รักนี้มอบให้นาย

ตอนที่ 2 : เหตุเกิดจากความบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ก.ค. 62

หลังจากที่เอเลนได้กล่าวกับเพื่อนๆก็ไปเรียนกันตามปกติแต่ไม่วายที่เอเลนจะเอาแต่บ่นเรื่องรุ่นพี่ที่ตนเดินชนเมื่อเช้าทำให้อาร์มินและมิคาสะเหนื่อใจกับสิ่งที่เอเลนเอาแต่บ่นๆจนหูชาจนถึงเวลาผักเที่ยง"เอเลนอยากกินไรมั้ยอ่ะ"อาร์มินเอ่ยถามเอเลนที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนปวดท้องเพราะยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้าแล้ว
"อ่า...อะไรก็ได้อ่ะเดี๋ยวฉันขอนั่งรอดีกว่านะ"เอเลนพูดพร้อมทำหน้าเหมือนโดนอะไรต่อยท้องมาทำให้อาร์มินและมิคาสะเป็นห่วง"เอเลนเธอเป็นอะไรรึปล่าวทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"มิคาสะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"ฉันไม่เป็นไรหรอกนะแค่ปวดท้องนิดหน่อยน่ะ"เอเลนตอบด้วยสีหน้าที่เจือๆเล็กน้อย"ฉันขอไปกินยาก่อนดีกว่านะแหะๆ"เอเลนเอ่ยบอกมิคาสะที่ทำหน้าเหมือนจะพาไปแต่เพราะความเกรงใจเอเลนจึงขอไปเองคนเดียว
.
.
.
.
.
.

ห้องพยาบาล

"ซีดดดดปวดท้องชะมัดเลย"เอเลนพูดออกมาด้วยความปวดที่ทนไม่ไหวนั่งกุมท้องของตนเองรอคุณครูห้องพยาบาลมาช่วย"ครูไปไหนหมดนะ" กึก กึก มีเสียงๆหนึ่งดังขั้นในห้องพยาบาลห้องข้างๆมีเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังออกมาเป็นเสียงที่ทำให้เอเลนได้ยินแล้วถึงกับขาอ่อน
"อ้าาาา รีไวน์จ้ะบะ-เบาหน่อยสิ คะ-ครูทนไม่ไหวแล้วนะ อ้าา" 'เสียงของอาจารย์นี่น่า!!' เอเลนคิดพลางพยายามเดินไปดูว่าครูทำอะไรกับนักเรียนซึ่งพอเห็นว่าครูกับนักเรียนคนนึงกำลังมีอะไรกันอยู่ซึ่งนักเรียนคนนั้นคือคนเดียวกับที่เอเลนไปเดินชนทำให้เอเลนยิ่งตกใจมากกว่าเดิมอีก 'เอ๊ะ ชื่อของพี่คนนั้นคือ รีไวน์เหรอ?'
เอเลนไม่รีรอคิดอะไรอีกแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นออกไปเพราะไม่อยากให้พวกเขารู้ตัว
.
.
.
.
.

ตัดมาตอนที่เอเลนกำลังวิ่งไปหาเพื่อน

'ทำไมพี่คนนั้นถึงได้มีอะไรกับครูล่ะ!'

'แล้วทำอาจารย์คนั้นถึงได้...'

'โอ้ยยยปวดหัววววเว้ยยย!!'
เอเลนหลังจากที่วิ่งไปคิดไปก็ได้หยุดวิ่งเมื่อตนดันไปเดินชนเข้ากับรุ่นพี่ที่ตนชื่นชอบอยู่ชื่อของเขา'เอลวิน สมิด'(ใช่ป่าวไม่รู้นะ//ไรท์)โดยไม่ตั้งใจ

ปึก!!

"ขะ-ขอโทษนะครับระ-รุ่นพี่..."
เอเลนมองเม่อเพราะชนเข้ากับคนที่ชอบตอนนี้ทั้งสองอยู่ในท่าที่เอลวินประคองร่างของเอเลนที่กำลังจะล้มหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงนิดเดียว"อ่าา ไม่เป็นไรทีหลังระวังหน่อยนะ"เอลวินได้บอกเอเลนทั้งๆที่หน้ายังไม่ออกห่างกันเลยทำใหเอเลนหน้าขึ้นสีเล็กน้อย"คะ-คือปล่อยได้แล้วมั้งครับ"เอเลนพูดทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่
"อ่า โทษทีพอดีฉันเหม่อนิดหน่อยน่ะ"เอลวินพูดพร้อมกับปล่อยตัวเอเลนลงกับพื้น
"คะ-ครั้ง งั้นผมขอตั-" เอเลนพูดยังไม่ทันจบเอลวินก็พูดแทรกขึ้นมาซะแล้ว
"ฉันอยากคุยกับนายต่อสะแล้วสิ 555"
พอเอลวินพูดแบบนั้นหัวใจของเอลนเหมือนหัวใจเต้นแรงกว่าปกติมากกว่าเดิม
"อะ-เอ๊ะคะ-ครับ^////^แต่คงไม่ได้หรอกครับพอดีผมต้องรีบไปน่ะครับ"เอเลนพูดแก้เขินและพยายามคุมตัวเองไม่ให้ระเบิดคงามเขินออกมาจนเอลวินจับได้
"เห่อ น่าเสียดายถือว่าฉันไม่ได้พูดละกัน"
"คะ-ครับ!"หลังจากนั้นเอเลนก็เดินออกมา

10นาทีผ่านไป

"เอเลนน!หายไปไหนมารู้ไหมเป็นห่วงแทบแย่แหนะ!"มิคาสะพอเห็นว่าเอเลนเดินกลับมาที่ห้องแล้วก็เอ็ดเอเลนยกใหญ่
ทำให้เพื่อนทั้งห้องหันมามองกันเป็นตาเดียวเลยล่ะ"ใจเย็นสิฉันแค่ไปนอนที่ห้องพยาบาลเองน้าาา"เอเลนพูดออกมาแบบเหนื่อยมากๆ"เอาหล่ะนักเรียนนั่งลงนะจ้ะวันนี้ครูจะมาบอกว่าเราจะปล่อยให้เรียนกันเองเพราะอาจารย์ต้องไปประชุม"
หลังจากนั้นพวกอาจารย์ก็ไปประชุมกัน

ครืดดด!

เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างของคนๆนึงยืนอยู่หน้าปนะตูห้องเรียนของเขา
"เอ๊ะ? รุ่นพี่ที่เราเดินชนนี่น่ามาทำอะไรล่ะเนี่ย?"หลังจากนั้นก็มีนักเรียนเดินไปถามด้วยความสงสัยแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบเขาไม่พูดอะไรแต่เดินมาใกล้เอเลนมากขึ้น"อะ-เอ๊ะ? เขาเดินมาทางพวกเราใช่มั้ย?" เอเลนพูดแบบขวัญเสียเล็กน้อย"น่าจะใช่นะเอเลน" "ผมว่าเราอย่าไปคุยกับเขาเลยดีกว่านะครับ"มิคาสะและอาร์มินบอกกับเอเลนที่ยืนนิ่งมาได้สักพัก"อื้ม งั้นเรามา-" หมับ! มือของรีไวน์สัมพัสเข้ากับข้อมือของเอเลนและลากเขาโดยที่ไม่สนใจนักเรียน.ในห้องเลย





---จบ---
จบไปอีกตอนแล้วจ้าาาาแต่งยาวเพราะและต้องการผู้อ่าน555ไรท์จะมาบอกว่าถ้าไรท์ ดอง=ว่าง,ทำงาน,ขี้เกียจ ตามนั้นนะจ้ะ
บ๊ายบายยยยเจอกันตอนหน้านะจ้ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น