แสนงามของบอส

ตอนที่ 3 : เกลียดชัง (?) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 404 ครั้ง
    27 ก.ย. 62

-------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 2

เกลียดชัง (?)

 

แต่ถึงแม้ฉันจะคิดมากยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอก เขาจะทำยังไงกับฉันมันก็เรื่องของเขา ฉันไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของใครได้ แต่ที่แน่ ๆ คือไม่ว่าเขาจะทำยังไงฉันก็จะพยายามอยู่ใกล้เขาให้ได้เลย

“แค่ก ๆ” ฉันไอออกมาเพราะยังมีอาการไข้เล็กน้อยอยู่

พอพี่บอสกลับมาฉันก็เริ่มดีขึ้น ถึงจะยังไม่หายขาดแต่ก็ดีกว่าตอนแรกมากเลยล่ะ

ฉันลงมือกินโจ๊กที่เขาซื้อมาให้อย่างหิวโหย ต้องรีบกินข้าวให้เสร็จแล้วจะได้กินยา นอนพักให้เต็มแรง พรุ่งนี้จะต้องดีขึ้นกว่าตอนนี้แน่ ๆ

แอด...

ขณะที่ฉันกำลังโซ้ยโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นจู่ ๆ พี่บอสก็เปิดประตูออกมา เขาเดินมายังโซฟาหน้าทีวีแล้วกดเปิดทีวีดูอย่างสบายอกสบายใจ

ให้ตายเถอะ ถ้าจำไม่ผิดเขาแทบจะไม่ออกจากห้องนอนเลยด้วยซ้ำถ้าฉันอยู่ข้างนอก คือเจ้าตัวแสดงออกชัดเจนเลยว่ารังเกียจฉัน แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ออกมาโชว์ตัวได้ล่ะ

พอพี่บอสออกมาข้างนอกฉันก็ทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ ไม่กล้าแม้แต่จะตักโจ๊กเข้าปากเพราะรู้สึกเกร็ง ๆ กับเขายังไงไม่รู้

คือคอนโดของเขามันไม่ได้ใหญ่มากมายแต่ก็พออยู่ด้วยกันได้ ห้องครัวกับห้องนั่งเล่นไม่มีประตูกั้น มันสามารถมองเห็นพื้นที่ของอีกห้องได้ชัดเจน ปกติแล้วฉันจะสบายใจมากเพราะห้องของพี่บอสเป็นแบบมาสเตอร์เบดรูม เขาแทบไม่ออกจากห้องนอนเลยถ้าฉันกลับมาจากมหาวิทยาลัย เพราะห้องนอนของฉันมันไม่มีห้องน้ำในตัว ฉันเลยต้องออกมาใช้พื้นที่ข้างนอก พี่บอสจะออกมาแค่ช่วงที่หาอะไรกินแค่นั้นเอง

คนตัวโตนั่งดูข่าวอย่างใจเย็นก่อนจะเดินตรงมายังพื้นที่ครัวเพื่อเปิดตู้เย็นหาเครื่องดื่มไปกิน และเขาก็หยิบเอาน้ำอัดลมที่ฉันซื้อมาทิ้งไว้ไปกินหน้าตาเฉย

เจ้าตัวก็เป็นแบบนี้ประจำแหละ แทบไม่ซื้ออะไรมาไว้ในตู้เย็นแต่กลับมาหาอะไรกินบ่อยที่สุดแล้ว

แต่ทุกครั้งที่ของใกล้จะหมด ฉันก็จะไปซื้อมาทิ้งไว้ให้เขาอยู่ดี พี่บอสกินน้ำอัดลมยี่ห้อนี้ฉันเลยซื้อมาไว้ให้ตลอด

เขาให้ฉันอยู่ด้วยฟรี ๆ ไม่คิดค่าห้อง ก็คงมีแต่วิธีนี้แหละที่พอจะตอบแทนเจ้าได้ ถึงเจ้าตัวจะดูใจร้ายเอามาก ๆ ก็เถอะ

เขาบอกว่าเขามีเหตุผลของเขาซึ่งฉันก็เข้าใจดี

พอพี่บอสเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเขาก็นั่งดูทีวีเงียบ ๆ ไม่พุดไม่จาอะไรกับฉันเลย เห็นแบบนี้แล้วฉันไม่สามารถกินข้าวที่นี่ได้หรอก

คิดได้ดังนั้นฉันก็จัดการหอบถ้วยโจ๊กเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ฉันมีโต๊ะญี่ปุ่นเล็ก ๆ ไว้ในห้องเพื่อเอาไว้กินข้าวตอนพี่บอสอยู่ข้างนอกนี่แหละ

พอเข้ามาในห้องของตัวเองแล้วฉันค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ฉันรีบกินโจ๊กแล้วกินยาทันทีก่อนจะออกมาข้างนอกอีกครั้งเพื่อล้างถ้วย

พี่บอสยังคงนั่งดูทีวีอยู่เหมือนเดิม

ฉันพยายามล้างถ้วยให้เสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะกลัวว่าเขาจะหันมาดุที่ฉันทำเสียงดัง และในตอนนั้นเองที่พี่บอสเอ่ยขึ้น

“อาการเป็นไงบ้าง”

เพล้ง!

ฉันที่กำลังเช็ดด้วยให้แห้งอยู่นั้นถึงกับเผลอปล่อยถ้วยหลุดจากมือจนมันหล่นลงบนพื้นแล้วแตกกระจัดกระจาย

ฮือ...เขาจะต้องด่าฉันแน่เลยที่ซุ่มซ่ามไม่ระวัง

“เป็นไรหรือเปล่า” พี่บอสลุกมาดูฉันแล้วถามขึ้น

“มะ ไม่ค่ะ” ฉันรีบบอกแล้วก้มลงเพื่อจะเก็บเศษถ้วยที่มันแตก “ขอโทษนะคะ หนูจะรีบทำความสะอาดเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

พี่บอสไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เขาถอยห่างออกให้ฉันได้ทำความสะอาดพื้นอย่างเต็มที่

พอทำความสะอาดเสร็จเขาก็ยังคงจ้องฉันอยู่เหมือนเดิมจนฉันรู้สึกไม่ดีเลยยกมือไหว้ขอโทษเขาไป

“หนูขอโทษนะคะที่ไม่ระวัง”

“ล้างไม่ไหวก็ค่อยมาทำทีหลังก็ได้” เขาพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ถ้าเหนื่อยก็ไปนอนพักซะ”

“ค่ะ...” ฉันขานรับแค่นั้นแล้วกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอย่างหงอย ๆ

นับว่าโชคดีที่พี่บอสไม่ได้สวดฉันยับเหมือนช่วงแรก ๆ ที่มาอยู่ด้วย คงเอือมระอาฉันไปแล้วล่ะมั้ง ฮา...

วันต่อมา

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันตื่นเช้ากกว่าปกติเพราะต้องลุกมากินยาและทำความสะอาดบ้านของเขาไปพร้อม ๆ กัน

ช่วงที่พี่บอสไม่อยู่ฉันแทบไม่มีแรงทำความสะอาดเลย มันทำให้คอนโดสกปรกนิดหน่อย ตอนนั้นดีขึ้นกว่าเอวานเยอะมากเลยตั้งใจจะทำความสะอาดให้เรียบร้อย

แต่เมื่อเปิดประตูออกมาก็พบว่า...

ข้างนอกมีคนอื่นอยู่!

ฉันตกใจมากเลยรีบกลับเข้ามาในห้องนอของตัวเองทันที ใครอะ เมื่อกี้ใครกัน เป็นผู้หญิงด้วย แล้วฉันก็เห็นแว้บ ๆ ว่าพี่บอสเองก็นั่งอยู่ตรงโซฟาด้วย

อย่าบอกนะว่าเขาพาผู้หญิงมาที่ห้อง เดี๋ยวสิ! ถ้าพามาก็บอกกันบ้างสิเว้ย ฉันจะได้ซ่อนตัวให้ดีกว่านี้

เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นเห็นฉันหรือเปล่านะ แล้วถ้าเกิดเห็นเธอจะไม่สงสัยหรอว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงแล้วมาบ้านแฟนแต่ดันมาเจอผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้องเขาเนี่ย ฉันต้องอาละวาดหนักแน่ ๆ

ฉันหอบหายใจถี่ ๆ ด้วยความตื่นกลัว อารมณ์ฉันตอนนี้มันเหมือนกับเมียน้อยที่ต้องซ่อนเวลาเมียหลวงที่บ้านเลย

แต่ฉันมาก่อนนะ ฉันควรจะเป็นเมียหลวงสิ

เนี่ย พออาการป่วยเริ่มหายความคิดติงต๊องมันก็กลับมาทันที เมื่อไหร่ฉันจะเลิกเป็นแบบนี้สักทีน้า

เอาเป็นว่าขอแอบดูหน่อยก็แล้วกัน

ฉันค่อย ๆ แง้มประตูดูข้างนอกอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าเธอคนนั้นจะเห็นเข้า

อา...เป็นผู้หญิงจริง ๆ ด้วย แต่เพราะเห็นแค่ด้านหลังฉันเลยไม่รู้ว่าสีหน้าคร่าตาเป็นยังไง

เธอคนนั้นกำลัง...กวาดพื้นห้องอยู่

โห...เป็นแม่บ้านแม่เรือนน่าดูเลยนะเนี่ย มาบ้านผู้ชายมันก็ต้องทำความสะอาดนี่ล่ะเนอะถึงจะมัดใจชายได้

นี่ถ้าพี่บอสพาผู้หญิงมาบ้านบ่อย ๆ ฉันก็สบายแล้วงี้สิ เพราะผู้หญิงพวกนั้นต้องทำความสะอาดบ้านแล้วฉันก็จะสบายไม่ต้องทำงานแล้ว!

โฮเล่ ๆ คนนี้แสนงามเชียร์เต็มที่เลยนะพี่บอส คบกับคนนี้นาน ๆ เลยยิ่งดี หุๆๆๆๆ

กึก!

ขณะที่ฉันกำลังเพ้อฝันถึงการอยู่อย่างสบายของตัวเองอยู่นั้นจู่ ๆ ฉันก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา

แย่ล่ะสิ...ห้องน้ำอยู่ข้างนอก แถมข้างนอกยังมีคนอื่นอยู่อีกด้วย ฉันไม่สามารถออกไปตอนนี้ได้เลย

ทำไงดี ๆ

ตอนนี้นอกจากกวาดพื้นแล้วฉันก็เห็นว่าเธอปัดกวาดเช็ดถูตู้ที่อยู่ข้างนอกด้วย ดูท่าแล้วไม่น่าจะเข้าห้องเขาไปง่าย ๆ เลย

พี่บอสคะ พาแฟนพี่เข้าไปที่ห้องนอนของพี่สักที หนูไม่ไหวแล้วนะ

นี่ถ้าพวกเขายังไม่ย้ายไปในห้องฉันคงต้องปลดทุกข์ในห้องนอนของตัวเองแน่ ๆ เลย

และในตอนนั้นเองที่ผู้หญิงคนนั้นก็หันหน้ามา...

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอหันมาทางฉันพอดี พวกเราสบตากันเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว

เอ๋? ใบหน้าแบบนั้นทำไมฉันคุ้นตาจังเลย แถมยังดูเป็นผู้หญิงมีอายุขึ้นมาหน่อยด้วย

นึกว่าพี่บอสจะชอบแบบสาวสวยหน่อมแน้มซะอีก ที่ไหนได้ชอบคนมีอายุหรอกหรอเนี่ย

“อ้าว หนูแสนงาม” เธอคนนั้นเอ่ยทักฉันอย่างอ่อนโยน

เดี๋ยวเดะ รู้จักชื่อฉันด้วยหรอ?

“มาแอบส่องอะไรคะ ไม่ออกมาข้างนอกหรอ” เธอถามฉันต่อแล้วตรงเข้ามาหาด้วย “โตขึ้นเยอะเลยน้า”

เห? ใครกันอะ ทำไมถึงได้พูดเหมือนรู้จักฉันดีขนาดนั้น

เธอยังคงเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับวางมือลงบนหัวของฉันอย่างอ่อนโยและใจดี

“น้าคิดถึงจังเลยค่ะ” พูดจบเธอก็เลื่อนมือมาอังหน้าผากฉัน “ตัวยังร้อนอยู่เลย แสดงว่าอาการป่วยยังไม่หายดีใช่ไหมคะ”

“อ่า...” ฉันพูดไม่ออกเลยเมื่อสิ่งที่คิดไว้มันไม่เป็นไปแบบนั้น

คุณน้า? อย่างนั้นหรอ

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ ไม่งั้นคุณบอสคงไม่เรียกน้ามาทำความสะอาดห้องให้หรอก แถมยังให้น้าเอาอาหารจากบ้านมาให้ทานด้วยนะ”

“...?”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ จำน้าไม่ได้หรอ” เธอทำหน้าสงสัยก่อนจะวางไม้ขนไก่ลงบนโต๊ะที่อยู่หน้าห้องฉัน “แต่ตอนนั้นหนูก็เด็กมากนี่เนอะ จำไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ”

“เด็กมาก?”

“ใช่ค่ะ น้าคือพี่เลี้ยงของหนูเมื่อตอนที่มาอยู่ที่บ้านของคุณบอสยังไงล่ะคะ”

“พี่เลี้ยง?”

“ว่าแล้วเชียวว่าต้องจำไม่ได้” จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมาก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับไหล่ฉันแล้วมองสำรวจร่างกายฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “พอโตขึ้นแล้วงามสมชื่อจริง ๆ เลยนะคะ คุณบอสอยู่กับเด็กผู้หญิงหน้าตาสวยขนาดนี้ไม่มีหวั่นไหวบ้างหรือไงน้า”

เหอะ ๆ หวั่นไหวกับผีน่ะสิคะ ให้เขาไปหวั่นไหวกับผีบ้านผีเรือนยังดูเป็นไปได้มากกว่ามาหวั่นไหวกับหนูเลยค่ะ

ฉันได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกไปกลัวว่าเจ้าของห้องจะไล่ฉันให้ไปอยู่ที่อื่น

“จะคุยกันนานไหมครับ ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกนะ” คนที่ถูกพาดพิงเอ่ยขึ้นมา

“ขอโทษด้วยค่ะ พอดีน้าตื่นเต้นไปหน่อยที่ได้เจอหนูแสนงาม” คุณน้าปล่อยมือออกจากไหล่ของฉันแล้วหันไปทำความสะอาดต่อ

ส่วนฉันที่พอเข้าใจทุกอย่างแล้วก็ได้แต่ยืนเกาหัวแกรก ๆ อย่างขัดเขินเพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อดี ฉันต้องไปช่วยคุณน้าเขาทำความสะอาดห้องหรือเปล่านะ แต่เธอเพิ่งพูดว่าเพราะฉันไม่สบายเลยต้องมาทำให้ไม่ใช่หรอ

น่าแปลกตรงที่ช่วงก่อนหน้านี้เวลาฉันไม่สบาย ต่อให้ฉันดูเหนื่อยหรือเพลียแค่ไหนพี่บอสก็ไม่เห็นเรียกแม่บ้านจากบ้านของเขามาทำความสะอาดเลย มีแต่รอให้ฉันทำเท่านั้น พอครั้งนี้มีคนมาช่วยฉันก็ดันทำตัวไม่ถูกซะอย่างนั้น

“ถ้าตื่นแล้วก็ไปล้างหน้า จะได้มากินข้าว” เหมือนพี่บอสที่นั่งอยู่ตรงโซฟาจะรู้ว่าฉันยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเขาเลยออกคำสั่งกับฉัน

“นั่นน่ะสิคะ ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะคะ เดี๋ยวน้าจัดโต๊ะไว้รอ” คุณน้าหันมาบอก

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าวไปแค่นั้นแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อเอาผ้าขนหนู

วันนี้ฉันอาบน้ำด้วยดีกว่าเพราะไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้วตั้งแต่ไม่สบาย อย่างมากก็แค่เช็ดตัว มันดูซกมกมากเลยใช่ไหมล่ะ หึ ๆ

เมื่อกี้ตอนคุณน้ามาจับตัวฉันถ้าไม่ติดว่ากำลังตกใจอยู่ฉันก็คงได้แอบลอบสังเกตสีหน้าของเธอแน่ ๆ ว่าแสดงอาการเหมือนเหม็นฉันหรือเปล่า

คงทำแหละ แต่ฉันแค่ไม่เห็นเฉย ๆ ขนาดตัวฉันเองยังเหม็นตัวเองเลย

ฉันเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วยในห้องน้ำเหมือนที่เคยทำเป็นปกติ พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็ออกมารอตรงโต๊ะกินข้าว มันเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่คุณน้าทำความสะอาดเสร็จพอดี เธอเตรียมแกะอาหารที่ใส่กล่องมาลงในถ้วย

“หนูช่วยค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ หนูนั่งรอเถอะ ไม่สบายอยู่น้าไม่อยากให้ทำอะไรมาก” เธอหันมายิ้มให้ฉัน

จู่ ๆ ฉันก็จดจำรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนี้ได้ แม้มันจะเลือนลางแต่เมื่อนึกถึงมันก็ทำให้ฉันอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัยอย่างแปลกประหลาด ช่วงที่อยู่บ้านของพี่บอสในตอนนั้นฉันคงได้คุณน้าช่วยปลอบใจเวลาที่ต้องเจอเรื่องร้าย ๆ จากพี่บอสแน่เลย

“ค่ะ” ฉันนั่งรอคุณน้าจัดโต๊ะให้อย่างเงียบ ๆ

อาหารถูกจัดขึ้นโต๊ะอย่างพิถีพิถัน ฉันมองกับข้าวที่ค่อย ๆ ถูกวางลงบนโต๊ะทีละอย่างสองอย่าง มีแต่ของน่าทานทั้งนั้นเลย รู้สึกว่าไม่ได้กินข้าวที่โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวมากมายแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

แล้วไหนจะความรู้สึกแบบนี้อีก ความรู้สึกที่เรานั่งรอจานข้าวจากใครบางคนที่กำลังตักข้าวใส่จานให้

“นี่จ้ะ” จานข้าวของฉันถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้า

“ขอบคุณค่ะ” ฉันหันไปกล่าวขอบคุณคุณน้าอย่างดีใจ

“คุณบอสมาทานข้าวได้แล้วค่ะ” คุณน้าหันไปเรียกพี่บอส

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินมายังโต๊ะกินข้าวก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะ

คุณน้าจัดการตักข้าวให้กับเขา ฉันที่นั่งอยู่ฝั่งขวาของเขาก็มองดูสถานการณ์รอบ ๆ อย่างหวนคิดถึง

ฉัน...คิดถึงบรรยากาศแบบนี้จังเลย

พอคุณน้าตักข้าวให้เสร็จเธอก็ยืนรออยู่ข้าง ๆ เขาจนพี่บอสเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“มานั่งกินข้าวด้วยกันสิครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ น้า...”

“กินหลายคนน่าจะอร่อย” เขาบอกแค่นั้น

ฉันเองก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องกินข้าวกับพี่บอสแค่สองคน พอเจ้าตัวเปิดทางให้แล้วฉันก็ไม่รีรอให้คุณน้าได้เอ่ยปฏิเสธแน่นอน

“นั่นน่ะสิคะ กินด้วยกันจะอร่อยกว่านะคะ กับข้าวก็เยอะด้วย พวกหนูกินไม่หมดหรอกค่ะ”

“ถ้ากินไม่หมดหนูก็เก็บเข้าตู้เย็นแล้วเอามาเวฟกินทีหลังอยู่ดีนั่นแหละค่ะ” เธอพูดกับฉันอย่างขบขันก่อนจะเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามฉัน “ตอนเด็ก ๆ หนูชอบเก็บกับข้าวไว้กินทีหลังจนน้าต้องมาคอยอุ่นให้ตลอดเลยรู้ไหม”

“จริงหรอคะ” ฉันถามตาโตเมื่อได้ยินเรื่องราวของตัวเองช่วงที่เป็นเด็ก

“จริงสิจ้ะ หนูบอกว่ากินข้าวร่วมโต๊ะกับคุณบอสไม่อร่อยเท่าไหร่ พอเก็บโต๊ะก็แอบมาขอห่อไว้กินทีหลัง เป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ เลยน้า” คุณน้าพูดกับฉันด้วยท่าทางเอ็นดู “โตมาแล้วยังเป็นแบบนี้อยู่ไหมนะ”

เป็นสิคะ ทุกวันนี้ฉันมีชีวิตอยู่ได้ด้วยไมโครเวฟแหละ

ดูจากคำพูดและท่าทางแล้วคุณน้าน่าจะรักฉันมาก ๆ เลย

“อะแฮ่ม!” คนที่ถูกพาดพิงกระแอมไอหนึ่งที

พวกเราสองคนเงียบลงแล้วคุณน้าก็ตักข้าวให้ตัวเอง

บรรยากาศแบบนี้ฉันคิดถึงจังเลยนะ คิดถึงช่วงที่อยู่ที่บ้าน ตื่นเช้ามาก็กินข้าวกับพ่อแม่ เลิกเรียนมาก็ช่วยแม่ทำงานบ้านรอกินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตา

ตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ขึ้นฉันก็ต้องอยู่กับพี่บอสตลอด แทบไม่ได้กลับไปเยี่ยมที่บ้านเลย หรือถ้ากลับ ก็กลับได้ไม่นานเพราะจะไม่สบายเอาซะก่อน ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หายคิดถึงเลยก็ต้องกลับมาที่นี่แล้ว

ตอนนี้ภาพเก่า ๆ มันแล่นเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง คุณน้านั่งอยู่ตรงข้ามฉันซึ่งเป็นตำแหน่งที่แม่ของฉันชอบนั่ง เธอกำลังตักแกงเขียวหวานใส่จานข้าวให้ฉันพร้อมกับส่งยิ้มอันอบอุ่นมาให้

พี่บอสก็นั่งอยู่ในตำแหน่งหัวโต๊ะซึ่งเป็นที่ที่พ่อของฉันนั่งเป็นประจำ เขากำลัง...

กึก!

“นี่ของฉัน อย่ามายุ่ง” เขากำลังกีดกันฉันไม่ให้ยุ่งกับอาหารที่เขาหมายตาเอาไว้

ให้ตายเถอะ พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย คนตรงหน้าคนนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกของพ่อฉันเลยสักนิด

“ค่ะ...” ฉันตอบรับอย่างหงอย ๆ แล้วดึงช้อนของตัวเองที่ยื่นไปตักอาหารกลับมา

“คุณบอสนี่ก็ยังขี้หวงเหมือนเดิมเลยน้า” คุณน้าพูดขึ้นด้วยท่าทางเอ็นดูอีกครั้ง ดูท่าเธอจะเป็นคนเลี้ยงเราสองคนมาเลยนะเนี่ย

แต่เรื่องขี้หวงนี่สุด ๆ ไปเลยล่ะ ถ้าของสิ่งไหนที่เขาหวงมาก ๆ ฉันไม่มีทางได้แตะต้องแน่ ที่ผ่านมาเหตุการณ์หลายอย่างมันสอนฉันแบบนั้น

“เลิกพูดกันสักทีแล้วกินข้าวได้แล้ว” พอพี่บอสโดนแซวเข้าหน่อยเขาก็ดูจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

ฉันที่รู้แล้วว่าไม่ควรพูดอะไรอีกก็กินข้าวเงียบ ๆ ไปโดยที่บรรยากาศบนโต๊ะมันอึดอัดซะเหลือเกิน

เมื่อนึกหวนคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของคุณน้าฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตัวเองตอนเป็นเด็กถึงชอบเก็บอาหารไว้กินนัก เพราะบนโต๊ะอาหารที่มีพี่บอสร่วมโต๊ะอยู่ด้วยมันช่างเป็นการกินข้าวที่ไม่อร่อยเอาซะเลย

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็...

แหมะ ๆ

จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“หนูแสนงามเป็นอะไรคะลูก” คุณน้าดูตกใจมากที่จู่ ๆ ฉันก็ร้องไห้ขึ้นมา “ไม่เป็นไรนะคะ เรากินอันนี้ก็ได้”

ดูท่าเธอจะเข้าใจผิดคิดว่าที่ฉันร้องไห้เพราะเรื่องพี่บอสแน่ ๆ

“เปล่าค่ะ” ฉันส่ายหน้าไปมา “หนูก็แค่...คิดถึงบ้าน”

“คิดถึงบ้าน?” คุณน้าที่มีอาการร้อนรนก่อนหน้านชะงักไป

“ค่ะ” ฉันก้มหน้านิ่งแล้วพยายามเช็ดน้ำตาของตัวเอง “หนูคิดถึงพ่อกับแม่”

ทั้งสองคนมาเยี่ยมฉันไม่บ่อยมากเพราะงานที่บ้านก็เยอะและยุ่งมากด้วย ฉันเองพอพ่อกับแม่มาเยี่ยมก็ไม่สามารถให้ค้างที่นี่ได้ เราต้องออกไปเปิดโรงแรมนอนเพราะรู้สึกเกรงใจพี่บอส ถึงเขาจะพูดว่านอนได้แต่พ่อกับแม่ฉันก็ไม่ยอมนอนอยู่ดี

“ช่วงนี้ก็วันหยุดยาว หาเวลากลับบ้านดูซิจ้ะ น้าคิดว่าพ่อกับแม่ต้องคิดถึงหนูมากเหมือนกันแน่ ๆ”

“หนูก็อยากลับนะคะ แต่ว่า...” ฉันละไว้แค่ตรงนั้นเพราะคุณน้าน่าจะเข้าใจฉันดี

ไม่มีพี่บอสอยู่ด้วยฉันก็ลำบาก

เวลาไม่สบายแบบนี้แล้วฉันก็อยากให้แม่มาดูแล มาคอยโอ๋ฉันบ้าง พอมาอยู่กับพี่บอสฉันต้องต่อสู้คนเดียว เมื่อคุณน้ามาทำงานบ้านช่วยแบบนี้แล้วฉันก็ยิ่งคิดถึงแม่

“งั้นคุณบอสก็ไปกับหนูแสนงามก็ได้นี่คะ” 

“ทำไมผมต้องกลับด้วยล่ะ” พี่บอสพูดขึ้นทันที

“ก็น้องคิดถึงบ้าน แถมยังอยู่ห่างจากคุณบอสไม่ได้ด้วย คุณบอสน่าจะใจดีกลับไปกับน้องหน่อยนะคะ”

“...” พี่บอสถอนหายใจออกมา

“เพิ่งจะหายป่วยแท้ ๆ จะให้มาต่อสู้กับอาการป่วยตอนที่กลับบ้านอีกหรอคะ”

“ก็ถ้าอยากกลับก็ต้องรับตรงนี้ให้ได้ไม่ใช่หรอ”

“คุณบอสใจร้ายจังเลยค่ะ” คำพูดนั้นทำให้ฉันถึงกับหันไปมองคุณน้าทันที

ที่ผ่านมาฉันคิดนะว่าเขาใจร้ายแต่ไม่เคยพูดมันออกมาเลยสักครั้ง คุณน้าช่างใจกล้าจริง ๆ เลยค่ะ นี่สินะอำนาจของพี่เลี้ยง

“ตอนคุณบอสเป็นเด็ก คุณบอสไม่สบายหนูแสนงามยังย้ายมาอยู่ที่บ้านด้วยเลยค่ะ จากพ่อกับแม่มาตั้งแต่เด็ก ถึงจะอยู่ไม่นานแต่ก็ถือว่าหลายปีมากนะคะสำหรับเด็กในวัยนั้นที่ต้องการความรักความเอาใจใส่จากพ่อแม่”

“ตอนนี้ผมก็รับผิดชอบอยู่โดยให้อยู่ด้วยที่นี่แล้วไง”

“มันไม่เหมือนกันนะคะ ตอนนี้คุณบอสโตแล้ว ให้น้องมาอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่เห็นจะดูลำบากตรงไหนเลย”

ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังขึ้นเสียงใส่กันด้วยท่าทางเดือดดาล แงงงง บรรยากาศบนโต๊ะกินข้าวที่มีพี่บอสอยู่ด้วยมันไม่โอเคเลยจริง ๆ

จากตอนแรกที่ฉันร้องไห้เพราะคิดถึงบ้านกลับกลายเป็นว่าจะร้องไห้เพราะกลัวว่าพี่บอสจะพังข้าวของซะแล้วสิ

คุณน้าก็ช่างกล้าไปต่อปากต่อคำกับเขาซะเหลือเกิน แต่พี่บอสคงไม่ทำอะไรรุนแรงหรอกมั้ง อีกฝ่ายเป็นถึงคนที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็กเลยนะ

ตึง!

พี่บอสลุกขึ้นตบโต๊ะด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์สุด ๆ

“แค่ผมไม่ได้ทำตัวเหมือนลำบากมาก มันไม่ได้แปลว่าผมไม่ลำบากนะ” เขาดูเกรี้ยวกราดมากเลยในตอนนี้

“น้าแค่อยากให้คุณบอสรักน้องบ้าง โตมาด้วยกัน คุณบอสน่าจะเห็นใจน้องบ้างนะคะ”

ฮือ...ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้ต้องการความรักจากพี่บอสหรอกค่ะคุณน้า

ตอนนี้ฉันอยากจะจับสองคนนี้แยกกันจริง ๆ

“โตมาด้วยกัน? หึ! อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่ปีอย่าเรียกว่าโตมาด้วยกันเลยครับ” เขาตอบคุณน้าแล้วหันมามองฉันอย่างโกรธจัด “ขนาดตัวน้าเองที่เลี้ยงเขามาเขายังจำไม่ได้เลย”

แงงงง ฉันผิดอัลไล ฉันแค่นั่งอยู่เฉย ๆ เงียบ ๆ เองแท้ ๆ ทำไมต้องมาลงที่ฉันด้วยยยยย

“คุณบอสจะใจร้ายเกินไปแล้วนะคะ”

“สรุปน้าเป็นคนของบ้านใคร บ้านผม? หรือว่าบ้านยัยนี่”

“คุณบอส...” คุณน้าเรียกเขาอย่างอ่อนใจ

พี่บอสเป็นคนหัวแข็งมากเลย ดูท่าแล้วไม่น่าจะยอมง่าย ๆ ที่จริงแล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะให้เขากลับบ้านด้วยหรอกนะ ทำไมเรื่องมันลามไปถึงขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย

ครืด!

จู่ ๆ พี่บอสก็เดินออกจากโต๊ะกินข้าว

“รีบกินข้าว ทำความสะอาดให้เรียบร้อย” เขาพูดขึ้นก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าที่วางอยู่บนโซฟา “แล้วก็กลับบ้านไปได้แล้ว”

ท่าทางจะโมโหสุด ๆ ไปเลย

“คุณบอสนี่ทำตัวไม่น่ารักเลยนะคะ” คุณน้าเองก็ดูจะไม่ยอมเอาซะเลยนะ แน่ล่ะ เธอเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็กนี่นา ก็คงให้ฟีลเหมือนแม่ที่เลี้ยงลูกชายมากับมือล่ะมั้ง

“ถ้ายังพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง ผมจะไม่ให้มาที่นี่อีก” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินตรงไปยังหน้าประตู

“คุณบอสจะไปไหนคะ ข้าวยังไม่ได้กินเลย” คุณน้าดูกังวลใจมากเลยเมื่อเห็นว่าพี่บอสจะออกไปข้างนอก

ปัง!

แต่เจ้าตัวดูไม่สนใจเลยสักนิด เขาเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้ฉันกับคุณน้านั่งงงเป็นไก่ตาแตก

พายุสงบลงแล้วสินะ เมื่อกี้มันน่ากลัวมากเลย

ฉันรู้สึกโชคดีมากเลยล่ะที่ผ่านมาฉันเลี่ยงที่จะปะทะกันกับเขา เรื่องไหนยอมได้ฉันก็ยอม ขนาดแค่ฉันโวยวายเรื่องข้าวเหนียวหมูปิ้งยังโดนเขามองด้วยสายตาน่ากลัวเลย นี่คุณน้าพูดเรื่องแบบนี้ไปฉันว่าต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ เลย

กลับบ้านไปคุณน้าจะเจออะไรหรือเปล่านะ

“น้าขอโทษนะคะที่ทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้” เธอกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรค่ะ อย่าคิดมากเลย หนูต้องขอบคุณคุณน้ามากกว่าค่ะที่ช่วยพูดแทนหนู”

“อยู่กับคุณบอสลำบากมากไหมคะ” เธอถามฉันด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ค่ะ หนูชินแล้ว พี่บอสก็เป็นแบบนี้แหละ” ฉันบอกไปตามความจริง

----------------------------------------------------------------------

- (ทอล์ก 100%)

พี่บอสนี่น่ากลัวจริม ๆ

- (ทอล์ก 80%)

งานเข้าละ งานเข้าน้องแสนงามเรานี่แหละ 555555555555

- (ทอล์ก 60%)

ช่วงนี้เค้าติดการ์ตูนมาก ๆ เลยค่ะ ทั้งทำงานทั้งดูการ์ตูนเลยกลายเป็นว่าไม่ได้ปั่นนิยายเลย เค้ากราบขออภัยงาม ๆ เลย แงงงงงงงงงงง

- (ทอล์ก 40%)

บอสกับแสนงามนี่มีความทรงจำวัยเด็กร่วมกันเยอะมากเลยนะคะ แต่น้องจะจำไม่ค่อยได้เพราะยังเด็กอยู่ จำได้ลาง ๆ แค่ว่าโดนพี่แกล้งหนักมาเลย ซึ่งมันก็จริงแหละ 55555555555555555555

- (ทอล์ก 20%)

เป็นการอยู่ด้วยกันที่ไม่ค่อยมีบทพูดเอาซะเลย 555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 404 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,368 ความคิดเห็น

  1. #793 ดาวที่หายไป (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 14:31

    เอาแต่ใจฝุดๆ
    #793
    0
  2. #302 Jakkaran55 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 03:25
    โตแต่ตัวแท้ๆพี่บอส
    #302
    0
  3. #130 Toywoohottest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 11:09
    ใจร้ายเกินไปนะ
    #130
    0
  4. #52 25390217 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 22:30

    ใจร้ายมาก..แล้วเค้าจะรักกันยังไงเนี่ย

    #52
    0
  5. #51 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:41
    พี่บอสใจร้ายจัง
    #51
    0
  6. #50 119288 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 15:45
    มาบ่อยๆนะคะ
    #50
    0
  7. #49 sangbombeast (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 15:40
    อุ้ พี่บอสคือ ดีแตกแล้วอ่ะ
    #49
    0
  8. #48 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 15:39
    โหดร้ายมากพี่บอส
    #48
    0
  9. #47 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:24
    อีพี่จะยอมไหมเนี่ย
    #47
    0
  10. #46 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:21
    55555 พี่บอสงานเข้าละ
    #46
    0
  11. #45 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:39
    ขอให้พี่บอสดีแบบนี้ไปตลอดๆๆๆๆๆ
    #45
    0
  12. #44 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:32
    เริ่มดีละ 555
    #44
    0
  13. #43 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 07:03
    แอบใจดีอยู่น้า
    #43
    0
  14. #42 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 01:17
    แหมมม พี่บอส
    #42
    0
  15. #41 sangbombeast (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 19:34
    กรี้ดดดดไรต์มาแล้ว ขอบคุณคาบบบ
    #41
    0
  16. #40 sangbombeast (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:58
    ต้องติดตามแล้วววว
    #40
    0
  17. #39 kung_mekaroon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 12:10
    รอพี่บอสจ้า
    #39
    0
  18. #37 firstzy93 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:22
    ห่วงน้องหราา
    #37
    0
  19. #36 25390217 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 22:48

    พี่จะเอายังไงกันแน่คะ...น้องเค้างงหมดแล้ว

    #36
    0
  20. #35 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 21:48
    แหนะพี่บอสสแอบเป็นห่วงอะดิ5555
    #35
    0
  21. #34 25390217 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:10

    เจิมมมมม

    #34
    0
  22. #33 Charlinda88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 15:31
    เจิมมมมมม
    #33
    0
  23. #32 Tankky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:41
    เจิมงับบบ
    #32
    0
  24. #31 yupin3155 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:38
    เจิมมมมมม
    #31
    0
  25. #30 Rich99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:37

    เจิมมมมมม

    #30
    0