Senior's Section Love

ตอนที่ 1 : [part ศิวามะนาว] บทนำ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    2 ส.ค. 63



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทนำ

        

“อื้อ...” ฉันครางออกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยล้าก่อนจะใช้มือคลำหาร่างของศิวาที่น่าจะนอนอยู่บนเตียงกับฉัน แต่ก็ไม่พบ “เอ๊ะ!

ศิวาหายไปไหน นี่เป็นคำถามแรกหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เจอเขา

ฉันรีบกระเด้งตัวจากฟูกเตียงพร้อมกับมองไปรอบ ๆ ห้อง เขาหายไปไหนกัน

เมื่อวานเป็นคืนเข้าหอของเราสองคน พูดง่าย ๆ ก็คืองานแต่งงานของเรานั่นแหละ ฉันคิดไว้แล้วว่าตั้งใจจะตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อลงไปทำอาหารให้เขากินก่อนไปทำงาน แต่ดูเหมือนว่าฉันจะตื่นสายนะ

ฉันมองไปยังนาฬิกาที่อยู่ตรงผนังห้องก็ต้องพบว่าตัวเองไม่ได้ตื่นสาย เพราะตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่ง แล้วศิวาหายไปไหน?

เมื่อตั้งกับถามกับตัวเองแล้วไม่ได้คำตอบ ฉันจึงต้องรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงมายังด้านล่าง

“ตื่นแล้วหรอคะคุณมะนาว” พอแง้มประตูกำลังจะออกจากห้องเท่านั้นแหละ ฉันก็พบเข้ากับแม่บ้านของที่นี่ที่กำลังยืนรอฉันอยู่

ศิวาตกลงกับฉันไว้ว่าถ้าแต่งงานกันแล้วฉันจะต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของเขาทั้งที่ในตอนแรกเราเคยตกลงกันไว้แล้วว่าจะอยู่บ้านหลังเดิมที่เคยอยู่ด้วยกัน

“เอ่อ...เห็นคุณศิวาไหมคะ” ฉันถามอย่างเขินอาย ตื่นมาไม่เจอสามีตัวเองนี่มันก็ยังไงอยู่น้า

“คุณศิวาออกไปทำงานแล้วค่ะ คุณเขาสั่งให้ป้ามาปลุกคุณมะนาวตอนเจ็ดโมง” ป้าแม่บ้านบอกแล้วส่งยิ้มมาให้ “ดูท่าแล้วป้าคงไม่ต้องมาปลุกแล้วค่ะ”

“แฮ่...” ฉันยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้

ทำไมศิวาต้องให้ป้าแม่บ้านมาปลุกฉันด้วยล่ะ หรือกลัวว่าฉันจะไม่ตื่นแต่เช้ากันนะ ก็เมื่อวานน่ะกว่างานจะเสร็จทุกอย่างก็ดึกมากแล้ว แถมฉันก็เหนื่อยมาก ๆ ด้วย

“คุณมะนาวหิวหรือยังคะ” เธอถามฉันอย่างนอบน้อมทั้งที่อายุมากกว่าฉันเป็นไหน ๆ

“นิดหน่อยค่ะ”

พอศิวาออกไปทำงานแล้วฉันก็รู้สึกหงอยขึ้นมาทันที ไม่เห็นบอกกันเลยว่าวันนี้จะไปทำงานเช้าขนาดนี้ แถมยัง...ตื่นมาในบ้านของเขาที่ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่

จะว่ายังไงดีล่ะ ตลอดเวลาที่คบกันฉันไม่ค่อยได้มาบ้านของเขานักเพราะศิวาไม่มีเวลาพามา ส่วนเวลานัดกินข้าวกับพ่อเขาก็นัดกันข้างนอกเป็นส่วนใหญ่

“งั้นเดี๋ยวป้ายกอาหารขึ้นมาให้ทานนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลงไปกินข้างล่างก็ได้” ฉันตอบอย่างเกรงใจ

เอาจริง ๆ ชีวิตฉันตั้งแต่เกิดมาไม่ได้ร่ำรวยจนขนาดว่าต้องมีคนมาคอยทำอะไรให้ขนาดนี้...ฉันยังไม่ชินน่ะ

“งั้นคุณมะนาวตามป้าลงมาข้างล่างเลยนะคะ” พูดจบคุณป้าแม่บ้านก็เตรียมตัวจะหันหลังเดินกลับไปยังด้านล่าง

“เอ่อ...แล้วคุณพ่อล่ะคะ” ฉันรีบถามถึงท่านกลับไป

“คุณท่านนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างล่างค่ะ”

“แล้วคุณพ่อทานข้าวเช้าหรือยังคะ”

“ยังค่ะ คุณท่านยังไม่ได้สั่งให้ตั้งโต๊ะอาหาร”

“ปกติท่านทานข้าวกี่โมงอะคะ”

“ไม่มีเวลาแน่นอนค่ะ ตั้งแต่คุณศิวาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคุณท่านก็อยู่บ้านคนเดียวมาตลอด นาน ๆ คุณศิวาจะกลับมาที คุณท่านเลยกินข้าวไม่ค่อยเป็นเวลาเท่าไหร่ ถ้าวันไหนไม่หิวก็ไม่สั่งให้ตั้งโต๊ะอาหารค่ะ” ป้าแม่บ้านอธิบายยาวเหยียด

พอพูดมาถึงตรงนี้แล้วฉันอดเป็นห่วงพ่อของศิวาไม่ได้ ดูท่าท่านน่าจะเหงาน่าดูเลยล่ะเพราะศิวาไม่ค่อยกลับบ้าน แถมตอนเรียนจบแล้วก็ยังไม่อยู่กับฉันอีก

“เดี๋ยวหนูรอทานข้าวพร้อมคุณพ่อดีกว่าค่ะ ตอนนี้ก็ยังเข้าอยู่ รออีกสักพักแล้วกันค่ะ” ฉันตอบกลับไปพร้อมกับเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อตรงไปหาพ่อของศิวา

ระหว่างทางที่เดินลงไปฉันก็กดเข้าไปในไลน์เพื่อส่งข้อความไปหาเขาด้วย

มะนาว : ทำไมไม่บอกกันก่อนว่าจะไปทำงานแต่เช้า

มะนาว : ฉันตื่นมาแล้วไม่เจอมันเคว้งรู้ไหม

ข้อความตัดพ้อถูกส่งไปให้เขาและศิวาก็เปิดอ่านแทบจะทันที ฉันยืนนิ่งรออยู่นานจนกระทั่งป้าแม่บ้านเดินเลยฉันลงไปยังข้างล่างแล้วศิวาก็ไม่ตอบกลับมา

อะไรกัน แบบนี้เหมือนเขากำลังโกรธฉันอยู่เลย

แล้วเขา...โกรธฉันเรื่องอะไรล่ะ?

มะนาว : ทำไมไม่ตอบอะ

มะนาว : เห็นนะว่าอ่านแล้ว

แต่ไม่ว่าฉันจะส่งข้อความแบบไหนไปศิวาก็ไม่ยอมเปิดอ่าน คอยดูเถอะ! ถ้ายังไม่ตอบกลับมาแบบนี้ฉันจะไม่คุยด้วยเลยคอยดู!

 

[Siwa Talk]

“คุณศิวามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ ดูหน้าเครียด ๆ” วิทย์ เลขาของผมเอ่ยถามในตอนที่เรานั่งอยู่ในห้องกันได้สักพักแล้ว “แถมวันนี้คุณศิวายังมาทำงานแต่เช้าอีกทั้งที่เมื่อวานเป็นคืนแต่งงานแท้ ๆ”

“คืนแต่งงานแล้วยังไง เมียไม่ได้ทำอะไรมันก็ไม่มีความหมาย” ผมพูดออกมาอย่างโมโห

เมื่อคืนเป็นคืนแต่งงานของผมกับมะนาว มันเป็นวันแรกที่เราจะสามารถมีอะไรกันได้โดยที่ไม่ต้องมาพะวงและต้องคอยป้องกันอีกแล้วเพราะตอนนี้ผมพร้อมทุกอย่าง แต่ทว่ายัยเด็กไม่รู้จักโตนั่นเอาแต่บ่นว่าเหนื่อย อยากพักผ่อน และไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้ เธองอแงตลอดเวลาโดนผมกอดจนผมต้องข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

“อ๋อ...ที่วันนี้ดูอารมณ์ไม่ดีมาจากเรื่องนี้สินะครับ” วิทย์กล่าวด้วยท่าทางที่คล้ายกำลังจะขำ

“หัวเราะอะไร มันเรื่องสนุกหรอ” พอโดนผมตวาดเขาก็หุบยิ้มในทันที

“เมื่อวานคุณหนูคงจะเหนื่อย วันนี้...”

“เอาล่ะ ออกไปได้ละ ผมอยากอยู่คนเดียว” ผมโบกมือไล่อย่างรำคาญเพราะรู้ดีว่าวิทย์กำลังจะพูดอะไร

“ครับ” พอโดนผมไล่เขาก็เดินออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย

ที่จริงวันนี้ผมไม่มีงานทำหรอกเพราะพ่อให้ลาพักได้เนื่องจากเมื่อวานเป็นงานแต่งงานของผม แต่พอเจอมะนาวเป็นแบบนั้นแล้วผมก็อดหงุดหงิดไม่ได้ นี่เรียกว่าตัวเองกำลังน้อยใจเธออยู่หรือเปล่าที่เธอไม่เห็นความสำคัญในคืนแต่งงานของเรา

ผมก็ได้ยินมาว่าหลายคู่ที่แต่งงานกันไปส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีอะไรกันในคืนแต่งงานเพราะเหนื่อยล้าจากงานแต่ง แต่ผมไม่เหนื่อยไงมันเลยกลายเป็นแบบนี้

อีกอย่าง...ผมอยากรู้ด้วยว่าผมทำแบบนี้เธอจะสนใจกันบ้างหรือเปล่า

แต่ถ้าให้ผมเดา เดี๋ยวสักพักมะนาวก็จะหายไปเอง และเธอคงดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าผมกำลังโกรธเรื่องอะไรอยู่

และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ หลังจากที่ส่งข้อความมาได้ไม่ทันไรเธอก็เงียบหายไปเลย

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเบื่อหน่าย วันนี้มันช่างน่าเบื่อจริง ๆ แต่เอนตัวได้ไม่ทันไรผมก็ต้องเด้งตัวกลับคืนมาดังเดิมเพราะมีเสียงข้อความเข้า

ตอนแรกคิดว่าเป็นมะนาวแต่พอกดอ่านแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่

พ่อ : กลับบ้านมาได้แล้ว

พ่อ : เมียแกรอกินข้าวด้วย

ผมแสยะยิ้มให้กับการตามลูกชายกลับบ้านให้ลูกสะใภ้ของพ่อ ไม่รู้ว่าโดนมะนาวกล่อมเอาท่าไหนถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้ทั้งที่พ่อไม่เคยยุ่งเรื่องพวกนี้ของผมเลย

พ่อ : ถ้าแกไม่กลับพ่อก็จะไม่กินข้าว

พ่อ : จะรอแกกลับบ้านมากินข้าวด้วยกัน

ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ร้อยวันพันปีไม่เคยส่งข้อความแบบนี้มาหาลูก พอแต่งสะใภ้เข้าบ้านหน่อยทำตัวแบบนี้เลยหรอพ่อ

ศิวา : ผมมีงานต้องทำ

ศิวา : กินข้าวไปเลยไม่ต้องรอ

ผมเพิ่งจะออกมาเอง อยู่ ๆ จะตามให้กลับแล้วแบบนี้ก็เสียฟอร์มแย่สิ ว่าแต่...ทำไมตัวเองถึงได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้กันนะ ตั้งแต่มะมนาวเข้ามาในชีวิต ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มคิดเรื่องไร้สาระเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

พ่อ : งานบ้าอะไร แกฝากงานไว้กับวิทย์หมดแล้ว

พ่อ : รีบกลับมาซะ อย่าหาว่าพ่อไม่เตือน

ผมล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกพ่อ

แล้วการที่พ่อทำแบบนี้ผมจะกล้าขัดได้อย่างนั้นหรอ เพราะเห็นว่าแก่ลงทุกวันหรอกนะเลยอยากตามใจสักหน่อย ก็ได้! ผมจะยอมกลับบ้านก็ได้

[End Siwa Talk]

 

“เป็นไงบ้างคะ” ฉันเกาะขอบเก้าอี้อย่างรอฟังคำตอบ

“เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมา” คุณพ่อหันมาตอบอย่างยิ้มแย้มก่อนจะบ่นลูกชายตัวเองอีกนิดหน่อย “ทำตัวใช้ไม่ได้เลย ออกจากบ้านไปแบบนี้ได้ยังไง”

นี่ถ้าฉันไม่ได้ยินจากปากคุณพ่อของเขาเองว่าวันนี้ศิวาไม่มีงานฉันก็คงไม่มั่นใจขนาดนี้หรอกว่าเขากำลังโกรธฉันอยู่ พอมานึกดูแล้วเหมือนเมื่อคืนศิวาจะมีอาการไม่พอใจอยู่หน่อย ๆ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร เพราะง่วงมากเลยไม่ค่อยได้สนใจเขาเท่าไหร่นัก กะว่าจะมาถามเอาตอนเช้านี่แหละ

แต่เจ้าตัวดันไม่อยู่แล้วซะอย่างนั้น

“ไม่ต้องกังวลนะลูก เดี๋ยวศิวาก็กลับมาแล้ว” ท่านหันมาพูดปลอบใจฉัน

โฮะ ๆ บอกเลยว่าแม่มะนาวมีพวกแล้วนะจ้ะศิวาน้อยยยยย

หลังจากที่คุณพ่อบอกฉันท่านก็ชวนฉันคุยเรื่องอื่นไปเรื่อยเพื่อสร้างความสนิทสนมกันเข้าไปอีก ฉันคุยกับพ่อของเขาเพื่อรอเวลาเขากลับมาจนกระทั่งเป็นเวลาเกือบจะเก้าโมงแล้วถึงได้ยินเสียงรถจากหน้าบ้าน

ฉันเห็นว่ามีแม่บ้านรีบเดินไปยังหน้าบ้านคงเป็นเพราะศิวากลับมาแล้วแน่ ๆ คุณพ่อพยักหน้าเป็นเชิงให้ฉันออกไปรับเขา ดังนั้นฉันจึงรีบเดินจากห้องนั่งเล่นมายังหน้าบ้านเพื่อรับเขาด้วย

“กลับมาแล้วหรอ” ฉันรีบวิ่งออกไปรับเขาที่หน้าบ้านอย่างร่าเริงพร้อมกับส่งยิ้มที่ถ้าศิวาเห็นเป็นต้องยอมอ่อนข้อให้ฉันแทบทุกครั้ง

“เห็นกลับมาแล้วยังจะถามอีก” แต่ทว่าเจ้าตัวกลับดูไม่ได้สนใจสิ่งที่ฉันพยายามจะทำให้เขาเลย

ฮึ่ย! แม่มะนาวจะโมโหแล้วนะ ทำไมมันง้อยากง้อเย็นอย่างนี้!

สีหน้าฉันเปลี่ยนไปในทันทีไม่คิดว่าศิวาจะตอบกลับแบบนี้ โกรธอะไรฉันขนาดนั้นอะ ไม่เข้าใจเขาเลยจริง ๆ

คนตัวสูงกำลังจะเดินเลยฉันไปแล้วแต่ทว่าจู่ ๆ เขาก็หยุดเดินมันเลยทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา ศิวาไม่ได้มองหน้าฉันเลยแต่เขาก็ไม่ยอมเดินไปไหนด้วย

เหล่าแม่บ้านเมื่อเห็นว่าอารมณ์ของศิวาดูไม่สู้ดีนักก็พากันเดินหายเข้าไปยังในครัว ทิ้งให้ฉันเผชิญหน้ากับเจ้าคนใจร้ายแบบนี้เพียงลำพัง

“ศิวา...โกรธฉันหรอ” ฉันค่อย ๆ ถามเขาออไปอย่างแผ่วเบา

“...”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าโกรธเรื่องอะไร” พอเขาไม่ตอบฉันก็รีบพูดขึ้นก่อนเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ฟัง “แต่ฉันขอโทษนะ ฉันรู้แหละว่าฉันเป็นแฟนที่แย่ พอแต่งงานกันแล้วก็เป็นเมียที่แย่เข้าไปใหญ่”

ฉันพูดมั่วไปหมดเพราะไม่รู้จะเอาเหตุผลไหนมาขอโทษเขาเพราะตัวเองไม่รู้สาเหตุการโกรธของเขาครั้งนี้

“รู้ตัวด้วยหรอว่าตัวเองเป็นเมียที่แย่” เขาถามฉันพร้อมกับหลุบตาลงมองเพียงแค่วูบเดียว

เห? หมายความว่าไง ที่เขาโกรธฉันเพราะการเป็นเมียที่แย่หรอ แล้ว...ฉันทำอะไรผิด

“อื้อ ฉันรู้ว่าตัวเองยังไม่ดีเท่าที่ควร แต่ฉันจะปรับปรุงตัวนะ” ฉันบอกออกไปพร้อมกับเอื้อมมือไปกอดรั้งแขนเขาไว้

“รู้ตัวก็ดี”

“ฉันรู้ตัวแล้ว...หายโกรธฉันหรือยัง”

“ยัง ต้องรอดูคืนนี้ก่อนว่าเป็นยังไง” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินตรงไปยังห้องอาหาร ฉันที่เกาะแขนเขาอยู่เลยต้องเดินตามไปด้วย

“ทำไมต้องคืนนี้ด้วยอะ ตอนนี้ไม่ได้หรอ”

“ตอนนี้ไม่ได้ ต้องกินข้าว”

“อะไรกัน จะหายโกรธทั้งทีต้องรอคืนนี้เลยหรอ ฉันอุตส่าห์มาง้อแล้วนะ” พอเริ่มไม่ได้ดั่งใจฉันก็จะเริ่มงอแงแล้ว

“ถ้าจะมาง้อแล้วบังคบให้หายโกรธ...ก็ไม่ต้องมา”

พอได้ยินเสียงแข็งกระด้างของเขามันก็ทำให้ฉันเริ่มกลัวว่าศิวาจะไม่หายโกรธอีกเลยจำต้องเงียบปากไว้แล้วเดินตามเขาไปยังห้องอาหารทันที

“จัดโต๊ะเลย แล้วไปเรียกคุณท่านมากินข้าว” พอเรานั่งลงศิวาก็ออกคำสั่ง

“เดี๋ยวฉันไปเรียกเอง” ฉันอาสาเพราะอยากเอาใจคุณพ่อ

“ไม่ต้อง นั่งรออยู่นี่แหละ” แต่ศิวาดันห้ามไว้ฉันเลยต้องนั่งลงข้างเขาอย่างจำยอม

หมอนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ฉันอุตส่าห์ทำเพื่อเขาเลยนะ การที่พ่อของเขากับฉันเข้ากันได้ทีมันก็มีแต่ผลดีนี่นา นี่เป็นโอกาสทองในการเอาใจท่านให้ท่านรักท่านหลงลูกสะใภ้คนนี้นะเว้ย

“วันนี้ตอนเย็นฉันจะพากลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านเธอ บอกคุณพ่อกับคุณแม่ด้วย” ศิวาเอ่ยนิ่ง ๆ

“อื้อ” ฉันขานรับและจดจำเอาไว้ รอให้กินข้าวเสร็จแล้วค่อยโทรบอกที่บ้านก็ได้

ขณะที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเหล่าแม่บ้านก็ยกอาหารมาวางบนโต๊ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาทานข้าวที่นี่ในฐานะคนในครอบครัวแบบเต็มตัว

พอเห็นคนในครัวยุ่งกันมากฉันก็อยากจะช่วยเหลือเพราะเอาแต่นั่งรอกินแบบนี้มันไม่ดีเลย

“จะไปไหน” แต่พอฉันเตรียมจะลุกศิวาก็เอ่ยถามขึ้น

“ก็ไปช่วยป้าจัดโต๊ะไง”

“ไม่ต้อง” เขาบอกแล้วส่งสายตาห้ามปรามมาให้ “ให้คนในบ้านเขาจัดการกันเอง”

ฉันถึงกับทำตัวไม่ถูกและจะอ้าปากเถียงเขาแต่เพราะมีคนอยู่มากเลยไม่กล้า

“หัดทำตัวให้สมเป็นเจ้านายคนหน่อย” พอแม่บ้านลับตาไปศิวาก็เอ่ยขึ้นมา

“ก็มันยังไม่ชินนี่นา”

ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบมีแม่บ้านคอยดูแลทุกอย่างเหมือนกับเขาเลยสักครั้ง มันก็ต้องมีบ้างแหละที่รู้สึกตงิดในใจเวลามีคนมาทำอะไรให้

“ก็หัดไว้ จะได้ชิน” เขาตอบกลับมาแค่นั้นก่อนที่คุณพ่อของเขาจะเดินมายังโต๊ะอาหาร

“กลับมาแล้วหรอ” ท่านถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “หายหัวไปไหนมา”

“ไปทำงานครับ” ศิวาตอบแค่นั้น

“ทำงานอะไร เพิ่งแต่งงานเมื่อคืน แทนที่จะอยู่กับเมียแต่หนีไปทำงาน” ท่านถามอย่างจับผิดและฉันก็อยากรู้ด้วยเลยรอฟังคำตอบจากศิวาเงียบ ๆ

“งานค้าง” เขาตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่นัก

เพราะอยากรู้ว่าเวลาที่เขาคุยเรื่องนี้กับพ่อของเขาศิวาจะทำหน้าแบบไหนฉันเลยพยายามชะโงกเข้าไปดู แต่เหมือนเจ้าตัวจะรู้เลยหันมาจ้องตาเขียว

“ทำอะไร” จ้องด้วยสายตาน่ากลัวไม่พอ ยังจะถามด้วยน้ำเสียงน่ากลัวอีก!

“เปล่า” ฉันเฉไฉแล้วเอนตัวมานั่งตัวตรงตามเดิม

“กินข้าวกันเถอะครับ” ศิวาเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อเห็นว่าแม่บ้านจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว

“ตักข้าวเลย” คุณพ่อของศิวาบอกแม่บ้าน

“ขอน้ำแดงให้คุณมะนาวด้วยนะครับ” ศิวาหันไปบอกป้าแม่บ้านในตอนที่เธอกำลังตักข้าวให้เขา

ถึงจะโกรธหรือไม่พอใจฉันอยู่แต่ศิวาก็ยังใส่ใจฉันเหมือนเดิม เขารู้ว่าฉันชอบกินน้ำแดงพร้อมกับข้าวเช้าและชอบกินน้ำใบเตยพร้อมกับข้าวเที่ยง

“กินน้ำหวานแต่เช้าจะไม่เป็นไรหรอ” คุณพ่อของเขาถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่...”

“ผมให้กินแค่วันเว้นวันครับ” ศิวาชิงตอบแทนก่อน

นี่อุตส่าห์จะบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนะ! ยังจะมีหน้าไปพูดตัดหน้าฉันอีก แถมยังมีการให้กินวันเว้นวันด้วย แบบนี้มันใช้ไม่ได้! ฉันต้องลงแดงตายแน่ ๆ

“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พ่อว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“พ่อไม่ต้องห่วง ผมจะเข้มงวดกับมะนาวในเรื่องนี้”

“ดี ดูแลสุขภาพของมะนาวให้แข็งแรง จะได้มีหลานให้พ่ออุ้มไว ๆ”

กึก!

ฉันถึงกับชะงักนิ่งค้างไปเลยเมื่อท่านพูดถึงหลาน เดี๋ยวสิ เพิ่งจะแต่งงานกันเองนะ จะให้มีหลานแล้วหรอ ถึงจะเตรียมตัวเตรียมใจกับเรื่องนี้มาบ้างแล้วแต่ฉันก็ยังรู้สึกแปลก ๆ ทุกทีที่ได้ยิน

เมื่อวานตอนส่งตัวเข้าหอพ่อกับแม่ฉันก็พูดเรื่องนี้ด้วย

“ครับ” ศิวาไม่โต้เถียงแต่น้อมรับคำพูดของเขาอย่างว่าง่าย

เขาคงจะคิดเรื่องนี้มาบ้างแล้วถึงได้วางแผนไว้แบบนี้ เจ้าศิวาน้อยของฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วน้า ฮือ...แม่มะนาวน้ำตาจะไหล

พอทุกอย่างถูกจัดวางเรียบร้อยคุณพ่อก็เป็นคนลงมือตักอาหารคนแรก จากนั้นศิวาก็เริ่มตักกินข้าง ฉันเองก็จ้องมองอาหารอันหลากหลายอยู่บนโต๊ะเพื่อสอดส่องหาจานที่ถูกใจ

บ้านนี้อยู่กันแค่สามคนแต่ทำกับข้าวเยอะมาก คงหวังจะให้เลือกกินได้เยอะ ๆ สินะ

โอ๊ะ! ฉันเจอไก่ทอด ไก่ทอดชิ้นใหญ่อยู่ห่างจากตรงหน้าฉันไปประมาณสามจานได้ ดูจากสีและกลิ่นที่ได้นั้นมันต้องอร่อยมากแน่ ๆ ไก่ทอดรสเลิศกำลังรอให้ฉันลิ้มลอง

ฉันจับช้อนส้อมเตรียมตัวจะเอื้อมเอาส้อมไปจิ้มลงบนไก่ทอดแต่ทว่า...

ฟึ่บ!

“กินเยอะ ๆ” ศิวาใช้ท่อนแขนเรียวยาวของเขาเอื้อมไปตักไก่ทอดมาใส่จานให้ฉัน

ฉันหันไปมองหน้าเขาในทันที อา...ทำแบบนี้คือลืมไปเลยว่ากำลังโดนเขางอนอยู่ ตอนแรกกะว่าจะง้อเขาด้วยการดูแลเอาใจใส่เขาให้มากสักหน่อย แต่ศิวาก็ยังดูแลเอาใจใส่ฉันเหมือนเดิม

“กินสิ” พอเห็นฉันจ้องมองศิวาก็เอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้นฉันจึงใช้ช้อนส้อมแยกชิ้นไก่แล้วตักเข้าปากไปคำโตพร้อมกับเคีเยวเนื้อไก่ทอดด้วยความเอร็ดอร่อย

“อร่อยไหม” เขาถามพร้อมกับจ้องมองฉันอย่างเอ็นดู

ฉันพยักหน้าแทนคำตอบเพราะไก่ทอดเต็มปาก กินข้าวด้วยกันกับศิวาทีไรฉันรู้สึกมีความสุขมากเลยล่ะ นี่สินะความรู้สึกที่ว่าอยากอยู่กับคนนี้ไปตลอดชีวิต

“ดีแล้ว ถ้าเธอชอบฉันจะสั่งให้เอาขึ้นโต๊ะอาหารทุกวันเลย”

ฉันแอบลอบมองคุณพ่อของศิวาเพื่อดูปฏิกิริยาของท่านก็พบว่าท่านกำลังมองพวกเราสองคนอยู่แล้วยิ้มออกมา แต่ทว่าเมื่อมองเลยไปยังด้านหลังของท่านฉันก็พบว่ามีเหล่าแม่บ้านบางคนที่กำลังมองฉันด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร แต่พอเห็นว่าฉันมองอยู่ก็ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มให้ หรือฉันจะคิดมากไปเอง เมื่อกี้อาจตาฝาดก็ได้

แต่จะว่าไปแล้วบ้านของศิวานั้นใหญ่โตมากจริง ๆ คนสวน คนขับรถ และแม่บ้านก็มีมากด้วย ในที่นี้ก็ประมาณสิบกว่าคนเห็นจะได้ ทั้งที่อยู่กันแค่สองคนแท้ ๆ อีกอย่างก่อนหน้านี้ศิวาก็ไม่ได้อยู่ด้วย คุณพ่อต้องอยู่บ้านคนเดียวกับเหล่าคนรับใช้ในบ้านสินะ

เหมือนศิวาจะเคยเล่าให้ฟังว่าบางคนก็ต้องการที่พึ่ง ต้องการงานทำ และอยู่กับคุณพ่อของเขามาตั้งแต่เด็ก ตอนที่คุณปู่เขายังมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ พอมีลูกหลานก็อยากเอามาฝากให้ทำงานด้วยหวังให้พ่อของเขาเลี้ยงดู และท่านเองก็ใจดีรับเลี้ยงไว้

ฮั่นแน่...พอสังเกตดี ๆ แล้วบ้านนี้ก็มีเด็กรับใช้ที่เป็นเด็กมัธยมอยู่น้า คงต้องสืบแล้วล่ะว่าเป็นลูกหลานใคร ไม่แน่ว่าลับหลังฉันศิวาอาจแอบไปกุ๊กกิ๊กกับเด็กในบ้านก็ได้

เห็นอย่างนี้แม่มะนาวก็ขี้หึงนะ!

“อื้อ มีทุกวันเลยยิ่งดี” ฉันตอบหลังจากที่เคี้ยวข้าวหมดแล้ว

ศิวาพยักหน้าให้แล้วหันไปกินข้าวของตัวเอง

 

เช้านี้ฉันกินข้าวได้เยอะมากเพราะรู้สึกอิ่มใจ แม้ว่าเขาจะดูตึง ๆ กับฉันอยู่บ้างแต่ก็ใช่ว่าจะเงียบใส่ หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วเราก็มานั่งเล่นตรงศาลาพร้อมกับกินขนมไปด้วย ส่วนคุณพ่อก็ขอตัวขึ้นไปเอนหลังอ่านหนังสือที่ห้องทำงานของท่าน

ส่วนศิวานั้นแม้จะบอกว่าหยุดงานก็เถอะ แต่เขาก็เอาเอกสารมานั่งอ่านอยู่ดี

“มีไรให้ช่วยป่าว” ฉันถามพลางเคี้ยวขนมไปด้วย

สามีสุดที่รักเงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างมาดร้าย

“ช่วยมีลูกให้ฉันหน่อย”

“แค่ก ๆ” พอได้ยินคำตอบของเขาก็ทำเอาต้องสำลักขนมไปเลยล่ะ

ฉันรีบคว้าเอาแก้วน้ำหวานมาดื่มแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ ดังนั้นฉันจึงทุบอกตัวเองเบา ๆ

ศิวาเห็นท่าไม่ดีเลยวางมือจากเอกสารแล้วย้ายมานั่งข้าง ๆ ฉันก่อนจะช่วยลูบหลังเบา ๆ พร้อมกับเอาแก้วน้ำของเขามาจ่อปากฉันด้วย

ฉันรับน้ำเปล่ามาแล้วกระดกไปอึกใหญ่อยู่หลายอึกจนกระทั่งเริ่มดีขึ้น

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” คนสร้างเรื่องถามอย่างตะขิดตะขวางใจ

“แล้วมันใช่เรื่องที่ควรเอามาพูดเล่นไหมล่ะ” ฉันทุบอกเขาไปหนึ่งที

“พูดเล่นตรงไหน ฉันจริงจัง” เขาตอบหน้าตาย “แต่งงานกันแล้วฉันก็อยากมีลูก จะได้มีไว้ทันใช้”

“แต่ฉันยังไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเลยนะ” ฉันบอกหน้าหงอ ศิวาใจร้อนในเรื่องนี้ฉันรู้ดีกว่าใคร

แต่ว่า...ฉันเองก็ยังอยากใช้ชีวิตแบบที่ยังไม่ต้องมีภาระเลี้ยงดูอะไรมากมาย แถมฉันยังมีพ่อกับแม่ที่ต้องดูแลด้วย ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม

“เธอหมายความว่ายังไง”

“ขอเวลาหน่อยนะ ฉันจะมีให้นายแน่นอน ไว้เราพร้อมเมื่อไหร่ค่อยมีก็ไม่สายหรอกเนอะ”

“...” เขาเงียบไปเลยทำให้ฉันเริ่มใจไม่ดี

“ฉันเองก็เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน อยากทำงาน อยากเที่ยวด้วยเหมือนกัน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันมีให้แน่นอน นายอยากมีกี่คนฉันก็จะมีให้”

“แน่นะ”

“แน่สิ สัญญาเลย” ฉันยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าเพื่อจะเกี่ยวก้อยสัญญากับเขา

“แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” ศิวายื่นนิ้วมาเกี่ยวก้อยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

เอ๊ะ! ทำไมฉันรู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรไปหรือเปล่า ไปสัญญากับคนเจ้าเล่ห์แบบเขาฉันจะรอดไหมเนี่ย

-------------------------------------------------

- (ทอล์ก 100%)

มะนาวพลาดแล้วววว 5555

- (ทอล์ก 80%)

ฮือ...ศิวาคือหลัวที่น่ารักที่สุดในโลกเลยยยยย

อารมณ์แบบโกรธอยู่แต่ก็อยากดูแลนะ อย่างงี้ใช่มะ 5555

- (ทอล์ก 60%)

ศิวาจะรอคิดบัญชีเมียคืนนี้ ต้องดูว่าพี่เขาจะพอใจนหายโกรธไหม อร๊ากกก

- (ทอล์ก 40%)

เนี่ยยยย นองค์แม่มะนาวของเราก็ฉลาดแล้วนะเออ เดี๋ยวนี้พี่ศิวางอนเก่งเพราะรักมากมันเลยออกอาการแบบนี้ อีกหน่อยก็จะมีอาการหึงหน้ามืดตามัวมาเป็นระยะ 55555

เป็นสาวกแม่มะนาวแล้วต้องยกน้ำแดงขึ้นหิ้งบูชานะ 5555

- (ทอล์ก 20%)

นี่คิดว่าใคร ๆ ก็รู้ล่ะว่าไลน์ถ้าเปิดอ่านแล้วอีกฝ่ายจะเห็น ศิวาคงกำลังปั่นประสาทมะนาวอยู่ แต่มะนาวของเราน้านนนน งอแงกับการอ่านแล้วไม่ตอบแถมยังมีหน้าไปบอกเขาอีกว่าเห็นนะว่าอ่านแล้ว 55555

แม่มะนาวก็ยังคงเป็นแม่มะนาว กร๊ากกกกก

ภาคสองห่างจากภาคแรกตั้งสองปี มาดูซิว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปไหม เค้าได้กลับไปอ่านเรื่องของภาคแรกมาแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่าเราเองก็แต่งอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรอ ทำไมมันน่ารักปัญญาอ่อนได้แบบนี้ (อวยนิยายตัวเองไปอีก 5555) เนื้อเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วอาจมีติดขัดบ้างตามสไตล์ของการเป็นนักเขียนหน้าใหม่บวกกับยังไม่มีประสบการณ์และเค้าก็ชอบให้เรื่องเป็นแนวนั้นด้วย ต้องบอกก่อนว่าภาคแรกเค้าจะไม่มีการรีไรท์ใด ๆ ทั้งสิ้นนะคะ ปล่อยให้ยังคงเป็นแบบนั้นเรื่อยไปจะดีกว่า ส่วนใครที่ไปอ่านภาคแรกแล้วยังเจอคำผิดบางที่อยู่เค้าต้องขออภัยด้วยน้า อ่านภาคแรกได้ที่ >> คลิก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #31 Nutty2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:28
    ไหวเหรอมะนาว
    #31
    0
  2. #30 heykeo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:40
    จะอุ้มท้องไหวไหมล่ะ
    #30
    0
  3. #29 SalinCH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:29
    คาดว่าพี่เค้ากะตั้งทีมฟุตบอล5555555555
    #29
    0
  4. #28 heykeo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:03
    งอนแต่ก้อยังดูแลอยู่นะ
    #28
    0
  5. #27 0858919470 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
    น่ารักทั้งคู่เรย พี่ศิวาก้ยังเอาใจมะนาวเหมือนเดิน รักกกก
    #27
    0
  6. #26 Nutty2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:19
    ศิวาน่ารักเหมือนเดิม
    #26
    0
  7. #23 Nutty2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 05:53
    มะนาวช่างไม่รู้อะไรเลย โดนคิดบัญชีหนักแน่
    #23
    0
  8. #22 kaekae2526 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:02
    มะนาวอ้อนเก่ง
    #22
    0
  9. #21 euy0807770000 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:04

    รอค่าาา:)
    #21
    0
  10. #20 0858919470 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 08:14
    โถ่ พี่ศิวาคนงอน 55555.
    #20
    0
  11. #19 Nutty2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 06:02
    มะนาวเข้าทางพ่อเลยนะ
    #19
    0
  12. #18 heykeo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 05:26
    นอยด์เมีย....โถน่าสงสาร
    #18
    0
  13. #17 paw-paw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 23:11
    น่ารักไปอีก มะนาวเข้าทางพ่อ
    #17
    0
  14. #16 euy0807770000 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:48
    รอยุค่าาาา:)
    #16
    0
  15. #15 0858919470 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 08:43
    ชอบความซื่อของมะนาว รักพี่ศีวา ชอบคู่นี้น่ารักกก
    #15
    0
  16. #14 Nutty2008 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 05:37
    มะนาวไปทำไรให้ศิวางอน
    #14
    0
  17. #13 Poppy_pims ^-^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:33
    สาวกองค์แม่มะนาว//ยกน้ำเเดงขึ้นหิ้ง 555555
    #13
    0
  18. #12 SalinCH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:53
    แงงงน่ารักๆๆๆ รอค่าาาา
    #12
    0
  19. #10 heykeo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 07:11
    เจิมมมมมมมม
    #10
    0
  20. #9 kaekae2526 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 23:03
    รอศิวาค่าาาา
    #9
    0
  21. #8 Poppy_pims ^-^ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:26
    พี่งอนอีกแล้ววววววว
    #8
    0
  22. #7 pimon9172 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:08
    ศิวางอนอะไรมะนาว
    #7
    0