[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 2 : (ó㉨ò) โอกาซังช่วยผมด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 138 ครั้ง
    25 มี.ค. 61




          บรรยากาศภายในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังอย่าง TY International School ที่มีพื้นที่ใหญ่โตเหมาะกับการทำกิจกรรมต่างๆ ดูเหมื่อนจะไร้ผู้คน เพราะช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ฟ้าค่อยๆกลายเป็นสีส้มเข้ม บ่งบอกว่าถึงเวลาเหมาะสมแก่การกลับบ้านไปพักผ่อนจากการเรียนอันหนักหน่วงตลอดทั้งวันเสียที



          ใช่..



          มันควรจะเป็นอย่างนั้น



          ควรจะได้กลับไปพักผ่อน..



          แต่ทำไม!



          ทำไม! นากาโมโตะ ยูตะ คนนี้ถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้ด้วยวะ!!





          ผมในชุดนักเรียนนานาชาติ TYIS นั่งอยู่ในรถ BMW ซีรี่ส์ 6 แกรนคูเป้ สีขาวของตนเองที่จอดอยู่ในลานจอดรถของโรงเรียน ประตูคนขับถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อยเพราะขาข้างขวาของผมที่ยังคงแตะพื้นข้างนอกตัวรถอยู่ ขาอีกข้างของผมก็พยายามเหยียบเบรกเพื่อสตาร์ทรถให้ติด



          การที่ผมสตาร์ทรถอย่างถูกสเต็ป มันควรจะทำให้รถสตาร์ทติดถูกมะ



          อืม... ใช่ มันควรจะเป็นอย่างนั้น



          แต่ทำไม...



          ทำไม!!!





          “ทำไมมันไม่ติดวะ!!!!!! เชี่ยเอ้ยย แล้วจะกลับบ้านยังไงวะ!!” ปากผมบ่นไปขณะที่ยกโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อมากดเบอร์โทรหาช่างซ่อมรถเจ้าประจำ ที่บ้านผมไว้วางใจ



          “…” 



          ตู้ดดด.......ตู้ดดด 



          (ฮัลโหลววววววว!! สุชาติรับสายครับโผม!!) 



          “ช่างสุชาติครับ ผมยูตะนะครับ คืองี้ครับน้า.. รถผมมันสตาร์ทไม่ติด ผมลองสตาร์ทมาสักพักใหญ่ๆแล้วหนะครับ น้ามาดูให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ”



          (อ่อ หนูยูตะนี่เอง คืองี้นะ...พอดีน้ามีสัมมนาที่ลอนเดิ้น คงจะไปดูให้ไม่ได้ และนี่โทรมาจากไทยใช่มั้ย!! รีบวางสายเลยนะ!! เปลืองเงิน!!!)



          “…”



          (รีบวางสิ!!)



          “…” ตุ๊ด!! ผมกดวางสายอย่างหัวเสีย ทำไมไม่วางเองฟร่ะ! 





          ให้ตายเถอะ ช่างซ่อมรถที่ไหนมันมีสัมมนาที่ลอนดอนวะ!! อ่อ...บ้านกูเอง





          ผมเปิดประตูรถออกจนสุด ก่อนก้าวขาลงมายืนเท้าสะเอวมองรถตัวเองอย่างเอาเรื่อง




          ฮือ.. (ಥ_ʖಥ) ผมจะทำยังไงดีเนี่ย ยูตะอยากกลับบ้านนน!!! นี่ผมก็เหนื่อยมามากจากการซ้อมการแข่งขันฟุตบอลโรงเรียนที่จะมีขึ้นในเดือนหน้ามากแล้วนะ ผมควรจะได้กลับไปนอนตีพุงอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือไง





          “ไอ้ชายลูกพ่อ...ให้พ่อได้กลับบ้านเถอะนะ..” ผมตัดพ้อรถตัวเองเบาๆ ก่อนวางมือข้างนึงลงบนตัวรถ หวังให้มันรับรู้แล้วเกิดอาการเครื่องฟิต สตาร์ทติดง่ายบ้าง



          “…”



          “เดี๋ยวพาไปเข้าสปานะลูกนะ อย่าดื้อเลยนะ” แม้จะพาเข้าทุกสัปดาห์เป็นประจำก็เถอะ



          “…”



          “…”



          “…” ตอบพ่อบ้างก็ได้นะไอ้ชาย..



          “เดี๋ยวพาไปเคลือบแก้วด้วยเลยนะ...” เฮ้อ ผมถอนหายใจ ก่อนลงไปนั่งที่เบาะคนขับเพื่อลองสตาร์ทรถอีกครั้ง





          ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆๆๆ 


          แกร๊ก!!





          จะบ้าตาย!!! ไอ้ชายรถผมไม่ตอบสนองใดๆกับคำขอกูเลย!! อีลูกเวร ไอ้ลูกไม่รักดี!! นี่ผมเพิ่งได้มันมาในวันเกิดเมื่อ 3 เดือนก่อนจากโอโตซังเลยนะ 



          อย่าหาว่าผมอยู่ม.ปลายแล้วกระแดะขับรถเลยนะครับ ผมมีใบขับขี่อย่างถูกกฎหมาย แล้วการที่ผมขับรถมาเองอย่างนี้ถือเป็นเรื่องที่สะดวกมากจริงๆ เพราะโอโตซัง และโอกาซังของผมทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่น ประเทศบ้านเกิดของผม ทำให้ผมอาศัยอยู่ตัวคนเดียว และไม่มีใครมารับมาส่ง



          ถ้าถามผมว่าทำไมถึงไม่ใช้บริการขนส่งมวลชนหนะหรอ หึ! พูดเลยว่าถ้าผมเลือกใช้แท็กซี่หรือรถเมล์เพื่อมาเรียน ผมจะโดดเด่นทันที ทำไมหนะหรอ....เด็ก TYIS ที่ไหนมันรักความลำบากกันบ้างวะ!!! การยืนโบกแท็กซี่ หรือรถเมล์มันไม่ใช่แนวของดาวเลยค่ะคุณแม่!!! 



          แต่เห็นแวววันนี้ต้องพึ่งบริการรถสาธารณะแล้วจริงๆนั่นแหละ... อืม ลองลิ้มรสชาติของชีวิตบ้างจะเป็นไรไป 





          ผมปลอบตัวเองพร้อมหยิบกระเป๋าเป้แอเมสสีดำใบโปรดขึ้นสะพาย ก่อนจะก้าวขาลงไปยืนนอกตัวรถอีกครั้ง แล้วจัดการเหวี่ยงมือปิดประตูฝังคนขับ ตบท้ายด้วยการกดรีโมทเพื่อล็อครถ



          ไอ้ชายลูกพ่อ พ่อขอสัญญาว่าจะกลับมารับเจ้าในเร็ววัน (ಥ_ʖಥ)









          โรงเรียนของผมอยู่ในซอยห่างจากถนนใหญ่พอสำควร ทำให้ผมใช้เดินเวลาเกือบสิบนาทีเพื่อย้ายสังขารของตัวมายืนอยู่บนฟุตบาตริมถนน



          ผมพยายามจ้องมองหารถแท็กซี่ที่เปิดไฟว่างสักคันที่จะพาผมกลับไปบ้านได้... ผมเลือกแท็กซี่เป็นตัวเลือกแรกสำหรับวิธีการกลับบ้านของผม รถเมล์หรอ...ไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายละกันนะ





          นั้นไง! แท็กซี่สีจมปูวคันนั้น!!!! 



          จัดการยื่นมือออกไปเพื่อเป็นสัญญาณว่าผมต้องการรถ





          ಠ_ಠノ





          นั่นตบไฟเลี้ยวมาทางผมแล้ว



          และ....



          เฟี่ยววววว...



          (·ェ·)ノ….



          อีซัสเอ้ยยยย!! ผ่านหน้าผมไปเฉยเลย! แล้วที่ทำท่าเหมือนจะรับผมนั่นแค่การเยาะเย้ยใช่มั้ย!



          ಠ_ಠノ…



          ลองดูกันอีกครั้ง ก่อนเธอจะคิด ก่อนเธอจะตัดสินใจ...


          ผมพยายามโบกรถแท็กซี่คันถัดไปที่เปิดไฟว่างคันนั้น 



          (·ェ·)ノ...



          หนะ!! สำเร็จว้อย รถแท็กซี่สีเหลืองขับเทียบฟุตบาตช้าๆเพื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ก่อนกระจกฝั่งคนขับจะค่อยๆลดระดับลงมา คนขับรถชะโง้กหน้ามาทางผม พี่แกเลิกคิ้วเล็กน้อยเพื่อถามความประสงค์





          “….” 



          “หมู่บ้านพ.ครับพี่”



          “โอ้ย ไม่ไปๆๆๆ พี่ว่าจะไปรับเมียก่อนถึงหมู่บ้านน้องหวะ เสียใจด้วย บรัยส์!” 



          “…”





          กระจกยังไม่ทันขึ้นปิดสนิทดี พี่แกก็ออกรถไปแล้วครับนั่น...



          ผมมองตามแท็กซี่คันนั้นอย่างไว้อาลัยให้ตัวเอง ಠ_ಠノ อีซัสเอ้ย!!! พาเมียพี่มานั่งข้างผมก่อนไปส่งผมที่บ้านก็ได้นะ ผมไม่ว่า!!



          กูจะบ้าตาย!! วงการแท็กซี่ไทยเป็นอะไรกันไปหมด! กูร้องเรียนใครได้บ้าง! (ಥ_ʖಥ) ชีวิตมันเศร้า กระเด้าแปป





          ผมจำใจเดินไปตามทางฟุตบาตที่จุดมุ่งหมายคือป้ายรถเมล์ที่ห่างออกไปประมาณร้อยเมตร 





          สกู๊ปเด็ดวันนี้! นากาโมโตะ ยูตะ นักฟุตบอลโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ฉายา ‘หน้าหล่อแทงยับ’ เดินตรากตรำ หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน อยู่ข้างถนนอย่างหมดสภาพผู้ดี ยันบ้านไม่ได้ล้มละลาย ไอ้ชายลูกรักแค่ไม่รักดี (อ่านต่อหน้า 5)





          ฮือ โซแซดมัม!! ผมคร่ำครวญในใจไปให้ถึงโอกาซังที่เจแปน! ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ที่ไม่เคยได้สัมผัสตีนผมเลยสักครั้ง! ตอนนี้เป็นเวลาเย็นจนเกือบมืด คนที่ทำงานอยู่แถวนี้จึงมายืนรอรถที่ป้ายรถเมล์เป็นจำนวนมากพอสมควร



          รอไม่นานนัก รถเมล์สีขาวน้ำเงินก็เบียดเทียบป้ายเพื่อรับผู้โดยสาร ผมอ่านชื่อสถานที่ที่รถคันนี้จะผ่านให้มั่นใจว่ารถคันนี้จะผ่านหมู่บ้านของผมเป็นอย่างแน่แท้





          เอาวะ! คันนี้แหละ





          ผมเดินตามคนอื่นๆที่จะขึ้นรถคันนี้เช่นเดียวกับผม... ด้วยความที่ผมไม่รีบมากนักทำให้ผมต่อเป็นคนสุดท้ายที่จ่อรอการขึ้นรถคันนี้




          เพียงแค่ขาข้างแรกของผมแตะพื้นรถเท่านั้นแหละ... 





          ปรื้นนนนน!!....





          อีสันขวาน!!! นี่ถ้าเกาะราวตรงประตูทางขึ้นไม่ทัน รับรองกูได้ไปนอนเป็นศพที่ถนนแน่ ลุงคนขับจะรีบไปไหนวะ!!!!




          เฮ้อ...ถอนหายใจให้เหตุการณ์เสี่ยงตายเมื่อกี้ทีดิ้!



          ผมปาดเหงื่อเล็กน้อยแล้วค่อยๆเดินขึ้นจากบันไดไปสู่ทางเดินของรถเพื่อจะหาที่ยืน ผมจับราวโหนแถวกลางตัวรถเพื่อทรงตัวและมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้กับรถนรกคันนี้



          เหยดแหม่ม! สาบานว่าออกแบบมาให้กูยืน หัวกูอีกเซนต์จะติดหลังคาเหล็กเงาวับของรถบ้านี่อยู่แล้ว! แล้วนี่อะไรวะ...พัดลมยุคซิกตี้นี่คือไร ติดไว้ทำไมถ้ามึงไม่เปิด!! เมืองไทยเมืองร้อน และตอนนี้กูก็ร้อนมากครับ!! 



          สายตาผมสำรวจรถคันนี้ไปทั่วอย่างอยากรู้อยากเห็น ทำไงได้ คนเพิ่งขึ้นครั้งแรก...

สติ๊กเกอร์คำคมกาละแมร์ถูกติดไปทั่วในตัวรถ





‘เสียรักเพราะจน เสียคนเพราะเหล้า’ ‘เมื่อโลกไม่แตก ทำมาหาแดกกันต่อไป’





          อืม ถือว่าเป็นการเตือนใจที่ดีครับลุง... แล้วนี่คือไร มีการเปิดเพลงคลอเบาว์ๆสร้างบรรยากาศ ผมคิดว่าลุงเลือกเพลงเจาะกลุ่มช่วงอายุที่ดีทีเดียว เพราะเพลงที่เลือกมารุ่นไหนมันก็ร้องได้...




ฉันเหมือนคนไม่มีกำลัง

และหมดแรงจะยืนจะลุกจะเดินไป

ฉันเหมือนคนกำลังจะตาย

ที่ขาดอากาศจะหายใจ

ฉันเหมือนคนที่โดนเธอแทงข้างหลัง

แล้วมันทะลุถึงหัวใจ

เธอจะให้ฉันมีชีวิตต่อไปอย่างไร

ไม่มีอีกแล้ว กับเธอ

ไม่มีเหลือสักอย่าง .... อยากตาย




          ฮือ... กูเสือกร้องอ๊อฟปองศักดิ์ได้! อ๊อฟปองศักดิ์จะไม่ตาย แต่ตอนนี้ผมจะตายครับลุง!! ขับเร็วไปไหนวะ! 





          “ชิดในดิพี่!! คนไทยมีน้ำใจหน่อย!! นั่น พี่คนนั้น เห็นมั้ยคนแก่คนชราอะ ลุกให้นั่งดิวะ! จ่ายแบงค์พันไม่มีทอน!! ไปหาเศษมา!” เสียงกระเป๋ารถเมล์ดังมาตั้งแต่หน้ารถเลยครับ ทำไมโหดจังวะ.... 





          ขับอย่างโหด! เป๋าอย่างโฉด!(ಥ_ʖಥ) //พนมมือแรง



          ผมมองไปที่กระเป๋ารถเมล์วัยรุ่นชายที่เดินก้มหน้าก้มตานับเงินแบบไม่ได้ใส่ใจมากนัก และมีเป้าหมายต่อไปที่ผมในการเก็บค่าโดยสาร



          “สายนี้ถึงหมู่บ้าน พ. มั้ยครับ?” ผมถามความเพื่อความสบายใจอีกครั้งนึงว่ารถจะผ่านหมู่บ้านของผมจริงๆ





          คำถามของผมทำให้กระเป๋ารถเมล์เงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าผม ใบหน้าเล็ก ผิวขาวในชุดเครื่องแบบกระเป๋ารถเมล์ แถมหน้าตาที่ดูดื้อร้ันนั่นอีก เพียงแค่ผมประเมินใบหน้านี้เพียงแค่เสี้ยววินาที ผมก็จำเจ้าเด็กนี่ได้ทันที..





          (·ェ·)…





          ชิบหาย...ชาตินี้สงสัยผมคงทำบุญมาน้อยไป รถเมล์คันไหนก็ได้แต่ไม่ใช่คันนี้ ยูตะขอร้อง... 



          กระเป๋ารถเมล์ที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ เกือบร้อยละร้อยใน TYIS รู้จักเขา และเกือบร้อยละร้อยใน TYIS กลัวเจ้าเด็กนี่หนะสิครับ





          ชิบหาย...





          ชิบหาย...





          และชิบหาย...





          'วินวิน' ตัวอันตรายและสิ่งมีชีวิตที่เด็ก TYIS อย่างพวกผมหลีกเลี่ยงกันมากที่สุด

แต่ตอนนี้สิ่งมีชีวิตที่ว่า ดันยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่สิ





          (^^;)… ยิ้มสู้แพรพส์



          (  ‘ ‘ )… เอ้า มาทำหน้างงใส่กูอีก





          “สายนี้ถึงหมู่บ้าน พ. มั้ยครับ?” ผมทวนคำถามอีกครั้งเพราะเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไม่ทันได้ยินคำถามผม



          “อ่อ พะ..ผ่านครับ เดี๋ยวอีกประมาณ 6 ป้ายครับ.." ทำไมสุภาพจังวะ...



          “ขอบคุณครับ อะ...ค่ารถ” ผมยื่นแบงค์ 20 ไปให้เด็กนี่ จริงผมก็มีเหรียญหรอกนะ แต่ไม่รู้ว่าค่ารถเท่าไหร่นี่สิ จะถามก็ไม่กล้าถามอีก รีบๆจ่ายเงินให้จบๆไปเสียที ไม่อยากจะยืนอยู่ใกล้เด็กนี่นานเลย ให้ตายเถอะ... กูกลัว (ಥ_ʖಥ)



          สิ่งมีชีวิตที่ผมเรียกว่าตัวอันตรายในคราบกระเป๋ารถเมล์หยิบเงินทอนและฉีกตั๋วจากกระบอกสีเงินนั่นอย่างชำนาญ ก่อนจะยื่นมาให้ผม





          ชิบหายรอบที่ล้าน... มือผมดันโดนมือเจ้าเด็กนี่ตอนยื่นมืออกไปรับเงินทอนนั่น มันจะไม่ยกพวกมาฆ่าแกงผมใช่มั้ย



          ผมเคยอ่านในหนังสือ เขาว่ากันว่านักเลงแค่ชนไหล่ก็มีเรื่องกันได้แล้ว... กูกลัว (ಥ_ʖಥ)





          (^^;)... ยิ้มสู้ไว้





          ผมก้มลงตรวจนับเงินทอนอีกรอบแม้จะไม่รู้ก็ตามว่าผมต้องได้รับเงินคืนเป็นจำนวนเท่าไหร่ แต่ที่ก้มลงนับเงินนี่หลีกเลี่ยงเจ้าเด็กที่ยืนจ้องหน้าหาเรื่องผมอยู่ตอนนี้หนะสิ



          (  ‘ ‘ )…



          ขอโทษครับ T0T คราวหน้าจะไม่เฉี่ยวมือน้องแล้วครับ 





          “พี่ครับ..”  เรียกกูทำไมอี๊ก!!! บอกแล้วว่าคราวหน้าจะไม่เฉี่ยวมือมึงอี๊กก ไว้ชีวิตกูเถ๊อะะะ



          “หือ?”



          “พี่...พี่ชื่อไรครับ” นี่มันเล่นถามชื่อผมแล้วหร๊อ!!! เด็กนี่คงจะจำชื่อผมไว้แล้วยกพวกมาตีผมใช่มั้ย โอมายก้อช... ชีวิตนากาโมโตะ ยูตะ 



          “ถามทำไมอะน้อง” ผมถามเพื่อความชัวร์ว่าเด็กนี่ไม่ได้จะจำชื่อผมไปทำมิดีมิร้าย ก่อนจะชี้ไปที่ป้ายชื่อทองของตัวเองที่โรงเรียนบังคับติด





          วินวินชะโงกหน้าเข้ามาดูที่ป้ายชื่อผม ก่อนจะค่อยๆเปล่งชื่อผมทีละพยางค์ 



          ผมก้มมองหน้าเล็กๆนั่นที่จดจ่ออยู่กับการอ่านชื่อบนหน้าอกผม แปลกจัง..ทำไมผมต้องยิ้มให้การกระทำนั้นด้วยก็ไม่รู้





          "นากาโมโตะ....ยูตะ" เมื่อคนตรงหน้ารับรู้ชื่อผมจนพอใจ ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม



          (^^;)...



          (  ‘ ‘ )… 



          ทำไงดีฟร่ะ! เด็กนี่จ้องหน้าเหมือนจะเอาเรื่องผมอีกแล้ว





          “อาวิน! เก็บเงิน!” เสียงของคนขับรถเมล์ดังขึ้นเหมือนระฆังช่วยชีวิตผม ขอบคุณครับลุง... ไว้ตราวหน้าจะซื้อเอ็มร้อยมาฝากนะลุงนะ 





          คนตรงหน้าผมจิ๊ปากเล็กน้อยก่อนจะละจากผมไปเพื่อไปเก็บเงินผู้โดยสารคนอื่น





          ผมหัวเราะเล็กน้อยให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ 



          ใช่ครับ ผมมีความสุข





          รอดตายแล้วกู (ಥ_ʖಥ) 






End of Chapter 2










__________________(•ө•)♡___________________

#วินเป๋าเมล์

มีใครจะเปิดซิงแท็กนี้มั้ยน้า


ช่วยจิตนาการว่าคุณยูสูงขนาดหัวติดเพดานรถเมล์ด้วยนะคะ 5555

สงสารเจ้าจิ๊บนะคะ เข้าใจว่าคุณยูยิ้มให้ แต่จริงคุณยูยิ้มสู้จ้า 555555 จิ๊บๆๆๆๆๆๆ

ทำไมคุณยูถึงกลัวเจ้าจิ๊บได้ขนาดนี้ติดตามตอนหน้านะคะ //ตัดเข้าโฆษณาแบบศึก12ราศี

ฝากกดโหวต กดFav หรือเข้ามาคอมเม้นติชมภาษากากๆของเราด้วยนะแจ๊ะ

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 138 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #660 GengiNip (@Praw22588) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 00:15
    โอ๊ยเจ็บท้องขี้5555555555
    #660
    0
  2. #655 KZIA_jen (@KZIA_jen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 10:28

    ไม่ไหว ขำไม่ไหวแล้ว55555555555

    #655
    0
  3. #641 little-ship (@little-ship) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 12:53
    เอ้าาาา วินวินคนดังเหรอลูกกกก
    #641
    0
  4. #624 NamFah Sone (@jungokris) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 13:29
    เอ้า555555555555555
    #624
    0
  5. #611 ismeafifaf (@ismeafifaf) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:42
    อั่ยบ้าเอ้ย55555555​ คือยูตะยิ้มสู้อ่ะ​ขำ​ อยากรู้เลยว่าทำไมเด็กTYISกลัวเจ้าวินเนี่ย
    #611
    0
  6. #587 Jinjeez (@marklee_islove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 20:19
    ยูต๊าาาาาาาาาา5555555555555 น้องวินหนูเป็นนักเรงหัวไม้หรอคับ5555555555
    #587
    0
  7. #574 patoomarklee (@patoomarklee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:01
    หืออออ ขำ55555555
    #574
    0
  8. #519 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:22
    อ้าว นึกว่ายูตะยิ้มเอ็นดู สรุปยิ้มโล่งใจ55555 โอ้ยวินวิน เทอเป็นนักเลงหัวไม้หรอ
    #519
    0
  9. #515 karenmeade65 (@karenmeade65) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 23:37
    น่ารักกก
    #515
    0
  10. #504 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:24
    โอ้ยยยย อาวินลูกกกก
    #504
    0
  11. #496 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:36
    โอ๊ยขำๆ 555
    #496
    0
  12. #483 thxjy (@BAMTENG7) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:23
    ฮืออออออ ขำทั้งตอนพี่แม่ง5555555555 ยิ้มสู้ โอ้ยบยยย คนละฟีลกันเลยว้อย กลัวน้องทำม๊ายยยย5555555555555555
    #483
    0
  13. #467 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 01:47
    เชี่ยย ทำไมฟีวมันต่างกันแบบเน่ กุก้นึกว่าอ่อยที่ไหนได้ยิ้มสู้ น้องวินไปทำอะไรทำไมรร.นั้นเขาล้วนกลัวเกรงลูก55555555 น้องออกจะน่ารัก กลัวทำไมเนี่ย!!!
    #467
    0
  14. #455 baekhyunhyun2544 (@baekhyunhyun2544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:21
    โอ๊ยย อิฉันก็นึกว่าอ่อย อิสัสสส พี่เค้ายิ้มสู้55555555 ไม่ไหวขอขำนานๆ
    #455
    0
  15. #436 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:28
    พี่ยูตะ555555555555555 ยิ้มสู้ทำไมน้องออกจะน่ารักอะ555555555555555
    #436
    0
  16. #428 Marugopole (@Marugopole) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 09:25
    ขำยูตะ55555555555555
    #428
    0
  17. #422 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 22:37
    ยูต้ะะะะะ ไปกลัวอะไรน้องอ่ะ วินวินมาอยู่กับพี่นี่มา คนอื่นไว้ใจไม่ได้!
    #422
    0
  18. #397 chompoopiyada (@chompoopiyada) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:18
    ยูตะะะะกลัววน้องงงงวินวินไม่ได้ยิ้มให้แต่ยิ้มสู้โอ้ยยย555
    #397
    0
  19. #338 DRMM (@lltraumiez) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    โอ๊ยขำาาาาา ที่แท้คือยูตะกลัวนังงงงโอ๊ยยยย ตลกกก 55555555556666666
    #338
    0
  20. #330 pwsyoon (@grandaka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:08
    พี้ยูตะคนใจปลาซิว น้องตัวน้อยๆจะไปกลัวอะไรมันฟรั55555555555555555
    #330
    0
  21. #283 หน้าฟักทอง (@pim123-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:42
    ขำมาก555
    #283
    0
  22. #240 sasi1999 (@satacha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 14:29
    โอ้ย ที่น้องๆเพ้อไปก่อนหน้านี้นี่หมดมู้ดเพราะพี่เขาเลยเนี่ย 555555555555555555555555555
    #240
    0
  23. #224 bbdg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:10
    โถถัง ทำไมชีวิตของนากาโมโตะซังเศร้าได้ถึงขนาดนั้นน

    ทำไมต้องกลัวน้องวินด้วยอ่ะ55555
    #224
    0
  24. #202 nanmin95 (@nanmin95) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 13:36
    ฮามากเลย ชอบๆ
    #202
    0
  25. #194 Cloudy B. (@dream-sdw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:36
    จิ๊บลูก ไม่น่าเลย กลายเป็นตัวอันตรายซะงั้น 555555555555555555 พี่ยุตนั่นมันส่วนสูงคนเหรอคะจะติดเพดานรถเมล์เนี่ย ฮือ
    #194
    0