[NCT] {YUWIN} ชิดในเด้อ

ตอนที่ 12 : เวลาที่หล่นหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    13 เม.ย. 61




          ยูตะ! ส่งซ้าย! ซ้าย!”



          ยิงเลย! ยิงเลยยย!”



          เจมส์กันไว้!!”





          ปี๊ดดดดดดด !!






          หมดเวลา ทีม A ชนะ 1 ต่อ 0”



          เสียงของโค้ชประจำทีมฟุตบอลโรงเรียนตะเบงไปทั่วสนามฟุตบอล วันนี้เขาให้เด็กๆ ลองแข่งกันสักนัดเสียหน่อย



               สมาชิกชมรมฟุตบอลที่เหงื่อซกและหอบจนตัวโยนหยุดการแข่งขัน ก่อนเดินมารวมตัวกันเพื่อฟังคำสั่งของโค้ชต่อไป





          เอาหละ... ฟังฉันนะโค้ชน้ำเสียงหนักแน่น มองเด็กๆในชมรมของเขาทีละคน ก่อนเอ่ยวันนี้พวกนายทำให้ฉันเห็นว่าฝีมือของพวกนายพร้อมสำหรับการแข่งขัน International School Championship แล้ว



          International School Championship (ISC) คือการแข่งขันฟุตบอลประจำปีของนักเรียนโรงเรียนหลักสูตรนานาชาติชื่อดังจากทั่วประเทศ แม้จะไม่ได้เป็นการแข่งขันที่ครึกครื้นเท่ากับการแข่งขันรักบี้ แต่การคว้าถ้วย ISC มาได้ก็เป็นเรื่องที่คนในโรงเรียนคาดหวังไว้ไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว



          หากพวกเขาคว้าแชมป์ ISC กลับมาได้ เชื่อว่าท่านผู้อำนวยการแทยงคงจะหยุดการเรียนการสอนไปสิบวันสิบคืน เพื่อจัดการเฉลิมฉลองเลยก็เป็นได้





          การแข่งขันจัดขึ้นในวันเสาร์หน้าโค้ชว่านั่นหมายความว่าพวกคุณมีเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียว ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เต็มที่



          นักเรียนทุกคนพยักหน้ารับ



          จำได้ไหมว่าถ้าเราชนะกลับมาเราจะได้อะไรจากท่านผู้อำนวยการ!!!?” โค้ชถามเสียงดัง



          ลายเซ็นแทยอนนน!!!!!!!!” ทีมฟุตบอล



          แล้วเราจะได้อะไรอีก!!!?”



          บัตรคอนเสิร์ตแบล็คพิ้งค์อินยัวแอรี่แย้!!!!!”



          ฉะนั้นเราจะแพ้มั้ย!!!!!?”



          ไม่โว้ยยยยยยยยย!!!



          ดีมาก! ดังนั้นซ้อมให้หนักเพื่อลายเซ็นแทยอน กับบัตรคอนแบล็คพิ้งค์โค้ชตบมือเสียงดังวันนี้ดีมาก กลับบ้านดีๆ แยกย้ายได้



          ขอบคุณครับโค้ช!”





          การซ้อมฟุตบอลไม่ได้เป็นตารางเวลาสุดท้ายของวันสำหรับยูตะ หลังจากเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไพรเวท เขาก็เก็บของยัดใส่กระเป๋าเป้ ก่อนสะพายขึ้นไหล่ เตรียมตัวจะไปกินข้าวเย็นที่บ้านของวินวิน



          กิจวัตรของเขาเป็นแบบนี้มากว่าสัปดาห์แล้ว หลังซ้อมฟุตบอลกับทีมแล้ว เขาจะแยกตัวไปบ้านของวินวิน 



          เนื่องจากบ้านของวินวินห่างจากโรงเรียนของยูตะไม่ไกลนัก ยูตะจึงเลือกที่จะเดินไป



          เวลาที่เขาเลิกซ้อมฟุตบอลก็เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว กว่าจะเดินไปถึงบ้านของวินวินก็เป็นเวลาดึกยิ่งขึ้นไปอีก แต่ก็ยังไม่ดึกเท่ากับเวลาที่วินวินและอาป๊าจะเลิกงานกลับมาบ้าน ทำให้ยูตะมีช่วงเวลาระหว่างรอกินอาหารค่ำกับครอบครัววินวิน เขาเลือกที่จะนั่งทำการบ้านรอที่ห้องนั่งเล่น หรือไม่ก็คุยเล่นกับอาม๊าและเหรินจวิ้นแทน



          เขากล้าพูดได้เต็มปากว่าสถานะของเขากับวินวินเป็นอะไร



          แต่ความสัมพันธ์ของยูตะและวินวินก็ยังไปได้ด้วยดี 



          ก็ได้แต่ภาวนาไม่ให้ใครสักคนในโรงเรียนของเขามารู้เข้าก็แล้วกัน...



          ยูตะเดินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนไม่ได้สังเกตเห็นใครบางคนที่หน้าประตูโรงเรียน...





          พี่ยูตะ” 





          น้ำเสียงร่าเริงที่เขาคุ้นเคยดี ทำให้เขาหยุดการก้าวเดินแทบจะในทันที





          วินวิน...” สีหน้ายูตะดูตื่นตระหนกกับการปรากฎตัวของคนที่เขาหมายจะไปพบที่บ้านทำไม...”



          ร่างของเด็กหนุ่มพุ่งเข้าไปจับไหล่คนอายุน้อยกว่า 



          มาทำไม! ฉันบอกว่านายห้ามมาหาฉันไม่ใช่หรอไง!”





          ยูตะกลัว กลัวเสียจนที่คิดว่ากำลังพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กลับกลายเป็นการตะคอก



          กลัว... กลัวเสียจนมือที่คิดว่าจับไหล่อีกคนอยู่ กลับกลายเป็นการบีบแน่นจนอีกฝ่ายเจ็บ..





          พี่ยูตะ... ผมเจ็บ...” วินวินเสียงสั่นเครือ เพราะท่าทีที่น่ากลัวของยูตะที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน



          ขะ.. ขอโทษยูตะค่อยๆคลายมือออกจากไหล่ของวินวินของนุ่มนวลแล้วตกลงมาหาพี่ทำไม



          ผมแค่...” วินวินลังเลพรุ่งนี้ผมเปิดเทอมแล้วนะ ผมอยากเป็นฝ่ายมาหาพี่บ้าง



          แต่ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่ามา...”



          ก็ใช่...” วินวินเสียงหงอยแต่...”



          “…”



          พี่มีอะไรปิดบังผมหรอ...” สีหน้าเขาเต็มไปด้วยคำถามทำไมถึงไม่อยากให้ผมมานักหนา



          มะ ไม่มีอะไร...” ยูตะตอบเสียงไม่เต็มเสียงนัก ก่อนหลบสายตาที่เค้นจะเอาคำตอบ



          ต้องมีสิวินวินมุ่งมั่นไม่มีเหตุผลเลยที่พี่จะห้ามผม...”



          บางเรื่องยิ่งรู้น้อย จะยิ่งดีกับตัวนาย...”



          หมายความว่ายังไง



          ไว้ฉันพร้อม ฉันจะบอกนายเองยูตะให้คำมั่นสัญญาแต่ตอนนี้... เราออกไปจากแถวนี้กันก่อนได้มั้ย





          สายตาที่เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งของยูตะทำให้เขาร้อนรนที่จะออกไปจากบริเวณเขตโรงเรียนนี้เสียที



          พราะมาตราการที่มาร์คลีได้ประกาศกร้าวไปทั่วโรงเรียนว่าหากผู้ให้ที่พบเห็นคนที่รู้ว่าใครมาป้วนเปี้ยนแถวโรงเรียนอีก ให้รีบแจ้งเขาเสียทันที

     



          เด็กผู้หญิงคนนั้นคงกำลังวิ่งแจ๋นไปฟ้องประธานนักเรียนทันทีที่เห็นภาพเขาอยู่กับวินวิน หรือที่เด็ก TYIS รู้จักกันในนามตัวอันธพาล





          ผมไม่ไป...” สายตาของวินวินมุ่งมั่น และยังคงยืนอยู่กับที่แม้ว่ายูตะจะพยายามดันให้เขาออกเดินแค่ไหนจนกว่าพี่จะบอกเหตุผลกับผม



          วินวิน...” ยูตะอ้อนวอนฉันขอ...” พร้อมทั้งจับข้อมือวินวิน พยายามจะโน้มน้าว





          รุ่นพี่ครับ...”





          เสียงของใครบางคนที่เขาไม่อยากจะได้ยินมากที่สุด ช่วงเวลานี้ดังขึ้น.. เป็นเสียงของมาร์คลี...



          ยูตะหันไปมองที่มาของเสียง ใจของเขาแทบหายเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ 



          มาร์ค และนักเรียนแทบจะทั้งโรงเรียนที่ประตูทางเข้ายืนจ้องมาทางเขากับวินวินอย่างหาเรื่อง





          ผมขอเตือนรุ่นพี่เป็นครั้งสุดท้าย... รุ่นพี่รู้ใช่ไหมครับ ว่าครั้งสุดท้ายหมายความว่าอย่างไร?” มาร์คเตือนด้วยหน้าเป็นการเป็นงาน



          ฉัน... ไม่แน่ใจ...” ยูตะตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ มือของเขาที่แต่แรกจับข้อมือของอีกคน กลับเลื่อนลงไปกุมมือเล็กอย่างมั่นคงแต่อ่อนโยน





          วินวินมองหน้ายูตะอย่างสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น ยูตะยิ้มบางๆให้กับอีกคนอย่างโลเล





          วินวิน .5 โรงเรียน .. ...” มาร์คเรียกเราอายุเท่ากัน คงไม่ต้องสุภาพกับคุณมากเท่าไหร่เขาเอียงหน้ากอดอกพูดอย่างวอนหาเรื่อง



          มีอะไรกับ...ผม หรอครับวินวินถามอย่างไม่แน่ใจ ความกลัวออกมาทางน้ำเสียงของเขาอย่างเห็นได้ชัด



          ปล่อยมือที่นายกุมอยู่ก่อนที่จะเสียใจไปมากกว่านี้ดีกว่านะมาร์คเตือน 





          วินวินมองดูท่าทีของคนข้างๆเขา ก่อนจะเห็นว่าพี่ยูตะเบือนหน้าไปทางอื่น หลบสายตาของเขาอย่างเห็นได้ชัด มือที่เคยกุมเขาอย่างหลวมๆคลี่ออก ทำให้วินวินตัดสินที่จะทิ้งมือนั้น





          ฝังให้ดีนะ นายกล้ามากที่กล้ามาเหยียบถึงถิ่น TYIS” มาร์ค



          ทำไมผมจะมาไม่ได้เสียงวินวินเริ่มสั่น



          คนทั้งโรงเรียนนี้ต่างก็ไม่ชอบนาย... อ๋อ เรียกว่าเกลียดเลยจะดีกว่ามาร์คเยาะเย้ย



          ทำไม



          นี่นายไม่รู้หรอ???” สีหน้าผู้ชนะอย่างเห็นได้ชัดจากมาร์คส่งมาถึงวินวิน “...รุ่นพี่ยูตะคงจะไม่ได้บอกนายสินะ





          เป็นอีกครั้งที่เขาต้องหันไปมองคนข้างๆตัว ภาพที่เขาได้เห็นทำให้เขาแปลกใจและกลัวอย่างบอกไม่ถูก สีหน้าเผือดสีของยูตะและแววตาที่ฉายแววรู้สึกผิดแค่เสี่ยววิที่สบตาเขาก่อนจะเบือนหนีอีกครั้ง





          ฉันไปทำอะไรให้พวกนาย



          จะเกลียดต้องมีเหตุผลด้วยหรอมาร์คยักไหล่ ด้วยความไม่อยากต่อความนัก ทำให้เขาจำใจตอบแบบนั้นไปนายรู้ไหมการที่รุ่นพี่ยูตะไปมีเมตตากับคนอย่างนายทำให้เขาต้องเจอกับอะ...”



          หุบปากนะมาร์ค!!!” เป็นเสียงของยูตะ



          หึ! ไบรอันมาร์คเรียกชื่อผู้ช่วย 





          ไบรอันพร้อมกับเหล่าคณะกรรมการนักเรียนรุมเขาไปดึงตัวนากาโมโตะ ยูตะมาทางฝั่งพวกของตน ยูตะพยายามจะดิ้นจากการจับกุม แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย





          ปล่อย!!!” 





          ยูตะแผดเสียง ที่นานๆครั้งจะได้ยินจากคนใจเย็นอย่างเขา แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล



          มาร์ค นายคิดจะเล่นเกมอะไรยูตะหันไปถามมาร์คอย่างหัวเสียจะทำอะไรก็ทำแค่ฉัน อย่าลากวินวินไปเกี่ยวด้วย ฉันคือคนผิด



          รู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ก็ยังไปเจอเขาเนี่ยนะครับรุ่นพี่มาร์คชี้ไปทางวินวินที่ยืนตัวสั่นอย่างสับสน



          “…”



          รุ่นพี่เป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพมากที่สุดคนนึงมาร์คเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่กฎก็คือกฎ ผมคงต้องขอถามรุ่นพี่อีกครั้งนึง



          “…”



          ระหว่างนายนั่นมาร์คชี้ไปที่วินวินอย่างลวกๆอีกครั้ง “...กับทุนเรียนต่อ รุ่นพี่เลือกอะไรครับ





          การตัดสินใจมาเป็นนักเรียนทุนของโรงเรียนชื่อดังอย่าง TYIS เป็นหนึ่งในสิ่งที่ยูตะทำให้โอกาซังและโอโต้ซังภูมิใจมากที่สุด ทุนของTYIS สามารถทำให้เขาเข้าศึกษาต่อต่างประเทศในมหาวิทยาลัยและคณะที่เขาหวังได้โดยง่าย โอกาสที่เขาได้รับ...เขาคงจะไม่ปล่อยมันไป 



          แต่ถ้าเขาปล่อยมันไปล่ะ... เพื่อแลกกับอะไรกัน... เด็กคนนั้นหรอ...



          เขารู้... เขารู้ว่าความรู้สึกไม่ใช่อะไรที่ยั่งยืน



          แต่ทำไมกันนะ...ทำไมหัวใจเขากลับเจ็บปวดเหลือเกิน ที่ต้องเลือก



          ไม่ว่าเขาจะเลือกทางใด เขาก็เลือกเพื่อตัวเองทั้งนั้น





          เข้าใจแล้ว...” ยูตะตอบเสียงเบาฉัน...”



          ทุนสินะครับมาร์คยิ้ม



          “…” ยูตะก้มหน้าเงียบ ไม่ปฏิเสธ



          ฉลาดเลือกสมเป็นนักเรียนทุนจริงๆนะครับมาร์คหัวเราะผมไม่ผิดหวังในตัวรุ่นพี่จริง



          ...หมายความว่าอะไรวินวินที่เงียบมานานพูดขึ้น ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เสียงที่สั่น ตัวของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย น้ำตารื่นขึ้นหลังจากประติดประต่ออะไรได้



          เสียใจด้วยนะวินวินมาร์คตอบเหมือนว่านายจะโดนทิ้งหวะ



          พี่ยูตะ...” วินวิน



          ฉัน...ขอโทษยูตะหลุบตาขอโทษ...”





          โผล๊ะ!”





          ยังไม่ทันที่วินวินจะพูดอะไรอีก ของแข็งบางอย่างก็เข้ามากระทบร่างของเขาอย่างแรงจนมันแตก 



          วินวินตกใจกับสิ่งที่เข้ามากระทบ เขาก้มลงมองดูเสื้อยืดสีขาวของตนเอง ที่ตอนนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหนียวสีเหลืองใส



          มันคือไข่ไก่... 





          มาร์ค!!! หยุดเดี๋ยวนี้ ยูตะแผดเสียงลั่นอย่างตกใจ



          พี่เลือกแล้วนะครับมาร์ค



          “…”





          ไม่เพียงแต่ไข่ไก่ กาแฟเหยือใหญ่ถูกสาดใส่วินวินอย่างแรง เสื้อสีขาวแนบสนิทไปกับลำตัว กลุ่มผมสีดำลู่ลงปิดหน้าหวานที่มีน้ำตา



          ไข่ไก่และกาแฟถูกปาและสาดมาทางเขาแต่ผู้เดียวนานนับนาทีพร้อมเสียงก่นด่า





          ออกไปนะ!”

          อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก!”

          ยูตะก็แค่สงสารนาย

          เลิกยุ่งกับเขา





          อุณหภูมิร่างกายที่ร้อนขึ้นเพราะความโกรธ...

          ใจที่เต้นอย่างแรงเพราะความผิดหวัง...



          วินวินเริ่มเข้าใจทุกอย่างได้เป็นอย่างดี เขาพยายามก้มหน้า หลับตาแน่นเพื่อกลั่นไม่ให้น้ำตาไหลออกมามากกว่านี้แม้แต่หยดเพื่อแสดงความอ่อนแอ 



          เขาต้องเข้มแข็ง...



          มือบางกำแน่นจนเล็บแทบจิกลงในฝ่ามือ แสดงให้เห็นว่าเขากำลังระงับความรู้สึกมากเพียงใด



          เหมือนว่าจะระงับอารมณ์ได้โดยเร็ว เขาเงยหน้าที่ไม่มีอาการอ่อนแอใดๆขึ้นไปสบตากับยูตะ



          ก่อนจะพูดสิ่งที่คิด...





          ขอบคุณที่สงสารคนโง่อย่างผมนะครับวินวินยิ้มคนโง่...ที่ไว้ใจพี่





          ในเวลาที่เขามีความสุข ยูตะมักจะอยู่เคียงข้างเขา แต่ตอนนี้...ตอนที่เขาเจ็บปวดที่สุด ยูตะกลับปล่อยมือเขาทิ้ง 



          เขาโดนหักหลังสินะ... 



          หึ เจ็บสิ้นดี...





          เหมือนความโกรธบังทุกสิ่ง วินวินไม่ได้รับรู้เลยว่าใครบางคนก็เจ็บปวดไม่แพ้กันกับเขา... อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ...



          สายตาที่ยูตะมองวินวินเต็มไปด้วยคำขอโทษนับล้าน แต่มันส่งไปไม่ถึงใจวินวินเลย



     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .



          วินวินเดินกลับบ้านไปตามทางที่คุ้นเคย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กลับไหลตลอดทาง สายตาพร่าชุ่มไปด้วยน้ำตา ปากที่แห้งผากถูกกดลงด้วยฟันหน้าซำ้แล้วซ้ำเล่าเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ไหล่กว้างสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ในหัวพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมานับร้อยๆที คิดแล้วคิดเล่า แต่ก็ไม่ได้เหตุผลใดๆที่จะทำให้ตัวเขารู้สึกดีขึ้นได้เลย



          ถึงหน้าปากซอยบ้านแล้วซินะ... เขาต้องพยายามหยุดร้องไห้ให้ได้ก่อนที่ป๊ากับม๊าจะเห็นมุมอ่อนแอของลูกชายคนโตคนนี้



          วินวินหยุดยืนเพื่อตั้งสติอีกครั้ง





          พี่วิน...”





          เสียงของรุ่นน้องที่คุ้นเคยดังขึ้น ไม่ใช่น้ำเสียงขี้เล่นเหมือนทุกที แต่กลับเป็นน้ำเสียงที่เป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด



          แฮชานวิ่งออกมาจากร้านน้ำเต้าหู้ที่ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นคิวเฝ้าร้านของเขา เพื่อเข้ามาดูอาการของคนที่ตนเองชอบ





          พี่ร้องไห้...” แฮชานนิ่งบอกผมนะ ใครทำอะไรพี่!!!” ก่อนเปลี่ยนเป็นโวยวายอย่างร้อนรน





          โดยไม่ตอบอะไร... 



          วินวินดึงคนตรงหน้าก่อนจะกอด ก่อนซุกหน้าลงบนไหล่เล็ก ปล่อยความรู้สึกเสียใจทั้งหมดให้คนในอ้อมกอดรับรู้ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงสะอื้นถูกปล่อยออกมาให้ได้ยิน



          แฮชานรู้ทันทีว่าเขาต้องทำอะไร รุ่นพี่คนนี้ของเขาก็แค่ต้องการใครสักคนตอนนี้ โดยไม่สนว่าเป็นใคร โดยไม่สนว่าเป็นเขา...



          แฮชานยกมือขึ้นลูกหลังอีกคนอย่างปลอบโยน พร้อมกระซิบบอก...



          ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ...”




End of Chapter 12




_______________(•ө•)♡______________

สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกคน ขอโทษที่หายไปนานมากๆเลยนะคะ T__T

ตอนนี้เป็นอะไรที่ต้องทำใจนานมากกว่าจะแต่งออกมาได้ (ไม่ใช่เพราะหล่อนขี้เกียจหรอยะ?) แต่ก็แบบดีใจมากๆที่แต่งจนได้ ;0;


เข้าไปอ่านแท็ก #วินเป๋าเมล์ และคอมเม้นในนี้ทำให้มีกำลังใจมาแต่งต่อมากๆเลยค่ะ ช่วยซัพพอร์ตและให้กำลังใจแบบนี้เรื่อยๆนะคะ มีกำลังใจจะยิ่งแต่งเร็วมากขึ้น 5555


รูปด้านบนมีคนบอกว่าคิดถึงฟิคเรา บอสวินวินเท่จริงๆค่ะ


รักคนอ่านมาก แอมคัมแบค!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #651 Pcp1111 (@pitchaphon0411) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:36

    มาร์คร้ายมากกกกก

    #651
    0
  2. #638 thongpron love (@782543love) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:09
    ทำไมทำน้องวินวินขนาดนี้
    สงสารทั้งยูตะ,วินวิน
    #638
    0
  3. #602 QUEEN007 (@QUEEN007) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:39

    สงสารวินวิน ㅠㅠ ยังไม่ได้ทำไรผิดเลย ประธานมาร์คชั้นขอแบนแก!

    #602
    0
  4. #582 แม่ชีน้อยคนสวย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:49

    เอาจริงคือแบบ...รร.นี้สติคงจะครบทุกคนอะเนาะแม้แต่ประธานนักเรียนผู้หล่อเหลาเรียนดีอิเห้พี่แกยังเชื่อเรื่องอาวินวินว่าอันตรายคิดได้ไงคุณลู๊กกก แถมจริงจังอีกโอโห้โอมายก๊อตมากม๊ากก สงสารวินวินโดนเด็กรร.นี้รุม เฮ้อผู้อำนวยโอ๊ยกุละขำ55เป็นงี้ไปได้เล่นใหญ่กันทั้งรร.555(เล่นๆนะพอดีมันจงอินเอ็กโซมากเลยอ่ะแกรร)

    #582
    0
  5. #529 black-village (@peam-ff) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:37
    โหว ค่ดร้ายอ่ะ สงสารน้องวิน คือยูตะก็ไม่ผิดที่เลือกทุนอ่ะ แต่ผิดที่ไม่เล่าอะไรให้น้องฟังเลย รวมถึงเล่าความจริงให้คนที่โรงเรัยนฟังด้วย ฮือ สงสารน้องง ละโดนป่าไข่ด้วยอ่ะ
    #529
    0
  6. #512 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 02:01
    ทำไมหนูเป็นคนเเบบนี้คะลูกก มาร์คไหนตอบเเม่สิ้/กำไม้เรียวเเน่น
    #512
    0
  7. #500 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 07:36
    มาร์คลีๆๆๆๆๆๆ
    #500
    0
  8. #493 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:19
    เอิ่มอย่าให้ได้ไปเรียนบ้าง จะเผา
    #493
    0
  9. #477 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 11:03
    อิเด็กโรงเรียนนี้ชั้นจะไปตบมัน!!!! อิบ้าาาา
    #477
    0
  10. #463 baekhyunhyun2544 (@baekhyunhyun2544) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:15
    เกลียดรร.นี้~
    #463
    0
  11. #410 khem1144 (@khem1144) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 23:33
    นังรรบ้า ฮือ
    #410
    0
  12. #392 meslpless_ (@c00ki3) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 02:04
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้มากๆเลยคับ ฮืออ
    #392
    0
  13. #391 Lalita (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 21:20
    จะรอน้าาาาชอบฟิคเรื่องนี้มากๆรีบคัมเเบคเด้ออออ
    #391
    0
  14. #390 noon._.L1485 (@nncrazy651) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 02:08
    สงสารวินวินอ่ะ ฮื่อออ
    ปล.นึกว่าไรท์จะเทแล้ว555 แต่ก็ไม่เท
    สู้ๆนะคะ
    #390
    0
  15. #389 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 18:53
    น้ำตาจะคลอฮื่อสงสารน้องวิน คิดว่าไรท์จะไม่มาต่อแล้วㅜㅜ มัคลีไอโกรธยูแล้ว!
    #389
    0
  16. #388 VevyyK (@pbhy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 16:01
    เวลคัมแบคน้าาา
    #388
    0
  17. วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 06:34
    ดราม่ามาก จะร้องไห้แล้ว;—; (แต่พอกลับไปมองปัญหาก็ เฮ้อ555555555)
    #387
    0
  18. #386 Pa-Pong (@paopao_tanasin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:05
    อย่าลืมมาต่อนะ ใจจะขาดตั้งแต่ตอน11แล้ววววว
    #386
    0
  19. #385 Aiefaishai (@Aiefaishai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:31
    รำคาญเด็กโรงเรียนนี้มากๆ
    #385
    0
  20. #384 Aiefaishai (@Aiefaishai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:31
    รำคาญเด็กโรงเรียนนี้มาก
    #384
    0
  21. #382 napat_aroon (@Napat-Aroon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 19:51
    กรี้ดดดดด
    #382
    0
  22. วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 16:56
    พวกเด็กTYISนี่... ขี้เม้าท์กันจนเป็นเรื่องใหญ่ ทำร้ายน้องขนาดนี้.. ชั้นจะฟาดพวกแกกกกกกกกกก กรี๊ด /คิดถึงไรท์ค่ะ ฮือ
    #381
    0
  23. #380 winwin97 (@nanmin95) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 12:57
    ไรท์หายไปนานมากกกก นึกว่าไม่แต่งต่อแล้วซะอีก ;-; // งงพวกเด็กนานาชาติ จะเกลียดวินวินอะไรขนาดนั้น มาร์คนี่ตัวดีเลย ตัวปลุกระดม มันน่าฟาดนัก /เกียมไม้
    #380
    0
  24. #379 mrshark134340 (@praewww555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:29
    โอ้ยยยยยน้ำตาไหลเลยอ่ะㅠㅠ (คิดถึงไรท์มากๆๆ)
    #379
    0
  25. #378 lonmeterwaa (@lonmeterwaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:43
    น้ำตาคลอเบ้าเลยค่ะ แบบ TT มันไม่ไหวจริงๆ เราเข้าใจนะว่ายูตะอยู่ในสภาพกลืนก็ไม่เข้าคลายก็ไมาออก แล้วมาร์คก็ทำเกินไปจริงๆด้วยเรื่องราวเล็กๆเอง สงสารน้องวินอาะ ฮือออออ
    #378
    0