[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 4 : สาส์นท้าต่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    25 มี.ค. 61




          คุณเคยมีอาการแบบนี้ไหมครับ? ชอบเขา อยากได้เขา แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ดูรูปหรือความเคลื่อนไหวบนโซเชียลของเขาที่ไปแอบสืบได้มาเอง แล้วได้แต่คิดในใจว่า...





          ‘อยากได้เขาเป็นหลัว!!!’





          อืม... ผมว่าผมกำลังเป็นอย่างนั้นแหละนะ



          ว่าแล้วก็สไลด์อินสตราแกรมวนไปพร้อมล็อคมือให้มั่นเพื่อกันนิ้วลั่น










          “เฮีย ทำไรอะ?” 





          'เหรินจวิ้น' น้องชายแท้ๆตามกันมาของผม ที่ห่างจากกันเพียงปีเดียวชะโงกหน้าเข้ามาดูจอโทรศัพท์ที่โชว์หน้าอินสตราแกรมของคนที่ผมเจอบนรถเมล์เมื่อเย็นวันนี้



          ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาในห้องนั่งเล่นเพื่อดูรายการทีวีภาคดึก





          ยื่นหน้ามาแบบนี้แสดงว่าอยากเสือก... ಠ_ಠ





          “ส่องไอจี” ผมตอบน้องชายอย่างจำใจ



          “ใครวะ?” นี่มันถือคติ ‘เสือกแล้วเสือกให้สุด’ ปะวะเนี่ย!!



          “โรงเรียน TYIS อะ เจอบนรถเมล์ป๊าเมื่อเย็น”



          “ชอบหรอ? (‘ ‘ )” 



          “…” อีเหรี้ย ทำหน้าตาใสซื่อถามคำถามอย่างงั้นออกมาได้ไงฟระะะ ช่างกล้า!!



          “(‘ ‘ )”



          “ตอนแกจีบน้องเอื้อยซอย 3 มาเป็นแฟนได้นี่แกทำไงวะ” เสือกมาเสือกกลับไม่โกง



          “…”



          “…”



          “เหี้ยยยยยยยยย!!! เฮียชอบไอ้หนุ่มหน้ามนนี่จริงดิ๊!!!” น้องชายผมลุกขึ้นอย่างตกใจก่อนจะเอานิ้วชี้มาที่โทรศัพท์ที่ผมถืออยู่



          “อือ...”



          “เชรี่ยยยยยยย!! นี่ผมถามแกล้งเล่นๆหรอกนะ ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง!!!” มันโวยวายก่อนจะเอามือทึงหัว



          “อีซัสส อย่าเสียงดังเดี๋ยวป๊าตื่น!!!!”



          “มึงก็เสียงดัง!!!” 



          “มึงก็เบาก่อนดิวะ!!!” 



          “โอเคๆ ผมยอม..” เหรินจวิ้นทำมือยอมแพ้ หึ...พี่ชายคือผู้ชนะวันยันค่ำหละวะ “ปกติเฮียชอบผู้หญิงไม่ใช่อ่อวะ น้องส้มที่เพิ่งเลิกไปปีก่อนอะ...หรือว่า..”



          “…” ผมรอมันต่อประโยค 



          “ที่เฮียคบผู้หญิงที่ผ่านมาคือคบบังหน้าใช่ปะ!!!!!!!! เฮี่ยยย เป็นก็บอกว่าเป็นดิวะ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ผมรับได้หมดอะเฮีย เฮียไม่น่าเก็บมาขนาดนี้เลยอะ”



          “เดี๋ยวมึง..” กูว่ามึงเข้าใจผิดไปนิดนึง



          “เฮีย เฮียจะออกสาวก็ได้ แต่งหญิงก็ได้นะผมไม่ว่า! ไปซื้อเครื่องสำอางกันพรุ่งนี้มั้ยอะ เดี๋ยวผมช่วยเลือก”



          “คือมึง...” ไปใหญ่แล้ว กูไม่เคยอยากแต่งหญิง!!



          “ผมว่าอาป๊าอาม๊าก็น่าจะรับได้นะ เดี๋ยวผมเป็นผู้สืบตระกูลเอง เดี๋ยวผมช่วยเฮียบอกอาป๊าเอง!!”



          “หยุด!!!” ผมส่งมือปรามความมโนของน้องชาย “แกกำลังเข้าใจผิด...”



          “แล้วจะให้ผมเข้าใจแบบไหนอะ เฮียบอกว่าเฮียชอบไอ้หนุ่มหน้ามนนี่ไง”



          “แกเข้าใจอารมณ์ปลื้มปะวะ แบบแกชอบจีดราก้อนอะ” ผมอธิบายให้น้องฟังก่อนที่มันจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ แม้ว่าจะมีความจริงที่ว่าผมปลื้มเขามากกว่าการแอบปลื้มจีดราก้อนก็ตาม



          “แล้วแบบ... ไม่มีอารมอยากได้เขาเป็นหลัวไรเลยงี้อ่อ (‘ ‘ )”


 

          “…” เกลียดหน้าตาใสซื่อนั่นที่สุด ให้ตายเถ๊อะ!!



          “เฮียเงียบไมอะ...(‘ ‘ )”



          “ก็... นิดนึง”



          “เชรี่ยยยยยยย!!! อิทส์อะเซอไพรส์ซิ่งติงอินมายไลฟ์โบรร!!! (It’s a surprising thing in my life, bro.)” เหรินจวิ้นเริ่มทึงหัวตัวเองอีกรอบ



          “…”



          “เชี่ยยยยยยยยยยย” หนะ มาตะโกนใส่หน้ากูอีก



          “…” มึงมีอะไรจะอุทานกับกุอีกมั้ย



          “อีเหรี้ยยยยยยยยยย” น้องชายผมเริ่มเดินวนไปวนมาอยู่ตรงหน้าผมพร้อมกับอุทานกับตัวเองซ้ำๆ “เชี่ยๆๆๆๆๆ”



          “…”



          “แล้วเฮียจะจีบอะนะ!!” เหรินจวิ้นหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวมาถามผม



          “ก็...แล้วแกมีอะไรจะแนะนำเฮียหน่อยมั้ยอะ” ผมจำใจยอมขอความช่วยเหลือจากมัน เพราะว่าพูดเลยว่าน้องชายผมเห็นเงียบๆฟาดเรียบนะครับ



          “ผมไม่เคยจีบผู้ชาย!!!”



          “…” เออ ก็จริงของมัน



          “แต่ผมว่านะ การเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใครสักคน เฮียต้องทำให้เขารู้จักเฮียเสียก่อน”



          “ก็จริง... แล้วเฮียจะทำยังไงให้เขารู้จักดีวะ”



          “เด็กอินเตอร์มันเปิดเทอมอยู่ไม่ใช่หรอไงช่วงนี้ เฮียก็ไปเจอเขาสิ”



          “แต่เฮียไม่เคยเห็นเด็ก TYIS มันออกมานอกโรงเรียนเลยนะเวลาเฮียไปซื้อลูกชิ้นปลาป้าแช่ม...” ผมพูดเรื่องจริงนะ ทุกครั้งที่ผมผ่านไปหน้าโรงเรียนนั้นทีไร ผมไม่เคยเห็นเด็กหรือครูคนไหนออกมาเดินเล่นนอกโรงเรียนบ้างเลย ไม่รู้ว่ากลัวแดดกันหรือไง



          “เฮียก็ไปดักรอดิวะ” เหรินจวิ้นเสนอแนวทางที่บ้าบอมากๆมาให้ผม



          “ถ้าเขาขับรถหละวะ”



          “เออ จริง... แต่เฮียเจอเขาบนรถเมล์ไม่ใช่หรอไง แสดงว่าเขาต้องเดินออกมานอกโรงเรียนแน่ๆอะ”



          “แต่เฮียไม่มีความพยายามในการรอขนาดนั้นหวะ”



          “ฝากโน้ตไว้ที่เด็กสักคนก็ได้ไง แล้วเฮียก็ไปรอที่ร้านกาแฟก็ได้”



          “…”



          “ว่าไงเฮีย?”



          “อืม แกไอเดียดี...” 



          “ใช่มั้ยหละเฮีย โอโห้... มีน้องชายสุดหล่อไอเดียดีคนนี้ไว้ทำไม นอกจากหล่อแล้วยังฉลาดอีกตังหาก ไม่น่าหละสาวๆถึงรักถึงหลงกันตรึมขนาดนี้”





          ผมไม่ได้สนใจฟังเสียงยกยอตัวเองของน้องชาย และหันไปด่าเหมือนทุกครั้ง เพราะตอนนี้หัวผมกำลังคิดถึงแผนการในวันพรุ่งนี้







          “พรุ่งนี้ฝากทำหน้าที่กระเป๋ารถเมล์แทนด้วย”


          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .



          นั่นแหละครับ วันรุ่งขึ้น ผมจึงจัดเตรียมการย้ายสังขารตัวเองมาอยู่หน้า TY International School ก่อนเวลาที่คนพวกนี้จะเข้าเรียน





          ก่อนจะพบความจริงที่ว่า...



          เด็ก TYIS แม่งก็ไม่ได้กลัวแดดนี่หว่า...





          ตอนนี้หน้าโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนที่เดินเข้ามาโรงเรียนจากหน้าปากซอย เพราะว่าการที่โรงเรียนอยู่ในซอยย่อยจากถนนใหญ่ โรงเรียนจึงออกกฎให้ผู้ปกครองส่งนักเรียนเพียงแค่ปากซอย ป้องกันปัญหาการจราจร





          ว่าแล้วก็จัดการหาเหยื่อ



          ಠ_ಠ…



          นั่นไงเด็กผู้ชายใส่แว่นหน้าตาไว้ใจได้ที่กำลังเดินมาทางนี้ 





          “นายๆ..”



          “…” นายแว่นที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตา เมื่อได้ยินเสียงทักของผมจึงเงยหน้ามาจ้องหน้าผม



          “นายนั่นแหละ”



          “(◯Δ◯ll)” มาทำหน้าตกใจใส่ผมอีก ไม่เคยเห็นคนหล่อหรือไงวะ พูดเลยนะครับระดับผม ลงเพจคิ้วท์บอยมาแล้วทุกสำนัก



          “เราฝาก...”



          “อย่า!!! อย่าทำอะไรเราเลยนะ เราไหว้หละ” เด็กแว่นนั่นโวยวายขึ้นมาก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ผม จนผมต้องยกมือขึ้นไหว้ตาม 



          “เห้ย เราไม่ได้จะทำอะไรนายซะหน่อย” ว่าแล้วก็จัดการยิ้มหล่ออย่างเป็นมิตรไปให้ทีนึง ก่อนจะยื่นสิ่งที่ต้องการจะฝากไปให้ใครบางคนไปตรงหน้าเจ้าแว่น



          “จ..จริงๆนะ ล..แล้วนี่อะไรหรอ.. ค..ครับ” ผมน่ากลัวขนาดนนั้นเลยหรอวะ นายแว่นนี่ถึงเริ่มปากสั่นตัวสั่นขนาดนี้เนี่ย



          “ฝากให้ นากาโมโตะ ยูตะ เกรด 12 หน่อย” ผมบอกจุดประสงค์ 



          “ด..ได้ๆ” เหยื่อที่ผมสุ่มขึ้นมาตอบรับคำขอร้องของผม 



          “ขอบคุณมากนะ” 





          ผมขอบคุณเขาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากหน้าโรงเรียน เพื่อกลับบ้านไปรอเวลาที่เหมาะสมในการทำแผนต่อไป



          หวังว่านายแว่นนี่จะไว้ใจได้เหมือนที่ผมคิดนะ...


          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .


          หน้าโรงเรียน TY International School



          ลับหลังวินวินเดินออกไป เด็กหนุ่มเกรด 8 ที่เพิ่งถูกไหว้วานให้ทำอะไรบางอย่างก็ยังยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม มองเศษกระดาษแผ่นนั้นที่คนที่ตนกลัวมากที่สุดเพิ่งจะฝากไว้



          เด็กนักเรียนบริเวณนั้นที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ต่างวิ่งเข้ามาเพื่อสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นจากเพื่อนร่วมโรงเรียนของตน





          “เจแดน เมื่อกี้คนที่คุณก็รู้ว่าใครมาทำอะไรนายหนะ” เด็กผู้หญิงหนึ่งในคนที่เข้ามาดูเหตุการณ์ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจแดนถามอย่างเป็นห่วง



          “เขาฝากให้ฉันเอาจดหมายนี้ไปให้พี่ยูตะ...” เจแดนตอบอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะเรื่องที่เพิ่งเกิดกับตนไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ยังทำให้เขาขวัญผวาไม่หาย





          ผู้คนที่มุงดูพยักหน้าอย่างรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะ...





          “ชิบหาย!!!” 

          “เหี้ยยยยย”

          “โฮลี่ชิททททท”

          “โอ้มายก้อชชชช”



          อย่างพร้อมเพรียง...






          ให้ตายเถอะ!! นี่มันเรื่องใหญ่ระดับชาติ!!! พี่ยูตะนักฟุตบอลโรงเรียน สมบัติแห่ง TYIS ได้รับสาส์นท้าต่อยจากสิ่งมีชีวิตที่อันตรายที่สุด ที่พวกเราหลีกเลี่ยงกันมานับแรมปี! แม้จะยังไม่รู้ก็ตามว่าจดหมายที่ว่านั้น เนื้อหาข้างในจะเป็นอย่างไร แต่มันจะไปยากอะไร...จดหมายจากนักเลงมันก็มีแต่การท้าต่อยทั้งนั้นแหละ!





          “เจแดน นายรีบเอาจดหมายนี้ไปให้ยูตะ พร้อมป่าวประกาศเหตุการณ์ระดับชาตินี้ให้คนทั้ง TYIS รับรู้ด้วย!” รุ่นพี่ลูกครึ่งแขกขาวผู้ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของยูตะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้รุ่นน้องของตน





          เด็กชายพยักหน้ารับหน้าที่สำคัญที่ตนได้รับอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะวิ่งผ่านประตูโรงเรียนพร้อมคำป่าวประกาศที่ตะโกนให้คนทั้งโรงเรียนรับรู้ไปตลอดทางของตน ที่มีเป้าหมายคือห้องของ นากาโมโตะ เกรด 12 ห้อง 2


          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .
          .



          นากาโมโตะ ยูตะที่นั่งอยู่ในห้องเรียนของตนกำลังอารมณ์เสีย เพราะหลังจากที่เมื่อวานรถของเขาพัง ตอนเช้าเขาก็ได้เดินทางมาโรงเรียนด้วยรถแท็กซี่เพื่อมาดูอาการของไอ้ชายลูกรักเขา ก่อนจะค้นพบว่า...





          มันก็ยังสตาร์ทไม่ติดเหมือนเดิม...





          เขาจึงจัดการเรียกช่างที่ศูนย์ของBMWมาดูอาการของมัน ช่างที่มาบอกเขาว่าไอ้ชายลูกรักของเขาคงต้องเข้าศูนย์อยู่หลายสัปดาห์เลยทีเดียว แต่โชคดีที่เขามีประกันของทางศูนย์ ทำให้ไม่ต้องจ่ายค่าซ่อมใดใด



          แต่ก็นั่นแหละ...เขาหงุดหงิด!! เขาต้องพึ่งพาบริการรถสาธารณะไปหลายสัปดาห์ การเป็นนักฟุตบอลประจำโรงเรียนที่ต้องซ้อมจนดึกเป็นประจำทุกวันทำให้เขาไม่สามารถกลับบ้านกับเพื่อนของตนได้ แต่เขาว่าขึ้นรถเมล์มันก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก ออกจะสะดวกด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้กระเป๋ารถเมล์เหมือนเมื่อวานอะนะ...





          “เกิดเรื่องแล้ว!!!!”





          ให้ตายเถอะ!! แค่นี้ก็หงุดหงิดมากพอแล้ว แล้วนี่เด็กที่ไหนมันมาวิ่งตึงตัง แถมตะโกนเสียงดังแถวโถงทางเดินห้องเขากันนะ





          “โดยอง นายบอกเด็กนั่นทีว่าช่วยเงียบๆหน่อย” ผมจัดการหันไปสั่งเพื่อนสนิทของผมที่ดันยืนอยู่ใกล้ประตูมากที่สุด



          “จัดให้” โดยองพยักหน้ารับก่อนจะชะโงกหน้าออกไปที่โถงทางเดิน “นายหนะ ช่วยเงียบๆหน่อยได้มั้ย”



          “ขอโทษครับพี่โดยอง แต่นี่เรื่องด่วนจริงๆครับ” นักเรียนรุ่นน้องหายใจหอบ เหนื่อยจากการวิ่งมาตลอดทางจากหน้าโรงเรียนเพื่อมาถึงห้องของรุ่นพี่เกรด 12



          “อะไร?” โดยองเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย



          “คนที่คุณก็รู้ว่าใครเอาสาส์นท้าต่อยมาให้พี่ยูตะครับ!!!”





          พรึบ!! (‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )(‘ ‘ )



          สายตากว่าครึ่งร้อยคู่หันขวับไปทางสิ่งที่พวกเขาได้ยินเมื่อครู่





          ก่อนจะ...





          “ชิบหาย!!!” 

          “เหี้ยยยยย” 

          “โฮลี่ชิททททท”

          “โอ้มายก้อชชชช”



          อย่างพร้อมเพรียง...





          ยูตะก็เช่นกัน เขาคงเป็นที่ตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่มากที่สุด ให้ตายเถอะ!!! นี่เขานึกว่ารอดตายจากเมื่อวานเย็นแล้วนะ!!! การเฉี่ยวมือทำให้นักเลงเคียดแค้นเขาได้ถึงขนาดนำจดหมายท้าต่อยมาให้เขาเลยหร๊อ!!! โอกาซังเอ้ยย (แม่เอ้ย)



          ยูตะยื่นมือที่สั่นเทาของตัวเองไปรับจดหมายจากรุ่นน้องของตน



          จดหมายท้าต่อยที่ว่าถูกพับครึ่งเพื่อไม่ให้เห็นเนื้อหาภายในจดหมาย โดยหน้าจดหมายเขียนไว้ว่า





          ฝากให้     

          นากาโมโตะ ยูตะ

          G 12





          “…” กูขอทำใจก่อนเปิด





          พวกเพื่อนๆของเขาต่างเดินเข้ามามุงดูเขากับจดหมายนั่นอย่างเสือกรู้เสือกเห็น รวมถึงรุ่นน้องแว่นที่เอาจดหมายมาให้เขาก็เช่นกัน





          “…”





          เขาค่อยๆเปิดจดหมายเจ้าปัญหาก่อนจะไล่สายตาเพื่ออ่านข้อความในจดหมาย





          “ಠ.ಠ...”

          “ಠoಠ...”

          “0_0...”

          “ರ_ರ...”





          สีหน้าของเพื่อนร่วมห้องของนากาโมโตะ ยูตะกำลังแสดงอาการเช่นเดียวกับเขาเมื่ออ่านข้อความในจดหมายจนจบ





          “ಠ_ಠ…”





          ถึงข้อความข้างในจะเป็นการนัดสถานที่และเวลาเหมือนในสาส์นท้าต่อยที่เขาอ่านตามการ์ตูนเล่มละ 45 บาทก็เถอะ แต่เขาว่ามันมีอะไรแปลกๆ  น้ำเสียงที่สัมผัสได้จากจดหมายมันไม่มีเค้าโครงการหาเรื่องเลยหนะสิ!! ออกจะเหมือนจดหมายนัดพบของนักเรียนสาววัยแรกแย้มเสียด้วยซ้ำ



          เขาพยายามอ่านจดหมายนั้นซ้ำๆ แต่ยังไง๊ยังไง มันก็เหมือนจดหมายนัดสารภาพรัก!!





          “…” ความเงียบของเพื่อนร่วมห้อง





          “มึงจะไปปะ ยูตะ” โดยองที่ทนความเงียบไม่ไหวถามยูตะขึ้นมาอย่างเป็นห่วงในชีวิตและทรัพย์สินของเพื่อน เขาก็พอรู้หรอกนะว่าเพื่อนของเขาคงจะไม่ปฎิเสธที่จะไปตามนัด เพราะเพื่อนของเขาเป็นคนที่มักจะกล้าได้กล้าเสีย และก็ไม่เคยผิดสัญญาใคร



          “ลองไปดูอาจจะไม่ถึงตายมั้งมึง..”



          “เอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้นะมึง..”







End of Chapter 4






'ผมคือคนที่พี่เจอบนรถเมล์เมื่อวาน

ออกมาเจอผมหน่อยได้มั้ยครับ

ที่ร้าน Newton หน้าปากซอย

โรงเรียนพี่ 4 pm

I will wait for you'





_______________(•ө•)♡______________

เป็นยังไงบ้างคะสำหรับตอน 4 เข้าคอมเม้นกันบ้างนะคะ แล้วก็ร่วมหวีดกันได้ที่ #วินเป๋าเมล์ เด้อ

ชอบอ่านคอมเม้นมากอะ เหมือนเป็นกำลังใจให้เขียนต่อเลยค่ะ

ฝากกดโหวตให้ฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ ยังไม่มีคะแนนโลย

ถูกใจฟิคฟิคเรื่องนี้ก็ fav ไว้นะคะ จะพยายามมาอัพนะ หลังจากตอน 4 อาจจะได้มาอัพอีกทีจันทรืหน้าเลยเด้อ


(17/03/2017)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #625 NamFah Sone (@jungokris) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:43
    น้องวินวีรกรรมคงเป็นที่เลื่องลือมาก55555555
    #625
    0
  2. #617 yadaitsme (@piyada_moofang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:46
    55555555555 เป็นอะไรกันไปหม้ดดด
    #617
    0
  3. #613 ismeafifaf (@ismeafifaf) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 21:39
    คนที่คุณก็รู้ว่าใคร​ วงวารวินวินแล้วอ่ะ55555555
    ชอบความจวิ้นเรียกเฮียอ่ะ
    #613
    0
  4. #596 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 02:43

    ขำในความเรียกว่า คนที่คุณก็รู้ว่าใคร โอ้ย555555

    #596
    0
  5. #593 natsudacjns (@natsudacjns) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 16:01
    มันเป็นความรู้สึกที่ยากเกินจะบรรยาย ไม่รู้จะขำตลกร.ร.นานาชาตินี้หรือควรสงสารวินวินก่อนดีหรือจะเอายังไงกะความรู้สึก แต่ตอนนี้รู้สึกแปลก แล้วร.ร.ซื่อจังเลย
    #593
    0
  6. #572 ฺBabyTy-w- (@0905757345) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:40
    น้องวินน่ารักกก;-;
    #572
    0
  7. #567 snow-magic (@snow-magic) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 16:49
    ตลกกกกกกกก เอ็นดูเด็กๆในรร .
    #567
    0
  8. #521 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:33
    เด็กรรนี้นี่มันยังไง อะไรจะกลัวขนาดน้านนนนน ละนี่ตลกน้องเหริน หนูลูกกก รนอะไรขนาดนั้น
    #521
    0
  9. #516 karenmeade65 (@karenmeade65) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:55
    ขำาาาาา
    #516
    0
  10. #506 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:40
    ตล้กกกก!!!!
    #506
    0
  11. #469 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 02:16
    กลัวจริงจังจนไม่กล้าเอยนาม55555
    #469
    0
  12. #457 baekhyunhyun2544 (@baekhyunhyun2544) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:50
    กลัวจริงจังมาก555555
    #457
    0
  13. #424 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 22:51
    เด็กโรงเรียนนี้คือไรอ่ะ555555ขำเหน่ย พอก่อน55555555แต่ละคนนี่เอ็งเป็นลูกเศรษฐีกันจริงมั้ยเนี่ย ยูตะอย่าปล่อยให้น้องต้องรอเก้อ ไม่งั้นเรือชั้นจะล่ม55555
    #424
    0
  14. #404 khem1144 (@khem1144) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 18:14
    คนที่คุณก็รู้ว่าใคร อห55555555555555555
    #404
    0
  15. วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 09:30
    อยากไปอยู่รรนี้จังเลยค่ะ ชีวิตน่าจะบันเทิงดี555555555555555
    #358
    0
  16. #332 pwsyoon (@grandaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:22
    โรงเรียนบ้า55555555555555555555555555
    #332
    0
  17. #284 หน้าฟักทอง (@pim123-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:53
    อยากเรียนรรนี้จังคะ ความบันเทิงนี้คือไร 55555
    #284
    0
  18. #242 sasi1999 (@satacha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 15:21
    เด็กโรงเรียนนี้นอกจากรวยแล้วมีอะไรบ้าง

    อนาคตจะไปเปิดคณะตลกกันหรอ

    5555555555555555555555555555555
    #242
    0
  19. #238 PKTwinss (@writer2002) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 04:05
    หวีดดด วินวินออกจะน่ารัก
    #238
    0
  20. #225 bbdg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:24
    ตลกอ่ะ บ้ายอกันทั้งรรเลย55555

    จมนุ้งวินมุมิมากมาย กรี๊ดดด
    #225
    0
  21. #196 Cloudy B. (@dream-sdw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:56
    ไอเด็กโรงเรียนนี้มันเป็นบ้าอะไรกัน 55555555555555555555555555555 ไปกันใหญ่แล้ว สงสารน้องจิ๊บ เป็นกำลังใจให้นะลูก
    #196
    0
  22. #162 ชู้ปปี้โฮปปี้ (@fahzaa2123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 01:54

    ขำเเบบ5555555555555555555555555555 เเต่น่ารักมากค่ะ อ่านสบายดี555555555 ชอบๆ
    #162
    0
  23. #126 KBTLB' (@pokpakartist) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 05:28
    ฮืออออออ ยัยจิ๊บน่ารักมากอ่ะ มากคูณร้อย พวกแกกลัวหน้าจิ๊บๆ แบบนั้นได้ไงกันไม่เข้าใจ555555555555 นี่เกลียดรูปโพสของยุตมาก รูปหล่อมากอ่ะใจสั่น แต่เกลียดแคปชั่นมาก อยากเควี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง ความมั่นหน้านี้ ยูตะนี่มันยูตะจริงๆ 5555555555555 ตลกอ่ะ โรงเรียนบ้าอะไรเนี่ย ฮือออ แชปนี้มีคุณโดด้วยยย เป็นเพื่อนกับพี่ยุตแต่คุณโดเรื่องนี่จะเกรี้ยวกราดมั้ยนะ ลุ้นๆ ละก็มีเจ้าจวิ้นด้วยฮืออ เด็กดรีมของเพ่
    ยุตรีบไปหาจิ๊บเร็วววว
    #126
    0
  24. #120 EsnesPolar (@inspirit2382542) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:34
    ทำไมวะทำไมมมมมม แกกลัวอะไรกูช้านขนาดนั้นนนน
    ยัยจวิ้นเอ้ยยยยเล่นใหญ่ไปนะลูกกกก
    #120
    0
  25. #113 poochaya_nit (@poochaya_nit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:22
    วินวินกลายเป็นโวลเดอมอร์ไปแล้ว555555555555555555555
    #113
    0