#คุณปาร์คใหญ่ (chanbaek)

ตอนที่ 1 : 1 一 | กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    12 ต.ค. 63

- KHUN PARK YAI -

 

 

 

ทำตามใจต้องการเถอะ

คุณเองก็ชอบผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

 

 

 

“เรียนท่านผู้โดยสาร ยินดีต้อนรับสู่ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ซึ่งเวลาท้องถิ่นในขณะนี้เป็นเวลา 19 นาฬิกา 30 นาที และอุณหภูมิภายนอก 28 องศาเซลเซียส...”

 

โทนเสียงที่ 10 ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ในเวลาทำงาน ผมจะต้องพูดประกาศบนเครื่องเนื้อหาเดิม ๆ สองถึงสามครั้ง ภาษาจีน ภาษาอังกฤษ และภาษาที่สาม เช่นภาษาไทย

 

“เพื่อความสะดวกและความปลอดภัยของทุกท่าน ขอความกรุณาท่านผู้โดยสารยังคงนั่งประจำที่และรัดเข็มขัดที่นั่ง จนกว่าเครื่องบินจะจอดสนิท และสัญญาณรัดเข็มขัดดับลง โปรดตรวจสอบเอกสารและสิ่งของของท่านให้เรียบร้อย ทั้งในกระเป๋าด้านหน้าที่นั่งของท่าน และชั้นเก็บของเหนือศรีษะก่อนลงจากเครื่องด้วยนะครับ”

 

“ในนามของสายการบินซีไอแอร์ไลน์ กัปตันพร้อมทั้งลูกเรือทุกคน ขอขอบพระคุณท่านผู้โดยสารทุกท่านที่เลือกใช้บริการกับเรา และเราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้มีโอกาสต้อนรับทุกท่านอีกครั้งในเที่ยวบินถัดไป”

 

 

 

แต่สำหรับผมมันไม่มีเที่ยวบินถัดไปอีกแล้ว

 

CX703 Farewell to Passenger…

 

 

 

“สำหรับวันนี้ขอให้ท่านผู้โดยสารเดินทางกลับบ้านปลอดภัยและสวัสดิภาพ อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ สวัสดีครับ”

 

…กลับบ้านกันเถอะ

 

 

 

ประกาศขอบคุณอำลาผู้โดยสาร เป็นประกาศจากทั้งหมดที่ผมชอบมากที่สุด ความรู้สึกของการได้ทำหน้าที่ต้อนรับทุกคนกลับบ้านมันอบอุ่นที่หัวใจ

 

หลังจากที่ผู้โดยสารคนสุดท้ายก้าวเดินออกไปจากเคบิน ลูกเรือที่ไม่มีตารางบินต่อก็จะพักที่ประเทศไทย คอนโดใกล้สนามบินบ้าง กลับบ้านบ้าง ตามที่แต่ละคนจะสะดวก

 

ส่วนคนก็ต้องบินต่อ…ก็ทำงานกันต่อไป

 

แต่อย่าถามว่าเครื่องบินลำนี้จะเดินทางต่อไปที่ไหนกับผมเลยนะ ข้อมูลของไฟลท์ถัดไปมันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องรู้อีกแล้ว ผมรู้แค่ว่ามันถึงเวลาที่ผมเองต้องไป ไม่ควรให้ใครต้องรอนาน

 

ผมกล่าวขอบคุณและอำลาเพื่อนร่วมงานทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย เรากอดกันและผมก็พยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล มันจะเป็นไฟลท์สุดท้ายที่ผมจะได้บินในฐานะลูกเรือ

 

 

 

 

ตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับคนที่บ้าน…

 

‘ลูกขอโอกาสใช้ชีวิตแค่ 5 ปีเท่านั้น และลูกจะกลับบ้านในทันที’

 

 

 

 

เมื่อสองขาเหยียบลงที่ประเทศไทย ยอมรับว่าผมเองก็ยังใจหาย นี่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ทำตามความฝัน ทั้ง ๆ ที่ชีวิตของ ป๋ายเซียน ตั้งแต่เกิดมามันก็เหมือนฝันมากพออยู่แล้ว

 

ชีวิตที่สุขสบาย ชีวิตในฝันของใครหลาย ๆ คน

 

ทั้งชีวิตที่ไม่เคยรู้จักคำว่า ‘ชีวิต’ ชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง ทางเดียวที่ผมจะได้เติบโตคือการต้องไปให้ไกลจากบ้าน ลงทุนทำเพื่อแลกมันมากับ ‘อิสระ’ จากคนในครอบครัว

 

 

 

 

[白贤] PCL

Replied to your story: รอที่เดิม

 

สัญญาณโทรศัพท์กลับมาใช้งานได้อีกครั้งหลังจากผมปิดใช้งานโหมดเครื่องบิน ร้านกาแฟร้านเดิมที่อาคารผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศคือจุดนัดพบของผมกับคนขับรถคนโปรด


 

ผมยิ้มตอบกลับไปให้สายตาที่มองมาของผู้คนที่เดินสวนกัน นอกจากเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน เลิกงานแล้วพวกเราก็ยังคงเป็นเหมือนมาสคอตของสนามบินอย่างไรอย่างนั้นแหละ รถเข็นของสนามบินถูกหยิบยืมมาใช้ ปกติถ้าทำงานผมจะใช้กระเป๋าเดินทางแค่ใบเดียวก็เท่านั้น

 

แต่วันนี้มันไม่ปกตินี่นะ…

 

ร้านกาแฟคือจุดนัดพบประจำ เพราะมันไม่วุ่นวายเหมือนจุดอื่นในสนามบิน ทุกครั้งที่ผมมีไฟลท์ที่ต้องพักที่ประเทศไทยผมจะอาศัยคอนโดของ เพื่อนสนิท เพื่อพักผ่อน

 

เพราะบ้านไม่ใช่ที่ที่ผมอยากกลับไป

 

ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ

 

 

 

 

“รอเค้านานไหมปาร์คใหญ่” ผมทักทายคนที่เป็นเหมือนบ้าน เป็นทุกอย่างในชีวิตนี้…

 

ผู้ชายตัวสูงผมสีบลอนด์ ต่อให้เค้าจะนั่งหันหลังให้ก็ยังจำได้อยู่ดี ผมไม่มีไฟลท์ที่ได้บินมาพักที่ไทยเกือบครึ่งปีเห็นจะได้ ระยะเวลานานพอที่ไม่ได้เจอหน้าคนตรงหน้า

 

นานพอที่จะพูดคำว่า…

 

“ย้ายบ้านรึไง?” ปาร์ค ชานเลี่ย หันหลังกลับมามองตามเสียงเจื้อยแจ้วที่เรียกชื่อ จะเป็นใครไปได้ ทั้งชีวิตจะมีสักกี่คนที่เรียกกันว่า ‘ปาร์คใหญ่’ อีกหล่ะ

 

คนตัวสูงไม่ตอบคำถามที่ว่ามารอป๋ายเซียนนานแค่ไหน

 

มันน่าหงุดหงิดไหม ให้เค้ามารอเกือบ 2 ชั่วโมง…

 

 

 

ปาร์คใหญ่ถามกลับเป็นภาษาจีนสั้น ๆ หลังจากที่ผมถามเค้าไป มันอาจจะนานแล้วก็ได้ที่เค้าไม่ได้ใช้ภาษาจีนเพื่อสื่อสารกับใคร ปาร์คใหญ่ถึงเลือกใช้คำพูดแบบคนที่ปากไม่ตรงกับใจเพื่อทักทายกัน

 

คำพูดแรกของคนที่มารอรับไม่ใช่คำว่า ‘คิดถึง’ แบบที่ผมรู้สึก

 

สัมภาระคือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สามใบที่ทำให้ผมดูเหมือนคนที่กำลังย้ายบ้านก็จริง สิ่งที่ปาร์คใหญ่ไม่รู้และผมคิดจะบอกเค้าคืนนี้ ข้าวของทั้งหมดที่คอนโดที่จีนจะถูกส่งมาทางเรือ ถึงประเทศไทยในสัปดาห์หน้า

 

“อือ กลับมาถาวร”

 

“พูดจริง?”

 

“กลัวว่านายจะอยู่ไม่ได้เค้าเลยกลับมา”

 

“หึ!”

 

“สบายดีไหม?” ผมอ้าแขนกว้างโผกอดปาร์คใหญ่ให้หายคิดถึง

 

ใคร ๆ ก็กอดกันที่สนามบินมันปกติจะตาย

 

“ก็ดี ไม่มีคนมาคอยวุ่นวาย” ปาร์คใหญ่เน้นย้ำถึงคำว่า ‘คน’ คนคนนั้นจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ป๋ายเซียนคนนี้

 

สิ่งที่ผมก็อยากรู้แต่มันก็ยังไม่แน่ชัด จากที่สืบมาจากน้องชายของคนตรงหน้า ปาร์คใหญ่ยังโสดจริง ๆ รึเปล่า ข่าวที่ผมได้มาอาจจะไม่จริงก็ได้

 

“ไม่ใช่ว่าไปวุ่นวายกับคนอื่นเค้าแทนหรอ” ผมหลอกถามไปแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบตามเดิม

 

“จะกลับมานานแค่ไหน”

 

“ไว้เค้าเล่าให้ฟัง”

 

“เล่ามาเลย!”

 

“กลับบ้านเถอะ!”

 

ในเมื่อผมเองก็ไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ ปาร์คใหญ่เองก็อย่าหวัง ผมรู้ว่าเค้าสงสัยในการกลับไทยครั้งนี้ของผม แต่เค้าไม่ใช่คนประเภทที่จะซักไซ้ถ้าผมยื่นคำขาด คำไหนก็คำนั้น


 

คนขับรถส่วนตัวเดินนำไปยังรถหรูที่จอดรอ กระเป๋าเดินทางสามใบของผมถูกจับโยนขึ้นหลังรถเบนซ์สีดำ เค้าขับรถคันเดิมมาแล้ว 5 ปี รถที่ผมออกความเห็นว่าสีดำนี่แหละเข้ากับเค้าดี

 

ตึ๊ง!

 

ผมเสียวสันหลังวาบ เสียงที่เกิดขึ้นจากแรงกระแทกของรถและกระเป๋าเดินทาง ถ้าเค้าไม่ห่วงว่ารถจะพังก็ควรห่วงของในกระเป๋าของผมบ้าง

 

ปาร์คใหญ่!

 

“กระเป๋าเค้าแพง ทำดี ๆ ได้ปะ”

 

“อยากให้ถนุถนอมมาก ก็มายกเอง”

 

“ชิ!”

 

“จะแวะกินข้าวไหม” เพื่อนสนิทเอ่ยถามก่อนที่จะออกเดินทาง

 

“โทรสั่งให้ได้ไหม เค้าอยากกินพิซซ่า”

 

“ตามใจ”

 

หลายปีที่เราต้องใช้ชีวิตห่างกัน ปาร์คใหญ่ก็เปลี่ยนไปมาก จากรูปลักษณ์ภายนอกของคนที่กลายเป็นหัวหน้า ท่าทางการวางตัวที่ดูเป็นผู้ใหญ่ แม้กระทั่งสไตล์การแต่งตัว ปาร์คใหญ่ที่ใส่เสื้อเชิ้ตพึ่งกลับจากทำงานคือภาพที่ผมไม่ชินตา

 

แต่ไม่ว่าเวลาจะทำให้เค้าดูเปลี่ยนไปแค่ไหน

 

เค้าก็ยังเป็นปาร์คใหญ่ของผมคนเดิม

 

 

 

 

11:32:02 P.M.

 

“ยังไม่นอน?” เจ้าของห้องทิ้งกายที่เหนื่อยล้าจากการประชุมมาทั้งวันลงนอนบนเตียงใหญ่ เค้าเอ่ยถามผู้อาศัยที่ครั้งนี้คาดว่าจะได้อาศัยไปอีกยาว…

 

“เจ็ตแล็กมั้ง”

 

“บินแค่นี้อย่ามาเวอร์หน่า” คนปากไม่ตรงกับใจพูดออกไปทั้งที่ใจก็เป็นห่วง ยอมรับว่าเค้าไม่เคยชอบใจในอาชีพของป๋ายเซียนเท่าไหร่

 

ถึงมันจะเป็นอาชีพที่ค่าตอบแทนดี ได้ออกไปเห็นโลกกว้างตามแต่ใจ แต่เวลาชีวิตที่ไม่เหมือนใคร ระยะทางที่ต้องห่างกัน เรื่องของสุขภาพอีก

 

แต่ถึงพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

 

“อะไร เค้าได้ยินนะ”

 

“นี่บอกที่บ้านรึยังว่ากลับมาอะ”

 

“ยัง...”

 

“นายจะหลบหน้าป๋าไปถึงเมื่อไหร่”

 

“ยุ่งหน่า…นี่ปาร์คใหญ่เค้าลาออกแล้วนะ”

 

“ตลกหน่าป๋ายเซียน!” ยอมรับว่าเค้าจะดีใจมากถ้าสิ่งที่ป๋ายเซียนพูดมันคือความจริง ป๋ายเซียนนี่นะ จะทิ้งความฝันของตัวเองได้ หรือว่าสนุกจนพอใจแล้ว…

 

“เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าจริงไม่จริง”

 

“5 ปี แล้วหรอ”

 

“อือ เค้าไม่เคยผิดสัญญา”

 

“...” แต่ปาร์คใหญ่คิดว่ามันก็อาจไม่ใช่กับทุกเรื่องหรอก

 

“ไม่ว่ากับใคร”

 

“ตั้งใจจะสื่ออะไร”

 

“เค้าบอกนาย”

 

“หึ! นอกจากตกงานแล้ว มีอะไรจะบอกเราอีก ถ้าจะมาอยู่ด้วยนาน ๆ จะบอกไว้ว่าเราไม่มีเวลาว่างมากพอมาดูแลนายหรอกนะ เรามีงานต้อง…”

 

“เค้าโสดแล้วนะ”

 

“อะไรนะ!” หนุ่มตี๋ฮ่องกงคนนั้น… “ทิ้งเค้าไปได้ไง ทั้งหล่อทั้งรวยไม่ใช่หรอ ทำไมไม่จับไว้ให้ได้หล่ะ”

 

“คนที่ไม่ใช่มันก็ไม่ใช่เปล่าวะ”

 

“ก็เลยซมซานกลับมา?”

 

“อือ รักษาแผลใจเค้าให้หน่อยดิ”

 

“ป๋ายเซียน…”

 

 

 

ผมที่ได้ยินเสียงทุ้มของคนข้าง ๆ เรียกชื่อตัวเอง ก็ทำให้ใจอ่อนยวบยาบ

 

หนึ่งในคำถามที่ติดอยู่เสมอในใจ เรายังต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อตามหาคนที่ใช่อีกไหม ถ้าเราได้เจอกับเค้าแล้ว

 

มันอาจจะช้าเกินไปถ้าผมจะพูดอีกครั้งเพื่อย้ำคำสัญญา เหตุและผลที่ผมกลับมาประเทศไทยไม่ใช่แค่สะสางเรื่องของบริษัท หน้าที่ความรับผิดชอบที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังก็ได้

 

การที่เค้ายิ่งไล่ให้ผมไปคบกับคนนั้นคนนี้ ต่อให้หล่อแค่ไหน รวยแค่ไหน มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา แค่ผมได้เห็นหน้าปาร์คใหญ่ในวันนี้ สุดท้ายหัวใจมันก็ยังบอกผมว่า

 

จะนานแค่ไหนผมก็ยังรักปาร์คใหญ่แค่คนเดียว…

 

 

 

 

เดี๋ยวค่อยๆเริ่มทำความรู้จักกันไป

เรื่อยๆเลยนะ ;;

 

#คุณปาร์คใหญ่

 

เอนจอยรีดดิ้งค่ะ

twitter: @jnjnn88

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #14 s_pcy11 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 00:15
    รอเลยค้าบบบ สนุกๆๆๆ
    #14
    0
  2. #12 JutamasCB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 14:55
    ภาษาดีมากเลยค่ะ ชอบๆๆๆ
    #12
    0
  3. #11 aikemiaika715 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 22:39
    คุณปาร์คใหญ่อย่าแกล้งน้องเยอะนะะะะะ
    #11
    0
  4. #10 krispyfan00-68 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 20:54
    จะม่ามั้ยคะเนี่ย
    #10
    0
  5. #9 averyamppkim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 20:43
    น้องรักแต่ปาร์คใหญ่ ที่คบใครต่อใครเพราะปาร์คใหญ่ชอบยัดเยียด ฉันว่าปาร์คใหญ่ก็ชอบน้องแหละ แต่ปากแข็งมาตลอดมากกว่า อาจจะเพราะความเป็นเพื่อนหรืออะไรก็ตาม หลังจากนี้ตายแน่
    #9
    0