{GOT7} MARKBAM #ฟิคแค้นรักร้าย2

ตอนที่ 10 : {แค้นรักร้าย2} Ep.08 : คนร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ก.ย. 59







EP.08

 

            “พวกแกพาเด็กสองคนนั้นออกมาได้ใช่มั้ย” ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานเอ่ยถามทำให้ชายที่ยืนอยู่ห่างจากโต๊ะไม่มากรีบเอ่ยตอบ

 

 

            “ใช่ครับ ตอนนี้พวกเราพาเด็กสองคนนั้นไปที่โกดังหลังโรงงานเก่าแถวแดกูครับ แต่ถ้าเกิดว่าเจ้านายอยากให้พวกเราพาตัวมาพวกผมก็จะรีบพามาครับ”

 

 

            “ไม่ต้อง...ฉันไม่ได้สนใจอะไรเด็กสองคนนักหรอก แค่พาไปซ่อนเอาไว้รอตอนที่พ่อของมันมาต่างหาก ตอนนั้นแหละฉันจะออกไปจัดการเอง แต่พวกแกก็ต้องดูแลเด็กอย่างดีด้วยล่ะ เพราะฉันแค่เอาเด็กเป็นเหยื่อล่อไม่ได้คิดจะทำร้าย” ชายคนนั้นเอ่ยต่ออีกด้วยท่าสุขุมก่อนจะยกมือขึ้นมาประสานเอาไว้พร้อมกับยกยิ้มร้าย

 

 

            ในที่สุดเวลาที่รอคอยก็ใกล้เข้ามาทุกที...ทีนี้แหละฉันจะเอาทุกอย่างกลับคืนมา

 

 

 

            หลังจากที่ลูกน้องของเค้าเดินออกไปจาห้อง ชายร่างสูงก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนขายาวๆจะพาตัวเองเดินไปที่หน้าต่างที่เห็นวิวด้านนอกได้อย่างชัดเจน ฝั่งตรงข้ามถนนของเค้าคือตึกสูงตระหง่านที่เป็นบริษัทของมาร์ค ซึ่งตัวเค้าไม่รู้เลยว่า อันตรายอยู่ใกล้ตัวเค้ามาตลอด

 

 

            “เรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่านะ ในเมื่อคุณแย่งของที่ผมรักไป วันนี้ผมก็ขอเอาคืนแล้วกันนะครับ” เอ่ยจบริมฝีปากบางได้รูปของชายหนุ่มก็ยกยิ้มขึ้นด้วยความเยือกเย็น เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ มาร์คต้วน จะตั้งตัวรับมือทันมั้ยนะ

 

 

           

 

            โรงพยาบาล

            “ปล่อยผม ผมจะไปหาลูก ปล่อย” เสียงของคนตัวเล็กโวยวายลั่นไปทั่วห้องพักของโรงพยาบาล โดยที่มียองแจและจินยองคอยดูแลอยู่ ทั้งคู่กำลังห้ามตัวเล็กที่กำลังจะพยายามจะออกมาจากห้อง

 

 

            “เดี๋ยวก่อนแบม แบมอยู่ที่นี่ก่อน” ยองแจจับมือจับมือน้องชายเอาไว้แน่น

 

 

            “พี่ยองแจปล่อยให้แบมไปหาลูกนะครับ ให้แบมไปนะ” ร่างเล็กหันไปอ้อนวอนพี่ชายด้วยแววตาน่าสงสาร

 

 

            “รออยู่ที่นี่นะแบม ร่างกายแบมรับควันเข้าไปเยอะนะ พักก่อนนะ”

 

 

            “แบมไม่เป็นอะไรนะครับให้แบมไปนะพี่ยองแจพี่จินยอง” ร่างเล็กเริ่มเอ่ยเสียงสั่น ในใจก็เป็นห่วงลูกชายทั้งสองคนจับใจ แต่ตอนนี้ออกไปตามหาได้ร่างเล็กยิ่งเหมือนกับคนโดนไฟรน มันร้อนแต่มันหนีไปไหนไม่ได้

 

 

            “พักก่อนจะแบมแบม ตอนนี้แบมออกไปไหนไม่ได้นะ เพราะพี่มาร์คสั่งให้พวกเราสองคนดูแลแบม” จินยองเอ่ยบ้างเมื่อจบประโยค เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมา ซึ่งคนที่เข้ามาก็ไม่ใช่ใครอื่น คนที่พวกเค้าพึ่งเอ่ยถึงเมื่อกี้

 

 

            “เจอเด็กๆมั้ย พี่มาร์คเจอลูกมั้ย” แบมแบมรีบตรงเข้าไปหาคนเป็นสามีก่อนจะเขย่าแขน มาร์คนิ่งไม่เอ่ยอะไรยิ่งทำให้ด้วยตากลมรื้อไปด้วยน้ำตา มาร์คมองคนตัวเล็กก่อนจะคว้าเข้ามากอดเอาไว้แน่น คนตัวเล็กซุกใบหน้าไปกับอกแกร่งก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกของอีกคนไปมาซ้ำๆ

 

 

            “ฮืออออ อึก ลูกของแบม...ทำไมพี่มาร์คไม่เลือกช่วยลูกก่อน ทำไม อึก..ฮือออ ทำไมไม่ช่วยวินกับดีแลนก่อน” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมน้ำเสียงร่ำไห้ มาร์คได้แต่กัดฟันกรอดไม่ใช่เพราะโกรธคนตัวเล็ก แต่เพราะเค้าโกรธตัวเองที่ในวันนี้เค้ากลับดูไร้ประโยชน์ ช่วยอะไรลูกไม่ได้

 

 

            “ทุกคนกำลังพยายามตามหาเด็กๆนะแบม ไม่ต้องห่วงนะ” ยองแจที่ยืนองอยู่ก็ได้แต่เอ่ยปลอบน้องชายเพราะรู้ดีว่ามันยากขนาดไหนที่จะทำใจ เพราะตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าเด็กๆเป็นตายร้ายดียังไง

 

 

            “แต่..ลูก..ฮึก...ลูกจะเป็นยังไงบ้าง คนพวกนั้นจะทำอะไรลูกมั้ย” แบมแบมเอ่ยเสียงสั่น สะอื้นจนตัวโยน

 

 

            “ลูกจะปลอดภัย” มาร์คหลังจากที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมาดมั่น คนตัวเล็กเงยหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถาม

 

 

            “พี่มาร์คเอาอะไรมายืนยันเหรอครับว่าลูกจะปลอดภัย พี่มาร์คเห็นกับตาเหรอ” ร่างเล็กถามออกมาก่อนจะผละออกจากอกคนรัก ตอนนี้อารมณ์ความเป็นห่วงลูกมันทำให้คนตัวเล็กควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ความรู้สึกทุกอย่างมันตีกันไปหมดจนพาลอย่างไร้เหตุผล

 

 

            “แบมแบมใจเย็นๆ” จินยองรีบเดินเข้าไปลูบหลังคนตัวเล็ก

 

 

            “นายคิดว่าฉันไม่ห่วงลูกเหรอ คิดว่าฉันอยากให้มันเป็นแบบนี้เหรอ”

 

 

            “ถ้าพี่มาร์คใส่ใจกับเรื่องลูกตั้งแต่แรกมันก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก ถ้าพี่มาร์คคิดจะมาดูลูกสักนิดตั้งแต่วันที่ออกมา” ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างไร้เหตุผลและหมดความอดทนเหมือนกำแพงความรู้สึกมันค่อยๆพังลงช้าๆ

 

 

            “นายไม่รู้อะไรบ้างรึไงว่าที่ฉันพยายามนึกถึงเรื่องในอดีต และพยายามทำไปเพราะนายน่ะห้ะ!!!” ร่างสูงเอ่ยออกมาด้วยความโมโห

 

 

            “งั้นต่อไปก็ไม่ต้องทำแล้วครับ ไม่ต้องพยายามนึกอะไรแล้วครับ ถ้าเกิดลืมไปแล้วก็ลืมไปเลย” ร่างเล็กเอ่ยทำเอาคนรอบข้างที่ยืนฟังอยู่ได้แต่หันไปมองคนตัวเล็กด้วยความงุนงง


 

 

            “หมายความว่ายังไง...”

 

 

            “เราหย่ากันเถอะครับ แบมเหนื่อย...”

 

 

            เหมือนกับความสถานการณ์ทุกอย่างมันบีบให้เป็นแบบนี้ และดูเหมือนว่ามันจะโอเคกว่านี้ถ้าเกิดว่าไม่เข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายคนนี้อีก อย่างน้อยก็ดีกับลูกทั้งสองคน....

            



70 PER..

70 PER.

 

            สิ้นเสียงของร่างเล็กร่างสูงก็ยืนนิ่งไปพักหนึ่ง เค้ากำลังรู้สึกเจ็บแปล๊บในใจลึกๆ คิดไม่ถึงว่าคนตัวเล็กจะพูดประโยคนี้ออกมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ยืนหยัดว่าจะอยู่กับเค้าตลอด แต่วันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เหมือนกล่องเก็บความรู้สึกของคนตัวเล็กมันระเบิดออก อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาเค้าเจอเรื่องแบบนี้มาตลอด ลำพังเจอกับตัวก็ว่าหนักแล้วนี้เจอกับลูก เพราะเค้ารู้ว่าทุกครั้งที่ถูกพาตัวไป ไม่มีครั้งไหนที่จะถูกปฏิบัติดีด้วย แล้วยิ่งเป็นวินกับดีแลน เจ้าตัวน้อยทั้งสองคนไม่ชอบคนแปลกหน้า ไม่ชินกับการที่ต้ออยู่กับคนแปลกหน้า เวลากินข้าว ถ้ามี่แบมแบมหรือคนที่รู้จักหรือคุ้นเคยอยู่ด้วย เด็กๆก็จะไยอมกินข้าว ซึ่งนั่นแหละเป็นเรื่องที่เค้ายิ่งกังวล

 

 

            “แบมแบมพี่ว่าใจเย็นก่อนมั้ย อย่าเอาอารมณ์มาตัดสินแบบนี้” ยองแจพยายามพูดให้น้องชายใจเย็นลง เพราะมาร์คกับแบมแบมไม่เคยทะเลาะกันหนักโดยใช้อารมณ์แบบนี้

 

 

            “แบมไม่ไหวพี่ยองแจ...แบมไม่โอเค ลูกแบบเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้ แบมจะให้พี่แจบอมตามหาลูกให้แบม แบมหวังอะไรจากแม้แต่กับพ่อเด็กก็คงไม่ได้อะไรหรอก ขนาดความเป็นพ่อลูก ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเค้ายังลืมมันไปได้เลย” แบมแบมหันไปเอ่ยกับพี่ชาย แต่ประโยคหลังถึงจะไม่ได้มองไปที่มาร์คแต่เจ้าตัวก็รู้ดีว่าหมายถึงเค้า

 

 

            “...งั้นนายจะรออะไรถ้าเกิดว่าฉันมันไม่ได้มีประโยชน์...อยากจะหย่าก็หย่า อยากจะหย่าเมื่อไหร่ก็นัดวันมา ฉันจะจัดการให้” มาร์คเอ่ยแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป แบมแบมได้แต่เม้มปากแน่นเค้าไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่เค้าไม่อยากดันทุรัง

 

 

            “ขอบคุณนะครับ” แบมแบมเอ่ยดวยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับไร้เรี่ยวแรง ดวงตากลมร้นผ่าวขึ้นาอีกครั้ง ความรู้สึกที่มันสุมอยู่ในอกค่อนๆดันออกมาจากน้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างทั้งร่างทรุดลงที่พื้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงสะอื้นดันไปทั่วห้อง

 

 

            “แบมแบม...” จินยองเรียกอีกคนอย่างแผ่วเบาเหมือนต้องการปลอบโยน ร่างเล็กโผเข้ากอดจินยองแน่นพร้อมร้องไห้จนตัวโยน ทั้งยองแจและจินยองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาหนักๆหนังจากที่ร่างเล็กได้ร้องไห้ออกมาแล้วก็เพลียจนหลับไป หลังจากที่ร่างเล็กหลับยองแจก็ขอให้หมอให้น้ำเกลือแบมแบมและให้ยานอนหลับจะได้นอนหลับสบายๆและพักผ่อนเต็มที่ จะได้ไม่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก

 

 

            “ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ละครับเนี่ย” ยองแจเอ่ยก่อนจะหันไปมองหน้าจินยองที่แสดงสีหน้าเหนื่อยใจพอกัน

 

 

            “พี่มาร์คเค้าไม่รักษาน้ำใจคนรักของเค้าแบบนี้เพราะเค้าจำอะไรไม่ได้น่ะครับ ผมไม่ได้จะเข้าข้างพี่ชาย เพราะผมก็รู้ว่าพี่มาร์คใจร้อน และเข้าใจแบมแบมด้วยว่าเจ้าตัวเป็นห่วงลูกขนาดไหน” จินยองเอ่ยไปก็แสดงสีหน้าไม่ดีนักไปด้วยจนยองแจต้องเอ่ยถาม

 

 

            “มันก็ใช่นะครับ แต่ว่า...พี่จินยองเป็นอะไรรึเปล่าครับ ดูสีหน้าไม่ดีเลย”

 

 

            “คงเพราะเครียดมั้งครับ แล้วก็ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมก็ชอบคลื่นไส้ อาเจียรบ่อยอาจจะเพราะเรื่องวุ่นๆรอบๆตัวมั้งครับ”

 

 

            “ไม่ไปตรวจร่างกายหน่อยเหรอครับ เผื่อเป็นอะไร พี่แจบอมรู้เรื่องมั้ยครับ”

 

 

            “รู้ครับ ความจริงเค้าจะให้ผมไปตรวจหลายอาทิตย์แล้ว แต่ผมไม่อยากไปเองแหละครับ เพราะผมรู้สึกว่ามันไม่ได้มีอะไรร้ายแรง ตอนนี้อย่าพึ่งห่วงเรื่องผมเลยเรามาห่วงเรื่องของวินกับดีแลนดีกว่าครับ ตอนนี้เด็กๆจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” ยิ่งพูดทั้งคู่ก็ยิ่งเป็นห่วงจนพากันถอนหายใจออกมาหลายต่อหลายครั้ง

 

 

            “ผมเชื่อว่าหลานๆต้องปลอดภัยครับ...ทุกคนกำลังช่วยกันตามหา หน้าที่ของพวกเราก็ต้องดูแลแบมแบม ทางที่ดีพยายามให้แบมแบมอยู่ในสายตาพวกเราเอาไว้ผมว่าถ้าแบมแบมหายไปอีกคนมันจะเกิดเรื่องเอา” จินยองได้แต่พยักหน้ารับกับความคิดของยองแจ เพราะตัวเค้าเองก็รู้สึกแบบนั้น เรื่องนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ

 

 

 

 

            “เจอลูกฉันมั้ย...อืม ....ฉันคิดว่าพวกมันไม่น่าจะพาเด็กๆไปไหนไกล แต่ก็หาไม่เจอ ตอนนี้ฉันให้แจ็คสันประสานงานทางนี้อยู่ ยังไงฉันฝากพวกนายช่วยอีกแรงนะ..อืม ขอบใจมาก” ร่างสูงวางสายก่อนจะทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างรถ ตอนนี้เค้ามาจอดรถอยู่ที่ริมแม่น้ำฮัน ก่อนจะมีภาพบางอย่างซ้อนเข้ามาในหัว

 

 

            ภาพที่เค้าและแบมแบมยืนอยู่ด้วยกันที่ริมแม่น้ำ ทั้งคู่บอกรักกันด้วยคำหวาน ก่อนจะโอบกอดกันด้วยความรัก รอยยิ้มบนใบหน้าของคนตัวเล็กคือรอยยิ้มที่เค้าคุ้นเคย แต่ตั้งแต่นี้ไปเค้าคงไม่มีทางได้เห็นมันอีกเพราะอารมณ์ของตนเอง เค้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่เค้าก็ไม่อยากจะให้คนตัวเล็กต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก หากพวกเค้าทั้งคู่แยกกันจริงๆ มันอาจจะดีกว่า นั่นคือสิ่งที่เค้าคิดออกในตอนนี้

 

 

            “มันอาจจะดีสำหรับนายก็ได้...แต่การจะปล่อยเด็กคนนั้นไป” แต่มันกลับทำให้ตัวผมเองที่เจ็บอยู่ในใจ เหมือนมีมีดมาแทงเข้ามาที่หัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำเข้าที่จุดเดิมอย่างไม่ใยดี

 

 

            ครืด... ครืด...

            เสียงเครื่องมือสื่อสารของร่างสูงดังขึ้นมาทำให้เจ้าตัวยกขึ้นมาก่อนจะกดรับสายช้าๆ เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นไม่แสดงหมายเลข ขึ้นว่าเป็นเบอร์ส่วนตัว ยิ่งทำให้มาร์คเกิดความสงสัยมากขึ้น

 

 

            “ฮัลโหล”

 

 

            /สวัสดีครับ...ไม่ทราบว่า คุณพ่อทำลูกหายเหรอครับ/ เสียงปลายสายเอ่ยออกมาเหมือนเยาะเย้ยพร้อมกับหัวเราะในลำคอทำให้มาร์คขมวดคิ้วก่อนจะกัดฟันกรอด

 

 

            “แกเป็นใคร แกเป็นคนพาลูกชายฉันไปมั้ย...อี้ฟาน แกใช่มั้ยที่เอาลูกฉันไป” มาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธ

 

 

            /ฮึฮึ นี่คิดว่าผมเป็นอี้ฟานเหรอครับ ฮ่าๆ นี่แสดงว่าอี้ฟานทำงานได้ดี ผมต้องตบรางวัลให้เค้านะครับ ที่ทำให้คุณลืมศัตรูตัวจริงอย่างผมได้ เป็นไงบ้างครับ แสดงว่าอี้ฟานทำงานได้น่าประทับใจใช่มั้ย...ทั้งเรื่องที่ไต้หวัน เรื่องลูกคุณ...และก็เรื่องที่คุณรถคว่ำ ความจำเสื่อม/ ปลายสายเอ่ยพร้อมหัวเราะร่าด้วยความที่ถือไผ่เหนือกว่าซึ่งนั่นทำให้มาร์คได้แต่กำมือแน่นเพราะเค้านึกไม่ออกจริงๆว่าศัตรูตัวจริงที่หมายถึงคือใคร

 

 

            “นี่แกเป็นคนทำทั้งหมดใช่มั้ย แกเป็นใครบอกฉันมานะ!!!” มาร์คเริ่มโกรธจนอยากจะฆ่าคนปลายสายเสียให้ได้ แต่เค้าก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่ตะโกนกลับไปด้วยความโกรธ

 

 

            /บอกก็ไม่สนุกสิครับ ผมก็เป็นเหมือนเงาของคุณ ตามอยู่ใกล้ๆเท่าปลายจมูก แต่คุณจะไม่มีทางรู้ว่าผมเป็นใคร/

 

 

            “โธ่เว้ยยย แกต้องการอะไรกันแน่ ทำแบบนี้เพื่ออะไร”

 

 

            /เพื่อให้คุณสูญเสียทุกอย่างไง ในเมื่อคุณแย่งของสำคัญของผมไป ผมก็จะแย่งมันกลับมา แต่ผมจะทำลายทุกอย่างไม่ให้คุณเหลออะไรเลย คุณจะมีเงินมากมายกองเท่าภูเขา แต่คุณจะไม่เหลือคนสำคัญในชีวิตคุณ เพราะผม จะแย่งพวกเค้ากลับมา/

 

 

            “แกหมายถึงใคร”

 

 

            /ฮึ...นึกดีๆสิครับ ว่าใครสำคัญกับคุณ...อย่าบอกนะครับว่านึกไม่ออก/ สิ้นแค่คำพูดนั้น หน้าของแบมแบมและลูกทั้งสองก็ลอยขึ้นมาทันที ซึ่งมาร์คมั่นใจเลยว่า คนที่ผู้ชายปลายสายหมายถึงนั่นจะต้องเป็นลูกและแบมแบมแน่ๆ เค้าได้แต่นึกโกรธตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่านี้ ในระหว่างนั้นจู่ๆเค้าก็ได้ยินเสียงของเด็กๆดังมาจากปลายสาย ซึ่งเค้ามั่นใจว่านั่นเป็นเสียงของวินและดีแลน

 

 

            “แก...แกจับลูกฉันไปไว้ที่ไหน”

 

 

            /มันเป็นที่ที่ใกล้คุณมากนะครับ...แล้วตอนนี้ลูกคุณก็ดื้อใช่ย่อย ผมก็.../

 

 

            “แกทำอะไรลูกฉันห้ะ แกจะไปลงที่เด็กทำไม!!!” มาร์คเริ่มทวีความโกรธเป็นสิบเท่าเพราะเค้าไม่รู้ว่าลูกของเค้าจะถูกทำร้ายอะไรบ้าง

 

 

            /ผมชอบเวลาที่เห็นคุณดิ้นพล่าน ผมชอบมองคุณเจ็บปวดและสูญเสีย และเตรียมตัวรอเลยครับ นี่มันแค่จุดเริ่มต้น.../ สิ้นเสียงพูดแค่นั้นปลายสายก็หัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้มาร์คหงุดหงิดจนอยากจะปาโทรศัพท์มือถือในมือทิ้งไปให้ได้

 

 

            “ต้องการอะไรกันแน่ บอกมา! ฉันจะให้แล้วเอาลูกฉันคืนมา” มาร์คเอ่ยออกได้ด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวอีกครั้ง

 

 

            /ฮึ...ถ้าแกอยากได้ลูกแกคืน....แกก็เอาแบมแบมมาแลกกับเด็กทั้งสองคนนี้สิ/ สิ้นเสียงแค่นั้นมาร์คก็นิ่งไปทันที เพราะไม่คิดว่าปลายสายจะขออะไรมากแบบนี้ เค้าได้แต่กำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นกัดฟันกรอดจนสั่นไปทั้งปาก พยายามข่มความโกรธที่แทบจะระเบิดออกมาเอาไว้

 

 

            “ไม่มีวัน” มาร์คเอ่ยตอบไปอย่างไม่ต้องคิดคำตอบนาน

 

 

            /อ๋อ...งั้นหมายความว่าฉันจะทำอะไรกับเด็กสองคนนี้ก็ได้งั้นสิ...ฮึฮึ พวกแกเอาเด็กสองคนนี้ออกไป ดูท่าทางพ่อของเด็กมันอยากจะดูข่าวลูกมันถูกโยนลงไปจากสะพานที่แม่น้ำฮัน/ สิ้นเสียงนั้นมาร์คก็เงยหน้ามองไปที่สะพานจริงๆ ซึ่งอยู่ห่างจากเค้าไปพอสมควร แล้วเค้าก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่กลางสะพาน พร้อมทั้งอุ้มอะไรบางอย่างอยู่ในวงแขน ซึ่งมันไกลเกินายตาเค้าจะมองเห็นได้ชัดเจนว่ามันคืออะไร เพราะเค้าอยู่บนถนนริมแม่น้ำฮัน แต่คนพวกนั้นอยู่บนสะพาน

 

 

            ในใจได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้สิ่งที่ชายสองคนนั้นอุ้มอยู่คือลูกของเค้า มาร์คได้แต่กัดฟันกรอด เพราะตัวเค้าในตอนนี้ต่อให้วิ่งไปเร็วขนาดไหนก็คงห้ามอะไรคนพวกนั้นไม่ทันแน่ๆ

 

 

            “อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ลูกฉันไม่เกี่ยว” ร่างสูงเอ่ยออกมาอีก ใจเค้าแทบหายวาบเมื่อบางสิ่งที่ชายสองคนนั้นอุ้มอยู่ถูกปล่อยลงมาจากสะพาน มาร์ครีบวิ่งจะเข้าไปดูด้วยความรวดเร็วก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะรอดผ่านมาจากโทรศัพท์

 

 

            /ฮ่าๆ โง่ไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ถึงได้ตามผมไม่ทัน... แด๊ดดี๊เหรอ โทรหาแด๊ดดี้เหรอฮับ วินจะคุยกับแด๊ดดี้/ หลังจากเสียงของชายปริศนาเอ่ยจบ ก็ตามมาด้วยเสียงของเด็กๆ ทำมาร์คโล่งใจเป็นอย่างมากที่สิ่งที่ถูกปล่อยลงมาจากสะพานนั้นไม่ใช่เด็กๆ

 

 

            “เอาลูกฉันคืนมา!

 

 

            /ผมก็บอกไปแล้วนี่ อยากได้ลูกไป...ก็เอาแบมแบมมาแลกกับเด็กสองคนนี้...แค่นี้นะครับผมจะรอคำตอบ/ เอ่ยจบแค่นั้นโทรศัพท์ก็ตัดไป พอมาร์คโทรกลับไปก็ติดต่อไม่ได้ เจ้าตัวได้แต่ยืนกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นก่อนจะครุ่นคิดด้วยสีหน้าเครียด ก่อนร่างสูงจะได้รับโทรศัพท์จากจินยองที่โทรเข้ามาหาเค้าในเวลาต่อมา

 

 

            “ว่าไงจินยอง” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงนิ่งก่อนจะพยายายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ

 

 

            /พี่มาร์คอยู่ที่ไหนครับ/

 

 

            “พี่...อยู่ที่แม่น้ำฮัน แบมแบมเป็นไงบ้าง” ร่างสูงตอบน้องชายไปก่อนจะอดถามถึงร่างเล็กไม่ได้ เพราะยังไงเค้าก็อดห่วงคนตัวเล็กไม่ได้ ถึงแม้เมื่อกี้พวกเค้าจะเลือกที่จะตัดขาดกันไปก็ตาม

 

 

            /ร้องไห้จนหลับไปแล้วครับ เอาแต่พูดถึงเรื่องลูก ตอนนี้พวกผมให้หมอฉีดยานอนหลับให้ด้วยจะได้นอนหลับสบายๆให้เต็มที่ ไม่ใช่หลับๆตื่นๆ/ ร่างสูงได้ฟังแบบนั้นก็เจ็บหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะความเป็นห่วงคนตัวเล็ก อยากไปคอยดูแล แต่มันก็มีความรู้สึกบางอย่างมาขั้นเอาไว้ เพียงแค่จะยืนมือออกไปจับคนตรงหน้าก็คิดแล้วคิดอีก

 

 

            “หลับก็ดีแล้ว...ฝากดูแบมแบมด้วยนะ”

 

 

            /เรื่องดูไม่ต้องห่วงหรอกครับ...แต่พรุ่งนี้ผมกับยองแจพวกเราไม่ว่าง เดี๋ยวชาลีกับคุณยูคยอมจะมาดูแลและเฝ้าแบมแบมให้ พี่มาร์คจะเข้ามาหาแบมแบมมั้ย/ คนเป็นน้องถาม มาร์คครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

 

 

            “พี่คง...ไม่เข้าไป จินยองพี่ถามอะไรหน่อยได้มั้ย...”

 

 

            /ถามอะไรเหรอครับ/

 

 

            “ก่อนหน้านี้ แบมแบมเคยไปคบกับใครมั้ย หมายถึง...เคยมีคนที่เข้ามาในชีวิตแบมแบมมั้ย นอกจากพี่”

 

 

            /เข้ามาในชีวิตเหรอครับ...ถ้าในระหว่างที่คบกับพี่มาร์คตั้งแต่แต่งงาน ไม่มีนะครับเพราะพี่มาร์คห่วงแบมแบมมาก แต่...ถ้าเป็นช่วงเวลาอื่นๆ ผมไม่ทราบจริงๆครับ พี่ต้องลองถามจากเจ้าตัวเองนะครับ/

                                            

 

            “ไม่รู้เหรอ...ไม่เป็นไร ยังไงฝากดูแบมแบมด้วย ถ้าพี่ว่างพี่จะเข้าไป” มาร์คต้วนกดวางสายก่อนจะลอบถอนหายใจหนักๆแล้วกลับมาที่รถของเค้า ร่างสูงแทรกตัวเข้าไปในรถก่อนจะนั่งประจำที่นั่งของคนขับ มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัยเอาไว้แน่นก่อนจะพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น

 

 

            เค้ากำพวงมาลัยแน่นก่อนจะขับรถออกมาจากตรงนั้น ขับไปเรื่อยๆตามทาง ในใจเค้าตอนนี้คิดถึงเรื่องที่อยากจะช่วงลูก และคิดถึงเรื่องที่อยากจะกลับมาจำได้อีกครั้ง เค้าเหมือนจะพอนึกอะไรออก จำอะไรได้บ้าง แต่มันก็ไม่เต็มร้อย ทำให้มันยังเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเค้าในตอนนี้ เค้าขับรถมาเรื่อยๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หัวโค้งที่เค้าจำได้ว่าเป็นที่เกิดเหตุตอนที่เค้ารถคว่ำ เมื่อมาหยุดอยู่ตรงนี้อะไรหลายๆอย่างก็พุ่งเข้ามาหาเค้า

 

 

            ทั้งภาพที่เกิดขึ้นในวันนั้นและความรู้สึกมันคาอยู่กลางอก มันเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ บวกกับภาพในหัวที่มันวิ่งวนไปมาเหตุการณ์บางอย่างที่ในอดีตเคยเกิดขึ้นมันเป็นเหมือนภาพกอซ้ำไปมาก่อนความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาบนหัวเค้า

 

 

            ถ้าเกิดว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก ก็มีสิทธิ์จะจำอะไรขึ้นมาได้ใช่มั้ย...ถ้ามันหายไปเพราะเหตุการณ์รถคว่ำ แล้วถ้ามันเกิดขึ้นมาอีก...มันอาจจะส่งผลตรงข้ามให้จำได้ก็ได้สินะ

 

 

            ถ้างั้น...

 

 

 

            บรื้นนนนนนน

            เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดด

           


TBC

โปรดติดตามตอนต่อไป




คุยกันหน่อยนะคะ

อัพแล้วน๊าอัพแล้ววว อาจจะช้าแต่ก็มาเรื่อยๆนะคะ ตอนนี้แท็กในทวิตเงียบมากกก ใครพูดถึงฟิคก็ ติดแท็กกันหน่อยน๊าไรท์จะไปตามอ่านทุกคนนะคะ อ่านให้สนุกน๊า




สปอย



"ไม่เจอกันนานเลยแบมแบม"


"พี่...."



"แด๊ดดี้ แด๊ดดี้..ฮืออ ฮึก"


"แบมจะเข้าไปช่วยลูก" 

 
T
H
E
M
Y
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1134 PexYen (@PexYen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:13
    แบมงี่เง่าไม่มีเหตุผล
    #1134
    0
  2. #1039 Baifern-fgf (@Baifern-fgf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 17:46
    หนูร้องไห้จนแม่ถามว่าดูซี่รี่เกาหลีเหลือไหนเลยอ่ะ
    #1039
    0
  3. #1022 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 23:42
    ไม่อ่าาาไม่เอาเเบบนี้ดิ
    #1022
    0
  4. #1003 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:19
    เป็นตอนนที่จุกมาก พูดไม่ออก
    #1003
    0
  5. #995 Wolf (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 10:48
    มาร์คทำไรรร ของแก งื้อไรท์มาต่อเร็วน่ะ มันค้าง5555ิยากรู้ๆแล้วๆ
    #995
    0
  6. #989 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 13:01
    เฮ้ยๆๆๆๆ มาร์คจะทำอะไร
    #989
    0
  7. #988 1111 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 17:53
    งื้อไรท์ขาาาาาาาา
    #988
    0
  8. #987 First Hana (@polimer) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 08:15
    มาต่อๆ ลุ้นๆ
    #987
    0
  9. #983 Piam'Mara (@night-tee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 14:47
    เกิดอะไรขึ้นนน มาร์คไม่เป็นอะไรใช่มั้ย

    ช่วยลูกให้ได้นะมาร์ค
    #983
    0
  10. #982 yimmark (@yimmark) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 15:30
    ยังรออยู่นะ มาอัพบ่อยๆนะะ เรื่องกำลังเข้มข้นเลย 
    #982
    0
  11. #981 pck_ssw (@aticha0125) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:38
    น้ำตาไหลเลย มาต่อเร็วๆน้าาา
    #981
    0
  12. #980 AartzMark (@AartzMark) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 21:41
    สนุกอะมันส์มาต่อเร้วๆนะ
    #980
    0
  13. #979 AartzMark (@AartzMark) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 21:41
    มาต่อหน้อยนะไรท์มันส์มากก????
    #979
    0
  14. #978 littlebird_KT (@kitty_mk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 18:57
    พี่มาร์คไม่เป็นอะไรใช่มั้ย...
    #978
    0
  15. #977 Yu_yuki (@Banz_Nongyu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:19
    ใจเย็นน้าาาทั้งสองคนเด็กๆต้องปลอดภัย ค่อยๆคุยกันมาร์คกำลังจะจำทุกอย่างได้แล้ววว พี่มาร์คทำไมไปให้รถชนแบบนั้นถ้าเป็นไรขึ้นมาจะทำไงใครจะช่วยแบมกับลูกล่ะ
    #977
    0
  16. #976 ptptct (@leepatelf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 22:42
    เมื่อใดพี่มัคจะจำแบมได้
    #976
    0
  17. #973 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 10:19
    มาร์คเป็นอะไรอีกเนี่ย
    #973
    0
  18. #972 fahjy952 (@fahjy952) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 08:43
    มาต่อนะคะแอด??
    #972
    0
  19. #971 ป้าสองแฝด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 21:26
    มาร์คก็ยังคงเป็นมาร์คคนเดิม คิดอะไรไม่ถี่ถ้วนเลยว่ามันจะส่งผลต่อตัวเองหรือคนที่รักหรือเปล่า คิดตื้นอ่ะ สองแฝดของป้าป้าภาวนาว่าอย่าให้หนูเป็นอะไรเลยนะลูกยังเล็กๆกันอยู่ด้วย ไม่หย่านะไม่เอาขอร้องพลีส แล้วคนที่จับหลานป้าไปนี่น่าจับมาตัดกระเจ๊ยวแล้วโยนให้เป็นกินนัก!!ทำอะไรกับเด็กเล็กๆได้ลงคอ พวกหนูทั้งสองต้องปลอดภัยนะลูกแบมแบมด้วย หลานเป็นอะไรป้าจะใจสลายทั้งแม่ทั้งลูกเลยฮือ
    #971
    0
  20. #970 Love you do (@weloveyok) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:11
    เปนพี่เซฮุนหรือเปล่าา เราว่าน่าตะใช่น่ะมีแค่เซฮุนก้ไม่น่าจะมีใครแล้ว
    #970
    0
  21. #969 Bubii09 (@nepall44) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:56
    ฮืออออออออ ใจเย็นๆ อย่าใช้อารมกันสิ ทั้งคู่เลยยยย งื้อออออ สงสสารรร
    #969
    0
  22. #968 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 01:24
    ในเมื่อมาร์คเองคิดว่าตัวเองดูแลแบมได้ไม่ดีพอ อยากปล่อยแบมไป ก็เอาแบมไปแลกกับลูกกลับมาเถอะ เชื่อเถอะเพื่อลูกแบมยอมทั้งนั้นแหละ บางทีคนที่ต้องการตัวแบมเค้าอาจรักแบมมากกว่ามาร์ค มากกว่าจนมาร์คเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ในเมื่อมารืคตัดสินใจจะหย่าแล้ว ก็ขอให้แบมใจแข็งและไม่กลับไปคืนดีอีก ชีวิตแบมลุกสำคัยที่สุดแล้ว ไม่ใช่คนที่คอยแต่ผลักไส เป็นห่วงแต่กลับเลือกที่จะปล่อยเลือกที่จะทิ้งเค้าไป เพราะปล่อยแบมกับลุกไปไม่ใช่หรอถึงทำให้เด็กถุกจับตัวไป แต่ยังคิดไม่ได้ยังจะใช้วิธีเดิมโดยการปล่อยแบมไปอีก บางครั้งให้มาร์คสุญเสียทุกอย่างไปให้หมดก็ดี เพราะมีแล้วไม่รุ้จักรักษาไว้
    #968
    0
  23. #967 hebi03 (@ao-spcr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 21:38
    เซฮุนป่ะ เหมือนตอนก่อนๆ หน้านี้จะบาดหมางกันอยู่
    #967
    0
  24. #966 Ploynill (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 20:34
    แบมใจเย็นๆลูก

    ไม่หย่านะลูกนะ

    เดี๋ยวพี่มาร์คก็จำได้แล้ว

    ว่าแต่มาร์คเล่นให้รถชนอีกรอบเลย

    แต่รอบนี้ต้องจำแบมให้ได้น้าาาา
    #966
    0
  25. #965 KkamolchanokK (@baykuya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 20:14
    พี่มาร์ค ทำไรเนี่ย ไรท์รีบมาต่อนะคะ ค้างงง
    #965
    0