Summer On You ❀ | SUNGLE nct

ตอนที่ 1 : Summer On You ❀ | 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

Faded Red Hand Blue Bow Heart
B
E
R
L
I
N
 
01

✿❀✿❀✿❀✿❀


 

 



“ไม่นะพ่อ ปิดเทอมทั้งทีให้ไปพักไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้ ยังไงฉันส่งแกไปทำงานไร่เพื่อนของฉัน ดัดสันดานแกไง”

“อะไรอะพ่อ แค่เกรดตกทำเป็นมาโวย”

“ไม่โวยได้ไง นี่ขึ้นห้องปกครองเป็นเพื่อนแกมาสามครั้งแล้ว เรื่องชกต่อยแกถนัดดีนัก เก็บแรงมือไปทำไร่จะมีประโยชน์สะอีก”

“พ่อออออ”

“พรุ่งนี้เราต้องไปแต่เช้า ถ้ายังดื้อด้านฉันจะส่งไปอยู่กับป้าแก..เฉินเล่อ”

“อยู่กับป้าได้บวชเป็นพระพอดี ก็ได้ แค่ปิดเทอมใช่มั้ย ”

“เอ่อ มีปัญหาไรอีกมั้ย”

“มี”

“อะไร”

“ขอตังติดตัวสัก5000ได้ปะ”

“แกไปนู้นไม่ได้ใช้กะตังสักแดงเดียว ไปหาอาบน้ำนอนพรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า” คนเป็นพ่อเอ่ยไล่ลูกชายเสร็จก็เดินเข้าห้องตัวเองอย่างไม่สนใจใยดี ต่างจากลูกที่ตอนนี้หน้าบึ้ง

 

 

 

 

 

เช้าต่อมา หนุ่มตี๋ก็ลงจากรถคันหรูเมื่อคนเป็นพ่อมาส่งที่หมาย

“ไปเคาะประตู เดี๋ยวอาชานจะต้อนรับเอง ไปละมีธุระร้อยล้าน” ไม่รอช้าพ่อของเค้าก็ออกรถไปอย่างไวทิ้งให้เฉินได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะจำใจรับชะตากรรมตรงหน้าว่าที่นี้จะคือนรกขุมที่หนึ่ง  ส่วนขุมที่สองคือป้าเขาเอง

 

 

ก๊อกๆ …

 

 

เมื่อเคาะประตูสักพักเสียงประตูตรงหน้าเปิดขึ้น ชายหนุ่มร่างสูงยื่นตรงหน้านิ่ง ส่วนเฉินเองก็ได้ขมวดคิ้วกลับเพราะคนตรงหน้าไม่ใช่รุ่นคราวเดียวกันกับพ่อด้วยซ้ำ

 

“ใช่อาชานมั้ยครับ”

“ไม่ เข้ามาสิ” ชายตรงหน้าตอบเสียงเรียบก่อนจะช่วยยกกระเป๋าเข้ามาในบ้าน

“แล้วอาชานไปไหน?”

 

“ไปไร่องุ่น สักพักคงกลับ”

“นายเป็นคนงานที่นี้หรอ”

“ใช่ ห้องคุณอยู่ชั้นสองขวามือ”

“ขอบใจ” หน้าตี๋เอ่ยเสร็จก็จับกระเป๋าแล้วยกขึ้นไปยังห้องตัวเอง

เมื่อเปิดห้องนอนตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็แค่ฟูกใหญ่ หมอนสองใบ พัดลมใหญ่หนึ่งอัน ข้าวของเครื่องใช้ก็มีแค่ชั้นหนังซื้อตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะเครื่องแป้ง แต่สังเกตุดีๆมันมีคนอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

 

“ยื่นนิ่งอะไร จัดของแล้วก็ลงไปข้างล่าง” คนงานหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิบกุญแจรถ

“เดี๋ยว ห้องนี่ห้องใครอะ ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกหรอ?”

“อื้ม คุณอยู่กับผม มันมีแค่สองห้องอีกห้องก็ของพ่อ ผมยอมให้คุณนอนด้วยก็ดีเท่าไหร่ละ”

“นี่นายเป็นใคร ลูกอาชานหรอ?”

“ครับ”

“แล้วนายชื่ออะไร”

“ผมชื่อซอง มีอะไรอีกมั้ยผมจะไปส่งผัก ผมอุ่นต็อกไว้ให้แล้วถ้าหิวก็รีบลงไปกินละ” พูดเสียงเรียบก่อนจะปิดประตูห้องทิ้งให้อีกคนยื่นอย่างไม่ชอบใจ

“เย็นชาเก่ง  น่าต่อยชะมัด” เฉินเองก็หันมาจัดของต่ออย่างเงียบๆผ่านไปสิบนาทีได้เจ้าตัวก็ลงมาเพื่อทานข้าวเที่ยง

 

 

“เป็นบ้านเจ้าของไร่ พื้นที่บ้านเล็กนิดเดียวอยู่กันได้ไง” บ่นพึงพำก่อนมือบางจะจับทับพีตักแกงต๊อกขึ้นใส่ถ้วย แล้วหลังจากนั้นก็กินเข้าไปด้วยความหิวเพราะข้าวเช้าแทบจะดมกลิ่นเอาเพราะความรีบของพ่อคนเดียว

 

กินเสร็จเจ้าตัวก็เอาถ้วยที่กินไว้บนซิงล้างจานก่อนจะเดินออกไปชมแปรงผักต่างๆคงจะแค่ผักสวนครัว เมื่อมองไปที่ไกลๆคงจะเป็นผักที่เอาออกไปขาย

“มีทั้งองุ่นมีทั้งผัก ไร่เยอะแค่ไหนกัน” ยืนคิดเมื่อตัวเองต้องขุดพรวนดินต่างๆสารพัด อยากจะตะโกนระบายแต่ก็อายคนเลี้ยงวัวแถวนั้น

 

“นี่คุณ!”  เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้คนที่ชมวิวสวนอยู่หันขวับไปยังเสียงเรียก

“อะไร?”

“มานี่” เอ่ยเสียงไม่พอใจ เฉินเล่อก็ได้แต่เดินตามคำสั่งของอีกคน

“มีอะไรละ เรียกสะเสียงดัง”

“ทำไมกินแล้วไม่ล้างจานด้วย”

“ก็ฉันไม่เคยล้าง อยู่บ้านก็มีคนใช้คอยล้างนิ”

“แต่นี่มันไม่ใช่บ้านคุณ คุณควรจะรู้จักมารยาทการอยู่บ้านคนอื่นนะ”

“ฉันไม่ได้อยากอยู่แต่แรกนิวะ!”

“เหอะ ไม่แปลกใจทำไมพ่อคุณถึงมาปล่อยไว้ที่บ้านนอกคอกนาเพื่อจะมาดัดนิสัย แต่แค่เรื่องล้างจานยังทำไม่เป็น คงอยู่ยากแล้วละคุณหนู” ก่อนจะเดินหนีไปปล่อยให้คุณหนูคนใหม่ได้แต่ยืนเจ็บใจอยู่คนเดียว

 

 

“ปากเลี้ยงหมาไว้หรือไง แค่ถ้วยใบเดียวทำเป็นโวย หึ” ก่อนมือบางจะหยิบจับน้ำยาล้างจานเทใส่ถ้วยนิดหน่อยเพราะกลัวว่าฟองมันจะกัดมือของเขาเอา พอล้างไปสักพักก็เสร็จเรียบร้อย

 

“ทำเป็นนิ ต่อไปก็ตามมาจะพาไปไร่องุ่น”

“ไปตอนนี้หรอ แดดแรงอะไม่ไป”

“ไม่ไปก็ต้องไป คุณก็เป็นคนงานที่นี้แล้วถ้าไม่ทำไรเลย ชีวิตข้างหน้าก็อยู่ยากเพราะความขี้เกียจของคุณ”

“เอ่อ ไปก็ไป รถกระบะนั้นใช่มั้ย”

“จักรยาน” เดินออกไปนอกบ้าน จับจักรยานคันเก่าที่พอใช้งานได้ รอให้อีกคนมาซ้อนท้าย เฉินเล่อก็ได้แต่ไม่พอใจอย่างหนักแต่ก็จำยอมเพราะตัวเองก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงโต้งอะไรมาก

“จับเอวผมไว้ก็ดีนะ ตกมาพิการไม่ได้ใช้งานกันพอดี”

“หยุดปากเสียงสักวันจะเป็นไรมั้ยถามจริง” ชายหนุ่มอีกคนไม่สนได้แต่ถีบปั่นออกไปเรื่อยๆ บรรยายกาศรอบข้างทำให้เฉินเองมองดูอย่างตื่นตาที่ไม่เคยเห็นและสัมผัสอากาศดีๆแบบนี้

 

 

 

ส่วนซองที่เป็นคนปั่นอยู่ก็ได้แต่คิดเรื่องเมื่อคืนที่คุยกันกับพ่อไม่หาย

 

“ว่าที่คู่หมั้น?”

“ใช่ว่าที่คู่หมั้นแกจะมาอยู่นี้สักระยะก่อนจะเปิดเทอม”

“ทำไมผมไม่รู้มาก่อน พ่อไปตกลงอะไรตอนไหน?” ซองเริ่มไม่พอใจกับการกระทำของผู้ใหญ่ที่มีความคิดจับคลุมถุงชนอยู่

“เรื่องนี้คงต้องถามแม่แกแต่ไงสะเอาเป็นว่าแม่แกกับฉันหาสิ่งที่ดีที่สุดให้แกแล้วกัน อย่างน้อยแกจะได้ไม่เหงา”

“แต่ผมไม่ต้องการคู่ครองไรนั้น ผมรักใครผมจะบอกพ่อเอง”

“แกจะสนใครฉันถามหน่อยตั้งแต่แม่แกจากไปแกก็ทำงานไร่งกๆอยู่นี่ ฉันจะได้อุ้มหลานสักทีมั้ย แล้วคนที่จะมาก็เป็นลูกของเพื่อนพ่อกับแม่ แกเจอแกจะหลงรักเขาเองแหละเขาอาจจะดื้อไม่รู้อะไรแต่อย่าดุน้องเขาละเขามือหนักเอาการ”

“แต่ผมไม่รู้จักเขาผมจะรักได้ไง”

“ก็บอกแล้วไงว่าพอเจอแกจะหลงรักเขาเอง ”

“พ่ออออ”

 

..

“นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่แม่แกจะให้ก่อนแม่แกจะจากไป เชื่อในตัวพ่อกับแม่นะซอง ว่าคนๆนี้แหละคือคู่ชีวิตแก”

 

 

 

 

ตัดภาพที่ตอนนี้ชายหนุ่มก็ได้แต่ยิ้ม

 

เขายอมรับว่าเจอกันครั้งแรกที่หน้าประตู มันทำให้ใจเขารู้สึกเต้นเร็วเกินจังหวะ เพราะสายตาคนตรงหน้าที่กลมใสแถมยังปากบางที่เรียลยาวมันทำให้โลกของเขาต้องหยุดเพื่อที่จะมองคนตรงหน้าชัดๆ เขาไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน มันคงจะใส่ที่พ่อว่าเมื่อคืน.

“ก็บอกแล้วไงว่าพอเจอแกจะหลงรักเขาเอง ”

 

 

แต่ไอ่เรื่องบ่นก่อนหน้านี้ ก็แค่ดัดนิสัยตามหน้าที่ก็เท่านั้นเอง.




✿❀✿❀✿❀✿❀







รักคู่น้องเเต่คู่น้องเพื่อสนองความต้องการตัวเองค่ะT^T






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 10:16
    เเง้งงงน่ารักกทำเปนดุน้องงงงงงงง
    #3
    0
  2. #1 BSmtb42 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:58
    รักเลย เพียงแค่สบตา ตาซองเอ้ย55555
    #1
    0