[Fic EXO] That Night คืนหนึ่งครานั้น... [KrisLu HunLay] SS1 END

ตอนที่ 1 : That Night 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    1 มี.ค. 60


That Night 1

ถ้าหากว่าร่างกายของมนุษย์เหนื่อยมาถึงจุดสูงสุดแล้วจะเกิดอะไรขึ้น??

ร่างกายจะปิดระบบทำงานโดยอัตโนมัติให้ได้พักผ่อนไหม??

หรือว่าจะเป็นหัวใจทำงานหนักจนถึงขีดสุด แล้วสุดท้ายก็ตาย??

แล้วถ้าหากว่ามันเป็นไปไม่ได้ทั้งสองอย่าง...เขาควรจะทำอย่างไรดี??

ก็ในเมื่อร่างกายของแวมไพร์...มีหัวใจก็เหมือนไม่มี มันไม่เต้นบีบรัดส่งเลือดไปทั่วร่างกาย มันหยุดนิ่ง เย็นชืด เป็นเพียงก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง แต่น่าแปลก ที่หากถูกทำร้ายที่จุดนี้ ก็กลับเจ็บเจียนตาย...

 

ร่างแบบบางเดินหอบหายใจขณะพยายามพิงร่างไปกับกำแพงข้างถนน รอยเลือดปื้นใหญ่เปรอะไปตามกำแพงที่ร่างนั้นเดินผ่าน รอยเลือดที่ใหญ่ขนาดที่หากใครมาเห็นอาจเป็นลมล้มพับไป แต่ในตอนนี้ เลือดนั่นกลับสร้างอันตรายได้มากกว่านั้น โดยเฉพาะกับร่างบางเจ้าของเลือดที่แม้ร่างกายจะหนักอึ้ง แต่สติกลับแจ่มชัด รับรู้ได้ทุกอย่าง และยิ่งถูกกระตุ้นด้วยความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บ สติก็ยิ่งถูกกระตุ้น ประสาทสัมผัสทั้งหมดทำงานเต็มพิกัดของมันอย่างที่ปกติไม่มีทางทำได้

แต่สิ่งอันตรายที่ว่า ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก

ที่อันตรายน่ะ คือสิ่งที่กำลังตามหลังเขามาต่างหาก

แม้ตอนนี้ฝนจะตกหนักจนความเย็นกรีดผิวสักเพียงใด ทว่ามันกลับไม่อาจจะชะล้างกลิ่นเลือดของเขาออกไปได้ กลิ่นยังคงคละคลุ้งรุนแรง เป็นสิ่งบอกทางให้ผู้ที่ตามมาได้อย่างดี...

“อึก...” เรียวขาเล็กอ่อนแรงเกินกว่าจะพยุงตัวได้อีก ปลายประสาทเริ่มชาเนื่องจากไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยง สุดท้ายแล้ว ร่างแบบบางทั้งร่างจึงทรุดฮวบลงกับพื้น

มือเล็กซีดใต้เสื้อแขนยาวสีนิลยกขึ้นกอดตัวเอง ความเจ็บปวดเหมือนจะยิ่งเพิ่มทวีพอๆกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากหน้าอก แสบร้อนไปทั่วแผลด้วยฤทธิ์ของผงเงิน ทว่ามันยังไม่อาจที่จะเทียบเคียงได้กับสิ่งที่ถูกทำลาย ถูกย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดีไปได้...

ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด เขี้ยวงอกยาวออกมาพ้นมุมปากจนบาดลงบนริมฝีปากที่เคยอิ่มสวย ร่างทั้งร่างที่สั่นสะท้านกำลังถูกบาดลึกด้วยเล็บแหลมที่งอกยาวออกมาจากอาการขาดเลือดอย่างหนัก...

ใช่แล้ว เขาเป็นแวมไพร์ แวมไพร์ที่เพิ่งจะหาทางหนีออกมาจากคุกที่น่าหวาดกลัว คุกที่เป็นยิ่งกว่าคุก...

ดวงตาแดงก่ำมองไปรอบด้านที่ทั้งมืดและเงียบสงบ ตรงกันข้ามกับจิตใจของเขาที่ต้องพยายามกดให้มันเย็นลงให้ได้มากที่สุด

ที่นี่เป็นตัวเมืองที่เพียงแค่สูดหายใจก็ได้กลิ่นของมนุษย์ ยากเหลือเกินที่จะหักห้ามความต้องการ ยิ่งเมื่อประกอบกับอาการเสียเลือดและไม่ได้ดื่มเลือดมาเป็นเวลานาน การจะกดความต้องการลงไปก็ยิ่งยากเย็น....

เขาต้องการเลือด...ต้องการเลือดเพื่อรักษาตัว...

เส้นผมสีน้ำตาลตกลู่กำลังค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง และยิ่งร่างกายเขาเปลี่ยนไปเท่าไหร่ การควบคุมตัวเองก็ยิ่งยากเท่านั้น...

ไม่ได้...ลู่หาน...นายจะมาขาดสติตอนนี้ไม่ได้...

แต่ว่า...เจ็บเหลือเกิน...หิวเหลือเกิน...ทรมานเหลือเกิน...

อยากจะหลุดจากสภาพแบบนี้...อยากจะหลุดจากความทรมานนี้...

“ฮื้อ...ฮ้า...” ร่างแบบบางกระตุกเกร็งเมื่อเหมือนสติเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดผึง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไขว่คว้ามันเอาไว้ และมันก็ยิ่งทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน เลือดสีสดไหลเจิ่งเจือจางไปกับพื้นยางมะตอย กระจายกว้างอย่างน่าหวาดกลัว...

ร่างเล็กพลิกร่างไปมา สะบัดหัวเร่าด้วยความทรมานที่มีแต่จะมากขึ้น ขณะที่ประสาทรับรู้ได้ว่ากำลังมีกลุ่มคนใกล้เข้ามา ทว่าด้วยสภาพแบบนี้เขาจะทำอะไรได้...

ตึก...

“สภาพน่าสมเพชนั่นมันอะไรกัน” เสียงนิ่งเรียบนั้นเรียกให้ดวงตาสวยเลื่อนไปมองด้วยความเลื่อนลอยและเลือนราง ดวงตาที่ยิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มมองไปยังร่างผู้มาใหม่ที่มาปรากฏตรงนี้ราวกับสายลม ไม่รับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายเอ่ยปากพูด...

“ค....” ลำคอแห้งผากตีบตื้อเกินกว่าที่จะเอ่ยอะไรออกมาเป็นคำ ยิ่งพยายามเอ่ยเท่าไหร่ ร่างแบบบางนั้นก็ยิ่งกระตุกหนักขึ้น ร่างเล็กบางเกร็งจนเส้นเอ็นตึงขึ้นชัดเจนตามหลังมือ แขน และลำคอ ทว่ากลับได้รับเพียงสายตานิ่งเรียบจากผู้มาใหม่ อีกฝ่ายมองร่างเล็กที่มีแต่จะดิ้นทุรนทุรายมากขึ้น จนสุดท้ายจึงได้ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ และรั้งร่างนั้นเข้ามาในอ้อมแขน ไม่สนใจว่าสายตาของอีกฝ่ายจะกำลังจดจ้องลำคอของตนเอง แต่ก็รีบเบือนหนี เลือกที่จะทรมานทุรนทุรายต่อไป

“ทางนี้!!

เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา นั่นยิ่งพาให้ร่างเล็กบางในอ้อมแขนแข็งแรงสะท้านเฮือก กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องของตนเอง และนั่นก็ทำให้ดวงตาสีเข้มของร่างสูงเหลือบมองปฏิกิริยานั้น สุดท้ายจึงได้เลือกที่จะพาร่างเล็กที่สติรางเลือนนั้นออกมา

ร่างเล็กที่ดิ้นทุรนทุรายถูกวางลงบนเตียงแข็งในห้องแคบๆห้องหนึ่ง ร่างเล็กบิดเร่ามากยิ่งกว่าตอนที่เขาพบเสียอีก แม้ว่าเขาจะไม่ใคร่ชอบใจแวมไพร์เท่าใดนัก แต่ไม่รู้อะไรที่ดลใจให้เขาพาร่างเล็กนี้กลับมาด้วย

แปลก...

ดวงตาสีเข้มจ้องมองร่างที่ยังคงพยายามที่จะฝืนทนต่อความทรมานไม่พุ่งเข้ามากัดคอเขา แน่ล่ะว่าการที่เขายังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะอยากจะรู้นักว่าอีกฝ่ายจะทนได้อีกสักเท่าไหร่

เขารู้ถึงความทรมานนี้ดีกว่าใคร มันไม่ได้ต่างไปจากความรู้สึกหิวโหยของมนุษย์ เผลอๆอาจจะหนักเสียยิ่งกว่า เพราะยิ่งหิวก็ยิ่งเจ็บปวดเหมือนกำลังถูกเผา ยิ่งทรมานเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งร้อนรุ่ม...ยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางแอ่งลาวา...

“ฮื่อ...” เสียงครางในลำคอเล็กกลับดังขึ้นมาอีกครั้ง และยิ่งดังขึ้นอีกเป็นเท่าทวีเมื่อร่างเล็กกระตุกจนแทบจะเรียกได้ว่าชัก ร่างทั้งร่างกระตุกรุนแรงจนร่างสูงต้องลุกขึ้นมอง ขณะที่มือข้างหนึ่งเอื้อมไปด้านหลังแตะอาวุธคู่ใจที่สอดอยู่ที่ขอบกางเกง เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เล็บคมจิกทึ้งลงในเนื้อนิ่มจนเลือดที่ออกมามากอยู่แล้วยิ่งมากยิ่งกว่าเดิม มากจนร่างสูงต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้า ยื่นมือข้างที่ไม่ได้แตะอาวุธเข้าไปพยายามที่จะดึงแขนเล็กออกจากการจิกทึ้งที่มีแต่จะยิ่งสร้างความทรมานให้ตนเอง

“ไม่!!!!! อ...ออกไป!!!!!!!!!!!!

เสียงเล็กถูกตะเบ็งออกมาอย่างยากลำบาก แหบแห้งและสั่น พร้อมกับพยายามที่จะปัดมืออีกฝ่ายออกไป ทว่าไม่เป็นผล แรงที่มากกว่าของร่างสูงยังคงจับยึดมือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ จนในที่สุดก็สามารถดึงมือข้างนั้นออกมาได้ ทว่ามือเล็กอีกข้างกลับพยายามที่จะปัดป้อง สะบัดมือใหญ่ข้างนั้นออกไปจนเผลอข่วนถูกมือข้างนั้นเรียกเลือดสีสดให้ไหลซิบ...

ร่างแบบบางชะงักกึก ดวงตายิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มยิ่งกว่าเก่า ขณะที่เส้นผมเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงทั้งศีรษะ...

ร่างเล็กดันตัวขึ้น ช้อนตามองร่างสูงด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ขณะที่ความมืดมิดค่อยๆปกคลุมส่วนของดวงตาขาวจนหมดสิ้น

“ฮ่า...” ไอสีขุ่นถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากและจมูกเล็ก ก่อนที่ไอเย็นเฉียบจะพุ่งออกมาจนปรากฏไอเย็นเฉียบไปทั่วห้อง บดบังร่างที่ยังคงอยู่บนผืนเตียงจากสายตาคมที่เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน

แบบนี้ท่าไม่ดีแล้ว...

ปลายหูได้รูปได้ยินเสียงเคลื่อนไหวไปมาอยู่รอบๆตัว รวดเร็วจนจับการเคลื่อนไหวแทบไม่ได้

แวมไพร์จะเร็วขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเมื่อหิวโหย

แฮ่!!

พลั่ก!!! ตึงๆๆ!

หลังจากเสียงที่ดังกึกก้องจนคนบ้านหลังข้างๆยังได้ยินเงียบลง ไอเย็นก็ค่อยๆสลายตัว ขณะที่ดวงตาคมจ้องนิ่งไปยังจุดหนึ่ง จนในที่สุดที่ตรงนั้นก็ปรากฏร่างแบบบางที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น เลือดสาดกระจายอยู่ในบริเวณจนน่ากลัว มันสาดเป็นวงกว้างจนร่างสูงต้องขมวดคิ้วมุ่น แต่ถึงแบบนั้น เขาก็เลือกที่จะเข้าไปใช้เส้นหนังเคลือบเงินมัดแขนขาของร่างเล็ก ทว่าฤทธิ์ไม่เล็กอย่างที่คิดเอาไว้ หลังจากนั้นจึงจัดการถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มนั้นออก ดวงตาสีเข้มจึงได้เห็นว่าบนหน้าอกขาวซีดนั้น ปรากฏแผลใหญ่แผ่กิ่งก้านออกไปประดุจแมงมุมตัวใหญ่ กินพื้นที่ทั่วทั้งหน้าอกลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบนั่น

ถึงว่าทำไมถึงได้มีท่าทีทรมานขนาดนั้น...

ใบหน้าคมสมบูรณ์แบบส่งเสียงเหอะในลำคอ จำต้องลุกผละออกไปข้างนอกอีกครั้งทั้งๆที่ฝนยังไม่หยุดตกดี


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เปิดตัวกันแบบนี้จะโดนรีดว่ามั้ยนี่ ฟฟฟฟ

เอาจริงๆฟิคเรื่องนี้แต่งเพราะความอยากส่วนตัว ว่าจะแต่งเรื่องสั้น ไหงยาวไปสี่สิบกว้าหน้าทั้งๆที่ยังไม่จบ งั้นก็เป็นเรื่องยาวไปแล้วกันเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

246 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:33
    เปิดตัวแบบ​ งง​มาก​ บรรยายซับซ้อน​แอบงง​ สงสัยลู่คงจะทรมานมาก
    #241
    0
  2. #233 DOUBLE_B04120 (@DOUBLE_B04120) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 14:20
    พี่ลู่ดูทรมาน
    #233
    0
  3. #76 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:00
    สงสารลู่หานจังค่ะ ดูทรมานมากจริงๆ
    #76
    0
  4. #10 cool_muW (@853412) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 14:21
    น่าสนใจมากๆ ติดตามๆ
    #10
    0
  5. #4 LampondaBed (@aeyeeye) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 02:17
    ลู่หานคือแวมไพร์ที่บาดเจ็บ ส่วนพี่คริสคือคนที่มาช่วยใช่มั้ยคะ เปิดตัวมาก็น่าติดตามมากๆเลยค่ะ
    #4
    1
    • #4-1 JJ jj (@jj0-0) (จากตอนที่ 1)
      4 มีนาคม 2560 / 22:54
      ถูกต้องแล้วค่ะ เข้าใจไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบคุณมากที่เมนต์นะคะ หวังว่าจะยังคงติดตามฟิคเรื่องนี้ต่อไปนะคะ ฝากด้วยค่าา
      #4-1
  6. #3 crazis (@crazis633-_-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 19:20
    ลู่หานน่าเอ็นดู วรั๊ยยยย
    #3
    0