[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 7 : ป้าแช่มปลาชะโด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    25 มี.ค. 61



          การนั่งรถเมล์ถูกใช้เป็นตัวเลือกในการเดินทางมาโรงเรียนของผมแทนที่การโบกแท็กซี่เหมือนเมื่อวาน เพราะผมรู้สึกสบายใจกว่า



          ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร แต่ผมคิดว่ารู้สึกสบายใจกว่าอะนะ



          ตอนนี้ผมกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางจากป้ายรถเมล์ไปโรงเรียน พลางในหัวก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย หลังจากเมื่อวานผมเปิดใจให้กับใครบางคนที่ผมไม่อยากรู้จักมากที่สุด ผมกลับค้นพบว่า ‘วินวิน’ เป็นเด็กที่น่ารัก และผมอยากจะทำความรู้จักให้มากยิ่งขึ้นเสียด้วย



          วินวินได้รู้ว่าผมอาศัยอยู่คนเดียว ทำให้เขาชวนผมไปกินอาหารเย็นที่บ้านกับครอบครัวของเขาวันนี้ 



          พูดกันตามตรง ผมกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเย็นนี้ ผมมักจะกินข้าวกล่องแช่แข็งที่อุ่นด้วยไมโครเวฟเป็นอาหารเย็นเสมอๆ และไม่ได้กินข้าวกับครอบครัวมาเป็นเวลานานแล้วตั้งแต่ปลายปีก่อนที่โอโตซัง และโอกาซังมาเยี่ยมผม





          แต่เรื่องของเย็นนี้ก็คือเรื่องของเย็นนี้





          เอาเวลามาคิดดีกว่าว่าผมจะเอาชีวิตรอดจากคนบ้าในโรงเรียนยังไงดี!!





          ผมกล้าพนันได้เลยว่าตั้งแต่เหยียบประตูโรงเรียน ยันห้องน้ำอาจารย์ พวกเขาต้องมีคำถามประมาณนี้กับผม





          ‘ยูตะ เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง??’


          ‘รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่เจ็บป่วยตรงไหนบ้างมั้ยครับ??’


          ‘คุณนากาโมโตะ คุณมีชีวิตรอดกลับมายังไง??’





          ผมต้องเตรียมคำตอบให้ดี  ผมคิดว่าความเป็นจริงมันค่อนข้างหักมุมกับสิ่งพวกเราคิดอยู่พอสมควร



          ตอนนี้ร่างของผมมาหยุดลงที่หน้าประตูโรงเรียน เวลาที่ผมมาโรงเรียนมักจะเช้ากว่าคนอื่นเสมอๆ ทำให้ตอนนี้หน้าโรงเรียนมีนักเรียนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก ผมมองไปรอบๆตัว เพื่อนร่วมโรงเรียนที่เดินผ่านผมไปต่างมองผมด้วยสายตาที่มีคำถาม และพร้อมเสือกอย่างเต็มเปี่ยม



          พวกเขายังคงไม่เข้ามาหาผม เพราะการยืนอยู่นอกเขตโรงเรียนเช่นนี้ หมายความว่าพวกเขาต้องเว้นระยะห่าง และให้ความเป็นส่วนตัวกับผม แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ก้าวเข้าเขตโรงเรียน สถานะการเป็นบุคคลสาธารณะของ TYIS จะเกิดขึ้นทันที





          เพียงแค่...





          ก้าวขาขวาข้ามไป...





          อืม...นั่นไง...ฝูงแร้งมาแล้ว...





          “ยูตะะะ~~~~~!!!”


          “รุ่นพี่ยยยยยยยย์!!”


          “เมิงงงงงง~~~”


          “คุณนากาโมโตะะะะ”


          “ม๊าววววววววววว”





          นักเรียนกว่าสามสิบคนวิ่งผ่านสนามรักบี้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียนมาทางผม รวมถึงคุณผู้อำนวยการแทยง และคุณแองเจโล่ด้วย





          ดูเหมือนจะตั้งใจรอผมอยู่สินะ...





          “ยูตะ นายไม่เป็นอะไรนะ” โดยองจับตัวผมหมุนอย่างร้อนรนเพื่อเช็คว่าผมไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้เป็นอะไรเขาก็จับไหล่ผมมั่น จ้องตาผมอย่างแน่วแน่ “นายแน่มาก...” โดยองปล่อยตัวผม เพื่อให้คนอื่นได้เข้ามาถามและความเป็นห่วงเป็นใย



          “เกิดอะไรกับนายเมื่อวาน ทำไมไม่โทรขอกำลังเสริมจากฉัน” สตีฟที่ให้คำสัญญากับผมเมื่อวานว่าจะเป็นกำลังเสริมให้ถ้าผมต้องการถามขึ้น



          “มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดต้องการกำลังเสริมจากนายหรอกสตีฟ ฉันโอเคดี” ผมแสดงให้สตีฟเห็นว่าผมไม่เป็นไรจริงๆ



          “นายซ้อมบอลเย็นนี้ได้ใช่มั้ย ฉันให้นายพักวันนึงได้นะ” ไมค์หัวหน้าชมรมของผม



          “ไม่มีเหตุผลให้ฉันต้องหยุดการซ้อม”



          “คุณนากาโมโตะ เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง เล่าให้ผมฟังได้มั้ย” คุณแทยงที่มีคุณแองเจโล่ในอ้อมกอดถามผมอย่างต้องการคำตอบ



          “ผม…” ผมลังเลที่จะพูด... ตามที่จริง ผมลังเลที่จะให้พวกเขารู้ความจริง...





          ความจริงที่ผมอยากเก็บไว้เพียงคนเดียว



          แต่ผมไม่อยากโกหก





          “ไม่มีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้นหรอกครับท่านผู้อำนวยการ แค่กินกาแฟด้วยกัน แล้วก็พูดคุยกันนิดหน่อยหนะครับ”





          เลือกที่จะบอกความจริงไม่หมดเสียดีกว่า





          “ผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ” ผมบอกท่านผู้อำนวยการ ก่อนจะหันไปมองโดยอง “โดยอง ขึ้นห้องเรียนกันเถอะ”



          “อะ.. อืมๆๆ” แม้ว่าจะงงๆ อยู่ แต่โดยองก็ยอมเดินตามผมมา ปล่อยฝูงแร้งทิ้งไว้ด้านหลัง





          โดยองวิ่งเหยาะๆตามมาจนขึ้นมาเดินข้างผม ผมเห็นได้จากหางตาว่าเขาพยายามมองหน้าผมเพื่อจับพิรุธ หรือมองหาความผิดปกติในตัวผม





          “มีอะไร จ้องอยู่นั่นแหละ” ผมหันไปถามเขาพร้อมกลั้วเสียงหัวเราะให้กับท่าทางเด๋อๆ ด๋าๆ ของเขาที่โดนจับได้ว่าแอบมองผมอยู่



          “เอ่อ... ฉันเป็นเพื่อนสนิทนาย เพราะฉะนั้น ฉันขอถามได้มั้ยว่า เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง” โดยองถามอย่างคาดคั้น





          เราเดินเข้ามาในตึกเรียนของเกรด 12 ด้วยความที่ยังเช้าอยู่มาก ทำให้พวกเกรด 12 ที่อยู่ในวัยที่ขี้เกียจมาเรียนมากที่สุดยังไม่มาถึงโรงเรียนกัน นอกจากผม โดยอง สตีฟ แล้วก็ไมค์ อะนะ



          ตึกเรียนที่ไร้ผู้คนทำให้ผมกล้าเล่าความจริงทั้งหมดกับโดยองไประหว่างทาง 



          ตลอดทางไปห้องเรียนที่อยู่ชั้น 3 ของตึก โดยองตั้งใจฟังผมเล่าอย่างละเอียดโดยไม่ขัดเลยสักนิด เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิท ผมจึงไม่ปิดบังและเล่าความจริงทุกอย่าง



          ตอนนี้เราสองคนเข้ามานั่งที่โต๊ะเรียนประจำในห้องเรียน โต๊ะของผมกับโดยองนั่งติดกันสองที่ข้างหน้าต่าง โดยองเป็นคนเป็นคนนั่งฝั่งติดทางเดิน ส่วนผมนั่งติดหน้าต่าง





          “จริงเหรอ เด็กนั่นไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลยอะนะ” โดยองขำกับเรื่องที่เพิ่งได้ฟังจากปากผม เขาเป็นคนที่ไม่เคยปักใจเชื่อกับเรื่องใดใดที่เล่าจากปากคนใน TYIS เลย 





          ผมว่าเรื่องความบ้าบอและคิดเองเออเองของเด็ก TYIS คือเรื่องที่น่าขำที่สุดในเรื่องที่เกิดขึ้นนี้





          “ให้ตายเถอะ พวกเขาแต่งเรื่องกันเองเชื่อกันเองอีกแล้ว” ผมบ่น



          “นั่นสิ แล้วนายคิดจะบอกความจริงกับพวกเขามั้ย” 



          “ฉันควรบอกเหรอ?”



          “อย่างน้อยก็ช่วยลดสิ่งที่พวกเขากลัวลงไปได้อย่างนึงหละนะ” โดยองหัวเราะ



          “อืม ไว้ค่อยแล้วกัน” ผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน 



          “นายหลีกเลี่ยงคำถามมากมายที่จะเกิดขึ้นไม่ได้หรอก” เสียงโดยองดังขึ้นข้างหู “นายก็เห็นแล้วหนิ ว่าเมื่อเช้าเป็นยังไง”





          ผมสูดลมหายใจจนสุดปอด พ่นมันออกมา ก่อนจะยืดหลังตรง



          ให้ตายเถอะ! ผมต้องเผชิญกับคำถามพวกนี้ไปตลอดทั้งวันเลยหรอ





          “โดยอง” ผมเรียกเขา



          “หืม?” เขามองหน้าผม เลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถามความต้องการของผม



          “นายมีที่ปิดปากมั้ย”



          “ก็มีอะนะ” โดยองเอี้ยวตัวไปค้นกระเป๋าสะพายของตนที่แขวนไว้กับพนักเก้าอี้ “เอาไปทำไรวะ”



          “เดี๋ยวก็รู้น่า”



          “อะ เอาไป” โดยองที่ค้นหน้ากากอนามัยเจอแล้วก็ยื่นมันมาให้ผม



          “ขอบคุณครับเพื่อน” ผมรับมาก่อนจะจัดการสวมมันขึ้นมาปิดจนมิดจมูก



          “แล้วเย็นนี้นายก็จะไปกินข้าวบ้านเด็กนั่นอะนะ”



          “ก็เดี๋ยวไปขึ้นรถเมล์ป๊าวินวินก่อน แล้วค่อยไปบ้านเด็กนั่นไปกินข้าวเย็นกับครอบครัวเขา” ผมบอก



          “สนิทกันไวจังวะ” โดยองแซว “ว่าแต่... เหตุผลอะไรที่ทำให้วินวินอยากรู้จักนายมากขึ้นวะ” เขาถามพร้อมทำท่าทางคิด



          “ไม่รู้สิ...”





          ‘อ่อ ที่เฮียบอกว่าชอบอะนะ...’





          อยู่ๆ คำพูดของเหรินจวิ้นก็แล่นขึ้นมาในความคิด



          เชี่ย... หรือจะเป็นเรื่องจริงวะ....





          “เห้ย ไม่สบายอ่อวะ ทำไมหูแดงขนาดนี้” โดยองทัก ทำให้ผมรีบยกมือขึ้นมากุมหูของตัวเอง



          “ไม่มีอะไรสักหน่อย”



          “แต่นายไม่เคยเป็นแบบนี้นะ มาให้ฉันดูหน่อย” 





          โดยองพยายามนำหลังมือของเขามาแตะที่หน้าผากของผม เพื่อเช็คดูว่าผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ 



          ผมหลีกเลี่ยงมือของเขา ให้ตายเถอะ... ผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆนะ 





          ผมแค่เขิน...





          “ไม่เอาาา ปล่อยๆๆๆ” ผมหันหน้าหนีมือของโดยอง แต่เจ้าหมอนี่ก็ยังพยายามจะเช็คไข้ของผมให้ได้อยู่นั่นแหละ





          “เห้ย ยูตะ!!”


          “ยูตะ!!”


          “กรี๊ดด มายบอยยยย”





          เสียงโหวกเหวกโวยวายทำให้ผมและโดยองหยุดการต่อสู้ชั่วคราว ก่อนจะหันไปมองเสียงนั้น และค้นพบว่ามันคือเสียงของเพื่อนร่วมห้องกว่าสิบคนที่กำลังวิ่งเข้ามาทางพวกผม



          และกำลังรุมผม เหมือนฝูงแร้งเมื่อเช้า...





          “เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง” เคย์ เพื่อนร่วมห้องสัญชาติเวียดนามถามผม





          “แค่กๆๆๆ”





          “นายไม่สบายหรอยูตะ” ซิลเวีย เพื่อนสาวลูกครึ่งสิงคโปร์ถามผมอย่าเป็นห่วง





          “ฮัดชิ่ว! แค่กๆๆๆ” 





          “คนที่คุณก็รู้ว่าใครทำให้นายเป็นอย่างนี้หรอ” ซิลเวียถามผมอีกครั้ง





          โดยองมองหน้าผมก่อนจะหันไปตอบซิลเวียอย่างรู้งาน





          “ยูตะคออักเสบน่ะ เมื่อวานไปกินส้มตำป้าไฝมา”



          “แต่เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลยนะ” สตีฟแย้ง



          “อาการมันเพิ่งกำเริบไงสตีฟ นายเป็นนักกล้ามแข็งแรงขนาดนี้ นายจะเข้าใจคนอ่อนแอแบบยูตะได้ยังไง”



          “แต่มันเป็นนักฟุตบอล...” สตีฟดูท่าทางคิดหนัก



          “เออหนะ ยูตะมันก็กากแบบนี้แหละ” โดยองตอบสตีฟ “พวกนายไปนั่งที่ได้แล้วน่า ยูตะต้องการการพักผ่อนที่เพียงพอ จะได้มาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้พวกนายฟังได้ไง”





          ทุกคนที่กำลังล้อมผมกับโดยองพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับความคิดของโดยอง ก่อนจะกระจายตัวไปทำภารกิจของตัวเอง



          จะว่าไปโดยองก็แต่งเรื่องเก่งอยู่เอาเรื่อง



          ผมหันไปมองค้อนมันเล็กน้อย เพราะเคืองจากการที่มันว่าผมอ่อนแอ และเป็นคนกาก



          โดยองมองผมก่อนจะหัวเราะอย่างจะเป็นจะตาย





          “เข้าใจแล้วว่าขอผ้าปิดปากทำไม” โดยองยื่นมือมาดึงผ้าปิดปากก่อนจะดีดมันกระแทกปากผม



          “เชี่ย!” ผมสบถ ก่อนจะรีบเอามือกุมปาก เพราะคิดได้ว่ากำลังสวมบทบาทเป็นคออักเสบอยู่



          “ตอแหลมาก แค่ไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยอะนะ”



          “เออน่า..” ผมกระซิบ





          โดยองยังคงขำให้กับการกระทำทั้งหมดของผม





          ให้ตายเถอะ ไม่รู้ว่าการใช้ชีวิตวันนี้จะยากขนาดไหน กับการที่จะต้องต่อสู้กับคำถามมากมาย อีกทั้งสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเย็นวันนี้มันก็ช่างกวนใจผมเหลือเกิน...


          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .

          .


          “กลับก่อนนะไมค์”



          “อืม กลับดีๆ”





          ผมโบกมือลาให้กับไมค์ เขาโบกมือกลับมาเช่นกัน



          หลังจากซ้อมฟุตบอลกับทีมได้สักพัก ผมก็ตัดสินใจขอตัวออกมาเก็บของ อาบน้ำ และเปลี่ยนชุดจากชุดซ้อมของทีมเป็นเครื่องแบบนักเรียนแทน



          โดยปกติผมมักจะเลิกซ้อมเป็นคนสุดท้ายเสมอ แต่วันนี้ผมต้องรีบไปให้ทันสัญญาที่ให้ไว้กับใครบางคน



          วันนี้ผ่านไปด้วยดี แม้ว่าจะเจอกับคำถามน่าเบื่อเดิมๆ ซำ้ๆ ทั้งวัน อย่างเช่น...





          ‘ยูตะ เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง??’

          ‘รุ่นพี่ครับ เกิดอะไรขึ้นบ้างครับ??’

          'คุณนากาโมโตะ เล่าให้ผมฟังเถอะนะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง’





          ผมก็มักจะตอบคำถามพวกนั้นด้วยคำตอบเดิมๆ ซ้ำๆ นั่นคือ...





          ‘แค่กๆๆๆ’





          อืม... นั่นแหละ เหตุผลที่ผมมีชีวิตอยู่รอดได้ในวันนี้



          แต่หน้ากากอนามัยไม่จำเป็นอีกแล้วเมื่อผมมาซ้อมฟุตบอลกับทีม เพราะพวกเขาเหมือนจะเข้าใจเป็นอย่างดีว่าผมไม่ต้องการจะเล่าอะไรในตอนนี้





          ผมเดินผ่านประตูโรงเรียน ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น...





          ‘ป้าแช่มลูกชิ้นปลาชะโด’





          “ป้าครับ ลูกชิ้น 5 ไม้ครับ” ผมจัดการสั่งลูกชิ้น



          “รอแปปนะหนูยูตะ” ป้าแช่มตอบ มือก็พลางจัดเตรียมลูกชิ้นใส่ถุง “ราดน้ำจิ้มมั้ย?”



          “แยกน้ำจิ้มให้หน่อยครับ”



          “ได้ลูก” เธอหยิบถุงน้ำจิ้มใส่ลงในถุงหิ้ว “ทั้งหมด 500 บาท”



          “นี่ครับ” ผมยื่นแบงค์สีเทาไปให้ก่อนจะรับถุงลูกชิ้นที่เธอยื่นมาให้



          “วันนี้ไม่ซ้อมฟุตบอลหรอลูก” ป้าแช่มถามผมขณะล้วงหาเงินทอนในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน



          “ไปซ้อมมาแล้วครับ แต่ว่ากลับเร็วหน่อยหนะครับ” 



          “อ่าว มีธุระที่ไหนถึงรีบกลับหละ” เธอยื่นตังค์ทอนมาให้ผม ผมจึงยื่นมือไปรับเงินนั้นก่อนเก็บลงในกระเป๋ากางเกง



          “เดี๋ยวผมจะไปหาน้องวินวินหนะครับ” ผมตอบ



          “วินวินหรอลูก โอ้ยย มาๆๆๆ แถมลูกชิ้นให้อีกไม้” ป้าแช่มดึงมือของผมข้างที่หิ้วถุงลูกชิ้นอยู่ไป ก่อนจะจัดการยัดลูกชิ้นลงมาอีกไม้นึง



          “ขอบคุณครับ” ผมหัวเราะเล็กน้อยกับการกระทำของเธอ

 


          สงสัยวินวินคงจะน่ารักจริงๆนั่นแหละนะ ป้าแช่มถึงได้เอ็นดูขนาดนี้ 



          “ไปสนิทกันได้ยังไงหละ หืม? เห็นว่ากลัวเขานักกลัวเขาหนา” เธอท้าวสะเอวมองผมอย่างต้องการคำตอบ



          “ใครกลัวกันครับป้า ไม่มีหรอก” ผมหัวเราะกลบเกลื่อน



          “อย่ามา ป้าได้ยินเด็กๆมายื่นคุยกันหน้าร้านป้านี่แหละ”



          “ก็พูดกันปากต่อปากอีกนั่นแหละครับ”



          “โอ้ย ยังไม่เลิกกันอีกหรอนิสัยแบบนี้” ป้าแช่มพูดอย่างหงุดหงิด “สงสารเจ้าหนูวินวินที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้เนอะ”



          “…”



          “ไม่รู้ว่าถ้าเจ้าตัวรู้ว่ามีคนเกลียดเยอะขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่ได้ทำอะไรจะเป็นอย่างไรบ้างนะ” สีหน้าของเธอแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่าสงสารคนที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ขนาดไหน





          เหมือนว่าคำถามลอยๆของป้าแช่มจะสะกิดใจผมเข้าให้





          นั่นสิ เด็กนั่นจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ถ้าได้รู้ความจริง...






End of Chapter 7











_______________(•ө•)♡______________
เป็นไงกันบ้างฮะกับตอน 7 
คอมเม้นบอกเค้าหน่อยน้าา รักๆๆ รักทุกคนที่อ่านเลย
บ่นฟิคเค้าได้ที่ #วินเป๋าเมล์ เลยน้า อ่านทุกทวิตจริงๆเด้อ
กดโหวตให้ตอนนี้หน่อยนะค้าบบ

(๐๘/๐๔/๒๕๖๐)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #599 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 03:22

    เน้ ยูตะ มีความเขิน หึ ชั้นก็เขิน ว้ากกก

    #599
    0
  2. #524 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:57
    รูปดิสเพจ555555555555
    #524
    0
  3. #472 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 03:13
    ตลกรูปดิสเพจคิ้วบอยได้ป่ะ55555 น้องน่ารักขนาดนี้ เดกรร.นี้มันจริงเล๊ย
    #472
    0
  4. #427 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 23:11
    เอาน่า good thing take time เน้อ
    #427
    0
  5. วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 09:49
    ดิสเพจคือโคตรทำร้าย555555555555555 โถ่ลูกมัม555555555
    #359
    0
  6. #333 pwsyoon (@grandaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:28
    รูปดิสเพจคิ้วบอยใจร้ายมาก555555555555555555555555555555
    #333
    0
  7. #245 sasi1999 (@satacha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 15:59
    เด็กโรงเรียนนี้มันจริงๆเลย
    55555555555
    ตลกรูปเพจคิ้วท์บอยได้มั้ยคะ
    55555555555555555555555
    #245
    0
  8. #229 bbdg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:45
    ชอบอ่ะ น่ารักมากๆเลยย

    ไรท์ขยันมากอ่ะ ภาพประกอบคุณภาพพรีเมี่ยมเสมออ

    ขอบคุณนะค้าบบ
    #229
    0
  9. #228 bbdg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:44
    ชอบอ่ะ น่ารักมากๆเลยย

    ไรท์ขยันมากอ่ะ ภาพประกอบคุณภาพพรีเมี่ยมเสมออ

    ขอบคุณนะค้าบบ
    #228
    0
  10. #199 Cloudy B. (@dream-sdw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:27
    พอเลื่อนมาเจอคิวท์บอยลืมเม้นที่จะเม้นตั้งแต่แรกไปเลยค่ะ ความหล่อทำให้ลืมทุกสิ่ง 555555555555
    #199
    0
  11. #179 ` ïpepnn。 (@noinazz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 16:28
    แงงงงงง น่ารักจังเล่ย ฮือๆๆ แหม๊คุยกันแปบเดียวพี่ยูตหลงสเน่ห์น้องเป๋าเมล์ซะละ สเน่ห์แรงจังเลยน้าน้องวิน~
    #179
    0
  12. #163 PraewaStephanie (@PraewaStephanie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 02:00
    พี่ยูตอ่า ชอบน้องวินเเล้วหรือเปล่าคะเนี่ยหื้ม คือมันน่ารัก มันค่อยๆดีขึ้น พี่ยูตเปิดใจให้น้องคนนี้หน่อยนะคะ น้องน่ารักจริงๆน้า55555 fcพี่วินวินนะคะ รูปในเพจหล่อมากเลย55555
    #163
    0
  13. #161 mmmmar. (@mayyroro-1004) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:53
    ชอบชื่อไอจีน้องวินๆมากเลยค่ะ เห็นเลยอยากขึ้นรถเมล์ไปเจอกระเป๋ารถเมล์น่ารักๆแบบน้องบ้าง///
    #161
    0
  14. #160 pqmeun_ (@mingz209) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 13:40
    เด็กๆในโรงเรียนพี่ยูตะอย่ากลัวน้องเลยน้องน่ารักมากจริงๆT T
    #160
    0
  15. #155 fang. (@gwellt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 11:43
    วินวินดาบัสบอย55555555555555555555555555
    คุงยูตะเขินน้องหลออออออออออ แหมมมม 
    #155
    0
  16. #154 Cy_lighter (@Cy_lighter) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 08:06
    ลั่นภาพโปรเพจมาก555 ยูตะมีใจก็บอกน้องไปเส้ ฮิ้วววว
    #154
    0
  17. #153 myyyyk. (@kaniisone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:14
    เเวะมาเม้นต์ว่าเกลียดชื่อไอจีวินวินค่า 5555555555555555 ฮือออ ถ้าวินวินรู้ว่าเด็กๆในโรงเรียนคิดยังไงกับตัวเองนี่น่องจะเฟลมั้ย คนน่ารักของพี่ ;___;
    #153
    0
  18. #152 guitarstk (@guitarstk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:42
    รูปโปรไฟล์เพจสุดยอดมากค่ะ 555555
    #152
    0
  19. #151 EsnesPolar (@inspirit2382542) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:39
    รักน้องมากมั้ยนากาโมโตะะะ
    ชอบภาพเพจคิ้วบอยยยยยน่ารักกก
    #151
    0
  20. #150 KBTLB' (@pokpakartist) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:32
    หูยยยย สุดท้ายยูตะจะแก้ข่าวให้น้องมั้ยนะ หวงก็หวง แต่ก็ไม่อยากให้น้องโดนคนว่าก็ไม่อยาก พ่อพระเอกกก ก็จริงนะ ถ้าเจ้าจิ๊บรู้จะหงอยไหม กลัวน้องเสียใจ หรือน้องจะพร้อมไฝว้ 555555555555 นี่เกลียดรูปโปรไฟล์เพจคิ้วแอนด์เซ็กซี่บอยมากค่ะ ปากจะอมกล้องเข้าไปได้แล้ว ฮืออออ
    #150
    0
  21. #149 Marbelz (@obcheoi-bell) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:12
    พี่วิน Cute boy 555555 พี่ยูยหวงน้องเหรอออ
    #149
    0
  22. #148 Pimpi2205 (@Pimpi2205) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:58
    ชอบรูปปิดท้ายอ่ะ เราว่าที่ป้าแช่มพูดอ่ะถูกแล้วนะยูตะ บอกความจริงไปเหอะ
    #148
    0
  23. #147 littleb07 (@justhaej) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:25
    ยูตะห่วงน้องใช่มั้ยยยยยยยย
    ลูกชิ้นแพงมากจริง โอ้ย5455555555
    ขำความเล่นใหญ่ของทั้งคนในโรงเรียนแล้วก็นากาโมโตะเอง
    รอฉากไปกินข้าวบ้านน้องนะคะ อิ___อิ
    #147
    0
  24. #146 poochaya_nit (@poochaya_nit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:59
    รูปปิดท้ายอย่างเท่เลยอ่ะ555555555555555 คุณยูตะเริ่มชอบน้องวินแล้วล่ะซี่~~~
    #146
    0
  25. #145 P'lu N'hun (@1330800294900) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:11
    พี่ยูตะพรุ่งนี้ขึ้นไปหน้าเสาธงแล้วประกาศไปเลยนะว่าหนูวินวินเป็นคนยังไง น้องวินวินน่ารักแค่ไหน55555
    #145
    0