[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 14 : Restart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61






          [Yuta’s talk]





          ผ่านมากว่าสัปดาห์ที่ผมได้ตัดสินใจตัดความสุขชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งในชีวิตออกไป... ถามว่าผมอยากได้สมบัติล้ำค่านั้นคืนมาไหม?...แน่นอนว่าอยาก



          ผมใช้เวลาตั้งสติ และคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆอยู่หลายคืน



          ผมควรทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเสียที...



          ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมฝึกซ้อมฟุตบอลอย่างหนักเพื่อลืมเรื่องราวที่ผ่านมาระหว่างผมกับเจ้าเด็กนั่น



          ให้ทายว่าผมลืมได้ไหม... ก็ไม่สิ ให้ตายเถอะ!!!!



          แต่ก็ต้องขอบคุณการซ้อมอย่างบ้าคลั่งของผมที่พาทีมฟุตบอลของ TYIS ชนะเลิศ International School Championship ไปได้



          แน่นอนว่าพวกผมได้ลายเซ็นแทยอนและบัตรคอนแบล็คพิ้งค์ตามที่สัญญา...



          การเฉลิมถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริก ท่านผู้อำนวยการแทยงจัดการเนรมิตสีลมตอนห้าทุ่มมาไว้ที่นี้...ตอนนี้... เวลานี้... ที่หอประชุมใหญ่แห่งนี้....



          เสียงเพลงแนว EDM และ Hip-hop ถูกรีมิกซ์เป็นอย่างดี เสียงเบสเร้าใจบวกกับแสงไฟหลากสีที่ถูกสาดอย่างบ้าคลั่งในความมืดปลุกความบ้าในตัวเด็กโรงเรียนนี้ได้เป็นอย่างดี



          หากคุณนึกภาพไม่ออก... ให้ลองนึกภาพฝูงไส้เดือนที่ราดด้วยน้ำเดือดจัดสิครับ...





          โย้วววววว พี่เพิลลล พุดยัวร์แฮนด์ซับบบบบบ!!!”



          เสียงดีเจ จอห์นนี่ ดีเจชื่อดังระดับโลก ที่มีดีกรีเป็นศิษย์เก่าตะโกนก้องลงมาจากเวที



          วี๊ดดดดดดดดดดดดดด เสียงของเหล่า TYIS ที่โหยหวนอย่างบ้าดีเดือด



          เมคซัมน้อยยยซ์!!!!ดีเจจอห์นนี่





          เมื่อกี้มันยังไม่น้อยซ์พอหรอวะ....





          วี๊ดดดดดดดดดดดดดด รุ่นพี่จอห์นนี่ยยยยยยย์” 





          ว้อย... เด็กพวกนี้มันมีความสุขกันจริงโว้ย



          ผมได้แต่ยืนสบถในใจ... จ้องแก้วม๊อคเทลในมือก่อนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย





           หน้าบูดเป็นตูดลิง..” 



          เสียงของโดยองทักขึ้นแข่งกับเสียงดนตรี... เขาเดินเข้ามาหาผมพร้อมยื่นจาน finger food ในมือมาให้



          ผมรับมาชิ้นนึงก่อนโยนเข้าปาก รสชาติของมันทำให้ผมมีความสุขขึ้นนิดหน่อย





          ต่อไปนายต้องขึ้นไปรับรางวัลสินะโดยอง



          อืม…”



          พร้อมหรือยัง?” ไมค์เดินเข้ามาสมทบ ถามผมยูตะ นายต้องพูดในฐานะคนทำประตู... แล้วก็เรื่องที่นายขอไว้...”



          ฉันไม่ค่อยแน่ใจ...” 



          บอกพวกเขาให้เหมือนกับตอนที่นายเล่าให้ฉันฟังเขาตบไหล่ผมเชิงให้กำลังใจนายทำได้แน่ เชื่อสิ



          พวกนายตกลงเรื่องอะไรกันวะ?” โดยอง



          ฉันสาบานว่าเรื่องนี้ต้องตื่นเต้นแน่ๆไมค์กลั้วหัวเราะก่อนเดินจากไป





          ตอนนี้โดยองจ้องหน้าผมอย่างเป็นห่วง พร้อมเค้นเอาคำตอบ





          เอาเถอะน่า...” ผมบอกปัดไปที 



          เรื่องวินวินใช่ไหม?” 



          “….”



          โอเค พอรู้ละโดยองพยักหน้าสู้ๆมึง...” ก่อนตบไหล่ผม





          เสียงดนตรีเบาลงก่อนจะกลายเป็นเพลงช้าคลอเบาๆ แสงไฟในฮอลล์ถูกปรับให้กลายเป็นไฟทางการ



          เสียงโห่ร้องเล็กน้อยของเด็กๆดังขึ้น เนื่องจากมีใครสักคนกำลังขัดความสนุกของพวกเขา



          และแน่นอน.. คนๆนั้นคือผู้อำนวยการแทยง



          และแมวของเขา...





          เอาหละนักเรียน...”



          เขายืนอยู่หลังแท่นโพเดี่ยมถูกยกมาวางหน้าแท่นดีเจอย่างลวกๆ ผมแอบเห็นเขาโยนสคริปที่คุณเตนล์เลขาของเขายื่นให้ทิ้งอย่างไม่ใยดี...



         สดเก่ง...



          ลืมธรรมเนียมการเปิดงานโดยผอ.ของโรงเรียนอื่นไปได้เลยครับ





          ต่อไปนี้ เราจะทำการเปิดงานเฉลิมฉลองชัยชนะ International School Championship อย่างเป็นทางการท่านผอ.



          คุณแทยงจับคุณเซนโซเวีย แองเจโล่ ที่ 3 นั่งบนแท่นโพเดี่ยมอย่างอ่อนโยน จัดระดับไมค์ให้พอดี ก่อนจะ....



          ม๊าววววววววววววววว (=ω=)”





          กรี๊ดดดด คุณแองเจลโล่ววววววววว์

          ว๊ายยย ท่านคะะะะะ

          เป็นเกียรติค่ะท่านนนน

          งวดนี้ออกไรคะท่าน!’





          เฮ้ออออ....



          ให้ตายเถอะ... สาบานว่าผมแอบได้ยินเสียงถอนหายใจของผมเอง





          ปุ้ง!!!!!!!!!!!



          พลุกระดาษขนาดให้กว่าหลายสิบตัวถูกระเบิด เศษกระดาษหลากสีร่วงลงมาจากเพดานฮอลล์ เป็นสัญญาณแห่งการเปิดงานอย่างเปิดทางการ





          หมดหน้าที่ของผมแล้ว” คุณแทยงผมจะขอส่งไมค์ต่อให้กับคนสำคัญเหล่านี้ ถ้าไม่มีพวกเขา เราคงจะไม่ได้จัดงานที่น่ายินดีแบบนี้ได้... เชิญเลยคุณไมค์



          ผมเดินตามทีมฟุตบอลขึ้นไปยืนบนเวทียกระดับขนาดใหญ่ของโรงเรียน มองจากมุมนี้ ผมเห็นใบหน้าของเพื่อนร่วมโรงเรียนได้เป็นอย่างดี พวกเขาดูมีความสุขกันจริงๆ



          พวกผมทีมฟุตบอลโรงเรียนไม่มีอะไรจะกล่าวนอกจากขอบคุณ...” ไมค์เริ่มต้องขอบคุณพวกคุณทุกคนจริงๆที่คอยสนับสนุนพวกเรา ขอบคุณเพื่อนร่วมทีมที่ตั้งใจซ้อม ท่านผอ.ที่สนับสนุนเงินทุน และคุณเซนโซเวียที่นำโชคมาให้พวกเรา





          เดี๋ยว... นังแมวกระแดะนั่นเกี่ยวไรวะ...





          ถ้วยรางวัลนี้เขายกถ้วยรางวัลขึ้นเหนือหัวผมขอมอบให้กับพวกเราทุกคน





          เฮ้!!!!!~~~~~’

          วี๊ดดดดดดดด

          ‘TYIS!!!’



          เสียงโห่ร้อง ผิวปาก และตะโกนอย่างยินดีของชาวTYIS





          ผมรู้ตอนนี้พวกคุณอยากจะปาร์ตี้ต่อเต็มทนน้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังเก็บความอยากของพวกคุณเอาไว้สักนิด และช่วยฟังเรื่องราวต่อไปนี้ของเพื่อนร่วมทีมของผมคนนี้สักนิด... เขาคือคนที่ทำประตูได้มากที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้... นากาโมโตะ ยูตะ นายมีอะไรอยากจะพูดมั้ย?”





          กรี๊ดดดดด รุ่นพี่ยยยยยยย์

          หล่อค่ะ อิดอกกกกกกก

          มาล้าวววว ทีเด็ด!!’





          ผมมองข้ามเสียงโหยหวนด้านล่าง เดินไปแทนที่ของกัปตันทีม เขาส่งต่อไมค์ให้ผม





          สวัสดีครับผมเริ่ม





          ตาบอดค่ะ!! ตาบอดดดด รังสีผัวเข้าตา!!’

          รุ่นพี่ครับ!! ดื่นน้ำยาลดความหล่อเถอะครับ

          'วี๊ดดดดดดดดดดดดดด มีคนเป็นลมค่าาา





          ชู่วววว...” ผมส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ 



          มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ผมอยู่รัศมีสายตาพวกเขา... ผมชินแล้วล่ะ...



          เสียงพวกเขาเงียบลง กลายเป็นตั้งใจฟัง





          ขอบคุณครับผมหยุดเล็กน้อยผมอยากทุกคนเปิดใจฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเป็นเวลากว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมา... ไม่ใช่ชีวิตการซ้อมฟุตบอลหรอกครับ มันไม่ได้น่าเบื่อขนาดนั้น



          พวกเขาหัวเราะให้กับมุกฝืดๆของผม



          วันนั้นรถผมเสีย ทำให้ผมต้องขึ้นรถเมล์เพื่อกลับบ้านแทน... ทายสิครับ ว่าผมเจอใครผมเว้นเล็กน้อยกระเป๋ารถเมล์บนรถคันนั้นคือเด็กคนนึง...ที่ใครในโรงเรียนเราก็ต่างกลัวกัน” 



          ผมยิ้ม ดูปฏิกิริยาของพวกเขา พวกเขาเริ่มหันไปซุบซิบกันทันที ผมแอบเห็นนักเรียนคนนึงพูดชื่อเขาออกมาด้วย



          ผมสบตามาร์ค ลีเล็กน้อย สีหน้าเขาดูตกใจอยู่ไม่น้อยที่ผมหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูด



          ใช่ครับเขาคือวินวิน...เพราะข่าวลือทุกอย่างเกี่ยวกับเขาที่ผมเคยได้ยิน ทำให้ผมกลัวเขาแทบตายในตอนแรกผมหัวเราะแต่คิดดูดีๆ รอยยิ้มที่ผมเห็นมันไม่ได้แฝงไปด้วยอะไรเลย... ออกจะสดใสด้วยซ้ำ



          “…”



          ผมได้มีโอกาสรู้จักตัวตนของวินวินมากขึ้น เขาไม่ได้เป็นเด็กเกเร หรืออันธพาลอย่างที่ใครๆพูดกัน เขาก็แค่เด็กคนนึงที่ช่วยพ่อของเขาทำงานในช่วงปิดเทอม แล้วมาซื้อลูกชิ้นป้าแช่มหน้าโรงเรียนเราในช่วงเย็นก็เท่านั้น



          แล้วที่เขาทำร้ายคุณเซนโซเวียล่ะ? นายจะอธิบายว่ายังไงแองจี้เพื่อนร่วมรุ่นของผมตะโกนถาม



          แน่นอนว่าผมก็เคยถามเรื่องนั้นกับเขา... วินวินโชว์มือที่เต็มไปด้วยแผลที่ถูกเย็บกว่าหลายเข็มให้ผมดู วินวินบอกผมว่าคุณเซนโซเวียกัดมือเขาไม่ยอมปล่อย เพราะเจ็บและตกใจทำให้เขาเผลอสะบัดมือเหวี่ยงคุณเซนโซเวีย



          เสียงฮือฮาดังขึ้น พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าแมวหน้าโง่นั่นจะกลายเป็นแมวร้ายกาจได้มากขนาดนี้



          เขายังถามผมอยู่เลยว่าคุณเซนโซเวียเป็นยังไงบ้างผมเสริมผมมีโอกาสได้สนิทกับเขามากยิ่งขึ้น ได้รู้จักกับครอบครัวของเขา พวกเขาชวนผมไปกินข้าวเย็นด้วยกันในทุกๆวัน...”



          รุ่นพี่น่าจะบอกพวกเราตั้งแต่เนิ่นๆนะครับ ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราเข้าใจกันไบรอันผู้ช่วยประธานนักเรียนพูดขึ้นไม่งั้นพวกเราก็คงไม่ทำกับเขาแบบนั้น...”



          พวกนักเรียนเริ่มแสดงสีหน้ารู้สึกผิดกันอย่างเห็นได้ชัด



          ฉันขอโทษ... ฉันมันเห็นแก่ตัว แค่อยากให้คนที่รู้มุมนั้นของเขามีแค่ฉันคนเดียวผมตอบไบรอัน ก่อนกลับไปพูดกับทุกคนวันนั้น... ผมได้แต่โทษตัวเองที่ทำอะไรเพื่อเขาไม่ได้ หรือไม่แม้แต่จะปกป้องเขา...”



          เสียงของผมเริ่มสั่นเล็กน้อย ผมพยายามข่มความรู้สึก...จะให้พวกเขาเห็นน้ำตาไม่ได้



          นายชอบเขาสินะ...” ไมค์มองผมจากปลายแถวของทีมฟุตบอล





          ผมสบตาเขาก่อนหลบตา ผมครุ่นคิด ไม่แน่ใจในความรู้สึก...





          รุ่นพี่ต้องไปขอโทษเขานะครับเจแดนตะโกนขึ้นมา ก่อนจะมีเสียงเห็นด้วยสมทบตามมา



          แน่ใจในความรู้สึกของนายหน่อยยูตะเพื่อนร่วมรุ่นอีกคน



          คุณนากาโมโตะ... ดูเหมือนว่าพวกเราจะเข้าใจผิดอะไรกันไปมากคุณแทยงที่ยืนมองห่างอยู่บนเวทีพูดเราต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้มันถูกต้อง... ใช่มั้ยคุณมาร์ค ลี



          คุณแทยงหันไปสบตากับมาร์ค...





          มาร์คมีสีหน้าลำบากใจไม่น้อย คงเป็นเพราะเขาเป็นคนที่สั่งให้ทุกคนในโรงเรียนไปกลั่นแกล้งวินวินหละมั้ง...





          “…” มาร์คถอนหายใจ





          มาร์ค! นายเป็นคนเริ่มเรื่องพวกนี้นะ



          เด็กนักเรียนเริ่มหันไปโวยวายใส่เขา และเริ่มซุบซิบกันเอง




          'เขาสั่งให้เราขับไล่คนที่คุณก็รู้ว่าใคร...'

          'นี่เป็นความผิดพลาดในฐานะประธานนักเรียน'

          'ให้ตายเถอะ... ผิดหวังในตัวเขาจัง'





          ผมต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อปกป้องรุ่นน้องของผม 




          มาร์คไม่ผิดหรอกครับ เขาทำตามหน้าที่ประธานนักเรียนได้อย่างสมบูรณ์แบบ... เพียงแต่มันผิดพลาดที่ผมเองน้ำเสียงของผมจริงจังมาร์ค นายเข้าใจฉันแล้วใช่มั้ย..”





          ครับ...” มาร์คพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่น้ำเสียงของเขากลับหนักใจช่วยไม่ได้... ผมคงต้องไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง...”



          พวกเราก็จะไปขอโทษด้วย!!” รุ่นน้องคนหนึ่ง



          ใช่! แต่ตอนนี้พวกเราต้องช่วยให้รุ่นพี่กลับไปคืนดีกับเขาให้ได้นะเจแดน





          ทุกคนเริ่มซุบซิบและรวมหัวกันเพื่อคิดแผนการ เหมือนว่าพวกเขาจะได้ไอเดียอะไรดีๆสักอย่าง



          เรารู้แล้วครับรุ่นพี่...” 



          พวกเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์...





          ให้ตายเถอะ... ผมเกลียดรอยยิ้มพวกนั้นจริงๆ...




               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .

               .





          ตอนนี้เป็นเวลาก่อนเลิกเรียนสักพัก คุณแทยงอนุญาตให้ผมกลับไวสักเล็กน้อย เพื่อที่จะได้เริ่มแผนการง้อวินวินตามคำแนะนำของเพื่อนร่วมโรงเรียน



          โชคดีที่ไอชายลูกผมซ่อมเสร็จแล้วเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมขับมันมาจอดเทียบประตูโรงเรียน .. โรงเรียนของวินวิน โรงเรียนของเขาเป็นโรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่ที่มีประตูรั้วอยู่ติดถนนใหญ่





          เห้ย... จอดล่อตีนแบบนั้นเลยหรอวะ...’ 



          เสียงของโดยองที่ลอดมาจากหูฟังที่ผมสวมไว้ดังขึ้น ผมขยับมันให้เข้าที่เล็กน้อยเพื่อฟังเขาได้ชัดยิ่งขึ้น





          เอออ งี้แหละ ไม่งั้นจะดักรอที่ไหนวะผมตอบกลับไป



          อย่าคิดว่าผมง้อคนเดียวครับ ผมง้อเป็นขบวนการ...



          พวกTYIS คอยส่องดูลาดเลาให้ผมอยู่ที่ไหนสักที่ โดยพวกเขาจะส่งสัญญาณมาที่โดยองซึ่งเป็นคนที่สื่อสารกับผมโดยตรง





          เจแดนบอกฉันมาว่าห้องวินวินเลิกบ่ายสามโดยอง



          ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือ... อีกห้านาที...



          จากภาพมุมสูง มีคนบอกฉันมาว่าตอนนี้วินวินเลิกเรียนแล้ว’ 



          เชี่ยยย ทำไงดีวะ ตื่นเต้น!” ผมเริ่มลุกลี้ลุกลน 



          ของที่เตรียมมาพร้อมมั้ยเขาถาม



          เรียบร้อยผมมองถุงกระดาษขนาดใหญ่บนเบาะข้างคนขับ



          ตอนนี้วินวินเดินใกล้ถึงประตูโรงเรียนแล้วโดยองหยุดเล็กน้อยแต่เหมือนว่ามากับเพื่อนหวะ...’



          ทำยังไงดีวะโดยอง...” ผมกังวลเด็กนั่นจะยอมคุยกับกูปะวะะ



          เลิกตื่นเต้นได้แล้ว!’ โดยองเรียกสติผมเด็กนั่นมาแล้ว!’





          สิ้นสุดเสียงของโดยอง ผมก็เหลือบไปเห็นเขาทันที...



          วินวินในชุดนักเรียน กางเกงสีกากี รองเท้าผ้าใบเก่าๆ และกระเป๋าสะพายสีดำ...



          เขาดูโทรมขึ้นนิดหน่อยจากครั้งสุดท้ายที่เจอกัน... แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงรอยยิ้มที่สดใสอยู่เสมอ



          วินวินเดินออกมาจากโรงเรียนพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกคนนึง วินวินหยุดเล็กน้อยก่อนหันมามองทางรถของผมที่จอดอยู่... รถของผมคงจะสะดุดตาไม่ใช่น้อย 



          เขาพยายามจ้องเข้ามาถึงที่นั่งคนขับ... ฟิลม์รถของผมที่ไม่ได้มืดมากคงทำให้เขารู้ว่าเป็นผม



          วินวินสะดุดเล็กน้อย รีบหลุบตา ก่อนจะจูงเพื่อนของเขาออกไปให้ไกลจากรถของผม



          ไม่รอช้า ผมรีบดับเครื่อง ก่อนลงจากรถ ดึงหูฟังดักฟังออก ไม่ลืมที่จะหยิบถุงข้างกายไปด้วย





          วินวิน!”





          ผมตะโกนชื่อของเขาออกไป พร้อมวิ่งเข้าไปประชิดตัวเขา



          ได้ผล... เขาหยุด ก่อนจะหันมาสบตากับผม





          ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพี่น้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่เคยได้ยินเปล่งออกมาจากเขา



          แต่พี่มีเรื่องจะคุยน้ำเสียงของผมก็คงเฉียบขาดไม่ต่างกัน



          แจฮยอน ไปกันเถอะเขาหันไปพูดกับเพื่อนของเขาที่น่าจะชื่อแจฮยอน



          เอ่อ....” แจฮยอนมีสีหน้ากระอักกระอวนเล็กน้อยกูว่า...มึงน่าจะคุยกับพี่เขานะ





          ถูกต้องไอน้อง... ทำดี ทำดี





          ทำไมต้องคุยกับคนที่หลอกกูด้วยวะน้ำเสียงของวินวินเริ่มหงุดหงิด



          ฉันไม่เคยหลอกอะไรนายเลยนะผมพยายามอธิบาย “ฉันขอโทษ...”



          พี่ยูตะไม่ต้องขอโทษหรอกครับ... ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกัน



          จะไม่เป็นอะไรได้ยังไงผมแย้ง 



          ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่แล้ว



          แต่ฉันคิด...”



          แม่โว้ยย พูดแล้วว้อยยย 





          ผมเริ่มเข้าใจตัวเองว่าผมชอบเขา และคงคิดเกินเลยมากกว่าน้องคนนึง





          อุบบส์...” แจฮยอนอุทานขึ้นเบาๆกูไปรอที่ร้านบุฟเฟ่นะ เคลียกันไปเลยนะครับ



          เขาพยายามจะลาผมพร้อมจะออกวิ่ง ก่อนจะ...



          แจฮยอน!” วินวินหยุดฝีเท้าของเพื่อนไว้ 



          จะไปร้านบุฟเฟ่เปิดใหม่หรอผมถามวินวิน



          ใช่เลยครับพี่ แถวนี้เองเป็นแจฮยอนที่ตอบแทน



          งั้นเดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถเลยไม่ให้อ้อมค้อมผมก็จับหมับเข้าที่มือของวินวินก่อนจะพยายามลากเขาไปที่รถของตัวเอง



          พี่คิดจะทำอะไรกันเนี่ยวินวินโวยวาย



          ก็จีบนายไง...” ผมหันไปอธิบาย



          “…” 



          ฉันเข้าใจว่าฉันทำนายเสียความรู้สึกไปหมดแล้วเสียงผมเบาอย่างรู้สึกผิดเข้าใจว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็คงไม่ได้... คงจะต้องเริ่มต้นใหม่



          “…”



          ฉันอยากมีนายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมสบตาเขาคราวนี้ก็เลยว่าจะเป็นคนจีบนายเองอะ...”





          วินวินเหวอไปไม่น้อย ผมยิ้มให้เขา หน้าเขาแดงขึ้นนิดหน่อย



          ผมปล่อยมือเขาก่อนจะยื่นถุงกระดาษในมือให้ เขารับไปแบบงงๆ





          อะ...ฉันให้ผมอธิบายตุ๊กตาไรอัน ฉันให้แทนคำขอโทษ





          วินวินเปิดถุงนั้นดู ก่อนจะเผลอยิ้มเล็กน้อย ผมรู้ว่าเขามันคลั่งไคล้ความน่ารักของไรอัน ตัวการ์ตูนในแอพพลิเคชั่นแชทสีส้ม





          ขึ้นรถกันเถอะผมเริ่มจูงมือเขาไปที่รถอีกครั้ง 





          ผมเปิดประตูหลังให้เขาขึ้นไปนั่ง เด็กนี่ก็ว่านอนสอนง่ายหลังจากได้ของขวัญจากผมไป



          ผมส่งสัญญาณมือให้แจฮยอนไปนั่งที่ด้านหลังกับวินวิน ส่วนผมก็นั่งที่คนขับก่อนจะสตาร์ทไอชายคันงามออกจากหน้าโรงเรียนไป โดยมีจุดหมายเป็นร้านบุฟเฟ่เปิดใหม่ที่อยู่ไม่ไกลนัก



          สงสัยหรอครับว่าแผนที่พวกTYISวางไว้ให้ผมเป็นอะไร?...



          การง้อแบบดราม่าหรอ?



          ฮึ!... ฝันไปเถอะ...



          ความหน้าด้านเท่านั้นแหละที่จะชนะทุกสิ่ง





End of Chapter 14






_______________(•ө•)♡______________


#วินเป๋าเมล์


คุณผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้ก็ถึงตอน 14 แล้วเนอะ หมดแล้วค่ะตอนดราม่า ไม่มีอีกแล้ว ฟิคเรากลับมาบ้าๆบอๆเหมือนเดิมแล้ว 5555

เดี๋ยวนี่จะหายไปอีกแล้ว 5555 สักเดือนสองเดือนนะคะ ต้องอ่านสอบล้าวว

รักทุกคนที่ติดตามกันมาเหมือนเดิม ม๊วฟ ♡











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #635 kmodile38 (@kmodile38) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:19

    ตอนที่แล้วร้องให้ตามตอนนี้ขำมากค่ะ55555

    #635
    0
  2. #603 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:58

    ฮารูป555555 รร.นี้นี่ร่วมแรงร่วมใจอันดับหนึ่ง สามัคคีคือพลังมากๆ 555555

    #603
    0
  3. #583 แม่ชีน้อยคนสวย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 02:22

    ภาพท้ายเจย์มีความหลี่ตามองแบบกรุ่มกริ่มอ่ะ555มีความฟินจิ้นคู่นี้ไรงี้ ความเล่นใหญ่ของรร.นี้ก็ยังไม่หายไปเป็นเอกลักษณ่อย่างของรร.นี่จริงๆอ่ะ55

    #583
    0
  4. #577 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:01
    ขำมาก!!!555555 เด็กร.ร.นี้นี่แบบ อหหห เล่นใหญ่เว่อร์ๆ เก่งกันจังเรื่องเล่นใหญ่เนี่ย หมั่นไส้ว่ะ555
    #577
    0
  5. #531 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:49
    บทกินเก่งยกให้แจหะได้เลย5555 ไอเด็กรรนี้ก็เล่นใหญ่กันตลอดว้อย
    #531
    0
  6. #514 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 02:15
    ไม่ว่าจะนิยายเรื่องไหน
    น้องเเจของเราก็ยังกินเก่งเหมือนเดิม
    #514
    0
  7. #501 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:08
    น่ารักกกก ขำหน้าแจหะมากกกก
    #501
    0
  8. #482 Pa-Pong (@paopao_tanasin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 23:15
    ยังไงก็ยืนยันคำเดิมว่า อย่าไปคุยกับมันค่ะลูก
    #482
    0
  9. #481 lovesdlove (@lovesdlove) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 22:17

    โอ๊ยยยย น่ารักอ่าาาาา

    #481
    0
  10. #479 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 11:53
    ง้อได้แบบโอ๊ยยยย55555 ชอบความเป็นกระบวนการ สามัคคีเว่อร์
    #479
    0
  11. #464 baekhyunhyun2544 (@baekhyunhyun2544) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:43
    โรงเรียนมันสามัคคีกันดีจริงๆทั้งเรื่องดีๆและเรื่องไม่ดี มันทำกันเป็นทีมม5555555
    #464
    0
  12. #451 MookNok (@MookNok) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 10:17
    ชอบความง้อเป็นกระบวนการ 55555555
    #451
    0
  13. #448 _nxpat (@Napat-Aroon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 10:10
    สู้ๆนะคะไรท์💞
    #448
    0
  14. #447 Toey13 (@toeyyyyy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:25
    โรงเรียนแทยงเล่นใหญ่มากเว่อ ง้อเป็นขบวนการ555555
    #447
    0
  15. #444 Idaiza_12 (@1330800294900) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 09:56
    หู้ยยยยยไปจัดเลยค่ะพี่ยูตะ ง้อวินวินให้ได้นะคะ
    #444
    0
  16. #443 therip time (@woothlee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 09:06
    พี่ยูตะะะะะรุกกกกกแล้วววค่าาาาาา
    #443
    0
  17. #442 Arkalight (@81828184) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 08:35
    555555 ต้องหน้าด้านค่ะ55555
    #442
    0
  18. วันที่ 14 เมษายน 2561 / 06:49
    เห้อ55555555
    #441
    0
  19. #440 Deschlism (@kanmaneejantanan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 00:57
    555555555
    #440
    0
  20. #439 นุ้งพยาธิ (@thipyaoi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:19
    โอ้ยขำ555 หยุดยิ้มกับหยุดหัวเราะไม่ได้ ประโยคสุดท้ายคือใช่5555
    #439
    0
  21. #438 Pimpi2205 (@Pimpi2205) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 19:19
    ประโยคสุดท้ายจริงมาก555
    #438
    0
  22. วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:36
    เด็กTYISนี่ขี้เว่อร์เสมอต้นเสมอปลายจริงๆค่ะ55555 เกลียดความให้เลิกก่อนเวลานิดหน่อยเพื่อไปง้อวินวิน ฮือตลก รร.เราควรมีอย่างงี้บ้างนะคะ แจ้งสาเหตุว่าป่วยการเมือง5555 น่ารักมากๆค่ะ
    #437
    0
  23. #434 puzzle97 (@jktfb97) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 18:13
    ว้อยยย น่ารักกกก
    #434
    0
  24. #433 pingpingssz (@pingpingssz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 17:42
    เกลียดความอุบส์ของแจฮยอน5555555555 รอนะคะไรท์ ตลกมากกกกกก ฮือ
    #433
    0
  25. #432 Prang04 (@Prang04) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 17:39
    บัดซบ นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้
    #432
    0