนรถเข็นวิวแชร์โดยมีแบมแบมเข็นให้เอ่ยบอก เพราะตอนนี้พวกเขาได้ออกมาจากห้องพักผู้ป่วยเพื่อมาเยี่ยมจีอา

 

 

 

“ไม่ต้องห่วงว่าลุงจะเอาเงินไปประกันตัวจีอาออกมานะ เพราะลุงจะไม่ทำแบบนั้น ลูกคนนี้จะต้องได้รับบทเรียนบ้าง” มาร์คได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจ

 

 

 

“งั้นผมขอเข้าไปเยี่ยมจีอาได้มั้ยครับ” มาร์คเอ่ยขออนุญาต ซึ่งพ่อของเธอก็อนุญาตให้เข้าไปได้ แบมแบมจึงเลือกขอรออยู่ด้านนอก จะได้ให้มาร์คใช้ช่วงเวลานี้พูดคุยเรื่องต่างๆกับจีอา มาร์คจึงเข้าไปในห้องพร้อมกับพ่อของจีอาโดยที่ตอนนี้เธอนั่งพิงหัวเตียงอยู่นิ่งๆ หญิงสาวค่อยๆหันมามองทางมาร์คช้าๆ เพราะรู้ว่ามีผู้เข้ามาเยือน เธอได้แต่ยิ้มเจือนๆ นับเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ็บปวดที่สุดของเธอตั้งแต่ที่มาร์คเคยเห็นมา

 

 

 

“มาร์ค...คุณมาหาฉันแล้วเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยราวกับคนพร่ำเพ้อ ดวงตาที่แดงกร่ำของเธอเกิดจากการร้องไห้อย่างหนัก อาจเป็นเพราะเธอรู้...รู้ว่าตนเองจะต้องติดคุก มันคงน่าเสียใจที่ถูกตัดอิสรภาพไป

 

 

 

“ผมแค่อยากมาคุย”

 

 

 

“คุยเรื่องอะไรคะ”

 

 

 

“ผมแค่จะมาขอโทษ...ขอโทษที่เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดมันเริ่มขึ้น ถ้าคุณไม่มารักผม มันก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้”

 

 

 

“มันจะไม่เป็นแบบนี้หรอกคะ ถ้าคุณไม่ถอนหมั้นฉันแล้วไปรักกับเด็กคนนั้น” น้ำเสียงเธอเริ่มดูฉุนเฉียวขึ้นเล็กน้อย อะไรหลายๆอย่างที่เธอเคยทำร่วมกับมาร์ค เป็นทั้งเพื่อน  คนรักไปจนถึงคู่หมั้น จนตอนนี้ความสัมพันธ์เหล่านั้นมันได้หายไปหมด เหลือเพียง มาร์คต้วน และจีอา ที่ฝังอดีตเอาไว้ใต้ก้อนหินก้อนใหญ่ฉาบกลบลงไปด้วยปูนอีก ไม่มีทางจะย้อนกลับคืนมาได้อีกแล้ว

 

 

 

“ขอโทษนะ แต่มันกลับมาไม่ได้แล้ว ผมเลือกแบมแบมแล้ว”

 

 

 

“รู้ค่ะ..เรื่องนั้นฉันรู้ดี ความเจ็บที่คุณมอบให้ฉันตั้งแต่วันที่คุณบอกรักเด็กคนนั้นมันยังฝังอยู่ในใจของฉันอยู่เลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมเอามือวางทาบอก เจ็บที่ไร้ร่องรอย ไม่มีแม้กระทั้งบาดแผล แต่เป็นความเจ็บที่บาดไปถึงขั้วหัวใจ

 

 

 

“ผมรู้ ว่าผมทำให้คุณเจ็บมาก แต่คุณก็ทำให้ครอบครัวและลูกของผมเกือบตายมาหลายต่อหลายครั้งเหมือนกัน” เอ่ยออกไปแบบนั้นก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาวนิ่งๆ จีอาในตอนนี้ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่รู้สึกว่าเป็นผู้พ่ายแพ้ต่างหาก

 

 

 

การสนทนาของทั้งคู่นั้นจบลงในเวลาต่อมา มาร์คใช้เวลารักษาตัวอยู่หลายวันก่อนจะออกจากโรงพยาบาล จัดการเคลียคดีต่างๆทางกฎหมายจนเสร็จสิ้น เรื่องทุกอย่างถูกดำเนินการไปตามขั้นตอน โดยมีนิชคุณช่วยอำนวยความสะดวกในเรื่องต่างๆจนเสร็จสิ้นทุกขั้นตอน

 

 

 

เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว มาร์ค แบมแบม สองแฝดเลือกเดินทางไปพักผ่อนที่ไต้หวันก่อน โดยที่มีซองแจกลับเกาหลีไปกับลูกน้องของมาร์คอีกหลายคน มาไต้หวันในครั้งนี้ เป็นครั้งที่พวกเขาจะได้พักผ่อนจริงๆ เมื่อมาถึงบ้านพักเจ้าสองแฝดก็วิ่งไปมาด้วยความสนุกสนานเพราะจะได้เล่นน้ำทะเล

 

 

 

“หูยยย ทะเล ทะเล ทะเล” สองแฝดต่างพากันวิ่งร่าเริงด้วยความดีใจ ไปที่ชายหาด โดยมีมาร์คและแบมแบมเดินตามไปและคอยมองลูกๆอยู่เรื่อยๆ วันนี้มันคือวันแห่งความสุข สุขแบบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ไม่ต้องมีเรื่องให้กังวล ไม่ต้องมาค่อยห่วงหน้าห่วงหลังเรื่องที่จะมีคนมาทำร้าย

 

 

 

“อย่าลงไปเล่นน้ำตอนนี้นะครับ เล่นแค่ที่ฝั่งพอนะ” มาร์คเอ่ยบอกลูกชาย เจ้าสองแฝดก็พยักหน้ารับก่อนจะนั่งจุมปุ๊กอยู่แค่ตรงผืนทรายเพื่อก่อปราสาททรายด้วยเครื่องมือของเล่นชุดใหญ่ ที่ได้เป็นของขวัญจากทิฟฟานี่ก่อนจะมาที่ไต้หวัน

 

 

 

“นานแล้วนะครับ ที่เราไม่ได้มาเที่ยวพักผ่อนแบบไม่ต้องห่วงหน้าห่วงหลังแบบเมื่อก่อน ต่อไปนี้ก็คงไม่ต้องกังวลอะไรอีก” แบมแบมเอ่ยพร้อมทอดสายตามองไปที่ลูกชายทั้งสองคน มาร์คใช้วงแขนแกร่งกอดเอวภรรยาคนดีพร้อมดึงมาใกล้ตนเองก่อนจะยิ้มกริ่ม

 

 

 

“ตอนนี้ไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้กังวลแล้ว เรามาปั้มน้องสาวตัวน้อยๆให้วินกับดีแลนมั้ย...เวลาเห็นยองจูแล้วพี่ก็อยากมีลูกสาว” มาร์คเอ่ยพร้อมยิ้มร้าย สายตาที่มองมายังแบมแบม ทำให้รับรู้ได้เลยว่า มาร์คไม่ได้พูดเรื่องนี้เล่นๆ

 

 

 

“จะบ้าเหรอครับ พูดเรื่องลามกกลางวันแซกๆเนี่ยนะ”

 

 

 

“งั้นแสดงว่าถ้าพูดเรื่องนี้ตอนนอนจะยอมพี่ใช่มั้ย”

 

 

 

“ลดความหื่นลงสักหน่อยก็ได้นะครับพี่มาร์ค... ลูกสองแล้วนะครับ”

 

 

 

“อ้าว มันมีกฎหมายห้ามผู้ชายลูกสองไม่ให้หื่นใส่ภรรยาของตัวเองเหรอเนี่ย พี่พึ่งรู้” มาร์คเอ่ยกวนประสาทอีกคนจนแบมแบมอดไม่ได้ที่จะหยิกเข้าที่หน้าท้องเป็นลอนของคนรักจนตัวโก่ง

 

 

 

“โอ๊ยๆ เจ็บๆ มือหนักได้ไง นี่พี่พึ่งโดนยิงมานะ”

 

 

 

“อย่าเว่อร์ครับ แผลนั้นหายแล้ว” แบมแบมอดไม่ได้ที่ต้องเถียงอีกคนไปทันที มาร์คยิ้มเอ็นดูในความน่ารักของคนรัก ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน แบมแบมก็ยังคงเป็นรอยยิ้มของมาร์คเสมอ รอยยิ้มที่สดใสและเป็นความสบายใจแบบที่มาร์คหากับใครไม่ได้

 

 

 

 

“ครับๆ ไปเล่นกับลูกกันดีกว่า” เอ่ยจบทั้งคู่ก็เดินไปหาสองแฝดตัวน้อยที่กำลังก่อปราสาททรายด้วยความตั้งใจ

 

 

 

“ให้ม่ามี๊กับแด๊ดดี้เล่นด้วยได้มั้ยครับ”

 

 

 

“ได้เยยฮับ” เอ่ยจบสองแฝดก็ตั้งใจปั้นปราสาทต่อ

 

 

 

“อันนี้วินทำปราสาทของ ไดโนซอรัส แอ่น...อันนี้เป็น บ้านของวิน ดีแลน ส่วนตรงนี้ห้องของแด๊ดดี้ วินทำห้องให้น้องด้วย” วินเอ่ยบรรยายปราทของตนเองเสร็จสรรพ ทำให้แบมแบมแอบแปลกใจไม่น้อยกับคำพูดของลูก

 

 

 

 

“น้องที่ไหนครับ ?”

 

 

 

“ก็น้อง...ให้แด๊ดดี้กับม่ามี๊มีน้องอีก วินจะให้น้องอยู่ห้องนี้ คืนนี้ให้น้องมาอยู่ในท้องม่ามี๊เลยได้มั้ย” เอ่ยพร้อมมองหน้าแบมแบมที่กำลังทำหน้าเหวอในคำพูดของลูกชาย มาร์คถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่หลุดขำออกมาเสียงดัง

 

 

 

“ฮ่าๆ เห็นมั้ยละแบม ลูกก็อยากจะมีน้องนะ”

 

 

 

“หยุดเลยพี่มาร์ค อย่ามาทำให้ลูกเป็นคนหื่นแบบพี่มาร์คตั้งแต่เด็กๆนะ” แบมหันไปดุคนรักเบาเบาอย่างอดไม่ได้ วินยิ่งโตนิสัยก็ยิ่งเหมือนมาร์ค ซึ่งในทางกลับกันดีแลนยิ่งโตนิสัยยิ่งเหมือนแบมแบมเข้าไปทุกที ในที่สุดก็ยิ้มได้อย่างมีความสุขสักที

 

 

 

ในคืนนั้นหลังจากที่พวกเขาทานมื้อเย็นและพาเด็กๆเข้านอนแล้ว มาร์คและแบมแบมก็ได้มานั่งอยู่ที่สระว่ายน้ำ มาร์คถือไวน์ราคาแพงออกมาด้วยพร้อมกับแก้วสองใบ ไม่รู้วันนี้มาในโหมดไหนถึงได้มาทำโรแมนติกใส่ แสงเทียนสีนวลถูกจุดไว้รอบๆสระว่ายน้ำ เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนรักก่อนจะยื่นแก้วไวน์ที่รินแล้วให้กับแบมแบม เจ้าตัวรับมาช้าๆพร้อมกับจิบช้าๆโดยปกติแบมแบมจะไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอลสักเท่าไหร่แต่ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการฉลองของทั้งคู่ด้วย

 

 

 

“อารมณ์ไหนครับเนี่ยถึงได้เอาไวน์มาให้แบมดื่ม จะมอมแบมเหรอ” แบมแบมอดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับคนรักพร้อมยกยิ้มหวาน

 

 

 

“ไม่ได้เรียกมอม เรียกว่าทำให้สมยอมง่ายขึ้น” เอ่ยพร้อมยกยิ้มยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมเอานิ้วมือเกลี่ยใบหน้าหวานของคนรักเบาๆ ร่างเล็กมองหน้าคนรักก่อนจะซบไปที่อกแกร่ง ท่าทีแบบนั้นเรียกรอยยิ้มให้มาร์คไม่น้อย น้อยครั้งตั้งแต่มีลูกที่แบมแบมจะเป็นฝ่ายออดอ้อนเขา เพราะตั้งแต่มีลูกการโฟกัสของแบมแบมจะทุ่มเทไปที่ลูกๆทั้งสองคนหมด ซึ่งในส่วนนี้มาร์คก็เข้าใจ เพราะฉะนั้นช่วงเวลาที่ลูกๆนอนจะเป็นช่วงเวลาที่มาร์คจะได้อยู่กับแบมแบมแบบเต็มที่หน่อย ทั้งคู่นั่งจิบไวน์และพูดคุยกันไปเรื่อยๆจนไวน์ลดลงไปเกือบหมดขวด ก่อนที่มาร์คจะหันไปมองหน้าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ในตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งเอาขาหย่อนลงไปในน้ำแกว่งขาไปมาเย็นสบาย มาร์ควางแก้วไวน์ลงก่อนจะถอดเสื้อที่สวมใส่ออกจนเหลือแต่กางเกงแล้วหย่อนตัวลงไปในน้ำ ทำให้แบมแบมหันไปมองคนรักแบบงุนงง

 

 

 

“ร้อนขนาดนั้นเลยเหรอครับ ถึงได้ลงไปในน้ำ” แบมแบมเอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวาน เพราะตอนนี้ตัวเองก็เริ่มมึนได้ที่แล้ว

 

 

 

“ร้อน...ลงมาแช่น้ำกับพี่มั้ย” เอ่ยด้วยน้ำเสียงละมุนก่อนจะไปอยู่ตรงหว่างขาของคนรัก กางเกงขาสั้นที่สวมใส่ทำให้มาร์คขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะจูบลงที่ต้นขาเบาๆพร้อมช้อนตามองร่างเล็กที่นั่งกัดปากหน้าแดงกร่ำ

 

 

 

“มะ..ไม่เอา มันดึกแล้วนะครับ”

 

 

 

“นานๆทีเราจะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองนะครับ จะไม่ลงมาแช่น้ำกับพี่จริงๆเหรอ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นมาอีกมาร์คใช้มือลูบไล้โคนขาเนียนของคนรักทำเอาแบมแบมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

 

 

 

“แบมไปหาลูกดีกว่า..” ร่างเล็กวางแก้วลงแล้วจะดึงขาขึ้นจากน้ำ แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้น มาร์คก็ดึงแบมแบมลงมาในน้ำจนเปียกไปทั้วตัวพร้อมใช้มือโอบเอวบางเอาไว้เพื่อไม่ให้คนรักหนีไปนอน

 

 

“พี่ไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก...”

 

 

“พี่มาร์คคิดจะทำอะไร”

 

 

 

“แบมก็น่าจะรู้นี่นา...”

 

 

 

“แต่นี่มันสระว่ายน้ำนะพี่มาร์ค...” ร่างเล็กเอ่ยก่อนจะหดคอหนีมาร์คต้วนที่ใช้จมูกโด่งเป็นสันซุกไปที่ซอกคอขาวๆของคนรักมือหนาก็พยายามแกะกระดุมเสื้อของแบมแบมออกไปด้วย

 

 

 

“ก็แค่ระว่ายน้ำ ที่โรงพยาบาล ที่ห้องน้ำบนเรือ เตียงบนเรือ เราก็เคยทำมาหมดแล้วนี่นา ไหนจะมีที่...”

 

 

 

“อื้อออ..ไม่เอาเลิกพูดได้แล้ว” ร่างเล็กเขินจนหน้าแดง มาร์ค กระตุกยิ้มก่อนจะทาบทับริมฝีปากหยักได้รูปไปที่ริมฝีปากอิ่มของอีกคน ลิ้นร้อนๆไล่ไปตามไรฟันของคนรักพร้อมกอบโกยขุมน้ำหวานซ้ำไปซ้ำมาจนคนตัวเล็กแทบขาดหายใจ

 

 

 

“พี่รักแบมนะครับ” เสียงหวานเอ่ยออกมาทำให้ร่างเล็กรู้สึกอ่อนยวบไปทั้งตัว ทุกครั้งจะต้องแพ้กับคำพูดแบบนี้ของมาร์คต้วตลอด แพ้ทางเขาจริงๆ

 

 

“แบมก็รักพี่มาร์คครับ...” เอ่ยจบ จูบที่แสนอ่อนหวานในครั้งแรกก็กลายเป็นจูบที่ร้อนแรง...ลมเย็นๆที่ริมทะเลที่พัดเข้ามา ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกถึงความเย็นนั้นเลย

 

 

 

คืนนี้...คงเป็นอีกคืนที่มาร์คต้วนคงจะมีความสุขที่สุด




ประกาศๆ ฉากCUTนี้จะมีเฉพาะในเล่มนะคร้าบ

แง้มๆ ไปเจอกันได้ที่งานตลาดกัซน๊าาาาาาาาาา

ฟิ้ววววววววว



มาอัพแย้ววว 100%แล้วนะคะ ฮ่าๆๆ ไม่ได้ดองแล้วบอกเลยยย นี่จะจบแล้วน๊าทุกคนนน ไม่ต้องเสียใจน๊าา เรื่องนี้จบก็จะมีเรื่องใหม่มาให้อ่านเรื่อยๆนะคะ ตอนนี้เรามาเอาใจช่วยให้ทุกๆคนแก้ไขปัญหาให้จบกันนะคะ โอเซฮุนกรรมสนองซะแล้ว ทำกับมาร์คเอาไว้ก็โดนกลับมาเองเลย ดีนะเนี่ยที่รอดมาได้ สำหรับในส่วนของเซฮุนนั้นกำลังคิดอยู่นะคะว่าจะเอมาแยกเขียนเป็นอีกเรื่องหนึ่งดีมั้ยต้องดูก่อนน๊า 


แต่ว่าตอนนี้ใครที่ต้องการสั่งซื้อฟิคแค้นรักร้ายภาคสองยัวเปิดพรีอยู่น๊า คนสั่งน้อยไรท์ก็จะเปิดให้นะไม่ต้องห่วง หรือใครไปงานตลาดกัซก็แวะไปที่บุธ A3ชั้น 2ได้น๊าาา 





O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1184 Kat (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 20:16
    จีอาน่าจะสำนึกนะ ดีเท่าไหร่แล้วที่หล่อนไม่ตาย

    ใกล้จบแล้วหรอ อยากอ่านไปจนถึงรุ่นลูกๆเลยอ่าไรท์
    #1184
    0
  2. #1183 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 06:36
    หมั่นไส้จีอา จะติดคุกหัวโตแล้วยังไม่สำนึกอีกนะคนเรา! ดี! ติดไปตลอดชีวิตไปเลย! ส่วนคุณพ่อคุณแม่ลูกสองก็ขอให้มีลูกคนที่สามไวๆนะคะ อิอิ
    #1183
    0
  3. #1182 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 02:10
    ขอสเปได้มั้ยยย น่ารักกันจัง
    #1182
    0
  4. #1181 BBCEXOFAN (@bbc_tommy-13) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 02:45
    ฮือออ อย่างโหดด
    #1181
    0
  5. #1180 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:52
    โอ้ย แต่ละคนโหดเกินนนนนน
    #1180
    0
  6. #1179 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:08
    โคตรโหดดดดดโฮ้ยยฉันกลัว ในที่้สุดฉันก็อ่านถึงตอนล่าสุดทัน นี่สินะผลของคนที่ทำไม่ดีเง้อออสมน้ำหน้าฮึ่ยยกล้ามาริอาดจะทำร้ายคนใจโฉดดอย่างมาร์คเเละอิมเเจบอมหรอเจออย่างงี้ถูกเเล้ว55555 รอต่อปายยยรอความเเฮปปี้ของครอบครัว
    #1179
    0
  7. #1178 Baifern-fgf (@Baifern-fgf) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 09:57
    ฉันว่าฉันเริ่มเห็นนางเอกของโอ เซฮุนแล้วล่ะ
    #1178
    0
  8. #1177 tastycake (@tastycake) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 09:26
    โหดๆกันทั้งนั้น โยนลงกรงเสือ อื้อหือ
    #1177
    0
  9. #1176 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 08:37
    โหดมาก
    #1176
    0
  10. #1175 Lunarita Lucia (@lunarita-toei124) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 06:53
    ว่ามาร์คโหดแล้ว อิมแจบอมโหดกว่า โยนลงไปในกรงเสือ ยอมแล้วจ้าาาา
    #1175
    0