{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 20 : {แค้นรักร้าย2} Ep.16 : ทนความคิดถึงไม่ไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 ก.พ. 60



เปิดพรีอยู่นะคะ ใครสนใจเข้าไปดูใน หน้าเปิดพรี หรือสอบถามในทวิตเตอร์ @gingsarintip ก็ได้นะคะ

หรือใครที่ไปงานตลาดกัซ ก็ไปเจอกันได้ที่บูธ A3 ชั้น2 นะคะ เอาไปจำนวนจำกัดน๊าา 




จินยองในตอนนี้กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่ง ดวงสีเข้มมองหาสินค้าที่ต้องการซื้อพร้อมกับหยิบใส่รถเข็น โดยมีลูกสาวตัวน้อยนั่งอยู่ในรถเข็นด้วย

 

“คุณแม่คะ...คุณพ่อให้คุณลุงวังยอบมาเป็นเพื่อนเราเหรอคะ” เสียงใสของลูกสาวตัวน้อยเอ่ยถามพร้อมเอียงคอมองวังยอบที่เดินตามมาห่างๆ พยายามพรางตัวแต่ก็ถูกคุณหนูตัวน้อยจับได้ก็ได้แต่ยิ้มเก้อๆแล้วเดินเขาไปหาจินยองและยองจู โดยที่มีลูกน้องเดินตามมาอีกสองคน

 

“คุณแจบอมให้มาตามผมเหรอครับ”

 

“เอ่อ..ครับ”

 

“ทำไมจู่ๆให้คนตามผมแบบนี้ล่ะครับ...เอาจริงๆถ้าเกิดไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไร คุณแจบอมจะไม่ให้คุณวังยอบเป็นคนมาดูแลผมนะครับ ครั้งนี้มันเป็นเรื่องร้ายแรงเหรอครับ

 

 

“กันไว้ดีกว่าแก้ครับ ตอนนี้คุณแจบอมเจอเรื่องวุ่นๆ บวกกับผมก็เจอคนตามมาจัดการด้วยในระหว่างที่สืบเรื่องที่คุณแจบอมกำลังให้ตามอยู่ ก็เลยอยากจะให้มาดูแลคุณจินยองกับคุณหนูน่ะครับ”

 

“มีเรื่องอะไรที่คุณแจบอมไม่ยอมให้บอกผมรึเปล่าครับ” พอถูกวังยอบถามออกไปแบบนั้นวังยอบก็ได้แต่นิ่งก่อนจะยกยิ้มให้ ซึ่งทำแบบนี้จินยองรู้ดีว่าคงหมายถึงให้ไปถามกับเจาตัวแน่ๆ

 

 

 

หลังจากซื้อของที่ต้องการเรียบร้อย จินยองก็ตรงไปที่บริษัทของสามีทันที และตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่แจบอมกำลังทำการประชุมอยู่ จินยองเดินตรงไปที่หน้าประตูห้องประชุมกำลังจะเปิดประตูเข้าไปแต่ก็มีคนมาห้ามเอาไว้ซะก่อน

 

 

“เข้าไม่ได้นะครับคุณจินยอง เจ้านายกำลังประชุมอยู่ครับ” เลขาของแจบอมมาขวางทันที

 

 

“หลีกไป ผมจะคุยกับคุณแจบอม”

 

“เข้าไม่ได้จริงๆครับ เจ้านายสั่งว่าห้ามไม่ให้ใครเข้าไปครับ”

 

 

“แต่ผมจะเข้า” ไม่พูดพร่ำอะไรให้ยืดยาว มือเรียวดันประตูเข้าไปเต็มแรงและเมื่อดันเข้าไปก็พบกับอิมแจบอมและแขกที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกัน

 

ฮวัง ชานซอง

 

“โอ๊ะโอ่...แขกคนสำคัญมานู้นแล้ว” ชานซองเอ่ยก่อนจะส่งยิ้มมาให้จินยองที่ยืนทำหน้างุนงงอยู่ตรงประตู

 

 

“จินยองไหนบอกว่าจะไปซื้อของไม่ใช่เหรอ”

 

“ครับ...แล้วนี่ทำไมคุณกับพี่ชานซองถึง...”จินยองได้แต่หยุดคำพุดอยู่แค่นั้นก่อนจะหันไปมองหน้าคนรักอีกครั้ง

 

“ผมกับหมอนี่แค่มีเรื่องต้องเคลีย...แล้วลูกไปไหน”

 

“อยู่กับคุณวังยอบ...คุณจะคุยอะไรผมอยากจะคุยด้วย” เอ่ยจบก็เดินไปนั่งข้างคนรัก ชานซองยิ้มกริ่มพร้อมมองจินยองตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าหวานละมุนของอดีตคนรักที่เขาปรารถนา

 

 

“ไม่เจอกันตั้งนาน...ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ แจบอมคงดูแลดีมากสินะ”

 

“ครับ...อาจเป็นเพราะผมกำลังท้องลูกอีกคนหนึ่งของคุณแจบอมด้วยมั้งครับ เลยดูมีน้ำมีนวล” จินยองเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแต่จริงๆข้างในนั้นแฝงไปด้วยความสงสัยและคำถามมากมายที่เตรียมจะเอามาถามแจบอม แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็เจอเขาอยู่กับชานซองก็ต้องชะงักหยุดการถามคำถามพวกนั้นเอาไว้ซะก่อน

 

 

“น่าอิจฉาจริงๆนะ...แล้วนี่นายเรียกฉันมาคุยมันเรื่องอะไรกันเหรอ” ชานซองตีหน้าซื่อออกมา แจบอมได้แต่กำมือแน่นเก็บอารมร์เอาไว้ก่อนจะเอ่ยตอบ

 

“จินยองออกไปก่อน ฉันขอคุยกับหมอนี่แป๊บนึง”

 

“ผมขออยู่ด้วย”

 

 

“จินยอง” แจบอมเรียกด้วยเสียงดุทำให้จินยองเบะปากพร้อมมองนักด้วยแววตาตัดพ้อ ทำไมชอบทำอะไรไม่บอกกันตลอด

 

 

“ผมขออยู่นะครับ”

 

“เขาอยากอยู่นายก็ให้เขาอยู่ฟังด้วยสิ ตกลงนายมีเรื่องอะไรเหรอแจบอม”

 

 

“เรียกเหมือนสนิทสนมกับฉันเลยนะ...โอเค งั้นก็จะไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ เงินที่ถูกยักยอกออกไปจากบริษัทของฉัน เป็นฝีมือของนายใช่มั้ย” แจบอมพูดออกไปเรียบๆ พร้อมมองไปที่ชานซองเหมือนกำลังสังเกตท่าทางการแสดงออกของเขา ชานซองได้แต่ยิ้มกริ่มก่อนจะมองไปที่คนทั้งสองที่นั่งอยู่ตงข้ามเขาตอนนี้

 

“นายมั่นใจอะไรถึงได้มาหาว่าฉันเป็นคนทำ...นายคิดว่าคนที่เป็นศัตรูของนายมีฉันคนเดียวเหรอ...” นี่สินะที่เขาเรียกว่าผู้ร้ายปากแข็ง

 

“ฮึ...ทำเป็นพูดให้ฉันคิดว่าคนอื่นเป็นคนทำ...ขี้ขลาด ไม่ว่านายจะยอมรับหรือไม่ยอมรับ และไม่ว่านายจะพยายามทำอะไรอยู่ก็ตามฉันขอเตือนไว้เลยว่า อย่าพยายามทำให้มันแย่กว่าเดิม ถ้าเป็นคนอื่น เวลาเห็นไฟไหม้ไร่ข้าวโพดอาจจะรีบหาน้ำมาดับ แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ทำแบบนั้น ฉันจะราดน้ำมันลงไปซ้ำ ให้คนที่มันเผาไร้ตายไปกับสิ่งที่มันทำนั่นแหละ” คำพูดนิ่งๆแต่บาดลึกทำให้ชานซองพูดไม่ออก เขาไม่ได้กลัว...แต่เขาเพียงแต่กำลังคิดว่า อิม แจบอมคนนี้จะทำแบบนั้นได้จริงๆมั้ย

 

บางอย่างมันก็น่าลองเสี่ยง

 

 

หลังจากคุยกันไปได้สักพัก ชานซองก็กลับไป ตอนนี้ก็เหลือแค่จินยองและแจบอมอยู่ในห้องเท่านั้น จินยองหันไปมองคนรักก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขวมดซึ่งแจบอมรู้ดีว่าตอนนี้ภรรยาคนดีกำลังมีคำถามมากมายจะถามเขาแน่ๆ

 

“ที่ให้คนคอยตามผมกับลูกเพราะเรื่องพี่ชานซองใช่มั้ยครับ” จินยองยิ่งคำถามออกไปตรงๆซึ่งนั่นทำให้แจบอมแอบชะงักไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ใช่...แต่มันก็เพื่อความปลอดภัยของนายกับลูกนะ”

 

“มันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ยครับ...”

 

 

“อืม...ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่หรอก เพราะมันมีแค่เรื่องยักยอกเงิน แต่พอฉันให้วังยอบไปสืบเรื่องนี้มา หมอนั่นก็โดนตาม หลังจากเค้นเอาความจริงอยู่นายก็มีคนบอกมาว่าถูกจ้างจากบริษัทของชานซอง...เมื่อวันก่อน มีคนของไอ้หมอนั่นไปจอดรถอยู่ที่หน้าโรงเรียนของยองจู...นายคิดว่าฉันจะอยู่เฉยมั้ยล่ะ” แจบอมเอ่ยออกมายาว จินยองนั่งฟังคนรักด้วยความรู้สึกปลื้มใจเขาคิดเสมอว่าเลือกคนไม่เคยผิด และมันก็เป็นแบบนั้นแจบอมดูแลเขาและลูกได้ดีมาโดยตลอด เป็นพ่อและสามีที่น่ารัก

 

และทำทุกอย่างได้เพื่อปกป้องคนที่เขารัก

 

 

“คุณ...จะจัดการเรื่องนี้ยังไงครับ”

 

“ตอนนี้ฉันกำลังจับตาดูมันอยู่ ที่เรียกหมอนั่นเข้ามาวันนี้แค่อยากจะเตือนให้รู้ว่าฉันรู้ทุกอย่างที่มันจะทำ และถ้ามันยังไม่ยอมหยุดฉันก็เตรียมวิธีที่จะทำให้มันจำไม่มีวันลืมเอาไว้แล้ว” คำพูดด้วยนำเสียงเรียบของแจบอมนั้นทำให้จินยองแอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย เพราะครั้งนี้เขาเดาไม่ออกจริงๆว่าอีกคนจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆ เขาเชื่อว่าผลที่ตามมาต้องทำให้ชานซองขยาดแน่ๆ

 

 

 

 

 

ที่อเมริกา

แบมแบมกำลังนั่งเล่นอยู่กับสองแฝดที่สนามหญ้ากว้างของโรงแรมหรูบนเขาที่เป็นสถานที่พักผ่อนสุดหรูธุรกิจของนิชคุณ โดยมีซองแจคอยดูแลอยู่ห่างๆทั่วเขตสนามนั้นมีคนของนิชคุณยืนคุมอยู่ทุกพื้นที่ เรียกได้ว่าคงไม่มีใครที่จะเข้ามาทำร้ายได้แน่ แขกที่จะให้เขาพักนั้นก็ต้องถูกตรวจสอบมาอย่างดีแล้วถึงได้ได้รับสิทธิ์

 

 

เป็นสถานที่ปลอดภัยที่คนมีชื่อเสียงหลายคนชอบใช้เป็นที่พักผ่อนเพื่อหลบหนีความวุ่นวายจากนักข่าวและสื่อมวลชน

 

 

“หม่ามี๊...วินกับดีแลนอยากกินแซนวิช” เด็กน้อยที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยเดินกลับมาหาคนเป็นแม่ที่นั่งรออยู่ที่มุมปิกนิคใต้ต้นไม้ด้วยเนื้อตัวที่มอมแมมเพราะวิ่งเล่นเตะบอลหกล้มคลุกคลานจนเปื้อนไปหมด

 

“แซนวิชเหรอครับ..รอแป๊บนึงนะครับ...เอ๋...ขนมปังไปไหน...ลืมไว้ที่ห้องแน่ๆเลย” แบมแบมควานหาในตระกร้าปิกนิคก็พบว่าขนมปังที่จะใช้ทำแซนวิชนั้นไม่ได้อยู่ในนี้ น่าจะอยู่ในกระเป๋าอีกใบหนึ่งที่วางไว้ที่ห้องพักแน่ๆ

 

 

“ลืมอะไรไว้เหรอครับคุณแบมแบม เดี๋ยวผมไปเอาให้มั้ยครับ” ซองแจอาสา

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวแบมไปเอาเองฝากดูแลเด็กๆด้วยนะครับ ถ้าเกิดเด็กๆหิวเอาใส้กรอกให้กินรอก่อนก็ได้นะครับ แบมเอาไว้ในกระปุกสีฟ้า”

 

 

“ครับ” ซองแจเอ่ยรับ ก่อนที่แบมแบมจะกลับที่ห้องของตนเอง ร่างเล็กเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องของตนเองที่อยู่ชั้นบนสุดและเป็นเขตVIP เมื่อไปถึงหน้าห้องก็ต้องแปลกใจ เพราะประตูห้องของตนเองเปิดอยู่ และที่น่าแปลกรอบๆบริเวณนั้น ไม่มีคนเฝ้าอยู่เลย

 

แบมแบมได้แต่เดินเข้าไปในประตูด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ค่อยๆดันประตูเข้าไปให้เปิดกว้างก่อนจะถูกมือของใครบางคนดึงเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูล็อคสนิท แบมแบมดันตัวเอกออกเพื่อจะหนีแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น

 

 

มาร์คต้วน

 

ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรร่างสูงก็ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้าไปกอดแน่นพร้อมมอบจูบดูดดื่มให้ จูบที่เร้าร้อนและโหยหา เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดกลืนความหวานที่ไม่ได้ลิ้มรสมานาน ร่างเล็กถูกดันไปติดกับกำแพงห้องพร้อมกับมือที่สอดเข้าไปบีบเค้นฟ้อนเฟ้นทั่วร่าง

 

 

“อื้มม..อืม..” เสียงครางของร่างเล็กดังออกมาให้ได้ยิน รสจูบที่แสยหวานพาใจดวงน้อยให้เคลิบเคลิ้มตามไปได้อย่างไร้ซึ่งการต้านทาน ก่อนมาร์คต้วนจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมจับจ้องที่ดวงตากลมของคนรักก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา

 

 

“พี่มาร์ค..มาได้ยังไงครับ”

 

“พี่คิดถึงแบมครับ...คิดถึงมาก...พี่อยากกอด” เอ่ยจบก็จูบซับที่แก้มนวลเนียนเบาๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างเล็กยกยิ้มก่อนจะเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกเย้ายวนที่คนรักมอบให้

 

“แบมก็คิดถึงพี่มาร์คครับ...”

 

 

ตอนนี้แซนวิชของเด็กๆคงม่ำคัญแล้วล่ะ

 

เพราะดูเหมือน...คนเป็นพ่อก็หิวไม่แพ้กัน




ฉาก Cut ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปไรท์จะอัพลงในบล็อคส่วนตัวแล้วนะคะ

ใครที่ต้องการอ่านก็ตามไปที่ twitter @gingsarintip เลยนะคะ

ไรท์แปะลิ้งค์เอาไว้ที่ ไบโอแล้วนะคะ หาง่ายค่ะรวมทั้งหมดไว้ในบล็อคแล้วนะคะ

 





 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ร่างสูงลุกจากเตียงไปเพื่อเปิดประตู และเมื่อเปิดออกไปก็พบว่าเป็นซองแจที่ยืนอยู่

 

“เจ้านาย มาได้ยังไงครับ” ซองแจเอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจ เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเจ้านายของเขามาที่นี่แถมไม่มีนติดตามมาด้วย

 

“ฉันบินมาเมื่อคืน...เด็กๆล่ะ”

 

 

“ตอนนี้อยู่ที่ห้องอาหารกับผู้ดูแลของคุณนิชคุณครับ ผมเห็นคุณแบมแบมหายไปนานเลยมาตาม...”

 

 

“ตอนนี้แบมแบมหลับแล้ว...เดี๋ยวให้หลับสักงีบพอตื่นแล้วฉันจะพาลงไปหาลูกๆ ฝากนายดูด้วยนะ” มาร์คเอ่ย

 

 

“ได้ครับเจ้านาย”

 

“อ่อ..ซองแจ ฉันขอยืมโทรศัพท์นายหน่อยได้มั้ย”

 

“ได้ครับ...” ซองแจเอ่ยตอบก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของตนเองไปให้เจ้านายตรงหน้า

 

“เดี๋ยวฉันเอาไปให้” ซองแจพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปจากตรงหน้าห้อง มาร์คเดินกลับมาหาคนรักก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแล้วกดโทรออก

 

“ฮัลโหล...อืม...ทางนั้นเป็นไงบ้าง มีอะไรคืบหน้ามั้ย”

 

 

/ตอนนี้คุณจีอา ยังอยู่ในเกาหลีครับเหมือนจะยังไม่รู้ว่าเจ้านายอยู่อเมริกา ทางคุณจีอาผมจะจับตาดูให้ ส่วนที่อเมริกาเจ้านายต้องระวังตัวนะครับ/

 

“อืมขอบใจนายมากนะโลแกน ฉันขอเวลาอยู่กับแบมกับลูกสักสองสามวัน แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับไปเอง จีอาเขาคงไหวตัวไม่ทันหรอก” เอ่ยจบก่อนจะยิ้มกริ่ม ก่อนจะกดวางสาย แล้วใช้โทรศัพท์ของซองแจโทรกลับไปยังอีกเบอร์หนึ่งของโลแกน

 

 

/ครับเจ้านาย...ดูเหมือนจะเป็นไปตามแผนครับ/

 

“อืม...สรุปจีอาดักฟังโทรศัพท์ของฉันจริงๆนะ”

 

 

/ใช่ครับ เพราะระหว่างที่คุยอยู่ก็เหมือนจะมีคลื่นแทรกตลอด ที่พวกเราคุยกันไปเมื่อกี้คุณจีอาคงได้ยินทั้งหมดครับ/

 

 

“ก็ถือว่าเป็นไปตามแผน...จีอาเดินทางออกมาจากเกาหลีเมื่อไหร่บอกฉันด้วย”

 

 

/ครับเจ้านาย/ ว่าแล้วก็กดวางสายลง

 

คราวนี้แหละคนที่เอาแต่วางแผนทำร้ายคนอื่นจะตกหลุมที่คนอื่นวางไว้ซะเอง

 

 

 

ฮ่องกง

ยองแจลุกขึ้นมาในช่วงบ่าย เพราะงีบหลับไปพร้อมกับเจ้าตัวเล็ก ซึ่งตอนนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาเพราะเจ้าตัวเล็กงอแงขึ้นมา ยองแจมองไปรอบๆห้องก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจที่ตอนนี้คนเป็นสามีหายไปไหนไม่รู้ท้งที่ก่อนที่จะหลับก็อยู่ด้วยกันแท้ๆ

 

 

ยองแจจัดการเปิดผ้าอ้อมดูก็พบว่าที่เจ้าหนูตื่นเพราะผ้าอ้อมเต็มไม่นอนไม่สบายตัวนี่เอง เขาจัดการถอดผ้าอ้อมของเจ้าตัวเล็กออกก่อนจะอุ้มเจ้าหนูไปอาบน้ำ ทุกอย่างที่เขาทำ เขาตั้งใจและอาบน้ำให้เจ้าตัวเล็กอย่างเบามือ หลังอาบน้ำเสร็จก็จัดการจับแต่งตัวก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กลงไปยังชั้นล่างของบ้าน 

 

ยังเดินลงไปไม่ถึงก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังขึ้นมา ซึ่งเป็นเสียงของคนเป็นสามีและเสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้นมาหัวเราร่วนอย่างสนุกสนาน ยองแจเดินก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะเห็นว่าแจ็คสันกำลังพูดคุยอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งที่ไม่คุ้นตาเอาซะเลย

 

 

“อ้าวยองแจ ตื่นแล้วเหรอ” แจ็คสันเอ่ยทักคนเป็นภรรยา ยองแจยิ้มให้ก่อนจะเดินอุ้มตาหนูเดินเข้าไปหาแจ็คสัน แต่แว๊บหนึ่งที่ยองแจเห็นหญิงสาวคนนั้นแอบเบะปากใส่ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มใส่ยองแจ

 

“ลงมาไม่เห็นบอกเลย...แล้วมีแขกเหรอไม่คุ้นหน้าเลย” ยองแจถามออกไปตรงๆทำให้หญิงสาวแอบหน้าเจือนไปนิดแต่ก็ยังฉีกยิ้มอยู่

 

“อ๋อ..นี่ลูกสาวของประธานจางน่ะ พอดีเขาเอาของมาให้คุณแม่เพราะเห็นว่าแม่ของผมไม่สบาย”

 

 

“สวัสดีค่ะ ดิฉัน จาง ชูฉินค่ะ พอดีว่าคุณพ่อเห็นว่าคุณนายหวังไม่สบายน่ะคะ เลยให้เอายาจีนของหมอชื่อดังที่ซื้อมาจากตอนไปที่ไต้หวันมาฝากน่ะคะ” หญิงสาวส่งยิ้มหวานมาให้แจ็คสันโดยที่เจ้าตัวก็ได้แต่พยักหน้ารับไปไม่ได้คิดอะไร

 

 

“งั้นเหรอครับ...” ยองแจเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

 

“น่าเสียดายมากเลยนะคะ ที่มาแล้วไม่เจอคุณนายหวัง แต่ก็ดีใจนะคะที่ได้เจอคุณแจ็คสันและคุณยองแจนะคะ เห็นคุณน้าเวยและคุณน้ายู่หงเล่าให้ฟังว่าเป็นคู่ที่น่ารักมากเลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงอ่อนเสียงหวานแต่สายตาก็มองไปที่แจ็คสันไม่วางตา

 

นี่กินเข้าไปได้คงทำแล้วมั้ง.. ยองแจได้แต่คิดในใจก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

 

“น้าเวยกับน้ายู่หงเหรอครับ...”

 

“ใช่ค่ะ...คุณน้าทั้งสองเอ็นดูคุณยองแจมากเลยค่ะ..แล้วก็นั่นตาหนูจิ้นชิงใช่มั้ยคะ ขอฉันอุ้มหน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะให้ความสนใจกับหนูน้อยที่นั่งตาแป๋วอยู่ในอ้อมกอดของยองแจ

 

“ได้ครับ...” เอ่ยจบก็ทำท่ายื่นเจ้าหนูไปให้ชูฉินอุ้ม แต่ว่าเมื่อมือก็หญิงสาวแตะเจ้าตัวเล็กก็ตะเบงเสียงร้องออกมาลั่นจนยองแจต้องรีบดึงตัวเจ้าตัวเล็กกลับเขามาหาอ้อมกอด

 

 

แงงงง แงงงงง

“ดูท่าทางหนูน้อยคนนี้จะไม่ชอบฉันนะคะ” หญิงสาวคนนั้นทำท่าหง๋อยๆ ทำให้ยองแจได้แต่ยิ้มแหย๋ๆก่อนจะโอ๋เจ้าตัวเล็กจนเงียบลง

 

 

“ไม่หรอกครับ แกอาจจะแค่ไม่ชินกับคนอื่นเท่าไหร่น่ะครับ แล้วนี่คุณชูฉินมายังไงเหรอครับ...” แจ็คสันเป็นฝ่ายเอ่ยถาม

 

 

“ฉันให้คนที่บ้านมาส่งน่ะคะ แต่ตอนนี้คนขับรถไปทำธุระให้คุณพ่ออยู่ เดี๋ยวก็คงมารับแล้วล่ะคะ ยังไงฉันขอรอคนมารับก่อนนะคะ”

 

 

“ทำไมไม่ให้แจ็คสันเขาไปส่งล่ะครับ..จะได้ไม่เสียเวลา” ยองแจเป็นฝ่ายเสนอทำเอาคนเป็นสามีทำตาโตก่อนจะหันไปมองคนรักทันที ยองแจยกยิ้มก่อนจะหันไปมองคนเป็นสามี

 

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ ขอรอแบบนี้ดีกว่าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมส่งยิ้มมาให้ยองแจแต่ดูยังไงก็ไม่มีความจริงใจ ซึ่งแจ็คสันคงไม่ได้สังเกต

 

“งั้นก็ตามสบายครับ...ว่าแต่น้าเวยกับน้ายู่หงเขาพูดถึงผมว่ายังไงบ้างเหรอครับ” จู่ๆยองแจก็เอ่ยถามขึ้น ซึ่งแจ็คสันก็พอจะรู้ว่ายองแจต้องแอบตะขิดตะขวงใจกับหญิงสาวคนนี้แน่ๆ แต่เขาก็ได้แค่คอยนั่งฟังทั้งคู่คุยกันมากกว่า

 

 

“เอ่อ..ก็คุณน้าทั้งสองบอกว่าคุณองคนรักกันมากเลยค่ะ แล้วก็เพราะมีลูกไม่ได้ทำให้ไปรับเด็กมาเลี้ยง แต่ฉันว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะคะ เหมือนเด็กคนนี้มาเติมเต็มความสมบูรณ์ น่ารักมากเลยค่ะ” หญิงสาวโปรยยิ้มหวาน ไม่รู้ทำไมดูยังไงยองแจก็รู้สึกว่าเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความจริงใจเอาซะเลย

 

“แหม...คุณน้านี่ท่าทางจะเอ็นดูผมมากนะครับ ถึงได้เอาเรื่องไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง”

 

 

“อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยเห็นคุณแจ็คสันพาคุณยองแจออกงานเท่าไหร่ หลายคนเลยยังคิดน่ะคะว่าคุณแจ็คสันยังโสด” เมื่อพูดมาถึงประโยคนี้หญิงสาวก็มองมาที่ยองแจอย่างจงใจเหมือนจะดูปฏิกริยา..แตเธอคงคิดจะเล่นงานผิดคน ยองแจน่ะอ่านเกมเก่งเป็นที่หนึ่ง  

 

“คงมีแต่คนที่บ้านอยู่หลังเขามั้งครับที่ไม่รู้...เพราะถ้าผมจำไม่ผิด ผมได้รับของขวัญวันแต่งงานจากประธานจางด้วยนะครับ...น่าจะเป็นคุณพ่อของคุณใช่มั้ยครับ เพราะฉะนั้นคุณคงไม่คิดใช่มั้ยครับว่าแจ็คสันเขาโสด” แจ็คสันได้แต่นั่งยิ้มแห้งๆมองดูคนทั้งคู่สาดคำพูดใส่กันไปมา

 

หญิงสาวแอบกำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ดวงตาคมจับจ้องมาที่ยองแจไม่วางตา ...แค่นี้ก็รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นหมากของหน้าสะใภ้ทั้งสองคนที่งมาเล่นงานพวกเขาแน่ๆ ตอนนี้เขาเพียงแต่ไม่รู้เท่านั้นว่าน้าสะใภ้ทั้งคู่ได้ประโยชน์อะไรจากสองคนนี้

 

 

จนในที่สุดก็ถึงเวลากลับ ยองแจและแจ็คสันก็มาส่งตามมารยาทซึ่งก่อนหญิงสาวขึ้นรถไปก็ยังมีการขอเบอร์โทรของแจ็คสันอีกซึ่งยองแจก็อนุญาต ดวงตาคู่รีมองรถของหญิงสาว ที่ไกลลับตาไปก่อนจะหันไปมองคนรัก

 

“อุ้มตาหนูให้หน่อย” ยองแจเอ่ยก่อนจะยื่นลูกตัวน้อยไปให้แจ็คสัน ซึ่งเจ้าตัวก็รับมาด้วยท่าทางเก้ๆกังๆเพราะยังไม่ชำนาญในการอุ้ม

 

“ให้ผมอุ้มทำไม”

 

 

“เอาโทรศัพท์มา” ว่าแล้วก็แบมือขอโทรศัพท์จากคนรักซึ่งแจ็คสันก็อุ้มตาหนูให้ซบไปที่ไหล่ของเขาด้วยวงแขนแกร่งข้างหนึ่งก่อนจะใช้มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะยื่นให้คนรัก

 

ยองแจรับมาก่อนจะเปิดช่องซิมและกดเอาซิบออกมาพร้อมหักเป็นองท่อนต่อหน้าต่อตาแจ็คสันที่ได้แต่มองตาค้างก่อนยองแจจะส่งโทรศัพท์คืนให้

 

 

“เดี๋ยวผมจะให้คนเอาเบอร์ใหม่มาให้...เบอร์นั้นก็ปล่อยมันไปแล้วกัน”

 

 

“อ้าว...แต่เมื่อกี้พึ่งให้เบอร์กับคุณชูฉินเขาไปเองนะ”

 

“ปล่อยไป...ไม่ต้องห่วงหรอกแจ็คสันเดี๋ยวพอโทรหาคุณไม่ติดก็ถ่อมาหาที่บ้านเองแหละคอยดู”

 

แจ็คสันได้แต่กระพริบตาปริบๆ ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมาฮ่องกงคราวนี้ ยองแจคงมีอะไรสนุกๆให้ทำไม่น้อยแน่ๆ

 

 

เช่น...การตบตีกับชูฉิน..




TBC

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ



มาอัพแล้ววว ว้าวววว มีใครรู้บ้างว่าแผนของมาร์คคืออะไร แต่ที่แน่ๆเรื่องใกล้จะจบแล้วนะคะ ฮ่าๆ มาร์คจะจัดการจีอายังไง และชานซองจะหาเรื่องมาอีกรึเปล่าต้องรออ่านกันนะคะ

ใครที่อยากเป็นเจ้าของ ฟิคแค้นรักร้ายนะคะก็รีบๆกันน๊า ที่ได้ของแถมเนี่ยเฉพาะคนที่โอนเข้ามานะคะ ไม่รวมคนที่ไปซื้อและจ่ายเงินในงานตลาดกัซนะคะ 1-15คนแรกได้โปสการ์ดเซ็ทหนึ่งกล่องนะคะ แล้วก็ 1-50คนแรกจะได้การ์ดใสด้วยนะคะ มีข้อสงัยอะไรสอบถามได้ที่ twitter : @gingsarintip นะคะ



สปอย


"ในที่สุดก็หาเจอสักทีนะแบมแบม" 



O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1,254 ความคิดเห็น

  1. #1234 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:08
    ตัวละคร นี่ อยู่ทุกที่ในโลก555
    #1234
    0
  2. #1156 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 00:51
    อิอหือฟินนนน คู่แบม มันคู่แจ๊ค
    #1156
    0
  3. #1155 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:47
    มีแต่เรื่องสนุกๆทั้งนั้น ขอคืนความสุขเร็วๆๆ อิอิ
    #1155
    0
  4. #1153 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:07
    ความคิดถึงนั้น....เค้าชอบมากเลย
    #1153
    0
  5. #1152 crijnook (@crijnook) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:49
    ความยองแจนี้ อย่าไปยอมใครลูกทำดีมาก
    #1152
    0
  6. #1150 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:01
    มาร์คเจอแบมไม่ได้ เป็นต้องจัดหนัก
    #1150
    0
  7. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:34
    ยองแจได้ใจแม่มาก
    #1149
    0
  8. #1148 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:24
    หูยยยในที่สุดเราก้ะคิดถึงฉากเค้าเข้ากันยุ้ววว555
    #1148
    0
  9. #1147 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:45
    คุณแม่ยองแจเตรียมตบ!!!!
    #1147
    0