ตอนที่ 14 : #จ้อยขอรับ : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    16 เม.ย. 61








      "น้อยใจปั้นมันรึเปล่าตัวเล็ก..." คนที่สวมเสื้อกาวน์สะอาดตาเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือขึ้นยีหัวเล็กๆเบาะข้าง "..พี่เขาทำงานนี่นา..."







       โมสต์ยิ้มเเป้นให้หลุยส์เพื่อนรักหนักหนาของคนรักตัวเอง "มันจะได้มาสู่ขอเราไง...รอมันหนะ.."







      "ถึงเล้วฮะ! ถึงเเล้ว!" เหมือนประโยคก่อนหน้าจะถูกหลุยส์กลืนลงไปพร้อมน้ำลายเเล้ว "คงไม่ได้ลงไปเยี่ยมคุณตานะ...สายๆมีคนไข้น่ะ"







         โมสต์ยกมือขึ้นไปปัดปลายผมให้ยกขึ้นไปทีดหูให้เรียบร้อยเหมือนเล่นตุ้กตา หลุยส์มองใบหน้าของคนที่เคยมรเเผลช้ำบนตัวอย่างไม่เข้าใจ "พี่ปั้นเขาเป็นคนดีนะฮะ...ผมอยากให้พี่หลุยส์มองเห็นมัน"







        พูดจบเจ้าตัวก็เปิดประตูอย่างเร็วเเล้ววิ่งหลุนๆเข้าไปในตัวบ้านไม้ "อะไรน่ะ...ปั้นจั่นเเฟนตัวเองน่ะหรอไอเด็กคนนี้"








        บ้านที่เคยมาช่วงฟันน้ำนมเต็มปากไม่เคยเปลี่ยนเเปลงไปเลย ไม่ว่าช่วงอายุคนจะเปลี่ยนไปนานเเค่ไหน "เด็กชุดไทยนั่น..."







       กรอบรูปสีทองธรรมดาที่มีตัวเอกหลักในจุดโฟกัสเเค่สองคนตั้งอยู่บนโต๊ะโถงทางเดิน "เด็กที่มีไก่รึเปล่า" เขาถือโอกาสไม่ขอเจ้าของบ้านเเล้วหยิบขึ้นมาดู







        เเค่ภาพวาด...ใช่...เเค่นั้น








      เเค่ภาพวาดที่บ้านไม้เก่าๆหลังหนึ่ง ดูสูงใหญ่จนผิดกับบ้านหลังอื่น เด็กสองคนที่หน้าตาดูไม่ต่างกำลังวิ่งเล่นกันด้วยใบหน้าสนุกสนาน






    

        ผมจุกที่ดูยาวถูกรวบตึงเหมือนกันทั้งสอง ต่างเเค่เด็กเสื้อทองมีกำไลทองครอบจุกกลมไว้ เขามองดูเด็กเสื้อน้ำตาลอีกคนที่เหมือนจะร้องไห้อยู่ร่ำไร







       "หมื่นท่านเเกล้งบ่าวมาตั้งเเต่เด็ก รู้ไปหมดว่าจุดอ่อนของเพื่อนเล่นอยู่ตรงไหน" เสียงทุ้มต่ำสั่นคลอนไปตามชั่วอายุเอ่ยทัก  "บ่าวหรอ...รังเเกหรอฮะ"








        "เปล่าเสียหน่อย...เขารักเพื่อนคนนั้นต่างหาก"








       บ่าวเนี่ยนะ...ตาเวอร์เเล้วอ่ะ








       "ทำไมถึงกลับบ้านล่ะหลาน"




 



       โมสต์เลิกมองกรอบรูปเก่าๆบนตู้เเล้วหันไปกอดคนที่เข้ามาใหม่เเทน "คิดถึงตานะครับ"








       โมสต์ซุกหน้าลงบนท้องของคนเป็นตาอย่างออดอ้อน "อายุเท่าไหร่เเล้วนะหลานตา" ท่าทางต่างๆทำให้นึกถึงช่วงเด็กที่อยู่ด้วยกันมา " 20 เเล้วครับ" 







         "เจอเขาหรือยัง" ตาก้มถามเบาๆใกล้หูหลานรัก โมสต์ชะงักกึก ค่อยๆลุกขึ้นนั่งตรงอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าไม่เข้าใจ "เจอใคร..ใครหรอครับ"








        "หมื่นสุนทรเทวา...พ่อเดชน่ะ" 







          "ประวัติศาสตร์...อีกเเล้วหรอฮะ" โมสต์พูดสิ่งที่เขาพูดออกมาเเล้วในชีวิตเกินร้อยครั้ง สองขายาวลุกขึ้นตามชายชราผู้เป็นตาไป 






          ห้องไม้สุดทางเดินถูกปิดตายตั้งเเต่ยังไม่จำความ บัดนี้ถูกเปิดออกด้วยกุญเเจเหล็กโบราณ ข้าวของข้างในดูเก่าจนน่าประหลาด "เดินเข้ามาสิ"







         เสียงสั่นเครือเชื้อเชิญ โมสต์เดินเข้าไปฉับๆเเม้จะรู้สึกเเกว่งๆตรงช่วงบั้นท้ายอยู่บ้าง "โศกอนาฏกรรมบ้านออกญาธิบดี"








          โมสต์อ่านหนังสือเก่าในกล่องเล่มหนึ่งใกล้ตัว ปกมันดูสูญหายไปเหลือเเต่ไส้ในที่เก่าจนขาดลุ่ย "ไม่เคยรักกันบ้างหรือไร.."







           โมสต์ยังคงอ่านต่อ "...ลายหนังสือใครหรอครับ" โมสต์รู้สึกขนลุกวูบ คนเป็นตาไม่ได้เดินตามมากับเขาด้วย ร่างของชายชราทำเพียงเเค่ยืนพิงประตูไม้นิ่งๆเเล้วทอดสายตามองมา "...มันเป็นของหลาน..ทุกอย่างเป็นของหลานเเลคู่หมาย"








          "คู่หมาย...พี่ปั้นจั่นหรอครับ" โมสต์ถามทั้งที่นิ้วเรียวยังคงไล่ไปตามตัวอักษรฝุ่นเกาะ "อ่านบรรทัดที่สองสิ"









          คนเป็นตาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ โมสต์รู้สึกคายตาจนอยากหยิบเเว่นมาใส่เเต่ก็ไม่ได้ทำเพราะลืมหยิบมา "...ออข้าไม่ใช่ลูกออกญา..จักรักกับบ่าวหาไม่ใครกีดกัน" 








          ประโยคนี้อยู่ในหนังสือจริงๆ เเต่เหมือนคนเขียนจะเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้จนโมสต์รู้สึกได้ "หมื่นเรืองขอรับ...ไอ้จ้อยคนนี้กล่าวขอโทษ..ไอ้จ้อย..จักไม่รักใครอื่น...นอกจากหมื่นท่านเเล้วขอรับ"










          คราวนี้โมสต์เริ่มสับสนกับตัวละครที่มากขึ้นในหนังสือ เขาหันไปมองตาของตัวเองอีกครั้ง เเต่เปล่า..ครั้งนี้ชายชราไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม







         โมสต์กะอยากหยิบหนังสือเล่มนั้นมาอ่านให้หมดจด เเต่ก็คงยากเพราะกลัวจะเป็นผงหากขยับมันมากกว่าการเปิดหน้าใหม่








        ม้วนภาพมากมายตั้งซ้อนอยู่ในกล่องไม้ข้างหนังสือ โมสต์เสี่ยงดวงหยิบขึ้นมาหนึ่งม้วน มือเล็กค่อยๆคลี่มันออก ปลายคางเริ่มจางเพราะสีที่วาดมานาน







         "บะ..บอส.." เหมือนเสียงหายไปจนคอเหือดเเห้ง ใบหน้าของคนใจร้ายเพ่งเข้ามาในหัวจนเเทบอยากปาม้วนกระดาษทิ้ง








          'หากจักขอโทษ...ต้องขอโทษกี่ล้านครั้งฤาออเจ้า'








           ตัวหนังสือขยุกขยิกเขียนไว้ใต้รูปเสียดิบดี ภาพวาดเเตกกรายเพราะกาลเวลา โมสต์ไม่มีความคิดที่จะเปิดรูปภาพอื่นอีก เขามองใบหน้าของคนที่อยู่ในรูปนั้นเท่าไหร่นับไม่ได้ "คนที่ผิดสัญญา..คือออเจ้านั่นเเหละ"







         เสียงทุ้มที่เขาจำได้ดังขึ้นในอก สัญญาอะไรที่ไม่เคยเอ่ยถาม น้ำตาของเขาก็ไม่ใช่คำตอบ ใยคนดูไร้พิษไพถึงน่ากลัวนักหนาตอนเจอกัน








          เหมือนเผื่อใจมาเเล้วว่ามันไม่ใช่ลางดี มือเรียวไม่รอช้าหยิบม้วนภาพอีกม้วนออกมา








          "ไว้รักกันชาติอื่นเถิดหนาขอรับ"








          ทุกรูปภาพดูมีคำเขียนรูปประโยคประดับเสมอ โมสต์นั่งลงกับพื้นไม้ในห้องนั้นอย่างไม่นึกมองฝุ่น เขาค่อยๆขยับกระดาษเก่าๆเวลาเปลี่ยนหน้าเมื่ออ่านจบ








         "ข่าวลือดังลั่นท่องอโยธยา...หมื่นสุนทรเทวา...โศกาเศร้าโศก...จักได้ตรอมใจตายตามภายหลัง...โกหกเสียสิ้น..กูนี้เเลจักเห็น.."









          โมสต์เริ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลลงเหมือนคนอินนิยายจัด "...ร่างทั้งคู่ผูกกัน ต่างสิ้นลมด้วยความเต็มใจ...ราวตำนานรัก...บุพเพสันนิวาส.." เขาอ่านมันจนเจียนจบหน้าสุดท้าย







         ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงเพราะความเชื่อ รูปวาดทั้งหลายรวมอายุมามากกว่าชั่วอายุคนเเล้ว เขามองใบหน้าดวงตาที่รู้สึกได้เหมือนส่องกระจก 







        เสื้อดูหยาบสีฟ้าพร้อมกับร้อยยิ้มเหมือนของตนประดับอยู่บนปากที่ดูบางจนเขาไม่อยากเชื่อ ดวงตาเศร้าโศกต่างไปจากรอยยิ้มจนน่าตกใจ






         "นี่หรอ..ไอ้จ้อย..นี่หรือออเจ้า.."





           ใช้เวลามาเเล้วครึ่งค่อนวัน รูปภาพประกอบเป็นเเค่รอยขีดเขียนเก่าๆ บรรทัดสุดท้ายเขียนเเค่







           'จักชาติหน้าหรือชาติใด...อย่าให้ลูกลืมรักจ้อยหนาขอรับ..'











--------------




100% For Fourteen Part



คอมเม้นน่ารัก~



ติดต่อนักเขียนได้ที่


IG : jm_jjane


TWITTER : JA NEY ARE 


G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM



เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ




# จ้อยขอรับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #363 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:33

    โอน เฮียปั้นให้เฮียหลุย สินะเนี่ย

    #363
    0
  2. #343 Thehopeni (@Thehopeni) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 19:57
    โอ้ยยยยยยยยย ไม่รู้จะเม้นอะำรแล้วววว
    #343
    0
  3. #322 Yangjinhuaa (@Yangjinhuaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:55
    จะจบแฮปปี้มั้ยเนี่ย!?
    #322
    0
  4. #301 KookYoon_BangtanShidae (@cakeza2544--) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 23:14
    <p>ในที่สุดก็รู้เรื่องทั้งหมดสักทีหนาเจ้าคะ..พี่จ้อย ~ บ่าวมิรู้ว่าจักสงสารใครดีเลยเจ้าค่ะ เจ็บปวดใจด้วยกันทั้งคู่ ????</p>
    #301
    0
  5. #193 NoomaimeeDeeda (@NoomaimeeDeeda) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:21
    สงสารทั้งท่านหมื่น...ทั้งจ้อยเลยเจ้าค่ะ
    #193
    0
  6. #192 029748045 (@029748045) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:59
    ปวดใจอ่ะ จะได้รักกันอยู่บ่นิ่ ขอให้ได้รักกันนะ
    #192
    0
  7. #191 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 13:55
    ฮือออ รักกันเถอะนะ
    #191
    0
  8. #190 niyom_visualart (@niyom_visualart) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 06:28
    น้ำตาท่วมจอเลยฉัน โอ้ยอดร้องไห้มิได้... จำได้แล้วหนาออเจ้าของท่านหมื่น รักกันเสียเทิดหนาออเจ้า
    #190
    0
  9. #186 Phung.bunny (@biw209) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 01:12
    มาเเล้วโว้ยยยย
    #186
    0
  10. #185 ylgtk3_ (@ArisaSeemata) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 08:44
    เอาเเล้ววววววว
    #185
    0
  11. #180 BC_FC (@BC_FC) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 18:08
    เอาเว้ยงานนี้55555
    #180
    0
  12. #176 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 10:05
    เอาเรื่องเว้ย 5555555555
    #176
    0
  13. #175 Phattarporn Mui (@fhamui) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 06:39
    เอาแล้วโว้ยๆ
    #175
    0
  14. #174 Ritika (@Ritika) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 02:47
    ดึกขนาดนี้ยังเเหกขี้ตามาดูติดมากกก
    #174
    0
  15. #173 ???????????????????????????????? (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 01:37
    <p>คือจะบอกว่านี่เข้ามาดูตลอด แทบจะตลอดเวลาที่นึกได้ 5555555 ติดแล้วว</p>
    #173
    0