[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 5 : “ให้ผมไปส่งพี่ที่บ้านนะครับ”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    25 มี.ค. 61




          หลังจากเลิกเรียน ผมก็รีบเก็บสัมภาระของตัวเอง ก่อนที่จะรีบมุ่งหน้าไปยัง Newton Café ร้านกาแฟและเบเกอรี่หน้าปากซอยโรงเรียน ปกติผมไม่ค่อยแวะไปไหนหลังเลิกเรียน แต่วันนี้ผมต้องไปที่นั่นตามนัดที่ใครบางคนยัดเยียดให้ผมนี่สิ



          'ผมคือคนที่พี่เจอบนรถเมล์เมื่อวาน ออกมาเจอผมหน่อยได้มั้ยครับ ที่ร้าน Newton หน้าปากซอยโรงเรียนพี่ 4 pm I will wait for you'



           เรียกได้ว่าเป็นนัดที่ผมไม่อยากไปมากที่สุดในชีวิต ไม่ใช่เพราะรังเกียจ ไม่ใช่เพราะรำคาญ แต่เป็นเพราะผมกลัว กลัวทั้งชีวิตและทรัพย์สิน!! อย่าถามว่าทำไมผมไม่ปฏิเสธการนัดนี้น่ะหรอ มันปฏิเสธได้ที่ไหนเล่า!! เล่นยัดจดหมายมากับคนอื่น ให้ผมอ่านเหมือนแค่รับรู้และทำตาม แล้วผมก็คงไม่ใจร้ายเบี้ยวนัด ปล่อยให้คนนัดนั่งรอเก้อหรอกนะ





          ยูตะอีสพ่อพระ!!





          การที่ผมถูกเรียกให้ไปที่ร้าน Newton Café โดย วินวิน เป็นวาระแห่งชาติที่รับรู้กันไปทั้ง TY International School 



          ผมไม่เวอร์หรือโม้ไปเองนะครับ อย่างตอนนี้ที่ผมยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน พวกเขาทั้งรุ่นน้องและเพื่อนๆที่ยืนออกันอยู่หลังประตูโรงเรียนกำลังยืนโบกมือเพื่อนร่ำลาผม ถ้าให้ผมลองนับๆจำนวนดู ก็เรียกว่าเกือบจะทั้งโรงเรียนนั่นแหละครับ!





          ไม่เว้นแม้แต่...





          ผู้อำนวยการของผม และ แมวของเขา...



          คุณแทยง และ คุณเซนโซเวีย แองเจโล่ที่ 3 ในอ้อมกอด





          “แน่ใจนะคุณนากาโมโตะ ว่าไม่ให้ผมกับคุณแองเจโล่ไปส่งหนะ” คุณผู้อำนวยการถามผมอย่างเป็นห่วง ก็เข้าใจนะว่ารักเด็กๆของเขามาก แต่จะให้เดินไปส่งนี่คงออกจะเป็นการรบกวนมากไปหน่อย



          “แน่ใจครับ ขอบคุณมากครับท่าน”



          “ดูแลตัวเองดีๆนะครับรุ่นพี่!!” เจแดนเจ้าเด็กแว่นที่เอาจดหมายมาให้ผมเมื่อเช้าให้กำลังใจผม



          “ถ้านายเป็นอะไรไป พรุ่งนี้นายไม่ต้องมาซ้อมบอลตอนเย็นก็ได้นะยูตะ” ไมค์หัวหน้าชมรมฟุตบอลพูด แต่ผมว่ามันเหมือนแช่งมากกว่านะ



          "พี่ยูตะคะ ถ้าใบหน้าหล่อๆของพี่เป็นอะไรไป แด๊ดดี้ของมอลลี่เป็นหมอศัลยกรรมนะคะ" เด็กสาวเกรด 10 พูดขึ้น



          "ถ้าต้องการกำลังเสริมโทรหาฉันนะ" สตีฟหนุ่มนักกล้ามชมรมมวยปล่ำทำมือเป็นสัญญาณว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้โทรหาเขาได้ ว่าแต่เบอร์สตีฟนี่เบอร์อะไรนะ...



          “รีบไปเหอะยูตะ เดี๋ยวสาย” โดยองเตือนผม ทำให้ผมคิดได้ว่านี่ก็เป็นเวลา 3.50 pm ถ้าผมยังอ้อยอิ่งฟังพวกบ้าพวกนี่ให้กำลังใจก่อนส่งผมไปตาย ผมอาจจะตายจริงๆได้จากการไปตามนัดสาย



          “เออๆ กูไปละ ไปแล้วครับทุกคน ผมไปแล้วนะครับท่าน ไปแล้วนะคุณแองเจโล่” ผมลาทุกคนตามยศต่ำไปสูง เพื่อนผม เพื่อนร่วมโรงเรียน ผู้อำนวยการ และแมวของผู้อำนวยการ ผมตัดสินใจหมุนตัวมุ่งไปยังสถานที่ที่ใครบางคนนัดไว้





          ก่อนจะได้ยินเสียงโหยหวนตามมา...





          ยูตะะะะะะะะ!!!!! ฮืออออ ไม่น่าอายุสั้นเล๊ย!”


          รุ่นพี่ยยยยยยยยยย์ พวกผมจะเคารพรุ่นพี่ตลอดไปครับ!”


          ไอ้ยูตะะะะะะ!! กูขอโทษ~~~~~”


          คุณนากาโมโตะะะะะ!!!”


          ม๊าวววววววว





          ให้ตายเถอะคนพวกนี้มันบ้า!!! ผมหันไปมองตามเสียงคร่ำครวญนั่น นี่กูไม่ได้อยูในยุคที่ส่งผัวไปรบในสงครามเวียดนามใช่มั้ย!! สาบานว่าผมเห็นเด็กคนนึงเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวของเขามาโบกอย่างบ้าคลั่ง



          เห้ออ ผมถอนหายใจให้ภาพบ้าๆที่ผมเพิ่งเห็น ก่อนจะรีบเดินไป Newton café ที่ห่างออกไปเพียง 150 เมตร





          เด็กนั่นนัดผมออกมาทำไมนะ...





          ผมคิดเหตุผลร้อยแปดที่จะทำให้เด็กนั่นมีธุระกับผมได้ แต่ก็ไม่มีเหตุผลไหนที่เข้าท่าเลยแห้ะ... ผมคิดไปเรื่อยเปื่อยจนร่างของผมมาหยุดยืนอยู่หน้า Newton café เป็นที่เรียบร้อย



          'Newton café'  เป็นร้านกาแฟและเบเกอรี่ ตัวร้านเป็นตึกแถว 2 คูหา ภายนอกของร้านเลือกวัสดุหลักในการตกแต่งเป็นปูนเปลือยและไม้หมอนรถไฟ  เมื่อผมเปิดประตูก้าวเข้าไปในร้าน ภายในกลับแตกต่างจากสไตล์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง หินอ่อนสีดำแผ่นใหญ่ขัดมันถูกเลือกให้เป็นวัสดุหลักในการตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงถูกวางอย่างลงตัว กลิ่นกาแฟและขนมปังหอมกรุ่นลอยอบอวล 



          ที่นี่เป็นที่หมกตัวยอดฮิตของเด็ก TYIS ซึ่งปกติผมก็ไม่ค่อยชอบมาเท่าไหร่ถ้าไม่ได้มีเหตุจำเป็นจริงๆ เพราะร้านมักจะมีเด็ก TYIS แน่นเสียจนมีเสียงดังโหวกแหวกโวยวาย แต่วันนี้ดูจะแตกต่างจากวันทั่วไปเสียหน่อย





          ผมเดินเข้าไปหาลูกค้าเพียงคนเดียวในร้าน



          ดูเหมือนลูกค้าท่านนี้ดูจะไม่ได้สนใจการมาของผมสักเท่าไหร่เพราะเขากำลังนั่งกดโทรศัพท์เพลินเลยหนะสิ





          “ไง” ผมทักทายเพื่อให้เขารับรู้การมาของผม



          “อ้าว พี่ยูตะ” วินวินในชุดไปรเวทเงยหน้าจากโทรศัพท์มาสบตากับผมก่อนที่จะยิ้มอย่างร่าเริง ถ้าให้เดานี่ดีใจที่กูมาให้มึงกระทืบใช่มั้ย!



          “มีธุระอะไรกับพี่หรือเปล่าครับ” ผมถามสิ่งที่ผมสงสัยมาทั้งวัน



          “พี่ยูตะนั่งก่อนสิครับ” เขาเชิญให้ผมนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะยกมือเพื่อเรียกพนักงาน



          “…” ผมมองตามการกระทำของเขาอย่างงงๆ



          “เอาคาราเมลมอคคีอาโต้ แล้วก็เค้กมะพร้าวอ่อนครับ” วินวินบอกพนักงานก่อนจะหันมามองผม “พี่ก็สั่งสิครับ”



          “เอ่อ...” นึกไม่ออกว่าจะแดกอะไรหวะ “เอา...เหมือนกันครับ”



          “ทวนรายการนะคะ คาราเมลมอคคีอาโต้ 2 ที่ เค้กมะพร้าวอ่อน 2 ที่นะคะ” พนักงานสาวสวยทวนรายการก่อนจะหมุนตัวออกไปเตรียมออเดอร์ที่ว่าให้พวกผม





          ผมละสายตาจากพนักงานสาวสวย หันมามองหน้าคนตรงหน้าแทน ก่อนจะพบว่าเขากำลังจ้องหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว





          (‘ ‘ )… ไม่ต้องมาทำหน้าใสซื่อ!!! กูรู้ว่ามึงไม่ใส!!





          “เอ่อ..” ผมเรียกสติคนตรงหน้า



          “อ่อ!” วินวินสะดุ้ง “เอ่อ...ผมนัดพี่ออกมาเพราะอยากรู้จักพี่มากขึ้น แล้วก็อยากให้พี่รู้จักผมหนะครับ..”



          “รู้จักกันมากขึ้น??” ผมสรุป เอาจริงๆนะ ผมว่าผมรู้จักเด็กที่อยู่ตรงหน้าผมพอสมควรจากการฟังจากปากต่อปากเล่ากันมาอีกที ไม่ใช่จากการเข้าถึงตัวตนจริงๆของเขา แต่จะว่าไปการได้รู้จักเด็กนี่มากขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร เผลอๆเขาอาจจะไม่ได้เลวร้ายแบบที่ผมคิดก็ได้หละนะ



          “ครับ” วินวินพยักหน้า “ผมชื่อวินวินนะครับ เอ่อ... ผมอายุน้อยกว่าพี่ปีนึงครับ พี่จำผมได้มั้ยครับ ผมเจอพี่บนรถเมล์เมื่อวานเย็น...ผมเป็นกระเป๋ารถ...”



          “จำได้สิ แล้วทำเป็นงานพิเศษช่วงปิดเทอมหรอ?” ผมสานต่อบทสนทนา ลองคุยกับเด็กนี่เหมือนคนปกติทั่วไปเขาคุยกัน 



          “ไม่เชิงหรอกครับ...เงินยังไม่ได้สักนิด” วินวินว่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อพร้อมทำหน้ายู่



          “ทำไมหละ” ผมหัวเราะเล็กน้อยให้สีหน้าของคนตรงข้าม



          “อาป๊าผมเป็นคนขับรถเมล์แหละ อาป๊าเลยให้ผมมาช่วยเป็นกระเป๋ารถเมล์นี่แหละ”



          “ดีจัง นายอยู่กับพ่อหรอ”



          “อือๆ” วินวินพยักหน้า “ผมอยู่กับอาป๊า อาม๊า แล้วก็น้องชายอีกคนนึง พี่อยู่คนเดียวหรอครับ” เขาถามด้วยความสงสัย



          “ใช่ พ่อกับแม่ฉันทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่นหนะ จะกลับมาเยี่ยมบ้างบางครั้ง” ผมเล่าเรื่องของผมให้เขาฟังบ้าง น่าแปลกที่ผมตอนนี้กลับไม่มีอารมณ์กลัวคนตรงหน้าหลงเหลือแล้ว



          คำพูดต่างๆของคนในโรงเรียนผมที่เล่าต่อๆกันมา อยู่ๆก็ผุดขึ้นในความคิดผม





          'แกรๆ เขาว่ากันว่าคนนี้เคยเหวี่ยงคุณแองเจโล่จนคุณแองเจโล่ได้รับบาดเจ็บเชียวนะ'


          'เนี่ยๆ เด็กผู้ชายที่มาซื้อลูกชิ้นป้าแช่มทุกวันหนะ เคยเตะคุณแองเจโล่กระเด็นไปไกล 10 เมตรเชียวนะแกร คุณแองเจโล่นี่กระดูกแทบหัก'


          'เขาว่าคนที่เตะคุณแองเจโล่ เป็นนักเลงหัวไม้ ท้าตีท้าต่อยไปทุกโรงเรียนเลยนะแก'



          อืม...หน้าตาแบบนี้บี้มดตบยุงเป็นหรือเปล่ายังไม่รู้เลย





          'เขาว่ากันว่าที่มากินลูกชิ้นปลาชะโดป้าแช่มทุกวัน นี่มาขู่เอาชีวิตป้าแช่มเพื่อลูกชิ้นฟรีเชียวนะแก’



          อืม...นึกภาพตอนขู่ไม่ออกหวะ





          'เขาว่ากันว่าพ่อนางเป็นมาเฟียในย่านนี้ ถ้าทำอะไรให้ลูกเขาไม่พอใจ นี่พ่อยิงหัวทิ้งเลยนะแก น่ากลัวเนอะ'



          ไม่ใช่มาเฟีย...แต่เป็นคนขับรถเมล์หนิ





          เอาตามจริงนะ บางทีผมว่าผมควรจะเลือกรับสารจากคนในโรงเรียนเสียใหม่หละนะ รู้ทั้งรู้ว่าคนพวกนี้มันบ้า แต่ผมก็ยังเลือกที่จะเชื่อ อย่างเรื่องป้าแช่มลูกชิ้นปลาชะโดก็เรื่องนึง ทุกคนในโรงเรียนเข้าใจว่าลูกชิ้นปลาของป้าเป็นปลาชะโดจริงๆ จนกระทั่งผมไปถามป้าเองนี่แหละ



          ‘ป่าวลูก แค่เนื้อปลาอินทรีโง่ๆเองลูก’



          อืม...ตามนั้น... กูฟ้องสคบ.ได้ที่ไหน! 



          อ่อ...จริงสิ...





          “นายชอบไปกินลูกชิ้นปลาหน้าโรงเรียนฉันหรอ?” ผมถามวินวิน ผมควรหาเรื่องอะไรมาถามเขาบ้างเพราะผมก็เริ่มอยากจะรู้จักเจ้าเด็กนี้มากขึ้นแล้วหละนะ



          “ใช่ครับ อร่อยมากๆเลยแหละ ป้าแช่มก็ใจดีแถมน้ำจิ้มให้ผมอีกนะ” วินวินเล่าด้วยรอยยิ้มกว้าง



          “ไม้ละร้อยเชียวนะ” ผมหัวเราะขำขำ “รู้มั้ยว่ามันเป็นแค่เนื้อปลาอินทรี”



          “ก็รู้แหละ” วินวินยู่ปาก “แต่ผมว่าลูกชิ้นป้าแช่มอร่อยที่สุดในย่านนี้เลยนะ ผมเลยยอมจ่าย”



          “ก็จริงอะนะ” ผมว่าตามจริง ลูกชิ้นป้าแกอร่อยแบบลืมโลกจริงๆนั่นแหละ...แสดงว่าไอ้เด็กนี่ไม่ได้ขู่เอาชีวิตป้าแช่มเพื่อลูกชิ้นฟรีสินะ 





          ไหนๆก็พิสูจน์ได้เรื่องนึงแล้ว... ขอพิสูจน์ต่อละกันนะ





          “ถ้านายไปหน้าโรงเรียนฉันบ่อยๆ เคยเจอคุณเซนโซเวีย แองเจโล่ ยังหละ”



          “อ่า...แมวสีเทา...” ดูเหมือนวินวินกำลังนึกถึงรูปร่างหน้าตาของคุณแองเจโล่อยู่



          “แมวสีเทา ตัวอ้วนๆ หน้าตาเบื่อโลกหนะ” ผมทำมือประกอบให้วินวินเห็นว่าคุณแองเจโล่อ้วนขนาดไหน มันอ้วนเพราะขนมแมวที่พวกผมเอาไปเซ่นไหว้มันทุกวันนั่นแหละครับ



          “อ่อ!!! แมวนั่นหนะหรอ” วินวินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แปลกที่การทำสีหน้าแบบนี้จากเด็กนี่กลับดูน่ารัก



          “เคยเจอหรอ?”



          “อือ ดูมือผมสิ” วินวินยกมือข้างขวาของตัวเองขึ้นมาให้ผมดู...รอยแผลเป็นจางๆ ปรากฏให้เห็นบนท่อนแขนรวมถึงฝ่ามือของเจ้าของ



          “หือ ได้แผลมาจากไหนหนะ” ผมจ้องมองแผลนั่นอย่างมีคำถาม ให้ผมเดา ก่อนที่จะเป็นแผลเป็น แผลสดคงเจ็บน่าดูหละนะ



          “ก็คุณเซนโซเวียนั่นแหละที่กัดผม” เขาลดแขนของตัวเองลงก่อนจะเริ่มเล่า “ตอนแรกผมก็ลูบหัวอยู่ดีๆ หรอกนะ แต่อยู่ๆ มันก็ข่วนแล้วก็กัดผมไม่ยอมปล่อยเลยหนะสิ จนผมเผลอสะบัดตัวมันลอยนั่นแหละ ถึงจะยอมปล่อย ผมนี่รู้สึกผิดแทบตาย คุณเซนโซเวียลอยไปไกลมากเลยนะ”



          “แค่นั้น?” ผมถามเผื่อจะมีการเล่าต่อแบบ... เลยวิ่งไปกระทืบแมวซ้ำ หรือ เลยเอามีดกระซวกไส้แมวเพราะแค้น’



          “ไม่ใช่แค่นั้นสิ!! ผมเจ็บมากเลยนะ ผมต้องไปโรงพยาบาลแล้วให้หมอเย็บตั้งหลายเข็ม” แต่ดูเหมือนวินวินจะเข้าใจว่าผมคิดว่าการโดนแมวกัดเป็นเรื่องเล็กๆไปนี่สิ 



          “โอเคๆ ไม่แค่นั้นก็ได้” ผมหัวเราะก่อนยกมือยอมแพ้





          “คาราเมลมอคคีอาโต้ 2 ที่ กับ เค้กมะพร้าวอ่อน 2 ที่ ค่ะ”


     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .


          หลังจากที่ออเดอร์มาเสริฟ ผมกับวินวินก็ชวนกันคุยนู้นคุยนี่ ตามที่เจ้าตัวต้องการ ผมกับวินวินได้รู้จักกันมากขึ้นจริงๆนั่นแหละ 



          วินวินเด็กมัธยมชั้นปีที่ 5 โรงเรียนอ.ซ.ท ที่ห่างไปจากโรงเรียนผมไม่กี่กิโลเมตร เป็นที่โด่งดังและรู้จักในด้านดีๆในโรงเรียนของเขา ชอบเล่นเกม ชอบดูซีรีส์ มีพ่อ มีแม่ มีน้องชาย ยิ้มสวย และ น่ารัก..



          อืม...นั่นเป็นเรื่องที่ผมได้รู้ในวันนี้



          ผมคิดว่าหลังจากนี้ผมคงต้องไปแก้ตัวกับคนในโรงเรียนผมแทนเจ้าตัวเสียหน่อยแล้ว





          “เอ่อ... ปกติพี่กลับรถเมล์หรอครับ” วินวินถามทำให้ผมหลุดจากความคิดเรื่อยเปื่อย



          “ไม่หรอก นั่นครั้งแรกที่ขึ้นรถเมล์เลยนะ” ผมยิ้ม “ปกติฉันขับรถเองหนะ ก่อนมีใบขับขี่ก็มีคนขับรถมาส่ง”



          “อ่าว ทำไมเมื่อวานไม่ขับรถกลับบ้านหละครับ” วินวินถามอย่างสงสัย



          “เมื่อวานรถดันเสียนี่สิ เข้าศูนย์ไปละ สงสัยต้องขอพึ่งแท็กซี่กับรถเมล์ไปเป็นสัปดาห์เลยอะนะ”



          “เอ่อ...พี่จะกลับเลยมั้ยครับ”



          “อ่อ…” ผมยกข้อมือที่มีนาฬิกาเรือนแพงของผมขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะ 6 โมงเย็น “เย็นขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย จริงๆกลับเลยก็ได้นะ เดี๋ยวพ่อแม่นายจะว่าเอา”



          “อาป๊า อาม๊าผมไม่ว่าหรอกครับ” วินวินยิ้ม “พี่ยูตะครับ...” เด็กนั่นเรียกผมก่อนจะหยุด



          “หือ ว่าไร?”



          “…” วินวินทำท่าทางลังเล “อ่า...ไม่มีอะไรครับ กลับกันเถอะครับ”




          ผมสะพายกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นก่อนที่จะลุก แล้วเดินไปที่เคาท์เตอร์จ่ายเงินของ Newton café โดยมีวินวินเดินตามมา





          “ทั้งหมด 320 บาทค่ะ”



          ก่อนที่ผมจะได้หยิบเงินออกมาจ่ายค่ากาแฟและเค้กของพวกผมสองคนเสียงของวินวินก็แทรกขึ้นมา



          “พี่ยูตะครับ ผมจ่ายเองครับ” วินวินหยิบกระเป๋าตังค์ของตัวเองขึ้นมา ผมมองกระเป๋าตังค์สลับกับหน้าเด็กนี่ สาบานว่าลูกคนขับรถเมล์ นั่นมัน Fendi ไม่ใช่หรอ แล้วดูเหมือนจะของแท้ด้วย



          “เห้ย ได้ไงฉันอายุเยอะกว่านายนะ” ผมแย้ง



          “ผมจ่ายเองน่า ผมเป็นคนนัดพี่ออกมานะ” ระหว่างที่พูดวินวินก็หยิบแบงค์เทาจ่ายไปเรียบร้อยแล้วครับ



          “วันนี้มีคนเปย์หวะ” ผมว่าขำขำ ทำให้วินวินยิ้มตามออกมา





          หลังจากรับเงินทอนแล้ว ผมกับวินวินก็เดินออกมานอกตัวร้าน ถ้าเดินเรียบถนนไปทางซ้ายไม่ไกลก็จะเป็นป้ายรถเมล์ที่ผมขึ้นรถเมื่อวานนั่นแหละครับ



          “แล้วนายกลับยังไงหละ” ผมหยุดก่อนจะหันไปถามวินวินที่เดินตามหลังมา ทำให้เด็กนั่นหยุดตามผม ก่อนจะทำหน้าตาเลิกลั่ก



          “คือ…บ้านผมแค่เดินไปทางนั้นแปปเดียวก็ถึงแล้วแหละครับ” วินวินชี้ไปยังด้านหลังของตนเอง ตรงข้ามกับทางไปป้ายรถเมล์



          “งั้นแยกกันตรงนี้เลยละกัน ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ” ผมยกมือขึ้นมาโบกลาเด็กนั่นที่ยังคงทำหน้าเด๋อๆด๋าๆอยู่ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังป้ายรถ





          น่าแปลกที่วันนี้แตกต่างจากเมื่อวาน ป้ายรถเมล์ร้างผู้คน ผมหยุดยืนหันหน้าไปทางถนน พยายามมองหารถสักคนที่พอจะพาผมกลับบ้านได้



          แต่ปลายหางตาของผมกลับเห็นใครบางคนวิ่งมาจากทางที่ผมเพิ่งเดินผ่าน





          พี่ยูตะครับ!!” เสียงบางคนตะโกนเรียกผม





          ผมหันตัวไปตามเสียงนั้น



          ตอนนี้เด็กนั่นวิ่งมาหยุดลงตรงหน้าผม หายใจหอบ และสบตาผมอย่างมุ่งมั่น



          ผมเลิกคิ้วอย่างมีคำถาม รอให้เขาพูดสิ่งที่ต้องการออกมา





          ให้ผมไปส่งพี่ที่บ้านนะครับ






End of Chapter 5








_______________(•ө•)♡______________

ขอโทษน้ามาอัพสายเลย อย่าลืมcomment กดfav กดvote นะคะ

ชอบอ่านคอมเม้นมากจริง หรือ แท็ก #วินเป๋าเมล์ ในทวิตก็ตามอ่านอยู่ตลอดนะ 

เหมือนเป็นกำลังใจให้อัพต่อเลยค่ะ ถ้าอยากให้อัพไวๆแนะนำให้มา Reaction กันเยอะๆเน้อ


เป็นยังไงบ้างกับตอนที่ 5 มีโมเม้นขึ้นนิดนึงเนอะ นี่พยายามกู้ชีวิตฟิคเสียสติมาเป็นฟิครักใสใสอยู่เลยนะ 55555


แอบบอกกันนิดนุง ฟิคนี้ไม่ได้มีแต่ตลก อีนี่จะใส่เต็มให้ครบทุกรสเลยนะ หวาน ดราม่า คอมเมดี้ 555555


ตอนนี้พยายามจัดหน้า กับแก้คำผิดนะคะ ถ้าแจ้งเตือนขึ้นบ่อยอย่าเพิ่งเทอีนี่นะ


#รักคนอ่านจิ๊บๆ


(HappyRenjunDay)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #647 Pcp1111 (@pitchaphon0411) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:28

    น่าร้ากกกกกก

    #647
    0
  2. #618 yadaitsme (@piyada_moofang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:54
    แน๊ แน๊ อิน้อง ไม่เบาน้า
    #618
    0
  3. #614 ismeafifaf (@ismeafifaf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:06
    ไปส่งพี่​ ฮือออน่ารัก
    #614
    0
  4. #597 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 02:56

    ยูตะต้องแก้ข่าวแล้ว! วินวินน่ารักจะตายยยยย ฮืออ ชอบมากค่ะๆๆ

    #597
    0
  5. #594 natsudacjns (@natsudacjns) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 16:23
    วินวินน่ารัก เกลียดความเล่นใหญ่ของ TYIS 5555
    #594
    0
  6. #589 Jinjeez (@marklee_islove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:36
    น้องวินน่ารักจังฮือออออ
    #589
    0
  7. #568 snow-magic (@snow-magic) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 17:04
    น้องวินคนน่ารักกก
    #568
    0
  8. #522 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:41
    น้องวินน่าร้ากกกก
    #522
    0
  9. #507 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:50
    เอ้ะ นี่วินตะหรือเป่าา55555555 หยอกๆ น้องวินอบอุ่นอะะ ละมุนละไม
    #507
    0
  10. #489 tiwter41376 (@tiwter41376) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    น้องวินน่ารักมากมั๊ยยูตะ!!! กรี๊ดดาดาดสดส
    #489
    0
  11. #470 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 02:39
    หนูวินสายเปย์5555555 รร.นี้ศูนย์รวมดาวตลดใช่ไหมคือบ้ายันผ.อ5555
    #470
    0
  12. #458 baekhyunhyun2544 (@baekhyunhyun2544) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:09
    หนูวินสายเปย์ค่ะะ555555
    #458
    0
  13. #425 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 22:57
    สลับโพสิชั่นกันเฉ๊ย55555แต่ชอบอ่ะ ก็นะ ชอบเขาก่อน นัดเขามาเจอก็ป๊าๆหน่อยเน้อวินวิน
    #425
    0
  14. #243 sasi1999 (@satacha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 15:27
    ขอย้ำอีกครั้งนะคะ
    โรงเรียนนี้เป็นศูนย์รวมดาวตลกแน่นอน
    55555555555555555555555
    #243
    0
  15. #227 bbdg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:33
    น้องวินออกตัวแรงมว๊ากกก

    แต่พี่ยูตเค้าเลานด้วยอ่ะนะ ยังไงก็ชนะไสย์ๆ555555

    ปล พ่อขับรถเมล์ทำไมใช้ของแพงจังอ่ะลูก ชักจะน่าสงสัยนะเนี่ย555
    #227
    0
  16. #197 Cloudy B. (@dream-sdw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:07
    ฮื้ออออออออในที่สุด อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ มีความสุขมากเลยแงงงง
    #197
    0
  17. #127 KBTLB' (@pokpakartist) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 05:38
    งือออออ น่ารักอ่ะ ยัยจิ๊บน่ารักมากกกก พี่ยุตไปแก้ข่าวฝห้น้องด้วยนะ เห็นมั้ยว่าน้องน่ารักขนาดไหน ยัยจิ๊บหน้าจิ๊บๆ แบบนี้จะไปทำไรใครได้อ่ะ ขนาดชอบพี่น้องมันยังไม่รู้เลยว่าต้องทำไง แงงงง เป็นทาสจิ๊บบบ
    #127
    0
  18. #121 EsnesPolar (@inspirit2382542) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:40
    โอ๊ยยยยเห็นมั้ยยูตะคุ๊งงงง แกจะกลัวอะไรเค้า หน้าซื่อๆยิ้มเก่งแบบนี้ ตบยุงยังกลัวบาปเล้ยยยย
    #121
    0
  19. #114 poochaya_nit (@poochaya_nit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:36
    น้องวินวินน่ารักล่ะซี้~~ แหมมมมมมมมม
    #114
    0
  20. #87 myyyyk. (@kaniisone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:38
    อยากให้ยูตะรีบๆเเก้ข่างฝห้น้องวินวินสักทีค่ะ โอ้ยยยย น้องเค้าออกจะน่ารัก 5555555555
    #87
    0
  21. #85 angrybirdddddddd (@angrybirdddddddd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 10:22
    คนในโรงเรียนโครตฮา5555
    รอน้าค้าาา
    #85
    0
  22. #84 PraewaStephanie (@PraewaStephanie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:50
    วาระเเห่งชาติมาก คุณนากาโมโตะยูตะจะไปเจอวินวิน นี่ยิ้มเเแก้มปริทั้งตอนเลยนะคะ ทำไมมันน่ารักขนาดนี้ ;__;; คุณยูรีบไปแก้ข่าวให้น้องเลยนะ 5555555
    #84
    0
  23. #80 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 00:11
    แง้ชอบค่ะชอบบบบบ น้องวิงวิงน่ารักมากเลยงื้ออออ อยากให้คนในโรงเรียนพี่ยูตะเลิกเข้าใจน้องผิดซักทีอ่ะ คือทุกคนม่างเวอร์มาก ตลก55555
    #80
    0
  24. #79 Ella_Peachy (@Ella_Peachy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 16:14
    โรงเรียนนี้บ้ามาก เห็นมั้ยยูตะซัง วินวินน่ารักมากๆขนาดนี้ จงหลงน้องมันซะ
    #79
    0
  25. #78 แม่นุ้งวินวิน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:50
    นี่แหล่ะ ลูกชายที่น่ารักของเรา น่ารักใช่ไหมพี่ยูตะ 5555555

    ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย ชอบก็จีบเลยนะลูก 5555555555
    #78
    0