ตอนที่ 13 : #จ้อยขอรับ : 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    16 เม.ย. 61






      

        "เป็นไงบ้างวะ.."





         "อุณหภูมิในร่างกายคงที่เเล้ว..ไข้ก็ลดลงเเล้วเเต่ว่า.." คำตอบขาดหายไปช่วงหนึ่ง เจ้าของประโยคเก็บสเตปโทสโคปลงกระเป๋ายา "..อาการด้านจิตใจย่อยยับไปเลย..เขาบอกมึงรึเปล่าใครทำ"






         คนถูกถามนั่งก้มหน้านิ่งไม่ตอบอะไร มือสองข้างกุมเข้าหากันบีบเเน่น ปั้นจั่นส่ายหน้าเเทนคำตอบ หลุยส์พยักหน้ารับเบาๆ "น้องจะหายมั้ย.."







          "เเผลน่ะหรอ...หายสิเร็ววันนี้เเหละ" ปั้นจั่นส่ายหน้าทันที นั่นไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการ "จิตใจน้องน่ะ..จะหายมั้ย"







         "ตอนนี้เขากำลังล้ม...มึงก็เเค่เป็นกิ่งไม้สักกิ่ง..." หลุยส์นั่งลงบนโซฟาข้างๆเพื่อนตัวเอง






        "กิ่งไม้.." ปั้นจั่นเลิกมองถุงเท้าของตัวเองเเล้วเปลี่ยนใจมามองเพื่อนเเทน






         "ใช่..กิ่งไม้ ต้องเป็นกิ่งที่เเข็งเเรงที่สุด ให้เขาเกาะ...เเล้วก็ยืนขึ้นอีกครั้ง" หลุยส์ตอบพรางส่งมือข้างหนึ่งไปตบบ่าเพื่อนเบาๆ






        "กู...กูกำลังจะขอ...ขอน้องมันเเต่งงาน"






        ปั้นจั่นหยุดมองเพื่อนตัวเองที่กำลังให้กำลังใจอยู่เเล้วกลับไปสนใจถุงเท้าตัวเองต่อ "เคยถามน้องมันรึยัง.."






        ปั้นจั่นส่ายหน้าช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาพวกนั้นออกไป "อยากอยู่คนเดียวมั้ย.."





        หลุยส์ถามออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มตัว ปั้นจั่นเงียบเหมือนเคย หลุยส์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเเล้วหันไปหยิบกระเป๋า "กูกอดน้องตอนนี้ไม่ได้...กูกอดมึงก่อนได้มั้ย"





...


..


.





        "วิศรุตเหรอคะ..ไม่มาทำงาน 3 วันเเล้วค่ะ" เสียงเเหลมสูงพูดกับบอสที่กำลังเคาะเล็บอยู่รัวๆหน้าโต๊ะ "มีใบลามั้ย.."






        เขาถามต่อ หลังจากเหตุการณ์บ้าบอเมื่อสามวันก่อน การติดต่อของลูกน้องคนนี้ก็ขาดหายไป "ไม่มีนะคะ...มือถือก็ติดต่อไม่ได้..เมลล์ยิ่งไม่ตอบเลยค่ะ"







        เเม้งานจะล้นจนคนอื่นต้องรับไปทำเเทนน่ะหรอ หายไปเลย...ติดต่อไม่ได้เลย







        "ผมขอที่อยู่เขาหน่อย" คนเป็นบอสสั่งเสียงเข้มเขาหมุนตะวเดินกลับไปที่ห้องทำงานอย่างคนไม่นึกคิดอะไร






        คำขอโทษสักคำเธอยังคงไม่ได้ยิน..ไม่ว่าชาตินี้..หรือชาติไหน







        เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สิ่งที่ไม่ควรรู้ ต้องจำได้ในสิ่งที่ไม่ควรจำ เพราะตั้งเเต่ประติดประต่อเรื่องราวได้...เขาก็ไม่เคยรักใครอีกเลย







        ไม่ใช่เเค่เขาที่รู้...เด็กเรียนประวัติศาสตร์ก็ไม่ต่าง ภาพวาดสมัย 300 ปีก่อนมันเหมือนเขามากจนเเทนจะเป็นคนเดียวกัน







         "ต่างเเลหนา...ถ้าข้าเป็นหมื่นท่าน..ออเจ้าคงไม่ปฏิเสธ" เขาก้มลงมองมือตัวเองที่วางเอาไว้หน้าตักนิ่งๆ เริ่มบีบมันเข้าหากันเเรงๆที่ปลายเล็บ ความรู้สึกเจ็บเเทบไม่มีเลยเมื่อใจหมองหม่น





...


..


.






        "ตื่นเเล้วหรอ..." น้ำเสียงขุ่นเอ่ยถามทันทีที่คนบนเตียงขยับตัว ดวงตาสวยกระพริบถี่เพื่อไล่เเสงใหม่ที่เข้าตา "ไม่ร้องไห้นะ..พี่ขอโทษ"






         เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้หรือเปล่า มืออุ่นส่งมาเเตะที่หางตาสวยเเล้วเช็บน้ำตาออกเบาๆ "พี่...ไม่ผิดนะ"





         โมสต์ออกเเรงบีบฝ่ามืออุ่นที่กำอยู่ก่อนหน้านี้ "พี่นั่นเเหละ..อย่าร้องไห้" สภาพเสียงเริ่มเป็นปกติของโมสต์ทำเอาคนฟังยิ้มออก เเผลช้ำเริ่มจางหายไปตามเวลาหลายวันที่ผ่าน






        ปั้นจั่นมองหน้าคนรักนิ่ง เขาก้มลงเล็กน้อยเพื่อสบตาคนที่นอนอยู่ ปากสวยกำลังจะจรดลงบนหน้าาผากมนเเต่อีกคนก็พลิกหน้าหนี "ไม่ได้...สกปรก..ตอนนี้มันสกปรก"





         โมสต์หันมองอีกทางเป็นอีกครั้งในรอบหลายวันที่ดวงตาเขาเป็นมิตรกับอากาศว่างๆ เขาไม่มองหน้าคู่สนทนา "ไม่ว่าโมสต์จะเป็นอะไร...พี่ก็รักโมสต์เสมอ"





        'ไม่ว่าออเจ้าจะเป็นกระไร...ข้าคนนี้จะรักออเจ้า'






         เสียงสะท้อนดังขึ้นมาข้างหูข้างหนึ่ง โมสต์หันมองเเฟนหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ "พี่เรียกผมว่าอะไรนะครับ..ออเจ้าหรือเปล่า"






        "เปล่านี่..พี่เรียกเราปกติ..ทำไมหรอ" โมสต์ส่ายหน้ารัวๆเเล้วพยุงตัวขึ้นนั่ง ปั้นจั่นเข้าช่วยพยุงทันทีเพราะกลัวอีกคนจะเจ็บเเผลระบม "พี่ขอ...เเค่กอดได้มั้ย"






        โมสต์ไม่ตอบเเต่ก็อิงหน้าลงบนอกคนอายุมากกว่า ปั้นจั่นยิ้มเเล้วยกมือขึ้นโอบไหล่บางไว้ "พี่ช่วยหนูไม่ได้เลย...พี่ขอโทษ"







         "ฮื่อ...อย่าเรียกเเบบนั้นนะ" โมสต์งอเเงทุบอกอีกคนไปปึกใหญ่ ปั้นจั่นจับมือสองข้างของอีกคนไว้ พร้อมกับโมสต์ที่ละหน้าออกมา "อย่าฝืนยิ้มได้มั้ย...ร้องไห้ก็ได้ อย่าทำกับพี่เเบบนี้เลย"







         มือสองข้างจับเเก้มคนรักเเน่น ไม่มีสักนาทีที่อยากจะจากไปไหน เเต่งานก็ทิ้งไม่ได้เสียทีเดียว "ร้องไห้ออกมานะที่รัก..ให้มันจบตรงนี้"







        "ฮึก...ไม่ร้อง..อึก บอกตัวเองสิ.." ปั้นจั่นขยับตัวนิดหน่อยเเล้วดึงอีกคนมากอดเเน่น ภายในอกมันจุกจนเเทบไม่รู้ว่าหัวใจตัวเองยังเต้นอยู่หรือเปล่า







        "ฮึก..ผม..ผมสู้ไม่ได้เลย..ไม่ได้..ขัดไม่ได้..ฮึกเจ็บ..เจ็บไปหมดเลย" เหมือนเด็กที่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ก่อนเวลา โมสต์เริ่มร้องไห้ออกมาทีละนิดเหมือนเด็กๆ







        "เจ็บตรงไหนที่รัก...บอก..บอกพี่ได้มั้ย" เหมือนความจุกที่พึ่งบอกไว้ วิ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอเเทน เส้นเสียงตีบตันจนปั้นจั่นเริ่มไม่มีเสียง เขากระชับอ้อมกอดเเน่น เขาต้องเป็นกิ่งไม้ที่เเข็งเเรง เเม้ว่ารากจะอ่อนเเอก็ตาม







        เเรงสะอื้นหนักหน่วงของคนในอ้อมกอดทำให้ปั้นจั่นอดไม่ได้ที่จะปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเป็นเพื่อนกัน







        "เจ็บหมดเลย...ฮึก ตา ปาก หู มือ นิ้ว ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ด้วย..ฮึก..เจ็บ" นิ้วชี้ของคนที่ร้องไห้จนตัวโยนชี้ไปทั่วตัว ปั้นจั่นพยักหน้าทั้งๆที่ยังไม่ละกอดนั้น "เข้มเเข็งนะคนดี...เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ"









       ไม่มีคำว่าด้วยกันสำหรับหมื่นเรืองเเละบ่าวหรอกหนา...









--------



ไม่น่าจะต้องมีทิชชู่นะออเจ้า ต้องเตรียมถังเเล้วเเล




100% For Thirteen Part



คอมเม้นน่ารัก~



ติดต่อนักเขียนได้ที่

IG : jm_jjane

TWITTER : JA NEY ARE 

G-MAIL : JINJAYR199@GMAIL.COM


เข้าไปพูดคุยได้ทุกช่องทางนะคะ ยินดีเสมอ




# จ้อยขอรับ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

380 ความคิดเห็น

  1. #362 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:28

    สงสาร ปั้น จังเลย

    #362
    0
  2. #321 Yangjinhuaa (@Yangjinhuaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:50
    ถึงกับเสียน้ำตาของตาข้างขสาไปหยดนึง T T
    #321
    0
  3. #300 KookYoon_BangtanShidae (@cakeza2544--) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 19:30
    <p>ฮืออ ~ ???? สงสารพี่โมสต์..ถ้าพี่โป๊ปมาเห็นพี่โมสต์สภาพนี้จะรู้สึกยังไงนะ ???? </p>
    #300
    0
  4. #172 Phattarporn Mui (@fhamui) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 17:52
    ถ้าจ้อยจำได้คงพีคน่าดู รอออ ต่อไปรร &#10084;&#65039;&#10084;&#65039;
    #172
    1
    • #172-1 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 13)
      19 พฤษภาคม 2561 / 13:57
      สางสารน้องง
      #172-1
  5. #171 NoomaimeeDeeda (@NoomaimeeDeeda) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:44
    สงสารโมสต์สุดๆ...พี่โป๊ปก็ช่างทำน้องได้
    #171
    0
  6. #170 GKS_Gate (@GKS_Gate) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:40
    เมื่อไรโมสต์จะคู่กับโป๊ป เมื่อไรคนพี่จะเลิกทำร้ายคนน้อง ฮือออ
    #170
    0
  7. #168 ylgtk3_ (@ArisaSeemata) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 16:19
    เจ็บหลาย
    #168
    0
  8. #165 มาส่ง กลจ.ให้ไรท์ ???? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:36
    <p>???? ต้องเตรียมทิชชู่มั้ย ฮรื่ออออ จงจ๋านน้องงง อิพี่หมื่นคนใจรั้ยยยยยย</p>
    #165
    0
  9. #163 สู้ๆเด้อ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:06
    <p>เราจะรอ &#9829;&#65039;</p>
    #163
    0
  10. #162 Bh_zt (@Bh_zt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:45
    คิดว่าตอนนี้คงจะบีบหัวใจที่สุดเลยคะ ทิชูพร้อม
    #162
    0
  11. #161 smilelyjrp (@smilelyjrp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 23:42
    น้องรอด้ายยยยยย
    #161
    0