[Fic EXO] That Night คืนหนึ่งครานั้น... [KrisLu HunLay] SS1 END

ตอนที่ 12 : That Night 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 เม.ย. 60


That Night 12

 

สามวันแล้ว สามวันเต็มๆที่คริสอยู่แต่ที่บ้าน วันๆเอาแต่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกอ่อนล้า แต่น่าแปลกที่ทุกเช้าที่เขาเดินลงไปที่ครัว เขาก็มักจะพบแก้วใบหนึ่งวางเอาไว้ ในนั้นเป็นเลือดเย็นเฉียบที่คริสไม่เคยคิดจะพิศวาสวางอยู่บนโต๊ะ จากที่ไม่เคยชอบ มาตอนนี้เขากลับติดใจจนเข้าขั้นเสพติด เลือดนั้นหอมหวานและนุ่มคอราวกับกำลังดื่มไวน์ชั้นดี คริสไม่เคยต้องพึ่งเลือดที่เก็บไว้ในห้องลับหรืออาหารของมนุษย์อีกเลยตั้งแต่ได้ดื่มเลือดในแก้วนั่น มันอิ่มจนล้น อยู่ท้องไปได้ทั้งวัน จนมันเริ่มกลายเป็นความเคยชินได้ในระยะเวลาสั้นๆ และเขาก็ค้นพบอีกอย่างว่าเขารู้สึกรังเกียจแสงแดดและไม่อยากจะเข้าใกล้ไอความร้อนที่แผ่เข้ามาทางซอกระหว่างบานหน้าต่างที่งับปิดตายมาโดยตลอดหลังจากที่เขากลับมา ทั้งยังเห็นได้ชัดเจนกว่าแต่ก่อนที่เป็นเพียงครึ่งแวมไพร์มากในเวลากลางคืนจนไม่จำเป็นต้องพึ่งแสงจากเทียนอีกเลยราวกับกำลังมองสิ่งต่างๆในตอนกลางวัน

คริสคิดว่านี่อาจเป็นผลมาจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ มันทำให้เขารู้สึกเพลียจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร แต่เพราะร่างกายที่รักษาตัวได้อย่างรวดเร็วจนผิดปกติ คริสจึงคิดว่าน่าจะเป็นผลจากเชื้อของแวมไพร์ในตัวเขา ต้องใช้พลังงานอย่างมากกว่าจะรักษาแผลในแต่ละครั้ง มันจึงทำให้เขาอ่อนเพลียง่ายจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร แม้ในหัวจะทั้งสงสัยและห่วงกังวลถึงเรื่องต่างๆนาๆ แต่ความอ่อนเพลียก็มักจะมาพรากสติสัมปชัญญะและเวลาของเขาไปแทบทั้งวัน

ไม่ใช่คริสไม่เคยพยายามจะฝืนสภาพตัวเอง เดินไปทั่วบ้านเพื่อตามหาทั้งเจ้าของเลือดและคนที่ควรจะอยู่ในบ้านอย่างลู่หานหรือเลย์หรอกนะ แต่ร่างกายของเขา เมื่อความอ่อนเพลียจู่โจมเมื่อไหร่ก็พร้อมที่จะหลับไปกลางอากาศทั้งๆที่กำลังเดินอยู่ก็ยังได้โดยที่เขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

และในตอนนี้คริสก็กำลังเดินลงมาที่ห้องครัวอย่างทุกวัน แต่เท้ายังไม่ทันจะได้ก้าวผ่านกรอบประตูครัวเข้าไป เสียงกุกกักด้านในก็ทำให้เขาชะงัก แต่กลับมีสิ่งที่ทำให้เขาชะงักได้ยิ่งกว่าเมื่อเขาได้ยินเสียงเหมือนของมีคมกำลังกรีดลงบนผิวเนื้อสดๆ ชัดเจนจนคริสรู้สึกใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้น ตามมาด้วยกลิ่นเลือดหอมหวานที่คริสจดจำได้จนขึ้นใจว่าเป็นเลือดที่เขาดื่มอยู่ทุกวัน...

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าร่างที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่นั่นคือเจ้าของเลือด ร่างเล็กที่มีเพียงผ้าห่มผืนเก่าๆคลุมกาย ผ้าห่มฝุ่นหนาเตอะที่คริสก็จำไม่ได้ว่าผ้าผืนนั้นมันถูกเอาไปซุกไว้ที่ไหนเสียนาน แต่เมื่อมองดูแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ร่างเล็กนั้นช่างดูอ่อนแอและบอบบางราวกับแก้วที่กำลังปริร้าวจนใกล้จะแตกอกเป็นเสี่ยงๆ และยิ่งคริสเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้กลิ่นเหม็นแปลกประหลาด กลิ่นเหม็นที่เหมือนกับมีอะไรบางอย่างกำลังเน่า...

คิ้วบนดวงหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบขมวดฉับทันทีเมื่อขยับเข้ามาจนแทบจะประชิดร่างเล็กนั่น แม้ไม่อยากจะคิดไปในทางเลวร้าย แต่แผลใหญ่บนไหล่ที่ยังคงถูกเปิดทิ้งไว้ ช่างมีสภาพน่าสยดสยองเหลือเกิน แม้เลือดจะหยุดและแห้งไปแล้ว แต่ตอนนี้แผลกลับยังคงฉ่ำไปด้วยน้ำหนองน่าสยดสยอง รอบแผลแดงก่ำตัดกับผิวซีดจัดนั้นจนเห็นได้ชัดเจน

ไม่อยากจะคิดเลยว่าร่างนี้คือใครกันแน่ แต่เมื่อยิ่งเข้ามาใกล้เขาก็กลับยิ่งมั่นใจ และมันก็ยิ่งทำให้คริสรู้สึกปวดหัวใจเหลือเกินเมื่อร่างนั้นหันมา ดวงหน้าสวยที่คริสคุ้นเคยกับมันดีตื่นตระหนกกลับดูซูบผอมจนน่าสงสาร ใต้ตาคล้ำจนดูไม่ได้ ขณะที่ดวงตาที่คริสเคยคิดว่าสวยจนไม่อยากละสายตาตอนนี้กลับขุ่นมัวและลึกโหล ริมฝีปากรูปกระจับเล็กๆนั่นตอนนี้ซีดจัดและแตกแห้ง และแม้มือเล็กคู่นั้นจะกำลังจับผ้าห่มกระชับให้แน่นมากขึ้น แต่เพียงแค่เรียวขาเล็กที่โผล่พ้นผ้าออกมาก็ปรากฏบาดแผลมากมายให้ได้เห็นแล้ว ไม่ต้องคิดเลยว่าทั่วร่างคงจะเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่มากมายจนไม่รู้ว่าร่างเล็กนี้ทนรับความเจ็บปวดขนาดนั้นได้ยังไง...

และเขาไม่อยากจะนึกเลยว่าใครเป็นคนสร้างบาดแผลเหล่านี้ขึ้นมา...

และคริสหวั่นเหลือเกินว่ามันจะเป็นตัวเขาเอง อาจเพราะความทรงจำที่ขาดๆหายๆจดจำได้เพียงว่าตนเองเกือบตายด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส จากนั้นก็รู้สึกเหมือนเลือดทั่วกายเดือดพล่านร้อนและทรมานเจียนตาย แล้วสติสัมปชัญญะของเขาก็ดับวูบลงในที่สุด...

แล้วหลังจากนั้นล่ะ??

อู๋อี้ฟานไม่รู้เลยจริงๆ...

มันเลือนราง และเหมือนจะกำลังค่อยๆกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ...

“คริส...” ลู่หานมองร่างสูงโปร่งตรงหน้า ทำไมคริสถึงลงมาก่อนเวลาได้ ทั้งๆที่มั่นใจแล้วว่าคริสยังไม่ตื่นและจะไม่ลงมาเร็วๆนี้ก่อนที่เขาจะกลับเข้าไปในห้องเก็บของ แต่ตอนนี้ร่างสูงโปร่งนี้กลับเข้ามาประชิดตัวเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว หรือว่าประสาทสัมผัสของเขาจะทื่อลงด้วยสภาพร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวยงั้นเหรอ? หรือจะเป็นเพราะว่าคริสกลายเป็นแวมไพร์แล้วฝีเท้าจึงได้เบาลงกว่าเดิม? แต่ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร ตอนนี้ลู่หานรู้เพียงว่าตนอยากจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ ไม่ให้ร่างสูงได้เห็นสภาพของตนเองในเวลานี้ที่มีแต่แผลเต็มตัว และรู้ดีว่าสภาพของเขาในตอนนี้คงจะโทรมจนดูไม่ได้ ทั้งแผลยังเกิดติดเชื้อจนเริ่มเป็นหนองมันเลยดูเหมือนสภาพของเขาเลวร้ายกว่าที่เป็น ยิ่งเห็นว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นปรากฏแววเป็นห่วงกังวล ลู่หานก็ยิ่งไม่อยากจะเผชิญหน้ากับร่างสูง กลัวเหลือเกินว่าความทรงจำในตอนที่คริสขาดสติจะเป็นสิ่งเตือนให้คริสโทษตนเองจนไม่ยอมฟังอะไร แต่ด้วยสภาพเขาในตอนนี้ แค่จะเดินเร็วๆก็ยังอาจจะล้มได้ง่ายๆ อย่าว่าแต่วิ่งเลย

คริสกวาดตามองร่างเล็กบางตรงหน้าอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด ยิ่งเห็นแผลบนไหล่ก็ยิ่งรู้สึกใจเสีย แม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรตนเองถึงต้องรู้สึกผิดขนาดนี้ แต่ส่วนหนึ่งในใจก็นึกโกรธ โกรธตนเองที่หาร่างเล็กนี้ไม่พบ ปล่อยให้ร่างนี้ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้...

ลู่หานอยู่ในบ้านมาตลอด แต่เขากลับหาไม่เจอ เขาเป็นเจ้าของบ้านประสาอะไรถึงได้หาคนๆหนึ่งไม่เจอในบ้านของตัวเอง? ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้ว่าในบ้านมีที่ไหนบ้างให้ซ่อนตัว เอาแต่หาตามห้องที่ใช้อยู่เป็นประจำ ไม่ยอมหาตามห้องที่แทบจะเรียกได้ว่าปิดตาย ยิ่งดูจากสภาพของลู่หานตอนนี้ ก็รู้ได้เลยว่าคงจะไปหลบอยู่ในห้องที่มีแต่ฝุ่นและอับจนเป็นแบบนี้

สายตาเจ็บปวดของคริสกำลังทำให้ลู่หานรู้สึกอึดอัด ดวงตาคู่สวยถูกหลุบต่ำ เขาไม่อยากจะให้ร่างสูงโทษตัวเองแบบนี้ แต่ลู่หานเองก็พูดไม่ออก ไม่รู้ว่ามีอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ รู้ดีอยู่แก่ใจว่านี่ไม่ใช่ความผิดของคริสเลยสักนิด ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากความเห็นแก่ตัวของเขาทั้งนั้น เขาก็แค่ไม่อยากจะสูญเสียคริสไป ไม่อยากจะให้คริสเห็นสภาพของเขาที่เป็นแบบนี้ กลัวคริสจะตีตัวออกห่าง กลัวคริสจะหายไปจากชีวิตของเขา...

คริส...นายไม่ผิดเลย ไม่ผิดเลย ทำไมฉันถึงพูดออกไปไม่ได้ ทำไมกันล่ะ ทำไม....

ลู่หานกำลังรู้สึกแย่ เขาบรรยายความรู้สึกของตนเองตอนนี้ไม่ถูก แต่ทุกอย่างมันกำลังจุกตื้ออยู่ที่ลำคอ รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ติดขัดไปหมด กระทั่งฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นเข้ามาแตะข้างแก้มเรียกให้ดวงหน้าสวยต้องเงยขึ้น ดวงตาทั้งสองคู่จึงได้สบกันอีกครั้ง ก้านนิ้วเรียวสากลูบไปตามแก้มเนียนที่ตอนนี้เปรอะไปด้วยฝุ่น ดวงตาของเขาที่ใช้มองลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็น ระหว่างพวกเขาทั้งสองตอนนี้มีแต่ความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจ สับสน แต่การกระทำของคริสกลับกำลังทำให้ร่างเล็กค่อยๆรู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายที่เหมือนจะถูกฝืนให้ยืนหยัดอยู่ตรงนี้กำลังเอนเอียง ดวงตาพร่ามัวเหมือนมีม่านหมอก สติของเขากำลังค่อยๆจมลงสู่ห้วงความมืด แต่เป็นความมืดที่อบอุ่น และเป็นครั้งแรกหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นที่ลู่หานสามารถยิ้มออกมาได้จากใจจริงๆ เขายิ้มจนร่างทั้งร่างล้มพับลง หากไม่ได้อ้อมแขนกว้างที่รั้งร่างของเขาเข้าไปในอ้อมแขน ร่างเล็กนี้คงได้ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นจริงๆ

คริสกระชับร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้น แม้จะหลับ ฝ่ามือเล็กก็ยังคงจับผ้าห่มที่คลุมกายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แต่เมื่อเขาลองดึงผ้าผืนนั้นออก เพียงเบาๆ บาดแผลทั่วร่างก็ปรากฏเข้าสู่ธารสายตา มันทำให้คริสยิ่งเม้มปากแน่น ตัดสินใจอุ้มร่างเล็กกลับขึ้นไปที่ห้อง  ค่อยๆวางร่างนั้นลงอย่างเบามือ กลัวเหลือเกินว่าหากทำแรงเกินไปแม้เพียงนิดจะกระทบกระเทือนถึงแผลทั่วร่างเล็กๆนี้ ร่างกายที่กลับซูบผอมลงไปอีกครั้ง เพียงสามวัน ร่างเล็กนี้ก็ซูบจนแทบจะกลับไปเท่ากับช่วงแรกๆที่เขาเพิ่งจะช่วยอีกฝ่ายมา ผอมซูบจนน่าสงสาร...

“นายทนมาขนาดนี้เพื่ออะไร ลู่หาน...”

น้ำเสียงที่ใช้พูดเบาหวิวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยิ่งเห็นแผลทั่วร่างนั้นชัดเจนก็ยิ่งรู้สึกทรมาน เหมือนหัวใจกำลังถูกกรีดเป็นริ้วๆ กำลังถูกบีบรัดจนรู้สึกเจ็บ

สิ่งที่เกิดขึ้นมันกำลังไหลเข้ามาในสมองราวกับธารน้ำ ภาพทุกอย่างชัดเจน ภาพของร่างเล็กที่ทั้งร้องทั้งพร่ำบอกว่าเขาไม่ผิด เสียงกรีดร้องนั้นกำลังกรีดอยู่ในหูของเขา รวมไปถึงความรู้สึกของเขาในตอนนั้นทั้งหมด มันไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลย มีแต่เพียงความอยากกระหาย ความพึงพอใจ สนุกและสุขสม สนุกกับการที่ได้เห็นร่างเล็กตรงหน้าทรมาน เจ็บปวดแทบขาดใจ พึงพอใจกับเสียงร้องสั่นเครือและเสียงที่พยายามพร่ำบอก

ทำไมเขาจะไม่ผิด...เขาผิดที่ไม่อาจจะควบคุมตัวเอง ปล่อยให้ความทรมานครอบงำ ให้ปีศาจในตัวเอาชนะ เขาไม่รู้ว่าการที่เขารู้สึกทรมานขนาดนั้นมีผลมาจากอะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันก็ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ คริสจะไม่โทษว่าเป็นความผิดของสิ่งนั้นหรือคนๆนั้น หากเขายั้งตนเองได้ มีหรือที่เรื่องจะเกิดขึ้นมา ทรมานร่างเล็กให้เจ็บปวดจนแทบขาดใจ ให้ร่างเล็กนี้ต้องรองรับอารมณ์ผิดบาปของเขาจนอยู่ในสภาพนี้...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้มาสั้นกว่าตอนอื่นๆเลยทีเดียว

พอดีไรท์ป่วย นอนซมมาสองสามวันแล้ว แต่งได้ทีละน่อย ฟฟฟฟ

ในตอนนี้มีคำถามว่า ถ้าไรท์จะเพิ่มชานยอลเข้ามาอยากจะให้คู่หรือไม่คู่ดีคะ? (แน่นอนว่าไรท์ไม่คิดว่าชานยอลจะเมะ แฮ่(?))

เอาจริงๆคือเพิ่มเข้ามาก็ไม่ได้เด่นอะไรขนาดนั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เด่นเลย (เพราะเท่าที่แต่งไปแล้วคือเจ้าตัวก็มีบทบาทพอสมควรนะ) แต่ที่ถามเพราะอยากรู้ว่ามีใครอยากให้คู่มั้ย หรือเอาความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนกพอ เพราะถึงยังไงคนที่ปกติเมะยอลเท่าที่เห็นส่วนใหญ่ก็มีแต่เฮียคริส แล้วคือเฮียคริสเขาคู่กับลู่หานไปแล้ว ฟฟฟฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

246 ความคิดเห็น

  1. #173 banamelody (@aunnattha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 12:54
    สงสารพี่ลู่
    #173
    0
  2. #87 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:25
    เจอลู่หานแล้ววว TvT ~
    อย่างน้อยมีคนดูแลยังดีกว่าอยู่คนเดียว
    แม้ลู่หานจะไม่อยากให้พี่คริสมาเห็นตัวเองอย่างนี้ก็เถอะ
    #87
    0
  3. #56 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 16:09
    คริสยอลมาเลยค่าาาา เอ้ยยยย นี่มันคริสลู่นิเนอะ แฮร่ หายไปพักนึง คิดถึ้งงงงงคิดถึงงงงงงงงง
    #56
    1
    • #56-1 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 12)
      11 เมษายน 2560 / 16:11
      จะฮุนยอลก็ได้ไม่ว่ากันค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ มือที่สามไรงี้ แต่น้องน่ารัก อย่าให้น้องร้ายมากนะคะ ใจบางอ่ะ

      จริงๆก็แล้วแต่ไรท์แหล่ะว่าจะให้นางมีคู่ไหม แต่ถ้าถามความเห็น ก็อยากให้นางจบแบบโสดๆอ่ะ ผู้ไม่สนก็อยู่คนเดียวก็ได้งี้ สวยๆโนสนโนแคร์ 5555555
      #56-1
  4. #55 cool_muW (@853412) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 14:08
    ค้างงงงงงงง แผลลู่หานน่ากลัวมาก ติดเชื้ออีก ฮื่ออออ...สงสารT T คริสต้องช่วยรักษาลู่ และขุนให้อ้วนไปเลย อย่ามางอแงใส่ลู่หานนะ คริสรู้รึยังว่าตัวเองเป็นแวมไพร์เต็มตัวแล้วน่ะ ขอให้ไรต์หายป่วย เพี้ยงงงงง~?
    #55
    0
  5. #53 Fan_Galaxy-Kris (@minicoopermf28) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:40
    เฮียซึนไปมั้ย หาลู่ไม่เจอ แต่เฮียจะรักษาลู่ใช่มั้ย เม้าท์ทูเม้าท์ หายชัวร์
    *หายเปื่อยไวๆนะคะไรท์ เดะอดเล่นน้ำน้าาา
    #53
    0
  6. #52 LampondaBed (@aeyeeye) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:28
    คริสต้องไถ่โทษโดยการดูแลลู่หานตลอดชีวิตค่ะ สงสารลู่หาน แผลติดเชื้อด้วย ฮืออออออ T T พี่คริสสสสสช่วยลู่หานด้วยยยยย
    นี่คริสเริ่มยอมรับการเปลี่ยนของตัวเองแล้วใช่หรือเปล่าคะ อย่ามาดราม่าใส่น้องลู่หานทีหลังนะคะ แค่นี้ลู่หานก็เจ็บปวดจะแย่อยู่แล้ว แงงงงงง

    ปล.ไรต์หายป่วยไวไวนะคะ รักษาสุขภาพด้วย
    ปล2 เรื่องชานยอนก็แล้วแต่ไรต์เลยค่ะ แต่ถ้าถามความคิดเห็น เราว่าไม่ต้องมีคู่ก็ได้นะคะ
    #52
    0