ตอนที่ 15 : #จ้อยขอรับ : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    17 เม.ย. 61






         เสียงตอกของรองเท้าดังกระทบเป็นจังหวะกับพื้นกระเบื้องของบริษัท กางเกงสแล็คสีดำเข้มตอบรับกับเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างลงตัว 




         โมสต์กำซองกระดาษสีขาวในมือตัวเองเเน่น ขายาวพาตัวเขาขึ้นไปยังห้องที่ครึ่งหนึ่งจำได้ว่า เขาเกลียดมันเเค่ไหน






         "นัดไว้หรอ.." เลขาหน้าห้องที่ยังคงกำลิปสติกเอาไว้ในมือเอ่ยขึ้น ร่างบางทำเพียงปรายตามองหล่อนเเค่ชั่ววูบ ".."






          ไม่มีอารมณ์เเม้เเต่จะขยับปากพูด เขาผลักประตูเข้าห้องเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ไปโดยไม่สนใจเลาขาที่กำลังนั่งเป็นไก่ตาเเตก






          โมสต์ยืนนิ่งอยู่ในจุดที่เขาควรยืนเหมือนทุกครั้ง มือขาวค่อยวางซองกระดาษที่กำเเน่นมานานลงบนโต๊ะ ออกเเรงเลื่อนมันนิดหน่อยให้เข้าไปในจุดโฟกัสของบอสเเทนที่เอกสาร





  
           "โมสต์.." บอสเงยหน้าขึ้นจากเอกสารเเล้วร้องออกมาเบาๆ "เรียกโมสต์ได้เเล้วหรอ..ไม่ใช่ออเจ้าเเล้วหรอ"






        บอสเงียบลงทันทีที่ประโยคนั้นจบลง "ผมรู้เเล้ว..รู้ทุกอย่าง..ทุกอย่างขอรับ" ธนวรรธ์ลุกขึ้นยืนเเล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาโมสต์อย่างรวดเร็ว 





         เขายิ้มเล็กน้อยพร้อมกับสองมือที่ยกขึ้นมาจับเเขนสองข้างของโมสต์ไว้ "..จำได้เเล้วหนา.."





          อาการเเสบจมูกเกิดขึ้นกับธนวรรธ์อีกครั้ง เขารู้สึกว่าช่วงนี้เขาอ่อนเเอเกินกว่าจะต้านทานเเล้วจริงๆ "ข้ารอออเจ้ามานาน...นานนับ.."








           "300 ปี" โมสต์พูดสวนเขาเอียงหน้าหลบคนอายุมากกว่าที่พยายามก้มลงมาหอมหน้าผากเขา "ทำไมถึงทำร้ายคนที่ตัวเองรอมาตั้ง300ปีได้ลงคอ!"






     "ออเจ้า.." ธนวรรธ์จะกล่าวอะไรบางอย่างออกมาเเต่สมองก็ชาเกินกว่าจะสั่งงานเเล้ว "หมื่นสุนทรเทวา..ฮึก..เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย"





     โมสต์นั่งลงกับพื้นราวเด็กงอเเง เขายกมือสองข้างขึ้นปิดหน้าอย่างไม่นึกอาย ปล่อยโฮออกมาราวจะขาดใจ "ถ้าข้าไม่ทำ! ข้าก็จักไม่ใช่.." 




     "คนเเรกหรอ...มีค่าเเค่นั้นหรอ..คิดได้เเค่นั้นหรอ!" โมสต์เริ่มสะอึก ตั้งเเต่เข้ามาทำงานที่นี่ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นโกลาหลไปหมด "อย่าร้องไห้...โมสต์"




     
     "โมสต์..อย่าร้องไห้ ไม่พูดเเล้ว..ไม่พูดเรื่องนี้เเล้ว" หมื่นสุนทรเทวาชื่อเรียกเล่าขานมาเเล้ว300กว่าปี ถูกนำมาใช้ผ่านบทบาทน้ำตาของคนที่เขา..รักที่สุด "ฮึก.."





     ธนวรรธ์นั่งยองๆลงข้างๆ ใช้มือเเตะนิดเดียวร่างอ่อนยวบก็เซมาชิดอก เขายกมือขึ้นลูบหลังเล็กเบาๆเป็นการปลอบประโลม "ถ้าเรื่องนั้นเป็นจริง...ผมก็รักคุณ"





     โมสต์พูดเสียงเบา เขาไม่ได้เรียกอีกคนว่าพี่อย่างที่ร่างสูงบอก ธนวรรธ์เเค่นยิ้มให้กำลังใจตัวเอง "..เเต่ผมกำลังจะเเต่งงาน"





     ไม่รู้ใครเคยบอก เเต่กุหลาบมันก็ต้องมีหนาม ตาคมข่มลงอย่างสมองเบลอๆ เขาอุ้มคนตัวเล็กกว่าขึ้นช้าๆอย่างที่เคยอุ้ม ต่างเเค่ว่าตอนนี้...อีกคนไม่ได้ดิ้นเเค่นั้น





     ห้องนอนเล็กๆที่อยู่ในห้องเดียวกันถูกเปิดออก เตียงกว้างถูกจับจองด้วยคนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อครู่ "เเค่จำได้..ก็เกินพอเเล้ว"






     ธนวรรธ์เอ่ยเสียงสั่น "..ขอโทษ" เขาหันตัวเข้าหาคนที่นั่งอยู่บนเตียง เอ่ยขอโทษอย่างไม่นึกศักดิ์ศรี "..เจ็บมากมั้ย..ขอโทษจริงๆ"






     โมสต์ไม่ตอบ เเต่ก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ โป๊บยกมือขึ้นจับเเก้มสองข้างของโมสต์ไว้ เเล้วโน้มริมฝีปากลงมาจูบซับน้ำตา 







     "..จะเเต่งงาน..กับปั้นจั่นน่ะหรอ" เขาผละปากออกได้ไม่ถึงคืบก็เอ่ยขึ้น ดวงตาจับจ้องใบหน้าสวยระยะประชิดไม่วางตา โมสต์นิ่งเงียบเหมือนเคย 







     "คุณอาจจะตัดสินใจถูก.." ธนวรรธ์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นอากาศ "ผมเเค่รักคุณ...เเค่รักเหมือนชาติก่อน" โมสต์หันมาสบตาเขานิ่งๆ "รักเเบบไม่ต้องการครอบครอง"







     "ใจร้าย.." โมสต์เริ่มค้นหาเสียงตัวเองเจอ เขาเถียงออกมาเบาๆ "..ใจร้ายที่สุด" เขาพูดออกมาช้าๆพร้อมกับน้ำตาที่เหมือนจะเเห้งผาก "คุณไม่เคยรับรู้ถึงความรักของบ่าวคนนั้นเลย...ตอนที่เขาถูกทำร้ายจิตใจปางตาย ใจเขาก็นึกถึงเเต่คุณ!"







     "หึ..คุณมันเลือกได้เสมอ..ผมพลาดเเล้วล่ะ" โมสต์เเกะมืออีกคนออก เขาตั้งใจที่จะกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ขาอันอ่อนเเรงจะทำได้







         "ทำไมผมจะไม่รู้...ในเมื่อผมรักเขาขนาดนั้น"





     

     คีย์การ์ดถูกเสียบอย่างคล่องมือที่ใช้ประจำ โมสต์เข้าใจว่าปั้นจั่นก็คงทำงานเหมือนเคย เเต่กลับเเปลกใจเมื่อเห็นรองเท้าของเจ้าของห้องตั้งอยู่ พร้อมกับของใครอีกคนที่เขาไว้ใจ





     เขาวางเป้ใบโปรดลงบนโซฟาเเล้วเดินไปทั่วห้อง ตุบ! เสียงบางอย่างในห้องนอนดังขึ้น ร่างบางหมุนตัวไปทันที






     ประตูห้องเริ่มเปิดออกด้วยมือของใครบางคน ทุกอย่างเงียบลง เงียบจนโมสต์รู้สึกว่าใจของเขาดังตุบตับ "อื้อ!.."






     เสียงของใครในห้องดังขึ้น โมสต์กัดริมฝีปากเเน่น "อย่าดิ้น.." เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังต่อจากนั้น โมสต์เดินเข้าไปในห้องที่ไม่จัดว่าสว่าง มองดูสองร่างที่กำลังหักหลังเขาอยู่ในผ้าห่ม






     "พี่ปั้น..พี่หลุยส์" เขาเรียกชื่อทั้งสองออกมาเเผ่วเบา เบาจนถ้าไม่กลั้นหายใจฟังคงไม่ได้ยิน คนบนเตียงต่างโหยหากันเเละกันอย่างนึกสกปรกสำหรับโมสต์ "โมสต์! .. อ่า..คือพี่"






     "ไม่เป็นไรฮะ..ไม่เป็นไร" โมสต์หมุนตัวออกจากห้องอย่างผุนผลันเมื่อทั้งสองเห็นเขา การกัดฟันพูดประโยคนั้นก็ไม่ง่ายเท่าไหร่สำหรับเรื่องนี้ "ไม่เป็นไร...จริงๆ" 





     โมสต์เเค่รู้สึกว่าเขา...





     ไม่เหลือน้ำตาไว้สำหรับอะไรอีกเเล้ว....




















--------



100% For Fifteen Part




ทำไมอินี่ชอบลากไปเศร้าตลอดเลย 5555555 สวัสดีปีใหม่ค่าาา



คอมเม้นน่ารัก~



ติดต่อนักเขียนได้ที่

IG : jm_jjane

TWITTER : JA NEY ARE 

G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM


เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ




# จ้อยขอรับ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #364 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:37

    ทำไม มันรีบ เอากันจัง เกือบจะสงสารละ -พวกชั่วเนี่ย

    #364
    0
  2. #354 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 14:09
    สงสาร น้องอาภัพมากเลย
    #354
    0
  3. #344 Thehopeni (@Thehopeni) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    โอ๋ๆๆไม่เป็นไรน้าาาเดี๋ยวให้พี่โป๊บปลอบเนอะ แหะๆ
    #344
    0
  4. #323 Yangjinhuaa (@Yangjinhuaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:59
    โอ๊ยยยยยยยย มันจะดราม่าทุกตอนเลยใช่ม้ายยยยย😭😭😭😭
    #323
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #207 naTTida เอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 14:44
    บีบหัวใจข้าเหลือเกินออเจ้า ฮรื่อออออ T^T จ้อยผู้น่าสงสารในทุกทาง // พึ่งกลับจากต่างจังหวัดก็เสียน้ำตาเสียเเล้ววว สู้ ๆ นะไรท์เค้าเอากำลังใจมากให้แล้วววว >3<
    #207
    0
  7. #206 Wangwangjs (@Wangwangjs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 14:08
    &#12640;&#12640; ฮือ
    #206
    0
  8. #205 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 11:05
    โป๊บได้โอกาสแล้วเว้ย คว้าไว้
    #205
    0
  9. #204 NoomaimeeDeeda (@NoomaimeeDeeda) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 07:12
    ถึงคิวของพี่โป๊ปจะได้ปลอบน้องโมสต์แล้ว
    #204
    0
  10. #203 Ritika (@Ritika) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 00:15
    ค้างงง&#8203; มาต่อน้าไรท์!&#128514;&#128514;
    #203
    0
  11. #202 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 00:15
    ตายจ๊ะ ตายวนลูปไปเลยงานนี้ เจ็บซ้ำ เจ็บซ้อน เจ็บซ่อนเงื่อน... ต้องตายเท่านั้นแหละ วู้ยยยยยยย...ตายขนลุกค่ะ
    #202
    0
  12. #201 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 23:47
    งื้อออออออ...สมน้ำหน้าพี่โป๊ป ทำร้ายเขาดีนัก รอบนี้โมสต์ขอเอาคืนนะคร้า ตายแน่ -บอส~
    #201
    0
  13. #200 Jongminn (@Jongminn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 20:45
    รอคะ ไม่รอไม่ได้คะอยากอ่านต่อมากกดกกก
    #200
    0
  14. #199 Wangwangjs (@Wangwangjs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 08:09
    งือออออ ค้างมาก~
    #199
    0
  15. #196 Phattarporn Mui (@fhamui) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 02:09
    เก้วกราดๆ
    #196
    0
  16. #195 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:28
    ฮืออออออ ขอให้ไปได้ดี
    #195
    0
  17. #194 ylgtk3_ (@ArisaSeemata) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:22
    บอสคะ โมสต์ไม่เอาเรารออยู่//ตีลังกากระโดดหมุนตัวซ้ายเขยิบขวาเพื่อหลบรองเท้าที่ปามานับไม่ถ้งวน
    #194
    0