ตอนที่ 2 : #จ้อยขอรับ : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    16 เม.ย. 61



#จ้อยขอรับ







     "หมื่นท่านขอรับ"


     นิ้วเรียวยกขึ้นจิ้มจึกๆบนเเก้มของคนที่หลับอยู่บนที่นอนสูง "งั้นจ้อยไปนอนนะขอรับ"


     จ้อยค่อยๆถอยออกจากตัวคนเป็นนายเเล้วยืนขึ้นพร้อมเดินกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง 



     "นอนที่นี่ได้รึไม่จ้อย" เสียงลมหายใจเบาๆที่พ่นลงบนต้นคอเล่นเอาขนลุกซู่ หมื่นท่านของไอ้จ้อยเดินเข้ามาประชิดตัวตอนไหนไม่รู้


     
     "คงไม่ได้ขอรับ" จ้อยตอบพรางดึงตัวออกห่าง


     "นั่งลงจ้อย.." จากเสียงนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นโทนเสียงเเข็ง "กูบอกให้นั่งลง" 



     จ้อยกระพริบตาปริบๆ เเล้วก้มตัวลงนั่งกับพื้น สายตาเล็กสับสนอย่างเห็นได้ชัด ท่านหมื่นเอี้ยวตัวหยิบหยูกยาที่ปั้นกำเอาไว้บนเตียงนอน 



     "หมื่นท่าน..จ้อยไม่ได้เจ็บ" จ้อยค้าน ศอกช้ำที่ตนก็พึ่งเห็นว่ามีเเผลถูกดึงไปวางบนตักผู้เป็นนาย 



     "หมื่นทะ..อื้อ" เพียงชั่ววูบที่บ่าวคนสนิทเงยหน้าขึ้นค้าน การปิดปากเเบบใหม่ที่จ้อยเเปลกใจก็เกิดขึ้น ท่านขุนปิดปากจ้อยด้วยปากของหมื่นท่านเอง


     เเขนสองข้างวางถ้วยยาในมือเเล้วดึงร่างที่พื้นให้ขึ้นนั่งบนตัว จ้อยท้วงเเล้วดึงหน้าออกห่าง 


     "ปล่อยเถิดขอรับ..ได้โปรด" เหมือนหมื่นท่านไม่สนใจคำท้วงติงเสียที สองเเขนกว้างยกขึ้นกดท้ายทอยบ่าวให้ก้มลงมาหาตนอย่างต้องการ



      "ฮือ..ได้โปรดหมื่นท่าน..ได้โปรด" เหมือนอะไรบางอย่างในหูจ้อยเเตกดังโป๊ะ น้ำตาเม็ดโตเริ่มไหลนองจนคนคุมเกมส์เริ่มใจเสีย จ้อยกระโดดโพล่งลุกขึ้นเเล้วไปนั่งกองกับพื้นอีกครั้ง



     "เเกล้งเล่นนะจ้อย..อย่าถือโทษข้าเลย" หมื่นท่านพูด มือข้างหนึ่งส่งไปหาบ่าว เเต่กลับถูกปฏิเสธ 



     "ไอ้จ้อย...ง่วงเเล้วขอรับ" จ้อยพูดเเล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป 


     







     "หมื่นท่านขอรับ..คือ.." รุ่งเช้าที่มีบ่าวคนอื่นมาเเจ้งว่าหมื่นท่านจะไปตลาด จ้อยจัดเเจงของเเล้ววิ่งมาเรียกผู้เป็นนาย


     "มึงไม่ต้องพูด" หมื่นท่านขัดขึ้นเสีย เดินนำออกไปอย่างไม่สนใจบ่าวที่กำลังยกของวิ่งตามหลังอยู่ 


     "หมื่นท่านโมโหกระไรรึขอรับ" จ้อยรีบวิ่งอ้อมมายืนหน้าผู้เป็นนาย คนเป็นบ่าวยกย่ามขึ้นบนหลังเเล้วกระชับให้เเน่นอีกครั้ง



     "กูบอกว่าไม่ต้องพูด" ปกติเเล้ว คนที่จะพยุงหมื่นท่านขึ้นเรือคงจะเป็นใครไม่ได้นอกเสียจากไอ้จ้อยคนนี้ เเต่วันนี้กลับเป็นคนอื่นที่ท่าน้ำทำเเทน


     'จ้อยเเค่อยากถาม..จ้อยทำอะไรผิดรึขอรับ' 



     จ้อยค่อยๆนั่งลงประจำตำเเหน่งเเล้วออกตัวพายเรือออกจากท่า ตลาดเมืองเก่าอยู่ไม่ไกลจากเรือนมากนัก จ้อยยิ้มรับคนผูกเรือเเล้วกระโดดลง "หมื่นท่านขอรับ" 



     จ้อยยื่นมือให้จับเช่นทุกวัน เเต่วันนี้กลับถูกเมินเพราะหมื่นท่านขึ้นจากเรือได้เอง



     "โมโหกระไรไอ้จ้อยหรือขอรับ" จ้อยเอ่ยถามเมื่อใจตนเริ่มอยู่ไม่สุข 



     "กูไม่ได้โกธรกระไร..มึงไม่ชอบไม่ใช่ฤา" หมื่นท่านตอบ เเล้วหมุนตัวเดินเข้าตลาดไป 



     จ้อยรอจนถึงเวลากลับเรือน วันนี้จ้อยไม่เดินตามท่านขุนเหมือนทุกวัน ไอเหลืองก็ขังไว้ในตระกร้าบนเรือไม่เอาไปชนกับใครเขา


     
     "จ้อย..หมื่นท่านมาเเล้ว" คนผูกเรือตะโกนบอก จ้อยพยักหน้ารับเเล้วรีบก้าวขึ้นเรือ 



     การเดินทางกลับเรือไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนเช้านัก จ้อยเงียบไม่พูดอะไร พร้อมกับท่านหมื่นที่หลับคอพับคออ่อนก็เงียบเช่นกัน



     "หมื่นท่านขอรับ.." จ้อยร้องพร้อมกับกระโดดลงจากเรือ "...ถึงเรือนเเล้วขอรับ" หมื่นสุนทรเทวาเงยหน้าขึ้นมองคนปลุกเเค่เเวบเดียวก่อนจะยิ้มออกมาเเต่ก็หุบในเวลาไม่ถึงนาที "จ้อยช่วยนะขอระ.."



     "ไอ้เเดง..พาข้าขึ้นเรือนที" หมื่นท่านขัด




     ขัดอีกเเล้ว...จ้อยไม่ได้ลืมว่าตนเป็นบ่าวมานานเเค่ไหน เเละตอนนี้ก็รู้ว่าหลายๆหน้าที่ ที่ตอนนี้มันเคยเป็นของตน เเต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ทำ



     จ้อยเลือกที่จะไม่ขึ้นไปบนเรือนอีกหลังบ่ายวันนั้น มันเดินเตร็ดเตร่อยู่เเถวโรงครัวไม่ไปไหน


 

     "หิวรึจ้อย.." นางครัวคนหนึ่งทักขึ้น จ้อยปีนตัวขึ้นนั่งบนเเคร่เเล้วส่ายหน้า "ไม่หิวเลย.."




     ใบหน้าขาวก้มงุดจนคางเเทบจะชนกับอกตัวเอง น้ำน้อยๆจากขอบตาบางไหลลงมาเม็ดนึงอย่างง่ายดาย จ้อยยกมือขึ้นเช็ดเร็วๆก่อนบ่าวคนอื่นจะเห็น




     "เป็นกระไปไอ้จ้อย..ร้องไห้รึ" ผิน..บ่าวคนสนิทของเเม่นายเอ่ยถามเมื่อเห็นชอตนั้นพอดี




     "เเน่นอก..จ้อย..เป็นอะไรไม่รู้" จ้อยใช้ชื่อตัวเองเเทนลงไปในประโยค ทำเอาคนที่มองผ่านมาเอ็นดูเด็กหนุ่มมาก




     "เจ็บกระไร...หยิบยาเอาซี" นางครัวคนหนึ่งพูดสวนกลับ จ้อยส่ายหน้าเเล้วยกมือนขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายของตัว




     "เจ็บกงนี้ขอรับ..กงนี้" จ้อยชี้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตนเมื่อรู้สึกว่ามันกำลังเหี่ยวเฉาเหมือนดอกไม้ก็ไม่ปาน



     
     "ค่ำมืดเเล้วจ้อย..ขึ้นเรือนเองเถิด" ผินที่นั่งกินหมากอยู่ข้างๆเอ่ยอีกครั้งเมื่อเห็นว่านานเป็นชั่วโมงเเล้วที่บ่าวของหมื่นท่านนั่งนิ่งอยู่


     

     "จ้ะ..." จ้อยตอบกลับเเล้วลุกขึ้นเดินทันที ห้องนอนของบ่าวคนสนิทอยู่บนเรือนเช่นกัน เเต่คนละระดับกับผู้เป็นนาย 




     "ไอ้จ้อย! หมื่นท่านอาละวาด" ไอ้เขียวบ่าวบนเรือนอีกคนวิ่งพล่านเข้ามาหา 



     "เกี่ยวอะไรกับข้าเล่า.." จ้อยตอบ "...หมื่นท่านเมา...จะอาละวาดก็ธรรมดาไม่ใช่ฤา"




     "ไม่ธรรมดาตรงเรียกหาเเต่มึงน่ะสิ หายไปไหนไม่รู้เเรมจันทร์เลยนะมึง" ไอ้เขียวพูดบ่นทั้งๆที่ยังหอบอยู่



     "อือ...เอ็งไปพักเสีย..หอบเหมือนจะตายเอา" จ้อยพูดติดตลกเเล้วเดินสวนไปที่หอนอนนายตัวเอง 





     "หมื่นท่านขอรับ.." จ้อยคลานเข่าเข้าไปในห้อง หมื่นท่านยืนอยู่ที่หน้าต่างไม่เเม้เเต่จะหันมามอง



     
     "หมื่นท่านเรียกไอ้จ้อยคนนี้หรือขอรับ" จ้อยพูดต่อ เเม้จะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มไม่สบายเเล้วก็ตาม เเต่จ้อยยังคงทำหน้าที่บ่าวต่อไป




     "เอ็งร้องไห้รึจ้อย" หมื่นท่านเดินมาหาจ้อย




     "เจ็บกงไหนบอกข้าได้รึไม่" หมื่นท่านยกมือขึ้นจับโครงหน้าของบ่าวเอาไว้ หมุนซ้ายทีขวาทีเหมือนอยากรู้อาการ




     "หมื่นท่านขอรับ.." จ้อยร้องเรียก




     "อย่าทำเเบบวันนี้กับจ้อยอีกได้มั้ยขอรับ" จ้อยดึงหน้าออกเเล้วเริ่มปล่อยโฮ "จ้อยอึด..อัดขอรับ" จ้อยก้มหน้างุดไม่มองผู้เป็นนายอีก 



     "ฮึก..โกธรบ่าวก็ทำโทษบ่าว..ฮึก นะขอรับ....อย่าหยุดลั่นวาจาต่อกันอีก..ฮะ..นะขอรับ" จ้อยกมือที่กุบเเน่นขึ้นเช็ดหน้าตา




     "ปิดปากเอ็งด้วยตัวเองเสียไอ้จ้อย.." น้ำเสียงอ่อนโยนของคนเป็นนายทักขึ้น จ้อยกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเเน่นจนมั่นใจว่าตอนนี้มันปิดสนิทเเล้ว



     "ก่อนที่ข้าจะปิดปากเอ็ง...ด้วยปากของข้า"





-----------

100% For Two Part



ติดต่อนักเขียนได้ที่
IG : jm_jjane
TWITTER : JA NEY ARE 
G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM

เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ



เหมือนจะยาวเป็นไม้พายรีดเดอร์ ขอให้สนุกนะคะ คอมเม้นให้กำลังใจนักเขียนหน่อยน๊าาาา`♧~~



ไม่พอใจตรงไหน ผิดพลาดประการใด ตักเตือนข้านะออเจ้าทั้งหลาย



#จ้อยขอรับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #374 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 13:29
    ตายเจ้าค่าาาาา
    #374
    0
  2. #370 Mamiew0694Aglet (@Mamiew0694Aglet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 19:34

    ละลายยยยย~~~~

    #370
    0
  3. #334 Thehopeni (@Thehopeni) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 18:06
    ตายแบ่ววววววว #จ้อยก็...น่าร้ากกกดดด
    #334
    0
  4. #310 Yangjinhuaa (@Yangjinhuaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 17:57
    จ้อยน่าร้ากกกกกกกกกก~
    #310
    0
  5. #288 KookYoon_BangtanShidae (@cakeza2544--) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 19:02
    <p>หมื่นท่านอย่าทำเยี่ยงนี้กับ-จ้อยอีกนะเจ้าคะ บ่าวนอกเรือนอย่างข้าใจไม่ดีเลย ???? ประโยคสุดท้ายของหมื่นท่านทำบ่าวหยุดยิ้มไม่ได้เลยเจ้าค่ะ ทำไมถึงได้ชอบพูดอันใดให้คนอื่นใจสั่นแบบนี้ล่ะเจ้าคะ ????</p>
    #288
    0
  6. #263 16evanjelyn16 (@16evanjelyn16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 08:14
    เลือดพุ่งแล้วค่ะไรท์ ฟินกระไรขนาดนี้
    #263
    0
  7. #188 Samigaku (@Samigaku) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 02:16
    <p>ฟินเหลือหลายเลยเจ้าค่ะออเจ้า<a><img src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-13.png" alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-13.png"> </a></p>
    #188
    0
  8. #65 jamjit (@bigdor7) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:52
    ออเจ้าพี่เอ่ย!!!เลือดข้าไหลไม่หยุดแล้วพี่เอย
    #65
    0
  9. #22 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:10
    ท่านหมื่นนอท่านหมื่น-จ้อยแกรก็ตามใจท่านหมื่นบ้างประไร ฉันจะได้ฟินเฟ่อร์ไปด้วย โอ้ยขวยเลยมิไหวแล้วออเจ้า
    #22
    0
  10. #9 komurola01 (@KachaSaijoog) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:25
    กรี๊ดดดดดด~~~~ ฟยหสสดาดาาหสหสปปบฟ
    #9
    0
  11. #8 Janjawwwwwwwwww (@janjaojj69) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:13
    เขินมากเจ้าค่ะะะะ&#128525; มาต่อไวๆนะคะ
    #8
    0
  12. #7 Napatsamon1993 (@Napatsamon1993) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 15:37
    ...ข้าละชอบใจฟิคของออเจ้ายิ่งนักฟรินเฟอ....ไปเรยยยยยย...
    #ใจพังเพราะจ้อยอีกแล้ว
    #7
    0
  13. #4 NoomaimeeDeeda (@NoomaimeeDeeda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 14:26
    ชอบมากค่ะ
    #4
    0