ตอนที่ 4 : #จ้อยขอรับ : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    16 เม.ย. 61









      "เเม่เลี้ยงดูลูกผิดเเผลกหรือกระไร..ทำไมถึงทำเช่นนี้พ่อเดช" ร่างท้วมของนายหญิงเท้าสะเอวพูดตัวสั่น 




     "อย่าคิดว่าเเม่ไม่เห็น..ว่ารอยช้ำบนตัวไอ้จ้อยคืออะไร" นางสบทออกมาหลายคำจนบ่าวบนเรือนกลัวหัวหดเเล้วถอยตัวลงจากเรือนไป 





     "กินข้าวบนเรือน..เเต่มึง..มึงมันเลี้ยงไม่เชื่อง" เเละเเน่นอนอิปริก บ่าวเเก่บนเรือนทำหน้าที่วิ่งไปหยิบหวายมาโดยที่ยังไม่ออกรับสั่ง 





      "จ้อยมันไม่ผิดนะขอรับ" หมื่นท่านเอ่ยขึ้นเสียงเเข็ง รอบนี้โหดเสียจริง ถึงขั้นทิ้งพัดที่รักหนักหนาเพื่อโบยบ่าวด้วยตัวเอง





        จ้อยยังคงนั่งนิ่ง มือสองข้างยกขึ้นพนมเเนบอก "หมื่นท่านขอรับ..จ้อยผิดจริงขอรับ" เเม้ว่าหวายจะลงไปบนหลังเเล้วกี่ที จ้อยก็ไม่ขยับตัวไปไหน 





      "พอเเล้ว!..พอที" ลั่นวาจาออกดังลั่นพร้อมกับวิ่งลงไปกอดบ่าวคนสนิท หวายหล่นกระเเทกพื้นดังพอกับเสียงสะอื้น 





       "ออกไปเดี๋ยวนี้พ่อเดช" คนเป็นเเม่หยิบหวายขึ้นอีกครั้ง "โบยลูกด้วยเถิดคุณเเม่..ลูกเป็นคนบังคับจ้อย" หมื่นท่านตัวใหญ่กว่าจ้อยเเทบเท่าตัว การโอบกอดเอาไว้เลยทำให้จ้อยจมลงในอก 





        "เเม่จำปา..หยุดเสียที...เด็กมันรักกันเเล้ว..ตีจนตายมันก็ไม่เลิกรากัน" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้านหลัง จ้อยดิ้นจนหลุดออกจากวงเเขนหนา 





         "ไม่ขอรับ..ไม่ได้รักขอรับ" จ้อยตะเบ่งเสียงสวนกลับ "ไอ้จ้อยฉวยโอกาส..ตอนหมื่นท่านเมาขอรับ"





        "นั่นไง..ลายออกเเล้วไงมึง" เเม่นางจำปายกหวายขึ้นตีบ่าวที่ยังคงยกมือไหว้สูงอยู่ หมื่นท่านลุกขึ้นยืนอย่างเร็วจนคนถือหวายหันมาชี้หน้าด้วยไม้ตาเขียวกวับ






        "เเม่ไม่ทนเเล้วพ่อเดช! ถ้าขัดอีกคนจะโดนโบย คงเป็นลูก!" ปลายหวายสั่นระริก หมื่นสุนทรเทวาหันหน้าไปมองคนเป็นพ่อทีหนึ่ง คำตอบผ่านเเววตากังวลทำให้ร่างสูงรู้ดี...เขาผิดจริง..





       "โบยลูกเถิดขอรับ...เอาให้ตายเสียเลย" 





      ไม่ได้ผิดที่จ้อยเป็นผู้ชาย...ไม่ได้ผิดที่ลักลอบทำอะไร...เเค่ผิดที่จ้อยเป็นบ่าว..เเค่บ่าวบนเรือน






       "ท้าทายเยี่ยงนัก..เรือนนี้เลี้ยงลูกเป็นเเบบนี้รึ..อิปริกอิจวง..มัดไอ้จ้อยไว้อย่าให้หลุดมือ" เสียงตะหวาดเริ่มเเหบเมื่อใช้มันนานพอสมควรเเล้ว 





        หวายไม้เเรกฟาดลงบนหลังลูกชายอย่างไม่ยั้งมือ "ฮื่อออ จ้อยผิดขอระ..อื้ออ" เสียงนุ่มของบ่าวดังขึ้นสวนกับเสียงหวายที่ลงบนหลัง 








       "โบยจ้อย..ฮึก..โบยบ่าวสิขอรับ" จ้อยสะอื้นตัวโยนทั้งดิ้นสุดเเรงก็เเล้ว ถีบก็เเล้ว ร่างบางดิ้นไม่หลุดเสียจริง





      "เงียบก่อนเถิดจ้อย...จะเจ็บกว่านี้เสียนะ" จวง..บ่าวคนหนึ่งที่มัดจ้อยอยู่กระซิบเบาๆ หล่อนมองเห็นลายเเตกบนตัวจ้อยเเล้วนึกสงสาร "พี่จะ..จวง..ปล่อยจ้อย!" 






       "หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!!" เสียงใสสั่นรัวตะเพ่งออกไปลั่นเรือน เจ้าของเสียงวิ่งหอบมาจากท่าน้ำเอ่ยถามต่อ "เกิดอะไรขึ้น!" 





       "คู่หมายของออเจ้า...เล่นชู้" เเม่หญิงจำปาโยนหวายทิ้งเมื่อเห็นเเม่การเกดกลับขึ้นมาบนเรือน "กับใครเจ้าคะ.." การเกดส่งตาเหี้ยมไปมองบ่าวบนเรือนรายคน




      
       "ไอ้จ้อย.." เเม่หญิงจำปายอมรับความร้ายเเรงของเเม่การเกดเสียก็ตอนนี้ "เข้าหอนอนเสียคุณพี่.." 




      การเกดพูดเสียงเเข็งเเล้วหลีกทางให้อีกคนเดิน "ไอ้จ้อย.." หมื่นท่านไม่สนใจสักนิด ตาคมมองหาบ่าวคนสนิทอย่างโหยหา "เข้าหอนอนเสีย!"





       การเกดตะหวาด หมื่นสุนทรเทวาไร้ความหมาย จักเข้าหาบ่าวที่กำลังร้องไห้ตัวโยนก็ถูกจวงขวางไว้ "...เดี๋ยวน้องดูเเลเองเจ้าค่ะ" การเกดกระซิบเบาๆเมื่อหมื่นท่านเดินผ่าน 



        "ไอ้จ้อย...มานี่!" 




       การเกดดึงจ้อยออกจากตัวบ่าวอย่างง่ายดายเเล้วลากลงเรือนไป 


       


        "ไม่ต้องมีบ่าวหน้าไหนตามกูมา" ลั่นจบก็ผลักจ้อยเข้าหอนอนบ่าวบนเรือนไป มือสวยลงกลอนอย่างเเน่นหนา สีหน้าน่ากลัวถูกเปลี่ยนเป็นสงสารทันที





        "เจ็บมากมั้ยจ้อย..ขอโทษนะที่มาช้า" เเม่นายพูด มือสวยสองข้างยกเเขนซ้ายทีขวาทีของจ้อยดู





        "ไปดูหมื่นท่านเถิดขอรับ..ไอจ้อยเป็นห่วงหมื่นท่าน" จ้อยเงยหน้าตอบ 





        "ลืมนายสักเพลาเถอะไอ้บ่าวคนนี้..คุณพี่อยู่บนเรือนหยูกยาพร้อมเสมอคนทาก็คงไม่พ้นเเม่จำปานั้นเเล" เเม่นายการเกดพูด





         "ฮึก..หมื่นท่านไม่ผิด..ไม่ผิดนะขอรับ" จ้อยร้องไห้เเล้วปล่อยโฮ 





         "เเม่นายรับรู้ด้วย ไม่ผิดเลย จ้อยฮ่ะ..ฮึก..ผิดขอรับ" การเกดส่ายหน้าให้บ่าวที่ร้องไห้เป็นตุเป็นตะเเล้วค่อยๆขยับตัวถอดเสื้อให้บ่าว 






         "เหลือเเค่เอ็งเเหละหนา ถ้าข้าไม่ดึงออกมา อยู่บนเรือนมีหวังตายเสียบนนั้น" เเม่นายดึงบ่าวมากอดเเนบอก มือสวยปลอบประโลมบ่าวอย่างดี จนมั่นใจว่าเสียงสะอื้นนั่นเงียบลง 





        การเกดเเกะเสื้อที่ติดตามรอยเเตกบนหลังจ้อยเสร็จเเล้วกระซิบผ่านบ่าวรักผินเเย้มทั้งสองว่าต้องอะไร





      "พี่ขุนกับเอ็งถึงไหนเเล้วรึจ้อย" การเกดเอ่ยถามพร้อมป้ายยาลงบนเเขนไอ้จ้อยอย่างเบามือ "เออ..ล้วงกันน่ะ..ถึงไหนเเล้ว"





        "ล้วงอะไรขอรับ..ไม่ได้ทำกระไรเลย...อ้อ..เเม่นายขอรับ...หมื่นท่านพูดว่าจูบจ้อยขอรับ" จ้อยตอบด้วยเเววตาใสซื่อ ดวงตาเเดงกล่ำเริ่มดีขึ้นเมื่อห่างจากการร้องไห้มานาน






        "ทำเเบบไหนกันจ้อย" การเกดไม่เเน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี่ทั้งสองฝ่ายเต็มใจ หรือพ่อขุนเดชเล่นกับเด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย






      "ก็ปิดปากไอ้จ้อยด้วยปากของหมื่นท่านขอรับ เเล้วก็กัดขอรับ..ตรงนี้...ตรงนี้..ตรงนี้ด้วยขอรับ" 






         การเกดเอ็นดูเด็กตรงหน้าเหลือเกิน จ้อยชี้ไปตามจุดต่างๆบนร่างกายที่บอกว่าตัวเองโดนกัด






        การทายาเเผลเเตกบนตัวจ้อยผ่านไปด้วยการสนทนาเจื้อยเเจ้ว "นอนเสีย..จะไปดูหมื่นท่านให้.." เเม่นายลุกออกไปเปิดประตู 







       "พี่ผินพี่เเย้ม..เฝ้าหน้าห้องนี้..บอกฉันสั่งใครฝืนก็จักสั่งโบย" บ่าวทั้งสองทำท่าโอเคเเล้วยิ้มให้กัน 






        "เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ" บ่าวทั้งสองตอบรับเเล้วทำหน้าเข้ม






        "การเกด..ไอ้จ้อยเป็นกระไรบ้าง" เสียงเเหบพร่าของคนที่นอนถอดเสื้ออยู่บนเตียงร้องเรียกเมื่องมั่นใจว่าคนที่เข้ามาคือเเม่การเกด





        "เข้าห้องนู้นก็เรียกหาหมื่นท่าน เข้าห้องนี้ก็เรียกหาไอ้จ้อย...เดี๋ยวก็ปั้ดเข้า" การเกดตอบ 




      
         "ไม่ตลกหนา.." หมื่นท่านสวนกลับ






         "ไม่เป็นไร...ข้าทายาทำเเผลโปะเเป้งให้เสียเรียบร้อย...ว่าเเต่คุณพี่เถิด จ้อยมันยังเด็กทำอะไรไม่เกรงใจเดียงสา" การเกดพูดยาวออกมา 





         หล่อนหยิบพัดที่ตนจุกเอาไว้ที่ช่วงเอวขึ้นมาโบก พลันนึกถึงยิ้มเเม่จำปาตอนที่เธอบอกว่า ลงโทษเสียจนไอ้จ้อยหลับ





         การเกดพูดความจริง..ลงโทษให้พูดจนหลับ




       เจ็บเสียจริงมั้ยเจ้าคะหญิงเเม่...




       
      "เอ๋อ...คุณเเม่เร่งงานเเต่งเร็วเสียยิ่งกว่ากระไร...นี่ก็รีบจูบน้องมันจนโดนจับได้" การเกดขยี้เเผลบนเเขนหมื่นท่านเเรงๆเชิงหมั่นไส้






       "ออเจ้าจะให้ข้าทำเยี่ยงไร.." คุณพี่เอ่ยเสียงเย็น การเกดหันขวับมามอง "ทำไม..อ๋อ..จะบอกว่าปากจ้อยน่ารักจนทนไม่ได้งั้นสิ"




       "ภาษาออเจ้านี่หนา" 





         "หยุดยุ่งเรื่องภาษาของข้าเเล้วท่านพี่คิดเถิดว่าจะทำอย่างไรต่อ...คุณหญิงเเม่ไม่ปล่อยจ้อยไว้เเน่" 





-------
100% For Four Part


คนเเต่งมันบ้าหนือไบโพล่าถามหา...555555 คอมเม้นน่ารักมากกกก 


คืนนี้มีบุพเพสันนิวาสนะคะออเจ้า อย่าอ่านฟิคจนลืมไอ้จ้อยไว้ห้องหมื่นท่านนะคะ

คอมเม้นน่ารัก~


ติดต่อนักเขียนได้ที่
IG : jm_jjane
TWITTER : JA NEY ARE 
G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM

เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ



#จ้อยขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #376 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 16:51
    จ้อยยยยยยยย
    #376
    0
  2. #312 Yangjinhuaa (@Yangjinhuaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 18:08
    ฮื้ออออออออ~ สงสารจ้อย😢😢😢
    #312
    0
  3. #291 KookYoon_BangtanShidae (@cakeza2544--) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:11
    <p>คุณหญิงจำปาเจ้าขา ~ อย่าทำการใดร้ายแรงกับจ้อยเลยนะเจ้าคะ ? บ่าวนอกเรือนคนนี้สงสารทั้งจ้อยและหมื่นท่านเลยเจ้าค่ะ..ดีที่ได้แม่นายไว้ไม่งั้นจ้อยคงตายคาไม้หวานเป็นแน่ ????</p>
    #291
    0
  4. #256 tong_btob (@tong_btob) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 14:29
    ทำไมเราร้องไห้
    #256
    0
  5. #67 jamjit (@bigdor7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:50
    เอ็ยดูจ้อย
    #67
    1
    • #67-1 Thehopeni (@Thehopeni) (จากตอนที่ 4)
      16 พฤษภาคม 2561 / 18:28
      โอ้ยยยย อย่าทำอะไร(รุ่นแรงกับจ้อยเลย) จ้อยยยน่าร้ากกก
      #67-1
  6. #38 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 01:13
    ปล่ยให้เขารักกันเถิดหน้า แม่จำปาาาาาา...ถ้าแม่ไม่ให้เขารักกัน อิฉันนนี้แหละจะไปเผาย้นแม่จำปา หึ
    #38
    0
  7. #37 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 01:04
    สนุกง่าา การะเกด เวอร์เกศุรางค์
    #37
    0
  8. #34 klesmile (@klesmile) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 21:40
    สนุกอ่าาา
    #34
    0
  9. #32 I have a pen (@ganny2009) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:53
    โอยยย รอค่า
    #32
    0
  10. #31 029748045 (@029748045) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 12:47
    ข้าจะรอไรท์มาต่อนะออเจ้า ข้าเจ็บจึ้กๆเลย -จ้อยของข้าผิดอันใดนักหนา เขาก็แค่รักกัน แม่การะเกดคงไม่โหดใช่ไหมออเจ้า จงอ่อนโยนกับ-จ้อยด้วย ฮรื่ออออออ พ่อเดชกับ-จ้อยจะได้รักกันบ่นิ่ รอนะออเจ้า
    #31
    0
  11. #29 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:04
    การะเกดช่วยจ้อยด้วยยยย หนาา
    #29
    0
  12. #28 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:37
    ต่อเดี๋ยวนี้.....กลับมาต่อบัดเกียวนี้ โอ้ยค้าง ค้างที่ว่าค้างงงงงงงงง...แม่การะเกดช่วย-น้องจ้อยของอิชั้นด้วยนะเจ้าคร้าาาาา...
    #28
    0
  13. #27 bo26052544 (@0926751145) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:33
    อยากจะอ่านต่อยาวๆ
    #27
    0
  14. #26 bo26052544 (@0926751145) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:32
    อ่านแล้วมันหยุดอ่านไม่ได้~~~~~
    #26
    0
  15. #24 jeonjungki2002 (@jeonjungki2002) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:29
    สงสารจ้อยอา
    #24
    0
  16. #23 NoomaimeeDeeda (@NoomaimeeDeeda) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:11
    นี่มันเรื่องอันใดกัน&#128552;&#128552;&#128552;
    #23
    0
  17. #20 Sweetttmoondong (@Sweetttmoondong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:40
    จ้อยยยยยย กอดนะนุ
    #20
    0