ภัตคารสุด อลวน!

ตอนที่ 5 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 เม.ย. 63



ไอ้......
(-"-)ฉันเกลียดคำว่าเพื่อนเว้ย!!!!!!!!(ที่มาจากปากของแกน่ะนะ)


ผมค่อยๆหันหน้ามาจองหน้ามัน


"(- -?)" 

"..." 

"ยอมคุยกับฉันแล้วใช่มั้ย555 ดีเลย ฉะ...อุก!!!..."

ผมยกขาถีบไอ้หัวมอสสุดแรงเท่าที่ผมมีในตอนนั้น


"โอ๊ย..ย" เจ็บหนักอยู่แหะ ไม่น่าออกแรงเยอะเลย

ผมค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้น 

.

.

.


"กะ..แกถีบฉันทำไมฟร่ะ" แต่ไม่เจ็บมากแหะ แรงน้อยลงหรือไงกันนะ

โอ้.....รู้แล้ว....

ผมมองซันจิที่ค่อยๆยันตัวเขาเองให้ยืนขึ้น ทำไมเอามือจับเอว...(0 0!)

ตอนนั้นเองสินะ("-"-")

ซวยแล้วฉัน... กะจะทำให้ซันจิอยู่คุยด้วย หมอนั้นอุตสาห์เอาเหล้าเอาของกินมาให้ ทำไรลงไปเนี่ยตรู!!!!!!!!!!


ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาซันจิ แปลก...ไม่เดินหนี?

อ้อ ผมนี่ซื่อบื้อ หรือโง่กันแน่ฟร่ะ!

"ซันจิ...ขอโทษ"

"..."

"ฉันไม่ได้ตั้งใจทำรุนแรงกับนาย คือ..."

"........"

"..." ผมมองซันจิที่ก้มหน้าไม่มองผม โมโหแน่ๆ ต้องโมโหมากแน่ๆ

แต่แล้วซันจิก็ค่อยๆนั่งลงตามเดิม ผมกะจะเข้าไปช่วยพยุงร่างบางแต่ก็...

"....อย่ามาแตะฉัน ถ้าอยากให้ฉันนั่งอยู่นี่"

"0//0!!" โอ๊ะ!! ยอมแล้ว

ผมรีบหยิบเหล้าและจานที่ซันจิเอามาให้ มาไว้ลงตรงหน้าเขา แล้วจากนั้นผมจัดแจงตัวเองนั่งลงตรงหน้าเขา

"(-"-)"

"ทานแล้วนะครับ^^"

"ชิ...(-//-)"

ซันจิ หันหน้าไปอีกทางพลาดจุดบุหรี่สูบ ผมกำลังกินอาหารที่ซันจิทำ มันอร่อย...อร่อยกว่าเมื่อก่อนอีก หรือว่าผมพึ่งจะได้กินนะ หลังจากที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือหมอนี่มานาน

ผมเหลือบมองหน้าด้านข้างของซันจิ ซึ่งตอนนี้ก็ยังคงไม่หันกลับมา...


"นี่ ซันจิ.."

"..."

"หูนายแดงๆนะ เป็นไรรึป่าว" ผมก็ถามไปงั้น คงเขินๆอยู่สิท่า น่ารัก(-///-)


"...!! ยุ่งหน่า" พลางเอามือมาปิดไว้

"หึๆ ขอบใจนะ ที่เอาอาหารกับเหล้ามาให้ อร่อยมากๆเลยแหละ"

"...มันแน่อยู่แล้ว ...ฟูววว" ซันจิพ่นควันบุหรี่ออกมา

"นี่ซันจิ!"

"..?"

"อยู่นี่แปบหนึ่ง อย่าพึ่งไปไหนนะเดี๋ยวฉันมา"

ผมหยิบจานและขวดเหล้าก่อนวิ่งลงไปที่ครัว

.

.

.

จะรีบไปไหนของมัน (-"-)

แต่ก็นั้นแหละ เผลอพูดกับไอ้งี่เง่าหัวมอสไปแล้ว

ไม่ได้หมายความว่าจะยอมแล้วนะเฟ้ย!!!!

อย่างน้อยตอนนี้ผมก็คงลุกไปไหนไม่ได้พักหนึ่งแหละ ยังระบมอยู่....


ผมเหม่อมองทะเลในตอนกลางคืน ท้องฟ้าโปร่ง ลมพัดน้อยๆ 

เห้อออ เย็นดีจัง อ๊ะ!นึกขึ้นได้พรุ่งนี้ร้านหยุด ไปหาเจ้าพวกนั้นที่เกาะดีกว่า จะเป็นไงกันบ้างนะ...


"ซันจิ" ไอ้บ้าหัวสร่ายเดินมานั่งข้างๆผม

"..."

"อ่ะนี่ ฉันให้ ตอนฉันไปหาวัตถุดิบกับเชฟ ฉันเจอมันแถวๆปะการังเห็นสวยดี คิดว่านายคงชอบ^^"

โซโลยื่นหอยสองฝามาให้กับผม

"..ก็แค่หอยสองฝาธรรมดา" ผมพิจารณาเปลือกของมันมีตะไคร้น้ำเขียวๆ(เหมือนหัวมัน)ขึ้นประปรายดูแล้วก็ไม่ได้พิเศษอะไรหนิ

"เอาหน่าๆ เปิดดูสิ"

ผมเลิกคิ้ว ก่อนจะทำตามโซโลบอก

"...โอ๊ะ.." ผมอุทานเบาๆ

ข้างในเป็นไข่มุกเม็ดเล็กๆสีชมพูอ่อนๆ สวยจริงๆ


"ไงล่ะ! 5555 มันค่อนข้างหายากมากเลยนะ ถ้าตีราคาคงจะได้ไม่น้อยเลยทีเดียว"

"เอามาให้ฉันทำไมล่ะ เอาไปขายซะสิ!" ผมค่อยๆปิดเปลือกลงพร้อมยื่นคืนให้

โซโลจับมือผมให้กุมสิ่งนี้ไว้ 

"ฉันไม่เคยคิดจะเก็บหรือหาของของพวกนี้อยู่แล้ว..."

"...แล้ว.."

"ที่ฉันเอากลับมา ไม่ได้อยากเอามาขายหรอก บอกแล้วใช่มั้ยว่าเอามาให้"

"..แต่.."

"ไม่มีแต่!!!!!"

"!!" ผมสะดุ้ง ขึ้นเสียงทำไมฟร่ะ ตกใจเว้ย!

"ฉัน ตั้ง ใจ เอา มา ให้ นาย!"

"(0///0)" 

"เข้าใจนะ (^_^)" ผมก้มหน้าลงเล็กน้อย เข้าใจแล้วเว้ยยย หน้าร้อนหมดแล้ว

"แต่..."

"แต่อะไรเล่าซันจิ"

"ปล่อยมือฉันได้แล้ว( -//-)"

"อ่ะ อ่อ โทษทีๆ 555" ว่าแล้วโซโลก็ค่อยๆปล่อยมือไป

ผมถือของไว้ในมือ แล้วค่อยๆเอาเก็บใส่กระเป๋าก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น โดยมีไอ้หัวมอสคอยจับแขนไว้ ยุ่งจริง!

"ฉัน..จะไปนอนแล้ว" ผมสะบัดแขนจากโซโลเล็กน้อย

"นายเดินไปได้หรอ" แต่เจ้าคนเอาแต่ใจก็ไม่ยอมปล่อย

"..."  ผมไม่ตอบ แต่ค่อยๆเดินไป ก็ไม่ได้แย่แต่ก็ระบมแหะ  เดินไปสองสามก้าวผมก็เหมือนจะล้มลง

หมับ!

ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบผมไม่ทันตั้งตัว ผมก็มาอยู่บนหลังของไอ้หัวมอส

"เอ้ย!!! ปล่อยนะ!!!!"  ผมพยายามดิ้น

"หยุดดิ้นนะ!!!!!!"

"....(-"-)" อย่าขึ้นเสียงดิ!ตกใจ!!!

"เห้อออ ฉันไปส่งนายนั้นแหละดีแล้ว อย่าขัดขืนล่ะ! ^^"

.

.

.

วันนี้ซันจิ ยอมผมแหละ (-///-) หรือจะใจอ่อนกันนะ?  

ผมเดินมาส่งซันจิที่หน้าห้องของเขา กำลังจะเปิดประตูเข้าไป

"อย่าเปิดนะ!!! ตรงนี้แหละ ฉันดีขึ้นแล้ว"

"อะ...อืม " ผมตกใจเล็กน้อย จู่ๆซันจิก็กำเสื้อผมแล้วพูดขึ้น ก่อนก้มหน้าลงบนหลังผม เขินหรอ? คงไม่อยากให้ผมเห็นข้างในห้องมั้ง555

ผมค่อยย่อตัวลง ซันจิลงจากหลังผมก็รีบเข้าไปในห้องทันที

ปัง!!!!!

"(0_0)" เขิน? โกรธ? อาย?  อิหยังหว่า!!!

ผมกำลังจะเดินไปห้องตัวเองก็ต้องชะงัก

"ไอ้หัวมอสงี่เง่า!!!!"

"ห๊าาาาา (-"-)" ผมมองประตู ไม่เข้าใจคนหลังประตูเลยจริงๆ

แอ๊ด...ด.. ประตูของซันจิแง้มออกเล็กน้อย

ผมก็เลยชะโงกหน้ามอง พบกับหน้าของซันจิที่มองมา เป็นไข้รึไง หน้าแดงๆ (- -?)


"ไอ้หัวมอส...."

"มีอะไรให้ฉันช่วยงั้นหรอ?"

ซันจิหลบตาผมก่อนจะพูดขึ้น

"ขอบใจแก....ที่พามาส่ง"

ปัง!!!! ก่อนปิดประตูอย่างแรงใส่หน้าผม

"หึๆ ให้ตายสิ"ผมหัวเราะเบาๆกับความน่ารักของซันจิ

ก่อนผมจะเดินออกมา

"นี่ ไอ้กุ๊กหื่น"

"..."

"ฝันดีนะ"

ผมยิ้มก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

และได้นอนหลับไปด้วยความรู้สึกที่ดีจนบอกไม่ถูก วันนี้ดีจริงๆเลยนะ

.

.

.

ซันจินั่งลงบนเตียง พลางเอาหอยมุกที่โซโลเอามาให้เปิดออกดูอีกครั้ง


สวยจริงๆนะ ชอบจัง

ไม่คิดว่าคนอย่างหมอนั้นจะมีมุมอะไรแบบนี้ด้วย


ผมน่ะชอบไข่มุก ผมคิดว่ามันเรียบๆ แต่สวย

ก็ไม่ได้เอามาประดับบนตัวหรอก แต่เก็บสะสมไว้ ก็นะมีไม่เยอะหรอกแค่สองชิ้นถ้ารวมของหมอนี่ให้มาแล้วอ่ะนะ 

ผมเอาผ้ามาห่อไว้แล้วเก็บไว้บนหัวเตียง

ซันจิยิ้มออกมาเต็มที่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พลางหัวเราะเบาๆให้กับตัวเอง


อย่างกับคนบ้าเลยแหะเรา ก่อนจะล้มตัวลงนอนเข้าสู่ห้วงนิทรา...

.

.

.

.

.

.

.

.

เย้ๆ ซันจิเริ่มจะใจอ่อนขึ้นมานิดหนึ่งแล้วววว^^


ขอบคุณ รีดเดอร์ทุกคนเลยนะครับที่เข้ามาอ่านและเป็นกำลังใจให้ไรด์


ไรด์จะพยายามปรับปรุง แก้ไขในภาษาที่ผิดพลาดนะครับ แล้วเจอกันใหม่ครับบบบบ!!!!!!!!!!

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #7 Fanggerp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:47

    ซันจิก็คือเขินโซโลไม่ไหวแน้วละโซโลแอบมีมุมโรแมนติกด้วยไม่น่าเชื่อ
    #7
    1
    • #7-1 ทโมน(จากตอนที่ 5)
      29 เมษายน 2563 / 15:34
      ขอบคุณมากครับมาเม้นทุกตอนเลยยย เย้ๆ
      #7-1