[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 16 : บัดซบ... ผมเขิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61




     [Winwin part]



     หลังจากวันนั้นที่พี่ยูตะมาง้อผมถึงหน้าโรงเรียน แถมยังพาไปเลี้ยงบุฟเฟ่อย่างใจป๋า ก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นกับตัวผมหลายครั้ง



     และไม่ต้องเดา... มาจากพวก TYIS ล้วนๆ



     ไม่ต้องยกตัวอย่างให้วุ่นวาย เพราะตอนนี้เวลานี้ มันกำลังเกิดขึ้นกับผม!!!



     รถลีมูซีนคันดำขัดเงามันวับขับมาจอดเทียบหน้าโรงเรียนต่อหน้าต่อตาผม ก่อนจะแสดงความเล่นใหญ่ด้วยการเปิดsunroof ปล่อยลูกโป่งนับร้อยล่องลอยขึ้นท้องฟ้า มีเพียงลูกโป่งลูกใหญ่สุดที่ยังผูกติดกับตัวรถไว้ พร้อมขอความที่ว่า...





               ‘Winwin, We love U

                   TYIS squad’




     ว้อท... เดอะ... ฟัค... โคตรประหลาดจิต



     ผมมองลูกโป่งพวกพวกนั้นลอยไปอย่างไรคำพูด คนพวกนี้มันรวยขนาดซื้อลูกโป่งอัดฮีเลี่ยมปาทิ้งเล่นเลยหรอวะ...



     ระดับกระจกในห้องผู้โดยสารของรถลีมูซีนลดระดับลง เผยให้เห็นนักเรียนหญิงกว่าสิบคนในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนที่ผมคุ้นเคยดี...




     กูว่าแล้ว...




     “วินวิน เราขอโทษสำหรับเรื่องทั้งหมดนะ” เด็กสาวผมบลอนด์สไตล์ฝรั่งจ๋ากล่าวกับด้วยสายตาระยิบระยับ




     อย่างเด็ด... วินวินจะเอาคนนี้!!




     “ยกโทษให้พวกเรานะ!” สาวๆตะโกนขึ้นพร้อมกัน




     ทำเอาผมไปต่อไม่ถูกเลยแฮะ...




     “อะ... อืม ไม่เป็นไรหรอก เราไม่โกรธ” ผมบอกอย่างเขินๆ



     “วินวินน่ารักจัง” สาวสวยหน้าคมอีกคนกล่าว



     “ถ้ารู้ว่าน่ารักแบบนี้ฉันจะรีบจีบเลย” หนึ่งในนั้นบอกก่อนจะหัวเราะคิกคัก



     “ขอบคุณครับ” ผมยิ้มตอบกลับอย่างต้องการจะโปรยเสน่ห์



     “แต่น่าเสียดายเนอะ” สาวคนเดิมพูด ก่อนเว้นช่วงนิดหน่อย 



     “…”



     “ดันมีเจ้าของแล้วนี่สิ”





     พวกเธอหัวเราะคิกคักพร้อมกันอย่างรู้งาน ก่อนรถลีมูซีนจะแล่นออกไปเร็ว พร้อมเสียงตะโกนย้อนกลับมาของหนึ่งในพวกเธอ




     “คืนดีกับรุ่นพี่ยูตะให้ได้น้าาาาาาาาา”




     ทิ้งไว้เพียงผมกับเสียงหัวเราะแหลมๆพวกนั้นในโสตประสาท...



     ให้ตายเถอะ!!



     อีพี่ยูตะ!! นอกจากจะทิ้งผมไปแล้ว ยังจะกันสาวทั้งโรงเรียนไม่ให้ผมอีก!!



     พูดถึงพี่ยูตะ... มนุษย์หน้าหล่อนั่นก็ยังมาตามตอแยแวะเวียนส่งข้าวส่งน้ำให้ผมอยู่หลายครั้ง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นการให้ตรงๆเสียเมื่อไหร่ ไม่ฝากผ่านทางรุ่นน้องก็เพื่อนๆผมนั่นแหละครับ



     ป๊อดเป็นบ้า...



     แต่ถามว่าผมแคร์มั้ย... ก็ไม่!!


     เพราะผมมีคนคุยใหม่แล้ว แถมแจ่มแมวกว่าเดิม!!



     ไม่รอช้า คิดได้ก็หยิบสมจิตลูกรัก โทรศัพท์คู่ใจหนุ่มโซเชียลออกมาพิมพ์ข้อความหาสาวสักหน่อย



     ‘น้องแพรพิชครับ พี่รออยู่หน้าโรงเรียนนะ’




     ทันทีที่ส่งข้อความไป ก็ขึ้นว่าอีกฝ่ายได้อ่านข้อความของผมเรียบร้อย




     ‘พี่วินรอหนูแปปนึงนะคะ แพรพิชซ้อมดรัมอยู่อ่า’



     ‘ได้ค้าบ พี่รอนะ’




     แพรพิชเป็นหนึ่งในสาวในสต็อกของผมที่ผมจริงจังด้วยมากที่สุด เธออายุน้อยผมหนึ่งปี เพิ่งเข้าเรียนปีนี้ แถมยังได้คัดตัวเป็นดรัมเมเยอร์ของโรงเรียนอีกด้วย ที่สำคัญ... หุ่นอย่างเด็ด...



     พูดแล้วผมนี่ซีดน้ำลายแทบไม่ทัน...



     ว่าแต่น้องแพรพิชนี่ก็เก่งเนอะ มือนึงควงไม้ มือนึงตอบไลน์ผม...




     ผมยืนอยู่ที่เดิมหน้าโรงเรียนอยู่เกือบสิบนาที จนตอนนี้ผมหัวเสีย อยากจะไลน์ไปบ่นน้องแพรพิชให้รู้แล้วรู้รอด นี่เลยเวลานัดมาเกือบชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ



     ไม่คิดเปล่า ผมยกไอ้สมจิตขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว พร้อมรัวคำก่นบ่นผสมด่าลงไปอย่างไว




     ปี๊ปป




     ก่อนที่ผมจะได้ขาดสติจนกดส่งข้อความไป กลับมีเสียงแตรรถบีบขึ้นอย่างเบาๆเรียกสติผมกลับมา



     บีเอ็มคันงามที่ผมมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของใครจอดอยู่เบื้องหน้าผม



     ไอ้พี่หน้าหล่อ...



     มาทำไรฟร่ะ!!




     “ไปเที่ยวกัน” เจ้าของรถเลื่อนกระจกลงมาคุยกับผม



     “ไม่ มีนัดแล้ว” ผมตอบกลับอย่างไม่แยแส



     “…”



     “อะไร?…” ผมถาม มองของในมือที่พี่ยูตะชูขึ้นมา



     “ลูกชิ้นป้าแช่ม...”




     ไม่ว่าเปล่า แกว่งถุงในมืออย่างเป็นต่อพร้อมใบหน้ากวนตีน




     “หรอ แล้วไง” ผมกวนตีนกลับบ้าง



     “สิบไม้...” พี่ยูตะยิ้มอย่างถือชัยชนะ



     “โอเค ไป”




     ไม่ทันจบคำดี ผมวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตขึ้นไปนั่งอยู่เบาะข้างคนขับทันที แถมคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเองเรียบร้อย



     มือที่ถือสมจิตลูกรักอยู่ ลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ ก่อนจะพิมพ์ข้อความใหม่ลงไปแทน



     พี่กลับก่อนนะคะ รอไม่ไหว’



     ไม่สนทั้งนั้นจุดนี้ ของกินสำคัญกว่าผู้หญิงเสมอ




     เสียงหัวเราะทุ้มๆดังขึ้นเข้ามาในโสตประสาทผม



     “ขำอะไร” ผมถาม



     “เปล่า” พี่ยูตะขับรถแต่ก็ยังหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย “ก็แค่คิดว่าทำไมวันนั้นที่ไปกินปิ้งย่างด้วยกัน ยังไม่เห็นจะคุยกับพี่สักนิด ไหงวันนี้ยอมไปเที่ยวด้วย”



     “เพราะของกิน..”



     “แค่นั้น?”



     “หงุดหงิด อากาศร้อน รอคนนาน”



     “รอใคร?” พี่ยูตะหันมามอง



     “คนคุย” ผมตอบตามตรง



     “…”



     หลังจากสิ้นเสียงของผม เดดแอร์ก็ได้กินพื้นที่ของรถคันนี้ไปเต็มๆ



     “ผมยอมคุยกับพี่ดีๆก็เพราะคิดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว โกรธกันไปก็เสียเวลาเปล่า” ผมบอก



     “โห เอาซะเจ็บ” แทนทีจะอึ้ง พี่ยูตะกลับหัวเราะอย่างขบขันซะงั้น



     “กวนตี..” ประโยคนี้ผมกระซิบกับตัวเองเงียบๆ

แต่เจ้าตัวดันได้ยินซะนี่



     “พอไม่ได้เป็นอะไรกัน เสียงสองเสียงสามนี่ไม่มาให้ได้ยินเลยนะ” พี่ยูตะพูดด้วยเสียงยียวน “ทีเมื่อก่อน พี่ยูตะค้าบ พี่ยูตะอย่างงู้นอย่างงี้”



     “ผมไม่เคยพูดอย่างนั้น!!” ผมเถียง



     “พี่ยูตะค้าบบ ให้ผมไปส่งน้าาา ผมหิวอ่าาา” 



     ยิ่งผมเถียง อีกคนกลับยิ่งพูดด้วยเสียงยียวนมากกว่าเดิม เล่นเอาซะผมรำลึกไม่ทันว่าเมื่อก่อนผมพูดด้วยเสียงตอแหลแบบนั้นจริงหรือเปล่า



     "…"



     ไม่ม้างงง




     ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่พักใหญ่ แต่ผมก็ไม่ได้อึดอัดอะไร ผมสบายใจดีที่จะนั่งเงียบๆแบบนี้ จนสายตาผมเหลือไปเห็นข้อมือของอีกคน จึงได้ทำลายความเงียบ




     “พี่ยังใส่มันอยู่อีกหรอ?” ผมมองไปที่กำไลเชื่อถักสีน้ำเงินขาว



     “นี่หรอ” พี่ยูตะชูข้อมือ “ก็ใส่ตลอดตั้งแต่มีคนให้มานั่นแหละ”



     “…” บัดซบ.. เขิน “ถอดเหอะ ของถูก คันมือ”



     “จะใส่อะ ขัดไรวะ” พี่ยูตะทำหน้ายียวนใส่ผมทันที



     ผมจิ๊ปากอย่างขัดใจ ยิ่งเห็นกำไลเส้นนั้นบนข้อมือของเขาก็ทำให้ผมหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก 



     เส้นของผมหรอครับ... โยนทิ้งไปที่ไหนสักแห่งตรงมุมห้องผมตั้งแต่วันที่เลิกคุยกันนั่นแหละ




     “แล้วนี่จะไปไหนกัน” ผมถามขึ้นหลังจากเส้นทางรอบตัวมันเริ่มคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก



     “เดี๋ยวนี้ไม่มีหางเสียงเชียวนะ” พี่ยูตะแย้ง



     “เหอะน่า ตอบผมเหอะ”



     “ไปบ้าน”



     “บ้านใคร?”



     “บ้านนายนั่นแหละ”




     สิ้นคำตอบ พี่ยูตะก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยบ้านผมอย่างไม่ถงไม่ถามสุขภาพสักคำ!!




     “เห้ย!! ไปบ้านผมทำไม ป๊าไม่อยู่หรอกนะ ป๊ายังขับรถเมล์อยู่เลย”



     “เจอแค่ม๊าก็พอแล้ว” พี่ยูตะหัวเราะ “มาขอข้าวฟรี”



     ไอ้... 



     เล่นเอาซะด่าไม่ถูกเลยครับ...




     “จอดในบ้านก็ได้นะ” ผมว่าก่อนจะเปิดประตูรถลงไปจัดการเคลียร์พื้นที่โรงจอดรถของบ้าน




     พี่ยูตะจัดการเข้าซองจอดรถอย่างชำนาญ ทำการดับรถ ก่อนจะเดินผ่านผมเข้าบ้านไปอย่างไม่เกรงใจ



     แน่นอนสิครับ!! เล่นมีช่วงมาซะแทบทุกวันจนจะเป็นลูกบ้านนี้อยู่ร่อมร่อ




     “ม๊าสวัสดีครับบบ” 




     ผมที่เดินตามหลังมา เห็นพี่ยูตะกำลังทักทายอาม๊าอย่างสนิทสนม



     ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ...




     “อ่าว ยูตะลูก ก็ว่ารถใครสวยเชียว” อาม๊าแซว “หายไปตั้งนาน คิดถึงแทบแย่แหนะ”



     อาม๊าแทบจะกอดพี่ยูตะอยู่แล้วนะ... ม๊าครับ ลูกม๊าอยู่นี่!



     “พอดีมีซ้อมแข่งฟุตบอลน่ะครับ แต่ช่วงนี้แข่งเสร็จแล้วล่ะครับ” พี่ยูตะตอบ “ขอโทษนะครับ หายไปซะนานเลย”



     “ไม่เป็นไรลูก แล้วแข่งชนะมั้ย” อาม๊าถามอย่างเอ็นดู



     “ระดับผมถ้วยแชมป์สิครับ” ไม่ว่าเปล่า หัวเราะอย่างอารมณ์ดีอีกต่างหาก



     แหม.. พ่อคนเก่ง



     ผมปล่อยให้อาม๊ากับลูกชายปลอมๆคุยกันไปให้หายคิดถึง ผมเดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อเปิดตู้เย็นหาของรองท้องสักหน่อย ผมหยิบยาคูลท์ขึ้นมาเจาะหลอดดื่ม ก่อนจะสังเกตเห็นว่าในห้องครัวเหมือนไม่มีร่องรอยของการทำอาหารเย็น ด้วยความสงสัยจึงตะโกนถามอาม๊า




     “ม๊าครับ!!” ผมเรียก “วันนี้ไม่มีข้าวเย็นหรอครับ”



     อาม๊าเหมือนว่าจะเดินมาที่ครัวอยู่แล้ว เดินเข้ามาพร้อมพี่ยูตะ



     “อาป๊าไปประชุมสมาคมน่ะสิ” อาม๊าตอบ “ไม่คิดว่าวันนี้หนูยูตะจะมา ม๊าเลยไม่ได้ทำเผื่อ”



     “ไม่เป็นไรครับม๊า เดี๋ยววินออกไปหาอะไรกินหน้าปากซอยก็ได้” ผมตอบ



     “ไม่ต้องๆ ม๊าว่าจะลองเมนูใหม่อยู่พอดี” อาม๊าโบกมือห้าม ก่อนจะไล่พวกผมออกไปจากห้องครัว “ไปรอด้านบนห้องอาวินก่อนนะหนูยูตะ”



     ห้องผมเนี่ยนะ!! อาม๊าไม่ถามความสมัครใจผมสักคำ เคยที่ไหนล่ะที่ผมจะให้ใครสักคนมาบุกพื้นที่ส่วนตัวของผม แถมยังเป็นพี่ยูตะที่ตอนนี้ผมก็ไม่ค่อยจะญาติดีด้วยสักเท่าไหร่!



     ม๊าครับ!!



     ในขณะที่ผมยืนอ้าปากค้างกับประโยคของอาม๊า ร่างของผมโดนหมุนและผลักออกนอกห้องครัวอย่างเร็วด้วยฝีมือพี่ตัวดี นอกจากจะลากถูผมออกมาอย่างไม่เต็มใจ ยังอุส่าหันกลับไปบอกอาม๊าด้วยประโยคที่น่าหมั่นไส้ที่สุด




     “ได้เลยครับม๊าาา ไม่ต้องรีบนะครับ อาหารอาม๊าอร่อยที่สุดในโลก” 



     มันควรเป็นประโยคที่ออกจากปากลูกแท้ๆอย่างผมนี่!!!!! 



     ผมนำพี่ยูตะเดินขึ้นมาบนตัวบ้านอย่างช่วยไม่ได้ เขามองไปรอบๆอย่างต้องการจะสำรวจ เพราะเป็นครั้งแรกที่พี่ยูตะได้เหยียบขึ้นมาถึงชั้นบนนี้



     “บ้านนายสวยจัง” เขาพูดขึ้น “ตอนแรกก็ว่าชั้นล่างสวยแล้วนะ ชั้นบนสวยกว่าอีก”



     “ผมเลือกของตกแต่งเองแหละ” ผมตอบ “ห้องผมแล้ว”



     ผมหยุดอยู่หน้าห้อง ก่อนบิดลูกบิดออกเผยให้เห็นห้องกว้างสีเทาแซมครีมของผม



     เดาเลยว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นห้องผม... นั่นไงหละ... เดาผิดที่ไหน...



     พี่ยูตะยืนอ้าปากค้างอย่างอ้ำอึ้ง




     “นะ..นี่ห้องนายหรอ” สายตายังไม่ละจากภายในห้องผม



     “ห้องพระมั้ง” ผมกวนตีนใส่



     “เออ ก็ว่า น่านั่งสวดมนต์อยู่” ไม่เป็นผล ผมดันโดนกวนกว่ากลับ!



     “จะเข้าไม่เข้า?” ผมถามเชิงรำคาญ เมื่อเห็นพี่ยูตะไม่เดินตามเข้ามาในห้องสักที



     “อนุญาตแล้วนะ” พี่ยูตะยิ้ม



     “เออน่า ปิดประตูด้วย” ผมสั่ง




     เขายอมทำตามคำสั่งของผมแต่โดยดี แต่ก็ดีแค่พักเดียวเท่านั้นแหละ... สิ้นเสียงประตูถูกปิด เจ้าตัวก็ขึ้นไปนั่งไปนอนบนเตียงขนาดห้าฟุตของผมเป็นที่เรียบร้อย แถมยังนอนตีพุงอีกต่างหาก!!



     น่าหมั่นไส้ที่สุด...




     “จะสบายไปแล้วนะ” ผมทัก



     “ชอบ BearBrick หรอ” เขาเมินคำพูดของผม ก่อนชี้ไปทางของสะสมในห้อง



     “ไม่ได้ชอบเท่าไหร่หรอก” ผมตอบ “แค่เอามาเติมให้ห้องดูไม่โล่ง”



     “…” เขาเงียบไปสักพัก “ทำไมคำพูดรวยจังวะ...”



     “เงินเหลือ” ผมยักไหล่




     ผมโยนกระเป๋าเป้นักเรียนไว้ข้างโต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นออกมาจากตู้เสื้อผ้า ผมเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจะเปลี่ยนชุดนักเรียนแสนอึดอัดที่ใส่อยู่ให้เป็นชุดลำลองแทน



     สบายตัวขึ้นเยอะ... ผมโยนชุดนักเรียนลงในตระกร้าผ้า เดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเห็นว่าพี่ยูตะก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิม แต่ในมือของเขาถือบางสิ่งอย่างสนใจไว้



     มันเศษกระดาษใบเล็กที่ผมเคยเขียนเวลาเดินรถเมล์ของอาป๊าส่งไปให้เขา....




     “คิดถึงตอนนั้นเนอะ” เขาหันมามองผม



     “พี่ทำมันพังเอง..”



     “ขอโทษ...”




     ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ผมจึงเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบการบ้านขึ้นมาหวังจะทำให้เสร็จๆไป




     “ทำไมตอนนั้นถึงจีบพี่” อยู่ๆพี่ยูตะก็ถามขึ้นมา



     “เพราะหล่อ” ผมตอบแม้จะยังมองการบ้านที่อยู่ตรงหน้าก็ตาม



     “รู้ตัว” เสียงยียวนลอยขึ้นมา



     “ตอนนั้นผมก็แค่หน้ามืดไปชอบพี่ก็แค่นั้นแหละ อย่าเข้าใจผิด” ผมอธิบาย “ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอะไรแล้ว”



     “ไม่สนหรอกว่าตอนนี้นายจะคิดยังไง...” เขาตอบ “เพราะยังไงฉันก็จะจีบนายใหม่อยู่ดี”



     “เรื่องของพี่สิ” ผมหันไปมองเขา “แต่บอกให้รู้ไว้ว่าผมมีคนคุยแล้ว”



     “เขาเป็นคนยังไง” พี่ยูตะสบตาผม



     “อะไร?” ผมทวนคำถาม



     “คนคุยนาย...”



     “น่ารัก สวย มีเสน่ห์ แถมยังเป็นดรัมเมเยอร์โรงเรียน” ผมตอบ



     “ฉันสู้ได้ทุกข้อเลย” พี่ยูตะหัวเราะ “รูปหล่อ พ่อรวย น่าค้นหา แถมเป็นนักฟุตบอลโรงเรียน”




     ผมถอนหายใจแรงๆให้กับอาการหลงตัวเองนี้... ให้ตายเถอะ มั่นหน้าไปอีก




     “ทำไมเมื่อก่อนพูดกับฉันเพราะ” พี่ยูตะหาเรื่องชวนคุยอีก



     “เพราะตอนนั้นผมอยากได้พี่เป็นแฟน” ผมตอบอย่างไปปิดบัง “ก็ต้องพูดเพราะน่ารักหน่อยจริงมั้ย”



     “น้องวินวินครับ...”



     “อะไร...” ผมทำหน้าขนลุกให้กับสรรพนามที่เขาไม่ค่อยเรียกผม



     “ก็พูดเพราะไง”



     “พูดทำไม...”



     “ก็อยากได้นายเป็นแฟน”



     "…"




     บัดซบ... ผมเขิน



     ถ่านไฟเก่ามันคุกรุ่น!!




     “ไม่ต้อง!” ผมโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน “ขนลุก”




     พี่ยูตะหัวเราะอย่างชอบใจที่แกล้งผมจนได้สำเร็จ ทำไมเขาชั่วร้ายได้ขนาดนี้ มันเป็นมุมที่ผมไม่เคยสังเกตเห็นเลยสักครั้งตั้งแต่รู้จักกัน สงสัยตอนนั้นความรักจะบังตา (_ʖ)




     “แต่ก็ดีนะ นายพูดเป็นกันเองกับพี่แบบนี้” เขาพูด



     “ทำไมครับ” ผมถามอย่างสงสัย



     “เพราะมันสนิทกันมากกว่าเดิมอีก”



     “…”



     “ไม่ดีหรอ” พี่ยูตะหัวเราะ



     “ใครอยากสนิทกับพี่กัน” ผมโวยวาย ก่อนจะหันมาสนใจการบ้านตรงหน้าแทน




     ผมพยายามที่จะซ่อนใบหน้าอันร้อนผ่าว ไม่ให้ใครอีกคนหนึ่งเห็น



     ทำไมเขาสามารถทำให้คนที่ไม่รู้สึกอะไรด้วยแล้ว กลับมารู้สึกดีมากกว่าครั้งที่ผ่าน



     มันเหมือนการเริ่มต้นใหม่ ทำความรู้จักกันใหม่... แถมเป็นความรู้สึกใหม่ที่ดีกว่าเดิม... 




     ดีจนผมมีความสุขมากจริงๆ




End of Chapter 15




_________________(•ө•)♡________________

พูดคุยหรือให้กำลังใจกันที่ #วินเป๋าเมล์
ตอนนี้บอกเลยว่า #วินวินเสียงหนึ่ง #ยูตะขี้วอแว

ขอโทษที่ห่างหายกันไปนาน หายไปสำนึกผิดอยู่แต่งตอนดราม่า
คอมเม้นให้กำลังกันให้เค้าล้วยย จะได้มีแต่งต่อไวไว 
รักคนอ่านเสมอมาที่คอยซัพพอตกันตลอดนะคะ เลิ้บบบ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #657 KZIA_jen (@KZIA_jen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 18:31

    น่ารักกกกก คิดถึงไรท์อะ

    #657
    0
  2. #652 Papaployy (@Papaployy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:53
    😭😭😭น่ารักมากๆๆๆคิดถึงไรท์นะคะรออยู่ววว
    #652
    0
  3. #644 little-ship (@little-ship) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 15:03
    ฮืออออ น่ารักที่สุด ค่อยๆไปก็ได้ ไม่ต้องรีบ ครั้งที่แล้วมันวูบวาบไป ครั้งนี้ก็ค่อยๆโตไปด้วยกันก็ได้ //
    รวดเดียวจบ รอมาต่อค่ะ สู้ๆ
    #644
    0
  4. #640 cake_cakee123 (@cake_cakee123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:02
    รออยู่นะคะ รักนะคะรักเรื่องนี้มากไปค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #640
    0
  5. #639 thongpron love (@782543love) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:32
    รีบมาต่อนะคะ รออ่าานอยู่น้าา
    #639
    0
  6. #636 chunxbh (@kunfai_pechrada) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 10:13
    พอโดนจีบกลับก็ทำตัวไม่ถูกเลยนะ55555 รอน้าา
    #636
    0
  7. #634 kangsadan_moji (@kangsadan_moji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:07
    เค้ารอไรท์อยู่นะค้าบ💗
    #634
    0
  8. #631 cutietycat (@cutietycat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:07
    อ่านรวดเดียวเล้ย รอต่อนะเคิ้ป
    #631
    0
  9. #620 yadaitsme (@piyada_moofang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:17
    5555555555555สงสารพี่ยูตะ //รอนะฮับบบ
    #620
    0
  10. #615 ismeafifaf (@ismeafifaf) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:45

    รอไรท์เสมอนะคะ​ เริ้ปๆ❤️
    #615
    0
  11. #610 caramelmilky (@caramelmilky) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 03:03
    นี่อ่านรวดเดียวเลยค่ะ คือโรงเรียนพี่ยูตะนี่มันเวอร์จริงๆ5555 คือทุกคนควรได้รับการอบรมอย่างจริงจังเรื่องการคัดกรองข่าวลืออะ แล้วคนที่เสริมเติมแต่งเรื่องเข้าไปอีก ควรให้รู้อะว่าสนุกปากแล้วลำบากคนอื่นขนาดไหน นึกถึงซีรีส์เรื่องพิน็อคคิโอ5555 แต่ตอนนี้ก็รู้แล้วหละเนอะ น้องวินวินน่ารัก พี่ยูตะก็สู้ๆเนอะ คุณไรต์ก็สู้ๆนะคะ
    #610
    0
  12. #606 Chonpu촘푸 (@iloveyaoi007) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 06:01

    คือดจีย์ทั้งเรื่องเลยยย รอไรท์อัพต่อนะคะ
    #606
    0
  13. #605 _Dokkoon_2904 (@DKmarkbam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 08:14
    แงงงงง สนุกมากก อยากให้ไรท์มาต่อนะคับบบ
    #605
    0
  14. #590 bambam8905 (@bambam8905) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 14:13
    คิดถึงไรท์มากกกกกกกกกกกรีบมาต่อเร็วๆน้า
    #590
    0
  15. #579 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:07
    ให้ตายเถอะ นี่ผมยิ้มอยู่หรอเนี่ยยยยย กรี้ดดด มันน่ารักมากๆๆๆ ชอบมากๆเลยค่ะ คือแบบ พูดไม่ถูก เขิน
    #579
    0
  16. #576 patoomarklee (@patoomarklee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:19
    ให้ตายเหอะะะะ เขินนนนนนนน
    #576
    0
  17. #575 Aisiyai_JHARTS (@isiya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:27
    มาลุ้นต่ออยู่นะคะ
    #575
    0
  18. #569 lovesdlove (@lovesdlove) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:57

    คคิดถึงไรท์มากๆๆ แต่แบบเขินนนน ถ่านไฟเก่าจ้าาา รุกแรงจริมๆ????????

    #569
    0
  19. #566 NEONG101 (@lilploy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 20:23
    หลังจากที่อ่านรวดเดียวตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ .........
    น้องวินวิ๊นนนนนนนนนนนนน
    หนูลูก หนูน่ารักเกินไปเเล้วววว น่ารัก น่าเอ็นดูขนาดนี้ ยังโดนกล่าวหาเป็นบุคคลอันตรายอีก โดนปาไข่อีก สงสารน้อง
    แล้วเด็กรร.อินเตอร์นี่บ้าจริงจังมาก บ้านตั้งแต่นักเรียน ประธานนักเรียนยันผอ. นี่ว่าบรรยากาศในรร.เหมือนรพ.บ้าเลยอ่ะ 555555555555555

    ไรต์มาต่อเร็วๆนะคะ เป็นฟิคที่โคตรตลกเลยอ่ะ ชอบๆๆ รออยู่นะค้าาาาา
    #566
    0
  20. #565 pingpingssz (@pingpingssz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 15:35
    ไรท์ๆๆๆ คิดถึงมากเลยค่ะ รีบกลับมาต่อไวๆน้า อวยพรให้พี่ยูตะจีบน้องวินติดนะคะ 55555555555 ส่วนคาแรคเตอร์พี่ยูตะในเรื่องก็ไม่ต่างกับยูตะชีวิตจริงเลย สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้เสมอเลย
    #565
    0
  21. #564 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 14:41
    โอ๊ยยยย คิดถึงพิยูกับน้องวินมากๆๆๆ น่ารักแงงๆๆๆ
    #564
    0
  22. #562 BewAntyDst (@biew16) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 19:48

    โอ้ยยยยย คิดถึงพี่ยูกับน้องวินวินมากๆ เริ่มต้นใหม่แบบนี้คือดีกับใจมากเลย จะรอพี่ยูตะจีบติดนะ เอ๊ะ หรือว่าจีบติดแล้ว?? 555555555

    #562
    0
  23. #561 remi0097 (@remi0097) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 11:55
    ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้
    #561
    0
  24. #560 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 22:29
    อิ่มเอมใจมากค่ะ
    #560
    0
  25. #559 mxchis (@Mochieieis) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 17:09
    ยูตะรุกเเล้ว ฮือออ รอโอกาสนี้มานาน
    #559
    0