Because of you เพราะมึง...คนเดียว BamMark

ตอนที่ 14 : เพราะบอมอ ครั้งที่14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60




นอกจากกอดเขาเอาไว้  ผมก็ทำอะไรไม่ได้อีก


"ผมไปส่ง..."

"ไม่เป็นไร...ปล่อยเถอะ"


ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตา...ไม่เห็นการจากลา..จึงไม่รู้ว่าเขาสำคัญ


เสื้อผ้าที่เเทบจะไม่มีเป็นของตัวเองถูกเเขวนเก็บเอาไว้ในตู่เสื้อผ้า..เเม้จะเป็นสามีภรรยา...เเต่ใช่ว่าจะต้องรักกัน


"จะไปจริงๆหรอ.."

"ที่นี่มันนรก...ถ้าเลือกได้...ผมไม่ได้อยากมาอยู่เเต่เเรก"


ร่างบางๆที่บางอยู่เเล้วกลับดูซูบเมื่อมาอยู่กับเขาเพียงไม่กี่เดือน สมองของร่างสูงคิดได้เเค่..ถ้าเขาไปจากที่นี่ อาการอาเจียนนั่นจะหายไปรึเปล่า..เขาจะเวียนหัวบ่อยๆอีกมั้ย



"เเจบอม..คือ.."


"คุณเบื่อผมเเล้ว..ผมรู้...เอาจริงๆ ฮึก..ถ้าผมจะไป ผมไปได้ตั้งนานเเล้ว...เเต่รู้มั้ยทำไมผมถึงไม่ไป"



เสียงพูดปะปนกะบก้อนสะอื้นที่อีกคนหันมาพูดด้วย...ไม่ว่าร่างกายจะบอบช้ำเเค่ไหน..เเต่หัวใจเขาก็ไม่เคยที่จะขาดไออุ่นของร่างตรงหน้า


"..."


"เพราะผมรักคุณไง...เเต่ผมยอมคุณมามากพอเเล้ว"






---------------------------------





เพล้ง! โครม!



"เป็นอะ...พี่มาร์ค!!! พี่.."



สิ่งของที่ตกลงมาเกลื่อนกลาดเต็มพื้นของห้องครัว พร้อมกับกองเลือดที่ไหลออกมาจากคนที่นอนซบอยู่ที่พื้น กางเกงขาสั้นสีขาวเลอะเปื้อนไปกับคราบคาวของเลือด


"พี่...เเข็งใจหน่อยนะครับ! จะถึงโรงพยาบาลเเล้ว"

"เเบม..อือ.."


"พี่มาร์ค...ฮึก ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น..หยะ..อย่าทำกับผมเเบบนี้"



น้ำตาที่ไหลลงมาร่างสูงก็ไม่เเม้เเต่จะเช็ดมันออก บุรุษพยาบาลที่วิ่ลมาพร้อมเตียงฉุกเฉินต่างพากันเรียกหมอเพื่อเข้ามาดูอาการคนไข้...เเบมเเบมวางมาร์คลงบนเตียงหน้าสีเขียวของโรงพยาบาลก่อนจะวิ่งตามไป




"อย่าทิ้งผมนะพี่...พี่ต้องเข้มเเข็ง"



เสียงตะโกนอยู่ข้างเตียงตลอดทางไปห้องฉุกเฉินไม่ได้ทำให้ เปลือกตาบางที่ปอดลงไปเเล้วสามารถลืมขึ้นมาได้


"ญาติห้ามเข้านะคะ!"





--------------------------------



"น้องเตนล์เบื่อโรงเรียนมากเลยฮะ 



"ทำไมล่ะครับ...น้องเตนล์ไม่อยากเป็นหมอหรอ"


"น้องเตนล์เห็นคุณอาเอาเเต่นั่งจดนั่นนี่..ออกไปข้างนอกทีกลับมาก็เลือดโชก...น้องเตนล์ไม่เอาด้วยหรอก"


คิม ยูคยอมยิ้มให้หลานชายเเท้ๆ ไม่สิ..ไม่เเท้ เตนล์เป็นเด็กไทยที่ป้าเขาเก็บมาเลี้ยงต่างหาก


"ไม่ต้องมายิ้ม! คุณอายังไม่ซื้อขนมให้น้องเตนล์ เมื่อคืนคุณอากัดคอน้องเตนล์ ไหนล่ะ..ไหนขนม"


"เอ่อ...ครับๆ กำลังไปซื้อครับ"




เด็กจริงๆ วันนี้เป็นวันธรรมดาวันนึงสำหรับผู้ใหญ่ เเต่ที่เเปลกตาวันนี้คงจะเป็นเด็กนักเรียนที่จะว่างกัน ยูคยอมดดินออกจากห้องพักของตัวเอง เเม้จะอยู่ในชุดทำงานเเต่ตอนนี้ไม่ใช่เวณเขารับคนไข้ ร้านขนมอยู่ถัดจากห้องทำงานไปไกลโข เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้เด็กมาเดินนอกสายตา เเล้วก็ที่กัดคอน่ะ...ผมเปล่าทำอะไรเด็กนะ...เเค่หมั่นเขี้ยว



"โอ๊ะ! ขอโทษคะ.."

"เเบมเเบม..ทำไม...คือ"


"ผมไปก่อนนะยูคยอม พี่มาร์คอยู่ห้องฉุกเฉิน"


พี่มาร์ค...ผู้ชายคนนั้นน่ะหรอ ยูคยอมถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันไปมองเเผ่นหลังเล็กที่เขาเป็นคนผลักให้เดินจากไป...รักใช่ว่าต้องครอบครองนี่ 


"ขอโทษนะครับ..คือนี่ไปทางไหนครับ"


ผู้ชายรูปร่างบางผิวขาวซีดยื่นกระดาษเเผ่นเล็กๆมาทางเขาก่อนจะเอ่ยคำถามนั่นออกมา ยูคยอมก้มลงมองกระดาษขยุกขยิกในมือบาง เเต่ความหมายในประโยคนั่นต่างหากที่น่ากลัว


"จะไปนี่หรอครับ...ตรวจเองหรือเปล่าครับ"


"เฮ้อ..ทำนองนั้นครับ"


โชคดีเหลือเกินที่ชื่อหมอในกระดาษใบเล็กนั่นชื่อ คิม ยูคยอม



"เอาออกได้มั้ยครับ ผมไม่พร้อม"


"คุณอิม เเจบอม ครับ..ชีวิตคนเลยครับ หมอเเนะนำยากหน่อยนะครับ..เเต่นี่คือความจริง เเละผมคิดว่าจะดีเสียกว่าถ้าคุณเก็บเขาไว้"


มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเล็กเบาๆ ออกเเรงบีบเชิงให้กำลังใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอิมเเจบอม ไม่พร้อมมีเด็กคนนั้นในด้านอะไร



--------------------------------------------

"ญาติคุณต้วนนะครับ"


"ครับ! เป็นไงบ้างครับ"


"ปลอดภัยทั้งเเม่เเละ 'ลูกชาย' เลยนะครับ ยินดีด้วย"


เเบมเเบมยิ้มขอบคุณหมอก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเเล้วนั่งยองๆลงตรงนั้น ลูกชาย...ลูกชายของเขากับพี่มาร์ค



 เงยหน้าขึ้นมองมือถือที่สั่นอยู่ในมือก่อนจะกดรับ


"พี่มาร์คเป็นไงบ้าง..น้องล่ะ"

"ปลอดภัยเเล้วครับ..พี่ยองเเจ"




---------

มาริ้วววว~~~ อยากให้พี่บีไปฝั่งยูคมะ55555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

115 ความคิดเห็น

  1. #107 markbamjack1a (@markbamjack1a) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:30
    ไม่ม่าได้มั้ยอ่าา เอาใสๆโล่งสมองอะ. แต่ยังไงก้อจะรอติดตามนะคะ
    #107
    0