[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 13 : 100 ถึง 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    13 เม.ย. 61






               [Renjun’s talk]





          ฮืออออออออออออออ





          เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบ้านเป็นเวลานานนับชั่วโมง และดูเหมือนว่าจะไม่หยุดลงง่ายๆซะด้วยสิ



          ผมกำลังยืนมองเฮียวิน พี่ชายตัวเน่าของผมที่กำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงของเขา



          ให้ผมเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นย้อนกลับไปสักชั่วโมง


               .

               .

               .

               .


          เป็นเวลาเย็นที่ผมที่กำลังนั่งดูครัวคุณต๋อยย้อนหลังทางไลน์ทีวีอยู่บนโซฟาแสนสบายในห้องนั่งเล่นกลับต้องสะดุ้งจนตัวโยนเมื่ออาเฮียตัวแสบของผมเดินปึงปังเข้ามาในบ้าน





          เฮียโมโหไรมาวะ!’



          ยุ่งน่า!’





          นั่น... ไม่ได้คำตอบแถมโดนด่าอีก... พออาเฮียพ่นคำด่าใส่ผมเสร็จก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองเรียบร้อย ทิ้งไว้แต่คำว่างงไว้บนหน้าของอาป๊า อาม๊า และผมเป็นที่เรียบร้อย





          อาจวิ้น ไปดูเฮียลื้อหน่อยไป ปกติใช่ว่าจะมีเรื่องให้โมโหอะไรบ่อยๆ



          แต่อาป๊า... ปล่อยไว้คนเดียวไม่ดีกว่าหร...”


          ปึง!!!!!!!!!!!



          ไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงดังลั่นก็ดังมาจากห้องของอาเฮีย นี่คงโมโหจนอาละวาดใส่ข้าวของสินะ...



          ไม่ต้องพูดพรำ่ ผมกับอาป๊ารีบวิ่งขึ้นไปดูอาการอย่างไว ก่อนจะพบว่า...





          ไม่ใช่การอาละวาดอย่างใด... ภาพของอาเฮียที่กำลังนั่งกุมนิ้วตีนตัวเองอยู่ปลายเตียง บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า...



          อาเฮียไม่ได้เกรี้ยวกราด อาเฮียแค่โง่...





          ที่แท้ก็เดินเตะขอบเตียง...’ ผมส่ายหน้า



          ฮืออออออออออออออออออ



          เชี่ย... ไรวะ เดินเตะขอบเตียงมันต้องร้องไห้ถึงขนาดร้องไห้เบอร์นี้เลยหรอ





          เสียงร้องไห้ของอาเฮียที่อยู่ก็ดังขึ้นโดยไม่ได้นัดหมายทำให้อาป๊าสะดุ้ง ก่อนที่จะร้อนรนทำอะไรไม่ถูกที่ลูกชายแท้ๆของตนมาร้องไห้ต่อหน้าต่อตา



          อาวิน ลื้อนิ้วหักหรอ!!!!!’ ป๊าตะโกนอย่างตกใจ



          อาป๊าวิ่งสับขาแบบมืออาชีพเข้าไปถามไถ่อาการลูกชายคนโต เล่นใหญ่กว่าเฮียก็ป๊านี่แหละ....



          ฮืออออออออออออเสียงร้องไห้ของอาเฮียเป็นคำตอบที่ไม่ได้คำตอบใดๆ



          หืม กลิ่นไรจากตัวลื้อวะ...’ อาป๊าทำท่าดมไปทั่วแล้วนี่ตัวลื้อไปเล่นสกปรกอะไรมา



          ฮือออออออออออออ



          ไปโรงบาลมั้ย!!!’ อาป๊าเปลี่ยนประเด็น



          ‘(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)’ อาเฮียเงยหน้าที่ชุ่มด้วยน้ำตาขึ้นมาส่วยหน้าแทนคำตอบ



          ตกลงลื้อนิ้วหักมั้ย...’



          ‘(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)’ ส่ายหน้าอีกรอบ...



          โกรธเตียง!?!?!?!?’



          ‘…’



          ให้อั๊วซื้อเตียงใหม่ให้มั้ย!!!’



          ‘(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)’ 



          โว๊ะ!!! ตกลงลื้อเปงเชี่ยไรต้องร้องไห้เสียงดังขนาดนี้



          พรุ่งนี้เปิดเทอมต้องเศร้าขนาดนี้เลย?’ ผมเริ่มรวมวงเดากับอาป๊า



          ‘(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)(TT  )(  TT)’



          อกหัก!?!?!?’ ผม



          ‘(T▽T)’ 



          ใคร!!!! ใครทำลูกลื้อ!!! อั๊วเอาปืนไปยิงมันทิ้งแม่ม!!!’ อาป๊า





          เหมือนว่าอาป๊าจะเอาจริง อาป๊าลุกพรวดก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป ถ้าผมไม่ห้ามไว้เสียก่อน





          ป๊าๆๆๆๆ!!! ใจเย็น... ใจเย็นป๊าผมดึงแขนป๊าไว้



          ใจเย็นได้ไง!!! ลูกอั๊วร้องไห้’ 



          เดี๋ยวผมเคลียร์ให้เอง ป๊าวางใจได้



          ได้ไง!!!’



          เดี๋ยวผมไปยิงทิ้งเอง



          เออ... ไอลูกรัก รู้งานจริงๆป๊าตบบ่าผมดังปุก่อนจะเดินออกไปอย่างใจเย็น



          ให้ตายเถอะ... ปรามแบบคนปกติก็ไม่เย็นหรอกอาป๊าผม





          จัดการป๊าเสร็จก็จัดการตัวต้นเหตุต่อ ผมหันไปมองเฮียที่ตอนนี้ย้ายสังขารเน่าๆไปนอนแหมะบนเตียงเรียบร้อย หน้าที่คว่ำอยู่แนบสนิทกับหมอน ซ้อนเสียงร้องไห้ของอาเฮียได้เป็นอย่างดี





          แล้วเฮียเป็นเชี่ยไร...’ ผมยืนพิงประตูอยู่ๆก็โมโห อยู่ๆก็ร้องไห้



          ฮือเสียงร้องไห้เล็กๆลอดออกมาจากหมอน



          จะเล่าไม่เล่า!!!’ ผมบังคับ



          ‘(T▽T)’ เฮียเงยหน้ามามองผม



          ไหนพล่าม!’



          ฮึก... คือว่า...’



          โอเค ผมเล่ามาถึงปัจจุบันละ ภาพตัด


               .

               .

               .

               .

               .


          ฮืออออออออออออออออ



          หลังจากเฮียเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังอย่าละเอียดยิบชนิดที่เหมือนไปอยู่ในที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง อาเฮียก็ปล่อยโฮลูกใหญ่อีกครั้ง



          “แล้วทำไมต้องโมโหด้วยวะตอนแรก



          ก็ต้องโมโหดิ กล้ามาทำลูกผู้ชายร้องไห้ได้ไงวะ!!!!!(ε´)/”



          เชี่ย ก็นึกว่าโกรธที่โดนหลอก



          เนี่ย! โกรธกว่าคือลืมตัวไปกอดไอแฮชาน แม่ม.... เกลือกกลั้ว!!!”



          อุ้บ…()” ขอโทษนะเฮีย แต่ผมหลุดขำกอดตอนไหนวะ ไม่ยักจะเล่า



          เนี่ย กลับมาเศร้าๆใช่ปะ อารมณ์แม่งพาไป กำลังเล่นเอ็มวีได้ที่เลย เสือกมีตัวประกอบเป็นมันเฉย...”



          เฮียเลยดึงมันมากอดเนี่ยนะ 5555555555555555” ให้ตายเหอะ ผมปาดน้ำตาที่มาจากการขำอย่างเป็นบ้า



          มีที่ไหนกัน รำคาญไอ้แฮชาน ไล่มันไปไกลๆตีนมาตั้งนาน แต่ดันตกม้า แถมตกแรงซะด้วย



          อย่าหัวเราะสิวะ นี่เฮียแกกำลังเศร้านะ...” เฮียเรียกสติ



          เออๆ ลืมไปผมยังแอบติดหัวเราะว่าแต่จะเอายังไง



          แกคิดว่ายังไงบ้างอะ...”



          ผมว่า พี่ยูตะคงมีเหตุผลของเขามั้ง...”



          เหตุผลอะไรกัน! ถ้าคนทั้งโรงเรียนจะเกลียดเฮียขนาดนี้ก็ไม่เสนอหน้าไปหรอก ทำไมไม่บอกกันบ้างวะ...”



          “no word”



          แล้วทิ้งให้โดนไข่กับกาแฟปาใส่เนี่ยนะ!”



          นั่นไงที่บอกว่าคงมีเหตุผลน่ะผมเริ่มอธิบายนึกภาพดูนะเฮีย รู้จักกันมากว่าสัปดาห์ มากินข้าวบ้านเราทุกวัน มันก็ต้องมีการเป็นห่วงกันบ้างเป็นปกติ แต่นี่กลับ...”



          ไม่ทำอะไรเลย..”



          ไม่เฮีย... ผมมองว่าพี่ยูตะทำอะไรไม่ได้มากกว่าไม่ได้ทำอะไรนะ...”



          “… ไม่รู้สิ...”



          เก็บไปคิดดูแล้วกันผมลุกขึ้นจากเตียงเฮียที่นั่งอยู่ หวังจะปล่อยให้เฮียได้ใช้ความคิดอยู่คนเดียว



          เหรินจวิ้น...”





          เสียงเรียกชื่อ ทำให้ผมฟูเทิร์นกลับแทบไม่ทัน





          ว่าอะไรเฮีย...”



          นอนด้วยดิคืนนี้



          ทำไมวะ...”



          เฮียไม่ไหว...”



          เออๆๆ ไปล้างตัวเน่าๆนั่นก่อนแล้วค่อยมาห้องผม








               [Winwin’s talk]





          เป็นเวลาล่วงมากว่าสัปดาห์แล้วจากวันนั้น...



          กิจวัตรของผมตอนนี้ก็ไม่มีอะไรไปมากกว่าการไปโรงเรียน เพราะตอนนี้โรงเรียน .. ของผมก็เปิดเทอมมาร่วมสัปดาห์แล้ว...



          สัปดาห์แรกในการเปิดเทอมของเด็กนักเรียนม.ปลายมันก็ไม่มีอะไรไปมากกว่าทำตัวให้ร่าเริงไว้ที่ได้กลับมาเจอเพื่อนอีกครั้ง... แต่ไม่ใช่กับผม... เปิดเทอมวันแรกผมมาโรงเรียนในสภาพร่อแร่เหมือนซอมบี้...



          จน แจฮยอน เพื่อนสนิทของผมต้องอุทานทัก



          เชี่ยยยเอ้ยยยยย!!! ผีบุก!!!’



          ไม่ใช่ว้อย กูเอง!!’ ผมตะโกนกลับ





          แต่สภาพผมทุกวันนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วแหละ เพราะได้เพื่อนรักคอยปลอบโยนอย่างอ่อนโยนอยู่เสมอ



          นี่คือตัวอย่างคำปลอบโยนในทุกๆวัน





          ว้ายยยย โง่นี่~ (ノ≧∀≦)พร้อมชี้หน้าเยาะเย้ย



          หรืออย่างวันก่อน...



          ผัวทิ้งมาซบอกพี่ได้นะจ๊ะ ◡ಥพร้อมตบอกอย่างภาคภูมิ



          และอย่างวันนี้...



          กินปลาบ้างนะ จะไม่ได้โดนเขาหลอก ()” พร้อมตักปลาในจานมาใส่จานผม





          ป้าปปปป!! 



          ผมตบหัวแจฮยอนอย่างหมั่นไส้ โดยไม่สนว่านี่จะเป็นกลางโรงอาหารก็ตาม



          เจ็บงะมันลูบหัวตัวเองปอยๆ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เต็มทีเห็นเหม่ออยู่ ก็นึกว่านึกถึงพี่ยูตะไรนั่นอีก



          เปล่าสักหน่อยผมปฎิเสธ 





          เพราะแจฮยอนเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจที่สุด ผมจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง ก่อนจะได้รับคำปลอบโยนแบบทั้งหมดด้านบนนั่นแหละครับ



          แค่คิดว่าจะซื้อรองเท้าคู่ไหนใหม่ดีผมยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์รูปให้มันช่วยตัดสินใจ



          ชอบคู่ไหนก็ซื้อให้หมดนั่นแหละมันปฏิเสธที่จะดูอะไรก็ตามที่โผล่บนหน้าจอโทรศัพท์ผม ก่อนจะหันไปสนใจการกินอีกครั้ง



          หรอ... นี่ว่าชอบตั้ง 3 คู่...” ผมตัดสินใจกดสั่ง



          เย็นนี้ไปอ่านหนังสือกัน”  แจฮยอนเสนอกิจกรรมยามเย็น



          เพิ่งเปิดเทอม...” ผมแย้ง



          เออหวะ... งั้นตีแบตเป็นไง?” มันเสนออีกครั้ง



          ไม่สันทัดการออกกำลังกาย...”



          บุฟเฟ่เปิดใหม่...”



          เอออ!! ดีล!!!” ผมกับแจฮยอนไฮไฟว์กันอย่างรู้งาน





          หลังเลิกคาบสุดท้ายผมกับแจฮยอนจึงรีบเก็บของอย่างไม่คิดชีวิตก่อนจะวิ่งแข่งกันจนมาถึงประตูโรงเรียนที่ติดถนนใหญ่ ก่อนผมกับมันจะต้องหยุดฝีเท้าลงเพื่อสนใจรถคันหนึ่งที่จอดเทียบหน้าโรงเรียน



          BMW series 6 gran coupe สีขาวที่จอติดเครื่องยนต์ไว้แสดงให้เห็นว่ามีเจ้าของอยู่ในรถแน่ๆ





          รถบ้านกูสวยกว่าปะวะมึง เอาดีๆผมหันไปถามแจฮยอน



          อืม เบนซ์ 2ประตู 20หน้าต่าง ใครจะสู้วะ



          อืมผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ที่อาป๊าขับรถเมล์มาส่งผมยังไม่มีเด็กแถวนี้มามุงแบบนี้บ้างเลยวะ



          ผมพยายามมองเข้าไปในตัวรถผ่านฟิล์มสีอ่อน มองหาเจ้าของรถที่จอดรถได้ล่อตีนขนาดนี้     



          ก่อนจะต้องตัวแข็งทื่อ...



          สายตาคู่นั้น... สายตาที่ผมโหยหา แต่ก็ไม่อยากพบเจอในเวลาเดียวกัน...



          สายตาคู่นั้นกำลังสบตาผม...









End of Chapter 13





                                             _______________(•ө•)♡______________
          มาแล้วๆ มาแล้วตอน 13 ตอนนี้ก็พยายามจะไม่ดราม่าแล้วเนอะ สงสารน้อง ;_;
                                   ตอนนี้รูปอิดิทยืมมาจากไอจีชิม่อนนะคะ chimonac 
                        จะบ่น จะสกรีม ฟิคชิดในเด้อก็แท็กเดิมเลยนะฮะ #วินเป๋าเมล์ 
อ่านคอมเม้นทุกคอมเม้นจริงๆ ทำให้ไรท์มีกำลังใจมากๆเลย ฮึบๆ ขอบคุณทุกคนที่อยู่กับเราจนถึงจุดนี้นะงับบบ ♡


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #530 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:42
    เกลียดเบนซ์สองประตู20หน้าต่าง5555555555555555555555
    #530
    0
  2. #513 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 02:05
    เเงน้องง
    #513
    0
  3. #494 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:24
    ทำไมน้องวินถึงรวยนัก!!!!
    #494
    0
  4. #478 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 11:14
    อิพี่มาง้อน้องใช่ไหมๆ
    #478
    0
  5. #431 thesupassara (@thesupassara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 22:01
    มาต่อไวๆนะคะ.❤❤😙😙
    #431
    0
  6. #430 therip time (@woothlee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 20:17
    รออออค่าาาาาาา
    #430
    0
  7. #429 Marugopole (@Marugopole) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 17:51
    เป็นกำลังใจให้ค่า ปักหมุดรออออออ54554
    #429
    0
  8. #416 fAh_svt17 (@fAh_svt17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 18:49
    แงงงงง พี่ยูตะกลับมาแล้ว
    #416
    0
  9. #415 pingpingssz (@pingpingssz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 12:37
    เดี๋ยวๆ ตลกก็ตลก ดราม่าก็ดราม่า โอ้ยฟิคอะไรเนี่ย55555555 เป็นกำลังใจให้นะคะ สนุกมากเลย รีบๆมาต่อนะค้าาาาา
    #415
    0
  10. #414 P'lu N'hun (@1330800294900) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 10:54
    ความเพื่อนซี้55555 อวยเพื่อนดีจริงๆแจฮยอนนนนน
    #414
    0
  11. วันที่ 3 เมษายน 2561 / 02:56
    ขอเกลียด2ประตู20หน้าต่างก่อนนะคะ5555555555555
    #413
    0
  12. #412 Toey13 (@toeyyyyy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:53
    รถ2ประตู 20หน้าต่าง
    #412
    0
  13. #411 rhavsksg (@meekaow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:22
    พี่ยูมาง้อชั่ยมั้ยชั่ย
    #411
    0
  14. #409 BewAntyDst (@biew16) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 22:31
    ไรท์ตัดจบเค้าาาาาาา อิพี่ยูมาง้อรึเปล่าาาาาา แต่จริงๆบ้านพิยูมันก็รวยมากป่ะวะ สนทำไมกับทุน หรือถ้าไม่ได้ทุนต้องกลับไปเรียนที่ญี่ปุ่น?
    #409
    1
    • #409-1 jjremihcandy (@jjremihcandy) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 22:55
      ถ้าเป็นนักเรียนทุนจะได้โควต้าในมหาลัยชื่อดังที่ยูตะหวังงับ แล้วก็ไม่อยากทำให้โอโตซังกับโอกาซังผิดหวังด้วย
      #409-1
  15. #407 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 19:20
    ว้ายตายแร้ววววววว
    #407
    0
  16. #406 wonwoo (@AranyaPhudphong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 19:11
    งือออออ ขอให้ลงเอยด้วยดี วินวินอย่าหนีพี่ยูนะะะ
    #406
    0
  17. #402 Tiff.Thip (@tokdira) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:21
    พี่ยูตะ มาง้อแน่ๆ
    #402
    0
  18. #401 lonmeterwaa (@lonmeterwaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:05
    พี่ยูตะมาง้อรึเปล่า สงสารน้องวินจัง ร้องไห้แรงน่าดู มาๆๆ มาให้แม่กอดนะลูกนะ
    #401
    0
  19. #400 lonmeterwaa (@lonmeterwaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:05
    พี่ยูตะมาง้อรึเปล่า สงสารน้องวินจัง ร้องไห้แรงน่าดู มาๆๆ มาให้แม่กอดนะลูกนะ
    #400
    0
  20. #399 meslpless_ (@c00ki3) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:03
    อาพี่ยูตะหรอ!!!!!!
    #399
    0