{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 13 : {แค้นรักร้าย2} Ep.11 : จัดการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59



EP.11



 ปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังขึ้นสองสามครั้งทำให้เซฮุน ผละออกจากแบมแบมทันทีด้วยความรู้สึกตกใจ นั่นเพราะเสียงปืนที่ได้ยินนั้นมันให้ความรู้สึกว่าเหมือนเสียงนั้นอยู่ใกล้ ใกล้มากจนคิดว่ามันดังมาจากในบ้านของเขาด้วยซ้ำ

 

“ใครวะ” เซฮุนเอ่ยออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้อง โดยที่ไม่ลืมที่จะล็อคห้องกันแบมแบมหาทางหนี แต่ร่างเล็กได้แต่นอนยิ่งอยู่บนเตียงพร้อมกับมองออกไปรอบๆแล้วถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกโล่งใจที่วันนี้เขายังรอดมาได้ ร่างเล็กกอบผ้าห่มขึ้นมากอดเอาไว้แน่น เขาต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ ก่อนที่จะถูกเซฮุนข่มเหงน้ำใจไปมากกว่านี้

 

 

เซฮุนวิ่งออกมายังหน้าบ้านของเขาพร้อมกับมองไปรอบๆหาทิศใครสักคนที่เขามั่นใจว่าเป็นคนที่ยิงปืนแน่ๆ เมื่อกำลังมองหาก็หันไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากรั้วบ้านของเขาไปมากนัก พร้อมกับร่างของชายอีกคนที่นอนกองอยู่บนพื้น ซึ่งถ้าเดาไม่ผิดเสียงปืนที่ดังมานั้นจะต้องมาจากชายคนนี้แน่ๆ

 

“นี่คุณมาทำอะไรในเขตบ้านผมน่ะ” เซฮุนตะโกนถามออกไปด้วความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นั่นเพราะเสียงปืนของชายคนนี้เข้ามาขัดจังหวะเขาไว้ ชายคนนั้นลดปืนลงก่อนจะหันมาทางเซฮุน

 

“ขอโทษทีครับ ผมมาจัดการอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวจะเก็บให้เรียบร้อย” ชายปริศนาเอ่ยพร้อมกับก้มลงแบกร่างชายหนุ่มอีกคนที่นอนแน่นิ่งขึ้นบ่าพร้อมกับทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกเซฮุนเรียกเอาไว้ซะก่อน

 

“เดี๋ยวครับ คุณอยู่แถวนี้เหรอ” ชายคนที่ถูกถามหันมามองเซฮุนน้อยๆด้วยแววตาเรียบก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆแล้วเดินต่อไป

 

“ครับ บ้านผมอยู่เลยไปตรงนั้น ตรงแสงไฟที่เปิดไว้” ชายคนนั้นเอ่ยบอกพร้อมชี้ไป ซึ่งเขามองเห็นตำแหน่งของบ้านหลังนั้นได้ชัดพอสมควร เพราะว่าตอนนี้มืดแล้วทำให้มองเห็นแสงไฟได้ชัดเจนพอสมควร

 

“อ๋อ ผมชื่อเซฮุนนะครับ คุณล่ะ”

 

“ผม...แทยงครับ” เอ่ยจนก็ยกยิ้มให้เซฮุน ซึ่งเขาอาจจะมองไม่เห็น

 

“ไว้วันไหนว่างๆมาดื่มที่บ้านผมก็ได้นะครับ..พอดีผม อยู่คนเดียว” เซฮุนยังคงเอ่ยต่อไปด้วยความเป็นมิตร

 

“ได้ครับ...วันไหนสักวันผมจะขอรบกวนหน่อยนะครับ” เอ่ยจบแทยงก็แยกกลับมาที่บ้านของตนเองโดยที่เซฮุนก็เดินเข้าบ้านตนเองไป โดยไม่รู้เลยว่าเขานั่นเองที่เป็นคนทำให้มาร์คต้วนพบเบาะแสเรื่องเขา...

 

 

แทยงเดินกลับไปที่บ้านของตนเองก่อนจะยกยิ้มพร้อมกับวางร่างเด็กหนุ่มลงบนเตียงกว้าง แล้วเขาก็เดินไปที่ระเบียงบ้านพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก รอเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ

 

“ฮัลโหล ยูคยอม ฉันมีอะไรจะบอก”

 

/นายมีอะไรเหรอ แทยงจู่ๆโทรมา/

 

“ฉันว่าฉันรู้ที่อยู่ของคนที่นายกำลังตามหาแล้ว”

 

/อะไรนะนายรู้แล้วเหรอว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน/

 

“อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปหานาย เพราะว่าถ้าพวกนายมาที่บ้านฉันมันจะน่าสงสัยเกินไป ว่าแต่เพื่อนนายออกจากโรงพยาบาลรึยัง”

 

/พรุ่งนี้จะออกพอดีจะไปอยู่ที่คอนโดก่อน เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้นายแล้วกัน/  ทั้งคู่สนทนากันต่ออีกเพียงไม่นานก็วางสายไป หลังจากที่วางสายมาร์คและยูคยอมที่ได้ข่าวมาใหม่ก็ได้แต่มองหน้ากันด้วยความหวัง ไม่คิดเลยว่าเบาะแสของแบมแบมนั้นจะตามหาง่ายขนาดนี้

 

“รู้แล้วว่าแบมอยู่ไหน แต่เราก็ประมาทไม่ได้นะ เพราะท่าที่ฉันคุยเมื่อกี้ แทยงรู้แต่เพียงว่าหมอนั่นอยู่ที่บ้านหลังที่ไม่ห่างจากเขามาก แต่เขาก็ระบุไม่ได้ว่าแบมแบมจะอยู่นั่นมั้ย และถ้าหากว่าอยู่จะอยู่ส่วนไหนของบ้าน” ยูคยอมเอ่ยพร้อมกับมองไปทางเพื่อนของเขา

 

“งั้นเราต้องมั่นใจว่าหมอนั่นจะไม่เคลื่อนไหวและย้ายไปไหน เพื่อนของนายอยู่ที่ไหนนายจำได้มั้ย”

 

“พอจำได้นะ แต่ตอนที่ฉันไปฉันรู้สึกว่าตรงนั้นไม่มีบ้านเลยนะ หรือฉันอาจจะไม่สังเกต” ยูคยอมเอ่ยด้วยความไม่มั่นใจ พวกเขาเก็บความสงสัยเอาไว้เพื่อจะรอฟังจากปากของแทยงในวันพรุ่งนี้

 

“ฉันหวังว่าถ้าเกิดพาแบมแบมกลับมาได้ มันจะเลิกยุ่งกับฉันสักที”

 

“แล้วถ้าหมอนั่นไม่เลิกล่ะ” ยูคยอมเอ่ยถามสวนขึ้นมาทันควันตามความอยากรู้ มาร์คต้วนกระตุกยิ้มด้วยร้อยยิ้มร้ายๆ

 

“ฉัน...คงจะปล่อยมันไว้แบบนี้ไม่ได้อีกแน่...ถ้าไม่ตายก็คงต้องพิการกันไปบ้างแหละมันจะได้จำ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นซึ่งแน่นอนว่ามาร์คทำแบบนั้นได้แน่นอนอย่างไม่ต้องคิดจะสงสัยเลยว่าเขาจะใช้วิธีไหน

 

 

แต่มันคงเป็นวิธีที่คุณคงไม่อยากจะนึกถึงแน่ๆ...

 

 

ทางด้านจินยอง

ตอนนี้เขาก็ยังคงทำหน้าที่เป็นคุณแม่ที่ดีของยองจูอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาที่เด็กน้อยหลับไปแล้ว เป็นช่วงเวลาที่เขาได้พักผ่อน จินยองหลังจากมั่นใจว่าลูกสาวคนดีหลับสนิทไปแล้วเขาก็ได้เดินกลับไปในห้องนอนของตนเอง พร้อมกับบิดขี้เกียจไปมาเพื่อไล่ความปวดเมื่อยเนื้อตัว

 

“ยองจูหลับไปแล้วเหรอ” แจบอมที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำเอ่ยออกมาก่อนจะเดินมานั่งบนเตียงลมเย็นๆที่พัดเข้ามาในห้องกำลังบ่งบอกว่า อากาศกำลังจะเข้าช่วงหน้าหนาว หากแต่ว่ายังไม่หนาวเท่าที่ควรอากาศกลับเย็นสบาย  

 

“ครับ ยองจูหลับไปแล้ว ตอนนี้เรื่องแบมแบมเป็นยังไงบ้างครับ” จินยองถามคนรัก

 

“ตอนนี้ก็ยังไม่เจอ แต่เหมือนมาร์คจะได้เบาะแสใหม่แล้วนะ ฉันพึ่งคุยกันหมอนั่นก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำ เราตีวงให้แคบลง ซึ่งตอนนี้เรามีพื้นที่ต้องสงสัยอยู่นะ เพียงแค่ยังไม่แน่ใจพิกัด แต่คิดว่าพรุ่งนี้จะระบุได้ชัดเจนมากขึ้น” แจบอมอธิบายก่อนจะดึงคนรักลงมานอนข้างๆเขา

 

“อยากให้เจอน้องชายคุณเร็วๆจังครับ เมื่อไหร่แบมแบมจะหมดเวรหมดกรรมกับเรื่องแบบนี้สักที พี่มาร์คไม่ได้อยู่เป็นครอบครัวดีกับคนอื่นเขาเลย”

 

“มันคงเป็นอุปสรรค์ที่พวกเขาต้องฝ่าไปด้วยกันแหละ ถ้าพวกเขาเข้าใจและไม่มองว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้เดือดร้อน รักของพวกเขามันก็จะไม่มีอะไรมาทำลายได้ แต่ถ้าหากพวกเขามองมันเป็นอีกแบบหนึ่ง ก็แสดงความพวกเขาควรหยุดการอยู่ร่วมกันแค่นี้ ไม่งั้นอยู่ไปก็ยิ่งทรมาน” แจบอมเอ่ยต่อให้ภรรยาฟัง ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้ารับ

 

“พรุ่งนี้คุณว่างมั้ยครับ” จินยองเอ่ยถาม

 

“ว่างสิ พรุ่งนี้ไม่น่าจะมีประชุม มีอะไรเหรอ? อยากไปที่ไหนรึเปล่า”

 

“อยากครับ..อยากไปโรงพยาบาล” แค่จินยองเอ่ยออกมาแบบนั้นแจบอมก็หันไปมองหน้าคนรักด้วยความตกใจทันที

 

“ไปโรงพยาบาลทำไม นายไม่สบายอะไรรึเปล่า”

 

“ก็...แค่ไม่สบายตัวน่ะครับ  เลยอยากให้พาผมไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อย อยากให้คุณเป็นคนพาไป” จินยองเอ่ยพร้อมซุกใบหน้าไปกับอกแกร่งของคนรักอย่างออดอ้อน

 

“โอเค ได้สิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปส่งยองจูที่โรงเรียนกันจากนั้นก็ไปโรงพยาบาลนะ”

 

“ครับ” จินยองยิ้มกว้างก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องของตนเองเบาๆ หวังว่าจะเป็นอย่างที่คิดนะ ร่างบางยกยิ้มกริ่มก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่ตอนนี้หยิบรีโมทโทรทัศน์ขึ้นมาเปิดรายการดูไปเรื่อยๆอย่างตั้งใจ เพราะเขาไม่ค่อยจะได้มีเวลามาดูรายการพวกนี้สักเท่าไหร่หรอก

 

“ผมคุยกับมาร์คแล้วนะว่าจะส่งวินกับดีแลนไปอยู่ที่อเมริกา” แจบอมเอ่ยขึ้นมาทำให้จินยองขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

“ส่งไปอยู่อเมริกา ส่งไปอยู่กับใครครับ พี่จีนี่ หรือว่าพี่เจน่าเหรอครับ”   จินยองถามด้วยความแปลกใจ

 

“ฉันก็ไม่แน่ใจเพราะหมอนั่นบอกว่า ถ้าส่งไปอยู่กับคนคนนั้นก็มั่นใจว่าเด็กทั้งสองคนจะไม่มีทางเป็นอันตรายแน่ๆ แล้วก็ถ้าพาตัวแบมแบมกลับมาได้อาจจะพาตัวแบมส่งไปอยู่ที่นู้นด้วย” คำพูดของอิมแจบอมยิ่งสร้างความสงสัยเข้าไปใหญ่ การที่เขาดูไม่ได้เดือดร้อนเรื่องแบมแบมนั้นไม่ใช่เขาไม่เป็นห่วงหรอกนะ เขาก็ส่งลูกน้องไปช่วยมาร์คและคอยถามถึงความคืบหน้าอยู่ตลอด เขาก็อยากจะไปช่วยแต่ตอนนี้ที่บริษัทก็มีเรื่องเยอะไม่แพ้กันเลยทำให้เขาปลีกตัวไปช่วยทางแบมแบมไม่ได้มาก

 

“ถ้าเป็นผมกับลูกถูกจับไปแบบนี้ละครับ คุณจะทำยังไง” จินยองผงกหัวขึ้นมาถามคนเป็นสามี แจบอมยกมือขึ้นยีหัวคนในอ้อมกอดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างครุ่นคิด

 

“ถ้าเป็นฉัน ก็คงไม่ต่างจากที่มาร์คเป็นหรอก เป็นห่วงมากและคอยหวังอยู่เสมอว่าทุกคนจะปลอดภัย...และถ้าหากว่านายกับลูกเป็นอะไรไป ฉันก็คงไม่ปล่อยให้คนที่ทำไว้หรอก” เอ่ยจบก็กระชับอ้อมกอดให้อีกคนรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น จินยองซุกอกของคนพร้อมยิ้มละมุน เขาคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกคนคนนี้ เลือกผู้ชายที่อบอุ่นและพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเขาแบบนี้

 

“ขอบคุณนะครับ” จินยองเอ่ยเบาๆ แจบอมยกยิ้มก่อนทั้งคู่จะเข้าสู่นิทราไป

 

 

ริมแม่น้ำฮัน

รถคันหรูคันหนึ่งทอดเทียบถนนอยู่ในรถมีหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งรออะไรบางอย่าง เหมือนกำลังรอใครสักคนอยู่ ซึ่งเวลาผ่านไปไม่นานรถอีกสองคันก็มุ่งตรงเขามาพร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่ลงมาจากรถคันนั้น  หญิงสาวยกยิ้มพร้อมกับลงจากรถแล้วเดินไปหาชายสองคนนั้น

 

“ขอบคุณนะคะที่มาตามคำเชิญ” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานพร้อมยกยิ้มร้าย ชายหนุ่มทั้งสองปรายตามองเจ้าหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์พอกัน ซึ่งดูก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คงร้ายไม่เบา

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่คุณนัดพวกเรามาเนี่ยต้องมีเรื่องอะไรดีๆแน่ๆใช่มั้ย” ชายในชุดสูทหล่อเอ่ย

 

“ใช่ค่ะ...ก็อย่างที่ฉันเคยบอกไปก่อนหน้านี้ ฉันไม่ได้ขออะไรมากก็แค่ขอความร่วมมือค่ะ เพราะถ้าคุณช่วยฉันสิ่งที่ฉันจะทำมันก็จะง่ายขึ้น และสิ่งที่พวกคุณอยากทำมันก็จะง่ายขึ้นเช่นกัน ถ้าตกลงเราก็มาวางแผนกันได้เลย...” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยออกมาอีก เจ้าของริมฝีปากที่ฉาบด้วยลิปสีแดงสด

 

“ข้อเสนอคุณก็น่าสนใจนะครับ ว่าแต่...ถ้าเกิดว่าพวกเราสองคนตกลงคุณจะลงมือได้เลยมั้ย” ชายอีกคนที่ยืนเงียบฟังมาตั้งแต่แรกเอ่ยถามบ้างหญิงสาวหันไปมองก่อนจะนั่งลงบนกระโปรงรถของตนเองพร้อมกับนั่งไขว่ห้างกอดอก

 

“จริงๆก็ขาดผู้ร่วมอุดมการณ์อีกหนึ่งคนค่ะ ฉันหวังว่าเขาจะยอมมาร่วมมือกับเรา”

 

“งั้นก็ดีครับ ดูเหมือน...เรื่องนี้น่าจะสร้างความสะใจให้ผมไม่น้อย อ่อ...ผมแนะนำตัวก่อนนะครับ...ผมชื่อชานซองครับ” ชายตัวสูงเอ่ยก่อนจะยื่นมือไปหาหญิงสาวก่อนชายอีกคนจะแนะนำตัว

 

“ผมอี้ฟาน...” หญิงสาวยิ้งอย่างพอใจก่อนจะเอามือเสยผมขึ้นพร้อมปรายตามองด้วยรอยยิ้ม

 

“ฉัน...จีอาค่ะ” บางทีการที่คนบางคนมาเจอกัน มันก็อาจจะไม่ได้เป็นเรื่องที่ดีเสมอไปหรอกนะ เพราะมันมีทั้งคนที่รวมตัวกันเพื่อทำเรื่องดีๆ...และคนที่รวมตัวกันเพื่อเรื่องที่เลวร้าย

 

“แล้วอีกคนหนึ่งที่คุณหมายถึงคือใครเหรอครับ” ชานซองถามต่อ

 

“เขาชื่อ...โอเซฮุนค่ะ...”

 

 

นี่สินะคือสิ่งที่มาร์คต้องกลับมาต่อสู้กับมันอีกครั้ง...

 

 

 

วันต่อมา..

ตอนนี้มาร์คได้กลับมาอยู่ที่คอนโดของเขาเพราะตอนนี้เขานั้นอาการดีขึ้นมากแล้ว ซึ่งเขาคาดหวังว่าผู้ส่งสารหรือผู้ที่จะมาแจ้งเบาะแสของแบมแบมในวันนี้จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง รอไม่นานเสียงกดออดหน้าห้องก็ดังขึ้น มาร์คเดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะพบชายหนุ่มใบหน้าคมยืนอยู่หน้าห้อง

 

“แทยงใช่มั้ย” มาร์คเอ่ยถามด้วยความแน่ใจ

 

“ใช่” ชายคนนั้นเอ่ยตอบห้วนๆตามนิสัยก่อนที่มาร์คจะเดินนำให้แทยงเข้ามาในห้อง ซึ่งตอนนี้มีเพียงเขาและลูกน้องอีกสองคนเท่านั้นที่อยู่ที่ห้อง เนื่องจากมาร์คให้ลูกน้อยคนอื่นๆไปคอยดูแลลูกๆของเขาหมด และอีกส่วนหนึ่งไปตามหาแบมแบม

 

“คุณเจอแบมแบมแล้วใช่มั้ย...”

 

“ไม่เชิง ผมไม่ได้มองเห็นภรรยาของคุณหรอก เพียงแค่เจอคนที่ยูคยอมเคยบอกผมว่าเป็นคนจับภรรยาคุณไปก็เท่านั้น นี่เป็นภาพที่ผมแอบถ่าย ผมเอามาให้คุณดุอีกครั้งว่าใช่ผู้ชายคนนี้มั้ยเพราะถ้าเกิดว่าใช่ผมจะได้แจ้งรายละเอียดให้” เอ่ยจบแทยงก็หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลยื่นไปให้มาร์คซึ่งในนั้นมีรูปถ่ายหลายรูปอยู่ มาร์คค่อยๆหยิบขึ้นมาดูอย่างตั้งใจแต่ละภาพที่เห็นนั้นเป็นภาพแอบถ่ายที่ค่อนข้างชัด และส่วนใหญ่มักจะเห็นเซฮุนอยู่คนเดียวเสมอ

 

“ใช่...นี่แหละคนที่พาภรรยาผมไป ว่าแต่คุณไม่เคยเจอหมอนี่อยู่กับภรรยาของผมเลยเหรอ” มาร์คขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

 

“ไม่ครับ..ผมว่าหมอนั่นคงไม่ปล่อยให้ภรรยาคุณเดินไปไหนมาไหนได้อย่าอิสระขนาดนั้นหรอก มีสิทธิ์ว่าจะถูกขังอยู่ที่ห้องใดห้องหนึ่งในบ้าน นี่ผมเอาแผงผังของบ้านมาให้ดู เพราะส่วนใหญ่บ้านตรงนั้นจะเป็นบ้านที่ถูกสร้างเอาไว้อยู่แล้ว สร้างจากบริษัทก่อสร้างเดียวกันเพราะฉะนั้นผังห้องต่างๆจะถูกสร้างมาเหมือนกัน” เอ่ยจบแทยงก็หยิบผังบ้านออกมากางบนโต๊ะอีก ทั้งคู่นั่งดูและพูดคุยกันอย่างละเอียดถึงทางหนีทีไล่ต่างๆ

 

“ผมจะไปช่วยแบม” มาร์คทำท่าจะลุกขึ้นจากโซฟาที่พวกเขานั่งคุยกันอยู่แต่แทยงยกมือขึ้นมาห้ามก่อน

 

“เดี๋ยวครับ คุณอย่าพึ่งประมาทคุณมีแผนแล้วเหรอจะบุกไปแบบโล่งโจ้งแบบนี้เลยเหรอ” แทยงเอ่ยถาม นั่นคงเป็นเพราะแทยงนั้นไม่เคยรู้จักมาร์คต้วนมาก่อนถึงได้ไม่รู้จักนิสันบ้าบิ่นตรงส่วนนี้ของเขาเลย

 

“ใช่...ผมชอบทำแบบบ้าๆมากกว่าแอบเข้าไป ใครๆก็บอกว่าการอยากได้ลูกเสือเราต้องเข้าถ้ำเสือ แต่นี่เมียเสือถูกหมามันคาบไป ผมก็ต้องไปพาเขากลับมา...แล้วถ้างานเสร็จผมจะให้เครื่องบินที่คุณเคยขอไว้เป็นการตอนแทน” มาร์คเอ่ยพร้อมมองผังบ้านตรงหน้าอีกครั้ง

 

คืนนี้แหละเขาจะบุกไปพาแบมแบมกลับมา....

 

ซึ่งก่อนที่เขาจะไปนั้นมาร์คได้มายังบ้านของแจบอมเพื่อมาหาลูกน้อยทั้งสองคนของเขา เมื่อเห็นคนเป็นพ่อ เจ้าแฝดตัวน้อยทั้งสองคนก็วิ่งหน้าตั้งมาโผเข้าสู่อ้อมกอดทันที มาร์คกอดลูกตัวเล็กแน่นด้วยความดีใจเพราะนี่คือการกลับมาแบบที่มาร์คเป็นมาร์คคนเดิม

 

“แด๊ดดี้” เสียงใสใสร้องเรียกคนเป็นพ่อเสียงดังด้วยความดีใจ มาร์คย่อตัวลงกอดลูกแน่นพร้อมหอมแก้มเจ้าตัวแสบทั้งสองฟอดใหญ่

 

“คิดถึงแด๊ดดี้มั้ยครับ”

 

“คิดถึงที่สุดเยยฮับ” วินตอบเสียงเจื้อยแจ้ว

 

“จริงเหรอครับเนี่ย แล้วนี่คุณลุงแจบอมไปไหนละครับ” มาร์คเอ่ยถามลูกชาย

 

“กุนลุงไปหาหมอฮับ”

 

“จินยองด้วยเหรอ?”

 

“ฮับ ไปทั้งสองคนเยย วินกับดีแลนอยู่กับแจแจๆฮับ” ดีแลนเอ่ยตอบบ้างก่อนที่จะเห็นซองแจเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถืออาหารมาวางบนโต๊ะซึ่งคาดว่าจะเป็นอาหารของสองแฝดแน่ๆ

 

“อ้าว เจ้านายออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” ซองแจเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

 

“เมื่อวานนี่แหละ แต่ฉันไม่ได้ให้คบอกนายเพราะอยากให้นายดูแลวินกับดีแลนมากกว่า แจบอมพาจินยองไปโรงพยาบาลเหรอ” มาร์คเอ่ยพร้อมถามซองแจตบท้ายถึงเรื่องของจินยอง

 

“ครับ เห็นว่าคุณจินยองไม่ค่อยสบายน่ะครับ คุณแจบอมเลยพาไปโรงพยาบาล เจ้านายทานมื้อเช้ายังครับเดี๋ยวผมเตรียมมาให้”

 

“ไม่เป็นไรฉันกินมาแล้ว แล้ววังยอบล่ะ” มาร์คถาม ซองแจมองซ้ายขวาก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

“ไม่ทราบครับ ตั้งแต่เช้าผมก็ยังไม่เห็นนะครับ อาจจะไปกับคุณแจบอมมั้งครับ” ซองแจตอบออกไปเพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าอีกคนไปไหน และเขาก็ไม่ได้คิดจะสนใจอะไรด้วยว่าวังยอบจะไปไหนเนื่องจากบางทีการอยู่ใกล้คนคนนี้มันทำให้เขาแอบอึดอัดแปลกๆเพราะสายตาของอีกคน

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันมีเรื่องอะไรจะคุยกับนายหน่อย”

 

“ตอนนี้เลยรึเปล่าครับ”

 

“ไว้ให้กินกับดีแลนกินข้าวเสร็จก่อนก็ได้” เอ่ยจบมาร์คก็เป็นคนพาวินและดีแลนนั้นไปทานมือเช้าโดยที่ซองแจขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากที่สองแฝดทานมือเช้าเสร็จมาร์คก็ให้ลูกน้องของเขาพาลูกชายทั้งสองคนไปเล่นอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องของเล่นของเด็กๆก่อนที่เขาจะคุยรายละเอียดเรื่องงานกับซองแจ

 

“คืนนี้ฉันจะไปช่วยแบมแบม เพราะฉันรู้แล้วว่าแบมแบมอยู่ที่ไหน” มาร์คเอ่ยกับซองแจ ซึ่งอีกคนเมื่อได้ยินก็ยกยิ้มด้วยความรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย

 

“แบบนี้ก็ดีสิครับ คุณหนูทั้งสองจะได้เจอคุณแบมแบมแล้ว”

 

“มันก็ใช่ แต่ฉันคิดว่าถ้าหากฉันไปพาแบมแบมกลับมาครั้งนี้หมอนั่นต้องไม่จบแน่ดีไม่ดีจะหาเรื่องมาเล่นงานโดยเอาแบมแบมกับวินแล้วก็ดีแลนมาเป็นเครื่องมืออีก ฉันเลยคิดว่าหลังจากนี้อีกสามวันจะส่งวินกับดีแลนไปอยู่ที่อเมริกากับพี่เขยฉัน แล้วฉันจะให้นายไปดูแลลูกฉันด้วย ฉันไม่ไว้ใคร” มาร์คเอ่ยด้วยสีหน้าเครียด

 

“ให้ผมไปอยู่ที่อเมริกาเหรอครับ”

 

“ใช่ ไม่นานหรอกแค่จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ ระหว่างที่วินกับดีแลนแล้วก็นายอยู่ที่นู้นฉันจะให้เพื่อนฝูงเก่าของฉันที่อยู่ที่นู้นเป็นคนดูแลพวกนาย พวกนั้นไม่มีทางจะปล่อยให้ใครมายุ่งกับพวกนายแน่” มาร์คเอ่ยด้วยสีหน้าเครียด

 

“ได้ครับ...ผมตกลงครับ ขอแค่เจ้านายบอกมาผมจะดูแลคุณหนูทั้งสองคนเองครับ” ซองแจเอ่ยด้วยท่าทีมาดมั่น นี่แหละคือนิสัยที่มาร์คชอบและรับเขามาเป็นลูกน้อยคนสนิทที่เขาไว้ใจไม่ต่างจากไว้ใจแจ็คสัน เพราะเขาเป็นคนซื่อสัตย์และพร้อมจะทำทุกอย่างที่มาร์คมอบหมายได้โดยไม่คิดบ่นเลยแม้แต่น้อย

 

“ขอบใจนายมากนะซองแจ เรื่องตั๋วเครื่องบินและที่พักกับข้าวของต่างๆนายไม่ตองเตรียม ฉันให้ยูคยอมจัดการเรื่องนี้ให้แล้ว” ทั้งคู่คุยกันอยู่สักพักแจบอมและจินยองก็กลับเข้ามาที่บ้าน โดยที่แจบอมเดินประคองจินยองเข้ามาราวกันเป็นคนป่วย

 

“อ้าวมาร์ค นายมาแล้วเหรอ” แจบอมเอ่ยทักทาย

 

“อืม มาได้สักพักนายพาจินยองไปโรงพยาบาลมาเหรอ น้องฉันแป็นอะไร” มาร์คเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่ดูจากท่าทีภายนอกนั้นก็ไม่น่าจะเป็นอะไรมาก

 

“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ..แค่กำลังจะมีข่าวดีอีก” จินยองเอ่ยก่อนจะยกยิ้ม ทำให้คนอื่นๆได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

 

“จินยองท้องน่ะ” แจบอมเป็นฝ่ายตอบให้กระจ่างทำเอามาร์คและซองแจที่นั่งอยู่ถึงกับทำตาโตทันที

 

“จริงเหรอเนี่ย แบบนี้ยองจูก็จะมีเพื่อนเล่นน่ะสิ” มาร์คเอ่ยด้วยท่าทีดีใจที่จะมีสมาชิกใหม่เข้ามาในครอบครัวของพวกเขา แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาสังเกตเห็นท่าทีของแจบอมอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่เป็นสุข แต่ก็ไม่ได้สุขไปซะทีเดียว...เหมือนแจบอมมีเรื่องที่กำลังคิดอยู่ อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้แต่เรื่องวุ่นๆก็เป็นได้

 

“จริงครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปพักก่อนนะครับรู้สึกเพลียๆ คุณแจบอมอยู่คุยกับพี่มาร์คไปนะครับเดี๋ยวผมขึ้นไปบนห้องเองได้” เอ่ยจบแจบอมก็พยักหน้าน้อยๆเพื่อเป็นการตอบรับ ก่อนที่จินยองจะเดินขึ้นไปบนห้อง แจบอมก็เดินไปนั่งคุยกับมาร์ค

 

“ไง...ไม่ได้มานั่งคุยกันแบบนี้นานนะ ชีวิตนายนี่ดูมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่จบสิ้นสักทีนะเนี่ย ฉันคิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ให้น้อยแต่งานกับนาย” แจบอมพูดติดตลกทำให้มาร์คยกยิ้มน้อยๆ

 

“มันเป็นโชคชะตานายทำอะไรกับมันไม่ได้หรอก แล้วนี่นายไม่ดีใจรึไงที่จินยองจะมีลูกให้นายอีกคน ฉันเห็นนะว่านายแอบกังวล” มาร์คเอ่ยถาม

 

“อืม...มันไม่น่าเป็นช่วงนี้เลย พอดีมันมีเรื่องวุ่นๆที่บริษัทนิดหน่อย ฉันกลัวเขาจะเครียดด้วยถ้ารู้” แจบอมเอ่ยซองแจเห็นว่าทั้งคู่จะคุยเรื่องส่วนตัวกันจึงขอตัวแยกไปหาวินและดีแลนที่เล่นอยู่อีกห้องหนึ่ง เพื่อให้เจ้านายคุยได้สะดวกขึ้น

 

“นายต้องมีเรื่องอะไรที่เครียดแล้วไม่ได้บอกจินยองอีกใช่มั้ย...” มาร์คเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

 

“ใช่ แล้วฉันก็คิดว่าจินยองก็รู้ว่าฉันมีเรื่องไม่สบายใจแต่เขาแค่ไม่ถามก็เท่านั้น” แจบอมเอ่ยตอบออกมาเพราะเขาคิดว่าภรรยาคนดีของเขาต้องรู้ว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจแต่อาจจะเห็นว่าช่วงนี้เขามีเรื่องให้คิดเยอะเลยไม่ถามเซ้าซี้อะไร

 

“จินยองก็แบบนี้แหละ ห่วงนายยิ่งกว่าตัวเองซะอีก”

 

“ฉันรู้...ว่าแต่เรื่องแบมคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

 

“ฉันรู้แล้วว่าแบมอยู่ที่ไหน เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาคนไปพาแบมกลับมาแน่ไม่ต้องห่วง อีกสามวันฉันจะส่งวินกับดีแลนไปอเมริกาชั่วคราว อย่างน้อยลูกๆจะได้อยู่ห่างจากเรื่องพวกนี้ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จจะได้ไม่ต้องมีเรื่องวุ่นวายอีก” มาร์คเอ่ยต่อ เขาอยากจะทำให้ทุกๆอย่างมันจบสักทีและหวังว่ามันจะมีไม่เรื่องแย่ๆอีก

 

 

 

 

 

คืนนั้น

เวลานี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว แบมแบมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงพร้อมกับมองไปที่หน้าต่างบานเล็กด้วยแววตาสิ้นหวังดวงตากลมมองไปรอบๆห้องก่อนจะมองไปยังโซ่ที่คล้องข้อเท้าของตนเอาไว้ เป็นโซ่ที่เซฮุนใช้พันธนาการตนเองเอาไว้เพื่อจะได้ไม่หนีไปไหนได้ ประตูอยู่แค่ตรงนั้นแต่กลับหนีออกไปไม่ได้เพราะติดโซ่นี้อยู่

 

ฉึบ ฉึบ

เสียงฝีเท้าของคนดังมาจากด้านนอกทำให้แบมแบมมองไปที่หน้าต่างบานเล็กนั้นด้วยความสงสัย หน้าต่างที่เป็นวิวข้างนอกอย่างเดียวที่เขามองเห็น ก่อนที่เสียงของเซฮุนที่เดินลงมาจะเบนความสนใจของแบมแบมไป เซฮุนเดินลงมาในชุดน้อยพร้อมกับถือเบียร์ลงมาสองกระป๋องและอาหารมื้อเย็นสำหรับคนตัวเล็ก เขาวางอาหารและเบียร์ลงที่โต๊ะข้างๆเตียงก่อนที่ตัวเขาจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนปลายเตียงก่อนะหันไปมองคนตัวเล็ก

 

“ดื่มเบียร์กับพี่มั้ย” เซฮุนเอ่ยถาม แต่แบมแบมกลับกอดเข่าแน่นก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

“ไม่”

 

“น่าเสียดายนะพี่อยากดื่มกับแบม ดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ” เซฮุนเอ่ยซึ่งดูจากท่าทีแล้ว แบมแบมรู้ดีเลยว่าเซฮุนนั้นต้องการจะทำอะไรซึ่งตัวเขาก็ไม่มีทางที่จะยอมเด็ดขาดแล้วยิ่งเซฮุนจะใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอลเป็นตัวช่วยอีก

 

“ไม่ครับ” แบมแบมยังคงยืนยันคำเดิม เซฮุนพยักหน้าก่อนจะหยิบเบียร์ขึ้นมาเปิดหนึ่งกระป๋องพร้อมกับยกดื่มช้าๆโดยที่สายตานั้นมองมาที่แบมแบมตลอด แบมแบมอึดอัดแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ทำได้แต่เบนหน้าหนีสายตาของคนตรงหน้า

 

ในใจมันสั่นเพราะความกลัว วันนี้เขาจะเอาตัวรอดจากชายตรงหน้าอย่างไรดี วันนี้อาจจะไม่ได้โชคดีแบบคราวที่แล้วก็ได้

 

“แบมแบมกินข้าวหน่อยสิพี่เอามาให้นะ” เซฮุนเอ่ยก่อนจะยื่นจานอาหารไปให้คนตัวเล็กแต่แบมแบมก็ส่ายหน้ารัวพร้อมกับเม้มปากแน่นเพราะเขาไม่ไว้ใจเลยว่าคนตรงหน้านี้จะเอาอะไรใส่เข้าไปในอาหารรึเปล่า เซฮุนกำมือแน่นก่อนจะปัดจานอาหารทิ้งด้วยความโมโห

 

“นี่แบมจะเล่นตัวกับพี่ไปถึงไหน คิดว่าไอ้มาร์คมันจะมาช่วยแบมได้รึไง พี่จะบอกอะไรให้นะว่าที่ผ่านมาที่มีแต่เรื่องร้ายๆน่ะ พี่นี่แหละเป็นคนทำทั้งที่มันรถชน ความจำเสื่อมเรื่องลูกแบมมันฝีมือพี่ เห็นมั้ยว่าไอ้มาร์คมันดูแลอะไรแบมไม่ได้หรอกทำไมไม่เลือกพี่” เซฮุนตะคอกใส่อีกคนอย่างหมดความอดทนเพราะเขารับไม่ได้กับการถูกบอกปัดความรู้สึกแบบนี้ แบมแบมได้แต่นั่งตัวสั่นเทาดวงตาร้อนผ่าวเพราะความกลัว

 

เซฮุนแสยะยิ้มก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนช้าๆพร้อมกันเลื่อนมือขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกทีละเม็ด แววตาที่มองไปที่คนตัวเล็กนั้นเป็นแววตาที่เหมือนอยากจะกลืนกินคนตัวเล็กไปทั้งตัว

 

“พี่เซฮุนอย่าทำอะไรแบมเลยนะครับ แบมขอร้อง” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นแต่ท่าทีแบบนั้นมันกลับทำให้เซฮุนรู้สึกชอบใจ

 

“อย่าขอร้องอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เลยแบม คราวนี้พี่ไม่ปล่อยแบมไปง่ายๆหรอก” เอ่ยจบร่างสูงก็ออกแรงกระชากข้อเท้าของอีกคนพร้อมลากเข้ามาหาตัวทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกผวาไปหมดพร้อมกับโถมร่างไปทับร่างบอบบางของแบมแบมเอาไว้ มือทั้งสองข้างถูกตรึงไปที่หัวเตียงพร้อมกับใช้กุญแจมือที่เซฮุนเตรียมเอาไว้มาล็อคแขนคนตัวเล็กเอาไว้กับหัวเตียง ท่าทีของเซฮุนตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติที่อยากจะเอาชนะคนที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูหัวใจอย่างมาก การกระทำของเขามันเลยคำว่ารักและห่วงใยแบมแบมไปแล้ว มันกลายเป็นความบ้าที่อยากเอาชนะจนไม่มีสติ

 

“พี่เซฮุนปล่อยแบม..อึก...ได้โปรดเถอะครับ” แบมแบมเอ่ยเสียงสั่น แต่ตอนนี้ดูเหมือนเซฮุนจะไม่ฟังอะไรอีกแล้ว

 

“ทำใจเถอะแบม ไม่มีใครมาช่วยแบมได้หรอก” เอ่ยจบก็ยิ้มร้ายพร้อมกับซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอของคนตัวเล็กกว่าพร้อมขบเม้มจนเกิดรอยแดง สร้างร่องรอยความเป็นเจ้าของที่คนตัวเล็กไม่ได้ยินยอมเอาไว้ เซฮุนยืนตัวขึ้นก่อนจะถอดเสื้อของตนเองเหวี่ยงไปที่พื้นแล้วก้มลงไปทาบทับริมฝีปากที่ริมฝีปากอิ่มของคนตัวเล็กแรงๆ แบมแบมพยายามเบนหน้าหนีแต่เซฮุนก็ตามไปจนได้ปล้ำจูบคนตัวเล็กจนปากแดงไปหมดเขาก็ไม่หยุด

 

“พี่ไม่ปล่อยแบมไปง่ายๆหรอกนะ” สิ้นเสียงของเซฮุนจู่ๆก็มีเสียงดังกึกก้องราวกับเสียงของเครื่องยนต์อะไรสักอย่างดังไปทั่วบ้าน หน้าต่างบานเล็กๆในห้องนั้นเมื่อมองออกไปก็เห็นพื้นหญ้าที่พลิ้วไหวเหมือนกับถูกโหมพัดด้วยลมที่รุนแรง ทำให้เซอุนผละออกจากแบมแบมแล้วเดินไปด้านนอกพร้อมกับปืนพกทันที ซึ่งเมื่อเขาออกมากลับไม่พบอะไรอยู่หน้าบ้านเลย

 

แต่...เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้ากลับเฮลิคอปเตอร์นักสิบที่บินอยู่เหนือหลังคาบ้านของเขาพร้อมกับปืนที่กราดยิงลงมาทันทีที่เขามองขึ้นไปทำให้เซฮุนรีบหาที่กำบังทันที ด้วยความที่ตอนนี้มีเพียงเขาอยู่ที่บ้านคนเดียวทำให้เขาไม่มีกำลังหนุนที่จะมาสู้ได้เลย

 

และแน่นอนว่าคนที่มาหาเขาในวันนี้ก็คือ...มาร์คต้วน...

 

กริก..เสียงฟันเฟืองปืนดังอยู่ข้างหูของเขาพร้อมกับลำปืนเย็นๆที่สัมผัสโดนต้นคอของเซฮุนทำให้เขารู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายเข้ามาประชิดตัวเขาแล้ว

 

“ไม่ได้เจอกันนานนะ...โอเซฮุน” มาร์คเอ่ยเสียงนิ่งพร้อมกับกัดฟันกรอด มองเซฮุนจากด้านหลังด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว เซฮุนกระตุกยิ้มก่อนจะยกมือขึ้น มาร์คดึงปืนมาจากมือของเซฮุนก่อนจะดันอีกคนไปติดกำแพง

 

“ไวขึ้นนี่มาร์ค ไม่ได้โง่แบบเมื่อก่อน ฮึฮึ” เซฮุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน มาร์คกัดฟันแน่นกันคนเล่นลิ้นตรงหน้า

 

“แกมันก็ดีแต่ลอบกัด บอกมาว่าแบมแบมอยู่ไหน”

 

“ฉลาดแล้วแกก็ไปหาเองสิ”

 

“อย่ามายอกย้อน เมียฉันอยู่ที่ไหน” มาร์คเอยด้วยน้ำสียงเกรี้ยวกราดเพราะทนไม่ไหวกับการต่อปากต่อคำของอีกคน

 

“ฮึ..เมียแกน่ะเหรอ ป่านนี้คงนอนหมดแรงอยู่ที่ห้องนอนฉันนู้น แกมันมาช้าไปว่ะ” เซฮุนเอ่ยพร้อมยิ้มร้าย ยิ่งทำให้มาร์คโมโหจ่อปืนไปที่หัวของเซฮุน

 

“แกทำอะไรแบมแบมห้ะไอ้เซฮุน แกตอบฉันมาว่าแกทำอะไรเขา”

 

“อยากรู้ก็ไปดูเองสิ แกมันโง่รู้ตัวไว้ซะมาร์ค” เซฮุนเอ่ยพร้อมหัวเราะร่วนเหมือนคนเสียสติ ทำให้มาร์คเหนี่ยวไกลยิงไปที่ขาทั้งสองข้างของเซฮุนอย่างบันดาลโทสะ

 

ปังปัง สิ้นเสียงปืนเซฮุนก็ทรุดลงกับพื้นเพราะถูกยิงขาทั้งสองข้าง เซฮุนกัดฟันกรอดพร้อมกับกุมขาทั้งสองข้างเอาไว้แน่น เลือดไหลอาบลงมาเป็นทางอย่างห้ามไม่ได้

 

“ถ้าแบมแบมเป็นอะไรล่ะก็ฉันจะมาจัดการกับแกให้เท่ากับที่แกทำเมียฉันเจ็บเลย” เอ่ยจบมาร์คก็สั่งให้คนเฝ้าเซฮุนไว้ก่อนที่เขาจะตามหาแบมแบมจนทั่วบ้าน แต่ก็หาไม่เจอก่อนจะไปสะดุดกับประตูบางอย่างที่อยู่ที่พื้นห้อง...

 

ประตูอะไร...

 

มาร์ครีบมุ่งตรงลงไปก่อนเขาจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเป็นคนรักของเขาที่อยู่ที่นั่น มาร์ครีบตรงเข้าไปก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าเนียนของคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม

 

“แบมแบม...แบมแบมครับ” มาร์คเอ่ยเรียกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงนุ่มทำให้คนตัวเล็กหันมามองก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่เฝ้ารอคอยมาตลอด

 

“พี่มาร์ค...พี่มาร์ค...ฮือ...อึก..มาช่วยแบมจริงๆใช่มั้ย” ร่างเล็กร้องไห้สะอื้น มาร์ครีบแกะกุญแจมือและโซ่ที่ล็อคขาของคนตัวเล็กอยู่โดยเล็งปืนไปแล้วยิงไปจนโซ่และกุญแจมือนั้นหลุดออก เมื่อหลุดจากการพันธนาการคนตัวเล็กก็โผเข้ากอดร่างสูงเอาไว้แน่น

 

“พี่อยู่นี่แล้วนะครับ พี่มาช่วยแบมแล้วพี่ขอโทษที่มาช้า” มาร์คกอดปลอบภรรยาคนดี เขาปลอบจนแบมแบมคลายสะอื้นก็ช้อนตัวคนตัวเล็กอุ้มขึ้นเพราะอีกคนไม่มีแรงเดิน เมื่อพาออกมาจากห้องใต้ดินได้เขาก็เดินกลับมายังจุดที่ให้ลูกน้องคุมตัวเซฮุนเอาไว้

 

“เอายังไงต่อดี” ยูยอมที่มาด้วยเอ่ยถาม

 

“เอามันไปมัดไว้กลางบ้าน” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกจนน่ากลัว ซึ่งลูกน้องก็ทำตามทันทีหิ้วปีกเซฮุนมากลางบ้านที่เป็นห้องรับแขกแล้วผูกติดเอาไว้กับโต๊ะรับแขกโดยจับมัดมือด้านหลังติดเอาไว้

 

 

“พี่มาร์คจะทำอะไรกับพี่เซฮุนครับ...” แบมแบมถามเสียงแผ่ว

 

“ทำให้มันจำไงครับ....” เอ่ยจบมาร์คก็หันไปบอกกับยูคยอมให้เป็นคนจัดการต่อ ซึ่งยูคยอมก็พยักหน้ารับคำ มาร์คไม่ใช่คนป่าเถื่อนอย่างไร้เหตุผล ทุกครั้งเขาจะไม่ใช่วิธีที่โหดร้าย...แต่ถ้าหากว่า...บางคนมันไม่รู้จักเข็ด เขาก็ต้องใช้วิธีเด็ดขาดถ้าการอยู่ร่วมกันมันยากก็ไม่ต้องอยู่ร่วมกันอีกแล้ว

 

 

มาร์คพาแบมแบมมาที่เฮลิคอปเตอร์เพื่อที่จะนั่งกลับไปที่บ้านแต่เฮลิคอปเตอร์ลำอื่นๆยังอยู่ตรงนั้น เฮลิคอปเตอร์ราวๆสิบลำบินล้อมบ้านของเซฮุนเอาไว้พร้อมกับเสียงปืนกลรัวยินลงไปที่บ้านหลังนั้นเป็นร้อยๆนัดซึ่งแน่นอนว่า...แรงของปืนนั้นคงทำให้คนที่อยู่ในบ้านไม่ต่างอะไรกับเนื้อที่ถูกยิงขาดเป็นริ้วๆแน่ๆ...

 

และนี่แหละคือวิธีของมาร์คต้วน



TBC

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ



คุยกันหน่อยนะคะ

มาช้าดีกว่าไม่มา....มาแล้วๆๆๆ ช่วงนี้อาจจะเจอเรื่องแอพผีกันไปบ้างตอนแรกไรท์ก็ปิดเนื้อหาไป แต่แอพผีมันเยอะเกินจัดการยากถ้ารอให้จัดการคงยากเลยอัพเลยไม่ปิดเนื้อหาแล้ว มาอ่านกันเยอะๆนะคะ อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันนน๊า จะกลับมาบู๊บุ๋นกันแล้วว จะสู้ภาคแรกได้มั้ยต้องรอดูนะคะ แต่มาร์คต้วนก็โหดเหมือนเดิมมมม



สปอย


"พี่จะส่งแบมไปอยู่อเมริกากับลูก" 


"แบมไม่ไปแบมจะอยู่กับพี่มาร์ค"



"พี่มาร์คครับ..ตอนนี้พี่จีอาอยู่เกาหลี..."


"ชาลี...พี่อยากมีลูก" 



ตอนหน้ามีเรื่องวุ่นๆเยอะเลยนะคะรออ่านน๊า

 

 
  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1114 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:57
    ขออยู่ทีมเซฮุนดีกว่าถึงจะตายอย่างเขาก็ได้พายายามเต็มที่เพื่อสิ่งที่เขาต้องการ ส่วนมาร์คหรอก็ตามเคยตัวก่อปัญหา 1.ถ้ามาร์คไม่มายุ่งกับแบมป่านนี้แบมก็คงมีความสุขกับเซฮุนไปแล้วไม่ต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมาแบบนี้ 2.กับจีอามาร์คก็ไม่เคยเด็ดขาดปล่อยให้ความวุ่นวายตามมาครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ขนาดยอมไปนอนกับนางเพื่อแรกกับอิสสระแต่สุดท้ายนางก็กลับมาก่อปัญหาอีก
    #1114
    0
  2. #1097 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 23:53
    เย้ๆในที่สุดพี่มาร์คก็มาช่วยแบมๆแล้ว แต่ต้องเตรียมรับศึกต่อไปเนี้ยสิเรื่องใหญ่เอาใจช่วยแด๊ดดี้น้าาา

    ว่าแต่คุณลุงวังยอบของสองแฝดจะตามแจแจไปด้วยอ่ะเปล่าน้าาาา>//////<
    #1097
    0
  3. #1096 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 23:11
    เรื่องวุ่นๆพึ่งจบไป กำลังจะมาใหม่แล้วส


    มาร์คสร้างศัตรูไว้มาก ก็ต้องผ่านไปให้ได้อะนะ
    #1096
    0
  4. #1093 A. Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 16:43
    ยัยจีอานี่กลับมาอีกแล้วเหรออออ เธอได้ในสิ่งที่ต้องการไปนี่ ต้องการอะไรอีก ต้องการไว้ครอบครองแค่คนเดียวเหรอ ทำแบบนี้ทำไม เรื่องนี้ถ้าชาลีเลือกช่วยพี่ มีแตกหักกะยูคยอมแน่ๆ เราจะรอวันนั้น ให้ทั้งพีทั้งน้องไม่ต้องเหลือใครสักคน รำมากกกกกก //ขอโทษนะคะ อินไปหน่อย
    #1093
    0
  5. #1092 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 06:42
    พิมาร์คคัมแบคคึคึคึ ~ ขนาดได้ตัวแบมคืนแล้วยังมีอะไรให้ลุ้นกันอีกเนอะ ;--;
    #1092
    0
  6. #1091 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:34
    ลุ้นนจนเหนื่อยเลยทีเดียว
    #1091
    0
  7. #1090 G_96ms (@G_96ms) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:19
    จะเอามาร์คไปอีกแล้วหรอคะจีอา?
    #1090
    0
  8. #1089 Monnapa Sansuk (@momoo_6226) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:14
    พี่โหดคัมแบล็ค
    #1089
    0
  9. #1088 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 22:44
    ไรท์มาแย้ว
    #1088
    0
  10. #1087 preeyaporn_2001 (@preeyaporn_2001) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 22:21
    รอออออออค้ะะะ
    #1087
    0
  11. #1086 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 20:25
    รำจีอา ละนะ
    #1086
    0
  12. วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 19:37
    มีความเ-้ยมโหด
    #1085
    0
  13. #1084 MickyB (@mickypabo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 11:51
    ยังโหดเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือมหาโหดดดดด
    #1084
    0
  14. #1083 Kangbeau kawaohh (@kangbeau37ts10) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:32
    โหดกลับมาาา
    #1083
    0
  15. #1082 Lunarita Lucia (@lunarita-toei124) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 10:06
    พี่มาร์คคนโหดคัมแบคแว้ววววว
    #1082
    0
  16. #1081 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 09:47
    พี่มาร์คมาช่วยน้องแล้ว
    รอคนโหดกลับคืน อิอิ
    #1081
    0
  17. #1080 MBam (@MBam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 09:10
    รออๆๆๆๆ
    #1080
    0
  18. #1079 praw_markbam (@0884247182) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 08:28
    ไรท์อัพแล้วเย้ๆๆๆๆๆ รอเค้าอยู่กับครบครอบครัวรอเค้ามีความสุขกัน
    #1079
    0
  19. #1078 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 08:05
    ไม่มีอะไรตื่นเต้นไปกว่าไรท์มาอีพแล้ว
    #1078
    0
  20. #1077 Natnat17910 (@Natnat17910) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 06:36
    คิดถึงไรท์ อัพแล้วๆๆๆ เย้ๆๆ ต่อเลยๆๆ
    #1077
    0