ตอนที่ 17 : #จ้อยขอรับ : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61



#จ้อยขอรับ






        เเดดช่วงเช้าส่องผ่านบานกระจกเข้ามากระทบกับร่างทั้งสองที่กำลังนอนกอดกันเเน่นิ่ง 




        ร่างสูงที่มีสติก่อนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไม้ให้เเดดยามเช้าเข้ามารบกวนอีกคนในอ้อมกอด




         "ตื่นเเล้วหรอครับ" เสียงหวานเอ่ยทัดขึ้นทันที อ้อมกอดคลายทั้งที่ใจไม่อยากปล่อย "..ทำไมตื่นเร็วจังล่ะ" 



        

         ธนวรรธ์ไม่ตอบเเต่กับถามกลับ โมสต์ส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมระบายยิ้มออกมา "ใจของพี่เล่นร้องดังขนาดนั้น ง่วงเเค่ไหนผมก็คงนอนไม่หลับหรอก"




          ธนวรรธ์ยกมือขึ้นบีบจมูกร่างบางเบาๆ ใช้เกลี่ยเบาๆให้ผมสีดำขลับที่ปกปิดใบหน้าหวานให้ออกพ้นไป "ผมคิดว่าคุณจะโวยวายเหมือนครั้งที่เเล้ว.."




          โมสต์ยิ้มให้อย่างถือว่าเป็นสิ่งดีในตอนเช้า "ก็ครั้งนี้มีสติดี..โวยวายทำไมล่ะครับ" ดวงตาสวยกระพริบช้าๆเหมือนกับสายตาคู่ตรงข้ามที่กำลังมองมาที่ตนอย่างไม่วางตา "งั้นขอต่อได้มั้ยล่ะ.."




        อกเเน่นที่ประกอบอยู่บนหุ่นให้ดูดีถูกอีกคนฟาดไปดังปั้กเมื่อพูดจบ "..ไปอาบน้ำเลยไป" โมสต์เขิลจนม้วนเข้าไปอยู่ในกองผ้าห่ม "เอ๋า..ไม่ได้หรอ" 





        ธนวรรธ์ก้มลงจูบเบาๆบนไหล่บางที่กำลังเบียดตนอยู่ โมสต์เงยหน้าขึ้นมายิ้มเขิลๆ "..ไว้ทีหลังได้มั้ยเล่า.."





        โมสต์ยิ้มกลับหลังพูดจบ ไปลืมที่จะออกเเรงดันดื้อๆให้อีกคนลุกออกไป คนอายุมากกว่ากดจูบลงบนปากบางๆ เเล้วรีบดึงออกจนเกิดเสียงประหลาด จุ๊บ!





        "ไอบ้า..ฮื่ออ ไอลุงบ้า" โมสต์ม้วนหยิกลงไปใต้ผ้าห่มอีกครั้งเมื่อโดนเเย่งจูบไปดื้อๆ ร่างสูงลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างที่อีกคนบอก มองดูร่างบางที่เขิลจนตัวเเดงอยู่บนเตียง 




        'สิ้นสุดการสนทนา 7 ชั่วโมง 43 นาที'




       โมสต์กดวางสายมือถือทันทีอย่างไม่นึกถึงปลายสาย "หวังว่าจะฟังอยู่ทั้งคืนเลยนะ..พี่ปั้นจั่น"




       ร่างบางขยับตัวขึ้นนั่งพิงมือถือที่ตนเป็นเจ้าของตั้งอยู่ข้างๆตัว เขากดปิดหน้าจอเมื่อกดปุ่มวางสาย 



       เเต่ไม่กี่อึดใจที่หน้าจอมืดดับ ก็สว่างขึ้นมาอีกครั้งเพราะคนปลายสายเมื่อครู่โทรมา "..."



        สายตาล่องลอยมองไปที่ชื่อ 'พี่ปั้น' บนหน้าจอโทรศัพท์ ความรู้สึกที่พังไปวันนั้นมันไม่ทำให้เขากลับไปยืนอยู่ที่เดิมเเล้ว 



          สายเเล้วสายเล่าที่เขาปล่อยให่มันหลุดไป เสียงกุกกักที่ประตูห้องน้ำเกิดขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ไปวางบนลิ้นชักข้างเตียงเเล้วคว่ำหน้ามันไว้




        "...ลุงครับ" โมสต์เรียกเบาๆ ฉายาใหม่ที่ถูกตั้งทำเอาอีกคนที่หันมาทำหน้างงงัน เเต่คนพูดกลับยิ้มเเปล่งอย่างนึกสนุก "...ผม...ผมอยากให้ลุงไปเจอกับใครสักคน"


...

..

.



     "ทำไมถึงทำเเบบนั้น..." เสียงเข้มดังขึ้นจากข้างหลังทันทีที่ร่างบางย่างกายเข้ามาในห้อง "พี่ทำอะไรไว้ล่ะครับ" โมสต์ค้อนกลับไปทันที ไม่สนใจที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรืออะไรทั้งสิ้น 




     "..นั่นมันเพื่อนพี่นะโมสต์" ปั้นจั่นมองตามเเขนเสื้อผ้าที่อีกคนใส่มา เชิ้ตสีฟ้าตัวหลวมโคร่งที่อีกคนใส่ กางเกงสีดำที่เหมือนจะเป็นของเจ้าตัวเอง "...เเล้วพี่หลุยส์ล่ะครับ..นั่นพี่ชายผมนะ"




     "..." ปั้นจั่นไม่ตอบ ไม่เเม้เเต่จะเปล่งคำเเก้ตัวอะไรออกมาจากลำคอที่เเห้งผาก "ทีพี่ยังทำกับโมสต์ได้เลย...เเล้วทำมะ.." 



     "พี่ขืนใจเขา..." ปั้นจั่นขัดคำขึ้นกลางอากาศ น้ำเสียงดังขึ้นจนอีกคนหยุดฟัง โมสต์มองใบหน้าคมที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้าง ด้วยสายตาไม่เชื่อ "เหตุผลล่ะฮะ.." 



     เหมือนปั้นจั่นจะจัดเรียงคำพูดให้เป็นประโยคไม่ได้ในตอนนั้น โมสต์ถามกลับเสียงเรียบ "ก็เรามัวเเต่ทำงาน..ทำงาน ล่าสุดก็โดนทำร้ายมา..พี่เป็นห่วงเราจนไม่ได้หลับได้นอน...สิ่งที่เราทำกับพี่เมื่อคืน..มันไม่มากไปหน่อยหรอ"



     จิตใจย่อมยับเยินเพราะต่างฝ่ายต่างนอกกาย โมสต์มองออกไปนอกหน้าตาด้วยใบหน้านิ่ง



     นิ่งจนคู่สนทนาหวั่นใจ มุมปากคมของร่างสูงเผยอเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำตาไหลลงมาบนเเก้มนิ่ม "ขอโทษ..พี่ขอโทษ"



     "ไม่ทันเเล้ว..ฮึก" โมสต์ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา "ทันโมสต์..ให้โอกาสพี่นะ..ให้โอกาสพี่" ปั้นจั่นพุ่งตัวมาที่คนรักอย่างรวดเร็ว สองเเขนพยายามโอบกอดร่างบางเอาไว้เหมือนทุกครั้ง เเต่ครั้งน้เหมือนจะคว้าได้เเค่อากาศ เพราะโมสต์หมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่สนใจ "ไป..รับผิดชอบพี่หลุยส์..เเล้วอย่ามายุ่งกับโมสต์อีก"




     "โมสต์จะคบกับเพื่อนพี่ไม่ได้นะ!" ปั้นจั่นร้องดักอีกคนที่เหมือนกำลังจะเดินออกไปจากห้องเสียวินาทีนั้น ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกปล่อยออกจากตัวโมสต์จนหมด หลังบางถูกเติมเต็มด้วยอกของใครบางคนที่เข้ามาสวมกอดเเน่น "อย่ามายุ่งกับผม" 




     โมสต์ทิ้งน้ำหนักตัวลงในอ้อมเเขน เขาปิดตาลงช้าๆเเล้วกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "พี่เชื่อเรื่องบุพเพสันนิวาสมั้ย"



     "อะไรนะ.." ปั้นจั่นถาม..เขาพลิกตัวอีกคนให้หันมาหา พร้อมอุ้มขึ้นเเนบอกเเล้วเดินเข้านอนไป "พี่อยากให้เราพักผ่อน..เพราะเมื่อคืน...คงไม่ได้นอน" 




     "หมื่นเรือง.." ปั้นจั่นหยุดเดิน ความคิดที่บอกว่าจะเดินไปกินกาเเฟหายไป ใจสั่นรัวจนเจ้าตังต้องหันกลับมามองคนที่นอนอยู่บนเตียง "ว่าไงนะ.." 



     "...พี่เชื่อเรื่องชาติที่เเล้วมั้ย" ปั้นจั่นมองหน้าอีกคนนิ่ง "...ผมไม่เคยเชื่อมาก่อนเลยว่ามีจริง..จนกระทั่งเริ่มเห็น..เห็นคนที่หน้าตาเหมือนตัวเอง...เเต่ก็ไม่ใช่ตัวเอง"




     "..ผมมองหน้าพี่..ทั้งที่รู้ว่าเค้าไม่ใช่พี่.." ปั้นจั่นเดินเข้าไปกอดอีกคนไว้เเน่น "..ผมมองภาพทั้งหมดที่เกิดขึ้นเหมือนกำลังดูละคร...มากกว่าจะเป็นผมเองในนั้น" เเรงกอดเริ่มเเน่นขึ้นเมื่อพูดถึง




     "ผมรู้สึกเเค่...ผมรักเขาคนนั้นมาก มากจนยอมทุกอย่าง...เเม้จะโดนทำร้ายจนยับเยินขนาดไหน..ผม.." 




     "พอเเล้ว..ไม่ต้องพูดเเล้วนะครับ..โมสต์พอเเล้ว.." ปั้นจั่นซุกหน้าไว้กับไหล่ของอีกคนอย่างอ่อนเเรง "...อย่าทำให้พี่เจ็บกว่านี้เลย..อย่าบอกว่ารักเขาตอนนี้ได้มั้ย"




...



..


.




     "อือ...ไหว้พระเถอะหลาน" ชายชราที่นั่งอยู่รับไหว้อย่างสุภาพ มองดูเด็กหนุ่มทั้งสองที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นอย่างเอ็นดู "เป็นรุ่นพี่โมสต์มันใช่มั้ย" 




     "...ครับ" ธนวรรธ์ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม ความผูกพันบางอย่างไหลซ่านมาทั่วอก ความผูกพัรเเปลกใหม่ที่คิดว่าไม่เคยรู้สึกมาก่อน "โมสต์..ไปเอาขนมในครัวมาให้พี่เขาสิ"




     เจ้าของชื่อยืดคอมองครัวที่อยู่ไกลออกไปราวบ้านสองหลังนับจากศาลาไม้ตัวนี้ เเล้วทำหน้ามุ่ย "...ให้พี่บัวไปเอาไม่ได้หรอฮะ" 




ร่างบางหันกลับมาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปม "อย่าดื้อ.." ธนวรรธ์กระซิบเบาๆข้างหู โมสต์ยู่หน้าใส่เเล้ววิ่งออกไปทันที




     "หลานจำชาติที่เเล้วได้งั้นหรือ" ชายชราวางหนังสือในมือลงเเล้วใช้ศอกค้ำขาไว้เพื่อมาคุยกับอีกคน "อ๋อครับ..เเค่ลางๆน่ะครับ..บางครั้งก็เห็น..บางครั้งก็ได้ยิน"




     "มั่นใจเรื่องโมสต์มันหรอ.." ธนวรรธ์เริ่มหลบตา ก็ได้เเต่หวังว่าไม้เท้าข้างๆเก้าอี้จะไปถูกฟาดลงบนหลังของตัวเอง "เสียงหนึ่งบอกครับ...บอกว่า..ถ้าไม่รีบรักษา..ก็อาจจะหายหน้าเเล้วไม่เจอกันอีก"




     โมสต์ที่เดินลงบันไดไม้ไป ได้ยินเสียงสนทนาด้านบนก็หยุดฟังนิ่ง เเล้วก็เป็นอย่างที่คิดเพราะตนให้ป้าบัวไปเอาขนมมาให้



     "เกรงว่าจะจริงเเล้วสิหนา.." เสียงทุ้มสั่นเครือตามวัยที่เริ่มจะชราเอ่ยขึ้น ธนวรรธ์มองตามสายตาที่ทอดออกไปนอกหน้าต่าง นอกจากเเม่น้ำที่ร่มเย็นก็มีเเต่แสงเเดดเท่านั้นที่สาดส่อง




     โมสต์มองขึ้นไปข้างบนอย่างอยากร่วมวงสนทนาด้วย เเต่ตาของตนคงไม่อยากเสียเท่าไหร่




     "บุพเพสันนิวาสเริ่มทำงานนานมาเเล้วนับ 300 ปีเเล้วเเลหลานถึงมาอยู่ที่นี่.." ธนวรรธ์หันกลับมาฟังด้วยสีหน้านิ่งสงบ เเต่ภายในใจก็สั่นระรัว "หมายความว่ายังไงหรอครับ"





     "คนในอกออเจ้าระลึกถึง...ไม่ได้ชื่อโมสต์หรอก...มันคือจ้อยไม่ใช่หรอกฤา" เหมือนภาษาถูกเปลี่ยนไปพูดกับใครอีกคน "ชาติก่อนบุญคนพี่ไม่มีนักเเล...จึงสาดกรรมมาคู่กันในชาตินี้"



     "หากออเจ้านึกคิด..ออเจ้าจักรู้ว่าพรหมลิขิตทำงานเเล้ว" คราวนี้เหมือนจะไม่ได้พูดกับคนที่นั่งอยู่...เเต่เหมือนจะพูดกับอากาศตรงไหนสักเเห่ง "..ครับ..ตั้งเเต่ผมเจอไอ้เเสบนี่"




     "ฮ่าๆ / ฮ่าๆ" เหตุการ์ณเริ่มผ่อนคลายเมื่อพูดถึงตรงนี้ "ผมขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ยครับ" ธนวรรธ์ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออก ชายชราหยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ



     "ผมกับโมสต์.." ร่างสูงเอื้อมมือไปจับมืออีกคนไว้ "...มาที่นี่เพราะบุพเพสันนิวาส...เเล้วทำไม.." ร่างสูงเหมือนทวนคำถามอยู่พีกหนึ่งเเล้วเอ่ยออกมา "ผมถึงยังไม่ลงรอยกับน้องล่ะครับ"




     "...บุพเพสันนิวาสน่ะ..มันยังไม่ทำงานหรอกหนา..หลานทั้งสองยังต้องเจออุปสรรคหลายอย่าง...ไม่ต่างจากตอนที่พ่อเดชเเลไอ้จ้อยเจอ"



     ธนวรรธ์มองอีกคนนิ่ง โมสต์ก้มหน้าลงมองตักตัวเองราวกับกำลังทำความรู้จักใหม่ "ก็ได้เเต่หวัง..ว่าบุพเพสันนิวาสจะจบในชาตินี้.."






------


เเก้เรื่องใหม่นะคะ โปรดดดดด อ่านใหม่~~~


100% For Eighteen Part



คอมเม้นน่ารัก~


เรื่องนี้จะจบเเล้ว...อีกไม่นาน ซึ่งก็น่าจะอีกนาน ให้กำลังใจเค้าน๊าา



ติดต่อนักเขียนได้ที่

IG : jm_jjane

TWITTER : JA NEY ARE 

G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM


เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ




# จ้อยขอรับ



-------------------------------------


100% For Sevanteen Part



คอมเม้นน่ารัก~


ครบ 100 เเล้วววววว ไม่เเต่งNCเหมือนเดิมนะคะ ไม่ถนัดด้านนี้จริงจริ๊งงงงงงงงง 


ติดต่อนักเขียนได้ที่

IG : jm_jjane

TWITTER : JA NEY ARE 

G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM


เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ




# จ้อยขอรับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #366 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:50

    แปลว่านอกกาย นอกใจ น้องมาก่อนสิ

    อยากจะตบซะจริงๆ

    #366
    0
  2. #345 Thehopeni (@Thehopeni) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:17
    ลุงงับบบบชอบฉายาใหม่จุงเบย รู้สึกเหมือนพี่ฟโป๊บแก่ขึ้นมาทันที 5555
    #345
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #304 KookYoon_BangtanShidae (@cakeza2544--) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 02:15
    <p>โดนเรียกลุงไปซะแล้วครับท่าน ~ แต่ที่พี่โมสต์กดโทรหาพี่ปั้นแล้วปล่อยทิ้งไว้นี่คือยังไง ?คือทำเพื่อประชดหรอ ? โดยใช้พี่โป๊ปเป็นเครื่องมืองี้ ? ทำไมดูร้ายล่ะพี่โมสต์ ???? </p>
    #304
    0
  5. #286 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 10:11
    55555&#8203; ลุงคร้าบบบ
    #286
    0
  6. #269 เจ้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    โหน้อง...ทำร้ายพี่ปั้นทะมายยยยย
    #269
    0
  7. #268 ลูกตาล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 17:51
    เเล้วพี่สอนน้องโล้มั้ยอ่ะไรท์ อยากรู้
    #268
    0
  8. #242 abchutisa (@abchutisa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:52
    น้องมันร้าย 0[]>0
    #242
    0
  9. #241 naTTida เอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:19
    เดาทางน้องไม่ถูกเลย ได้โปรดอย่าใช้ลุงเค้าเป็นเครื่องมือในการเอาคืนเลยนะน้องงง. ใจพรี่บางไปหมดจะฟินก็ฟินไม่สุด ฮรื่อออ เชียร์ให้ไรท์แต่ง nc ได้มั้ยง่าาา. 555. สู้. ๆ นะไรท์ เค้าเอากำลังใจมาให้เเล้ววว. &#128536;&#128536;&#128536;
    #241
    0
  10. #240 Phung.bunny (@biw209) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 22:42
    <p>เเนี้ยยยยย อยากได้ncมากๆๆๆๆๆๆ</p>
    #240
    0
  11. #239 tapukokeko000 (@tapukokeko000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 12:58
    โล้สำเภาแรงๆ เลยโอ้ยย ใจตกไปถึงตาตุ่ม@///@
    #239
    0
  12. #238 Nu pae (@pupay468) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 11:11
    อ่อยได้รุนแรงมากลูกเอ้ย
    #238
    0
  13. #237 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 07:10
    ร้อนแรงวู้ย
    #237
    0
  14. #236 jamjit (@bigdor7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 03:43
    โล้สำเภา!!!
    #236
    0
  15. #234 nickb51014 (@nickb51014) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 01:37
    ร้อนรุ่มไปหมดเลย แฮ่กๆ -,.-
    #234
    0
  16. #233 Ritika (@Ritika) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 01:17
    กรีดร้องงง&#8203;ง นอนหลับฝันดีล่ะตรู
    #233
    0
  17. #232 Frorenz_Froz (@frorenzfroz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:27
    โมสต์น่ารักอ่ะ ฮื้อออแปไพิิืิ
    #232
    0
  18. #231 Frorenz_Froz (@frorenzfroz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดกะี่ิายยย
    #231
    0
  19. #230 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:25
    ไม่ท้องอย่าหยุดนะพี่โป๊ป ย้ำ!!! ไม่ท้องห้ามหยุดโล่สำเภา5555
    #230
    1
    • #230-1 Ja Ney Are (@jjane55) (จากตอนที่ 17)
      19 เมษายน 2561 / 22:28
      เอ็นดูเถิดเจ้าค่ะ555555555
      #230-1
  20. #229 Freddy24- (@Freddy24-) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:12
    แต่งต่อเลยยย ไม่ไหวแล้ววว ฟินนนอร๊ายย
    #229
    0
  21. #228 Wangwangjs (@Wangwangjs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:11
    กรี๊ดดดด มันแบบ *@&-:@^!*!(!?+(+)&&#215;;&#215; มาก ฮือออ
    #228
    0
  22. #226 RatriUIUI (@RatriUIUI) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:02
    กรี้ดดดดดดดด
    #226
    0