ภัตคารสุด อลวน!

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 ต.ค. 62

คำเตือน
เนื้อหาเรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักเลยแม้แต่น้อย
เป็นเรื่องที่ไรท์"มโน" เอาเองล้วนๆ

          บทนำ
     เดี๋ยวก่อน! ตามไม่ทันแล้ว หยุดสิ! หยุดที!!

ผมกำลังวิ่งตามชายคนหนึ่ง ยิ่งวิ่งตามเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนจะยิ่งห่างไกลออกไปเท่านั้น... ผมหยุดหอบหายใจ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผมจะไขว่คว้าหาเขาทำไม แต่ความรู้สึกมันสั่งให้ผมทำ!! ผมออกวิ่งตามไปอีกครั้ง
     ใกล้แล้วอีกนิดเดียว!!!
"อีก...ใกล้แล้ว... อึก!" ผมเร่งฝีเท้าเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะรับไหว้ อีกแค่เอื้อมเท่านั้น จู่ๆตัวของผมก็หยุดลง เกิดอะไรขึ้น?

"...หยุดตามฉันมาได้แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ย เสียงแบบนี้...นาย
"ทำไมล่ะ...ทำไม" ผมพยายามขยับตัว บ้าฉิบ!

ร่างสูงหันมายิ้มให้ผม ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น...
"ถ้าขืนนายยังอยู่กับฉันก็จะเป็นภาระฉันเปล่าๆน่ะสิ ถามอะไรแบบนั้น ไม่สมกับเป็นแกเลย ซันจิ"
"..." ทำไมกัน พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง!!
ผมพยายามจะเปล่งเสียงออกไป แต่ทำไมไม่มีเสียงออกมาล่ะ เร็วเข้าซันจิพูดออกมา!!
"ไม่อย่าไปจากฉันนะ ขอร้อง อย่าไปนะ อย่า..." ผมตะโกนสุดเสียง แต่ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นกลับกลายเป็นความเงียบ

จู่ๆใบหน้าของร่างสูงก็แปรเปลี่ยไป กลับกลายเป็นใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดๆ
"ฉันไม่ต้องการนายแล้วซันจิ อย่าตามฉันมาอีก" อะไรกันน้ำเสียงที่เย็นชาแบบนั้น!!! 
ร่างสูงค่อยๆก้าวเดินออกห่างจากผมไปอย่างไม่รีบร้อน ผิดกับตัวของผมที่พยายามขยับตัวแทบตายแต่ร่างกายไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียวประจวบกับเสียงที่เปล่งออกมาจนเจ็บคอแต่มีแค่เพียงลมปากและลมหายใจเท่านั้นที่ออกมา
น้ำตาของผมเริ่มที่จะไหลออกมาจากขอบตา บ้า บ้า บ้าบอ บ้าสิ้นดี ทำไมมันเจ็บอกแบบนี้ว่ะ 
ผมรวบรวมกำลังใจที่มีน้อยนิด เพื่อที่จะเปล่งเสียงออกไป คราวนี้มันได้ผล!

"ทำไมล่ะ!! ทำไมต้องทำแบบนี้กับคนที่รักแกด้วย โซโล!!"
ร่างสูงหยุดเดิน หันหน้ามาทางผม แต่บนใบหน้าของหมอนั้นกลับไม่มีรอยยิ้ม หรื่อแม้แต่ความรู้สึกใดๆ ก่อนที่จะออกเดินห่างจากผมไปอีกครั้ง
"เดี๋ยว... โซโล เดี๋ยวก่อน...."
ผมร้องไห้อยู่แบบนั้น
"โซโล!!!!"
.
.
.
.
.
.
.
.
"ซันจิ ซันจิเว้ย เอ้ยตื่นนนนนนนนนนนน!!!"
"0.- !!!!"  ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา หอบหายใจแรง ฝันหรอ เราหลับแล้วฝันอีกแล้วสินะ
"มีอะไร หาวว กำลังหลับฝันดีเลย" ฝันดีก็บ้าและ -.-
"ร้านกำลังจะเปิดและ ไปเตรียมตัวได้และ อย่าให้ต้องตามบ่อย!"
"ครับ ขอเวลาอีกนิด" ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างที่ชอบทำ
"เออ เร็วๆแล้วกัน"

"ฟูวว"
ควันบุหรี่ลอยอยู่รอบๆตัวผม เห้อฝันแบบนี้อีกแล้ว เรื่องมันก็ผ่านมา3ปีและทำไมยังไม่ลืมหมอนั้นอีกนะ หงุดหงิดเป็นบ้า เมื่อไหร่จะหายๆไปจากความทรงจำฉันซักทีว่ะ ไอ้หัวเขียว เบื่อเว้ยยย
ผมตบหน้าตัวเองเบาๆสองสามทีก่อนจะสบัดหัวไล่ความคิดที่โครตจะไร้สาระออกไป
"เห้อ เข้าครัวดีกว่าหาไรทำสักหน่อย" พร้อมกับเดินเข้าไปในครัวอย่างไม่รีบร้อน

เรื่องของอดีตก็ปล่อยให้เป้นเรื่องของอดีต ไม่ควรเอามาบั่นทอนชีวิตปัจจุบันที่สงบสุขสิ  ผมยิ้มให้กับตัวเองให้กำลังใจตัวเอง 

สักวันมันจะดีขึ้นเอง....
.
.
.
.
.
.
.





______________________________________________________________

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนน

จบไปแล้วกับบทนำ ก็จะยังไม่มีอะไรมากนัก ไรท์ขอภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ ผิดพลาดประการใด คอมเม้นต์ไว้ได้นะ ^^
พิมพ์ผิด ก็ขออภัยนะไรท์เป็นคนที่ภาษาไทยไม่แตกฉาน5555

แล้วเจอกันตอนต่อไปนะะะ ^^










     

      
     
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #2 Fanggerp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:25
    แงะเม้นผิดที่สู้ๆนะคุณนักเขียน
    #2
    0
  2. #1 khunben1996 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:30

    สู้สู้น่ะค่ะ

    #1
    3
    • #1-2 Fanggerp(จากตอนที่ 1)
      6 เมษายน 2563 / 23:24
      สัมผัสได้ถึงกลิ่นความมาม่า สู้ๆนะคุณนักเขียน
      #1-2
    • #1-3 ทโมน(จากตอนที่ 1)
      6 เมษายน 2563 / 23:52

      ขอบคุณน้าา
      #1-3