Your Boyfriend ผมเป็นแฟนคุณนะครับ

ตอนที่ 97 : ตอนพิเศษ (2) (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

ฮื้อ...หล่อจังเลย ใบหน้าด้านข้างที่เหมือนพระเจ้าสรรสร้างมาให้เลยแท้ ๆ เขามันลูกรักพระเจ้า ยิ่งดูใกล้ ๆ แบบนี้ก็ยิ่งหล่อเหลาเอาการใช่ย่อย

ควับ!

“มีอะไร” เขาถือไก่ทอดที่กัดไปคำนึงค้างไว้ในตอนที่หันมาถามฉัน

คงรู้สึกเหมือนมีคนมองสินะ

ฉันนิ่งไปเพราะไม่คิดว่าพี่ทอมจะหันมามองเร็วแบบนี้เลยไม่ทันได้เตรียมคำแก้ตัวเอาไว้เลย

“อยากกิน?” เขาถามพร้อมกับยื่นไก่ทอดชิ้นนั้นมาตรงหน้าฉัน

“อะ...อื้อ” ฉันพยักหน้าเออออไปกับเขาเพราะในหัวคิดอะไรไม่ออกแล้ว

แต่พี่ทอมกลับทำในสิ่งที่ฉันมาคาดคิดด้วยการยื่นไก่ทอดชิ้นนั้นมาจ่อปากฉัน และฉันก็อ้าปากกัดเอาชิ้นไว้คำหนึ่งอย่างลืมตัว รู้อีกทีก็ต้องที่ลิ้นรับรสความเผ็ดจากซอสที่ราดเคลือบไก่เอาไว้

“อร่อยไหม” เขาถามในตอนที่ฉันเคี้ยวไก่ทอดในปากอย่างเอร็ดอร่อย

“อื้อ” ฉันพยักหน้าตอบอีกครั้ง

พี่ทอมเอาไก่ชิ้นเดิมไปกัดกินต่อโดยไม่ได้สนใจฉันอีก คงมีแต่ฉันที่หน้าแดงกับการกระทำนั้นของเขา

ฉันก้มหน้าก้มตากินพิซซ่าและไก่ทอดพร้อมกับนั่งดูหนังกับพี่ทอมไปด้วย มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแฟนกันเลยเนอะ

ใช้เวลาจนหนังเรื่องนั้นจบลงพวกเราก็กินหมด ฉันอาสาเป็นฝ่ายเก็บกวาดทุกอย่างเองโดยให้พี่ทอมนั่งรออยู่เฉย ๆ พอเข้ามาในครัวฉันก็เตรียมตัวล้างจานทันที

ฉันถอดสร้อยข้อมือที่พี่ทอมให้มาออกอย่างยากลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามทำเพราะไม่อยากให้มันโดนน้ำและเศษอาหาร

“มีอะไรให้ช่วยไหม” เขาโผล่เข้ามาในครัวพลางมองไปรอบ ๆ

“ไม่เป็นค่ะ เหลือแค่ล้างจานแล้ว”

“แล้วนั่นอะไร” เขามองมายังถุงขยะที่ฉันเพิ่งเทเศษอาหารลงไป

“เดี๋ยวล้างจานเสร็จหนูจะเอาไปทิ้งนะคะ”

“เดี๋ยวฉันไปทิ้งให้”

เมื่อเขาอาสาช่วยและฉันก็ไม่อยากขัด พี่ทอมนำขยะออกไปทิ้งส่วนฉันก็ล้างจานต่อ หลังจากล้างและเช็ดจานจนแห้งแล้วเก็บชั้นแล้วฉันก็หันมาตรงข้างอ่างล้างจานเพื่อหยิบสร้อยข้อมือมาใส่ แต่ทว่า...

...มันหายไปแล้ว

ฉันรีบวิ่งออกจากครัวมาทันที พี่ทอมที่นั่งอยู่หน้าทีวีก็หันมามองยังฉันด้วยสีหน้างุนงง

“มีอะไร วิ่งตาตื่นมาเลย”

“ถุงขยะเมื่อกี้ล่ะคะ”

“เอาไปทิ้งหน้าบ้านแล้ว”

ฉันรีบพุ่งไปยังหน้าบ้านทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกที่ดังมาจากข้างหลังของพี่ทอม ฉันต้องเผลอเอาสร้อยข้อมือทิ้งไปพร้อมกับเศษอาหารแน่ ๆ เลย

เมื่อออกมาหน้าบ้านแล้วฉันก็รื้อค้นหาถุงขยะนั้นทันที พี่ทอมเพิ่งเอามาทิ้งนี่นา มันต้องอยู่ด้านบนสิ แต่ทำไมฉันถึงไม่เห็นเลย

“หาอะไร” ร่างสูงที่วิ่งตามมาทีหลังเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่อย

“ไม่เจอ ไม่เห็นมีเลย” ฉันพึมพำราวกับคนไร้สติ

“สรุปเธอหาอะไร” เขาเอ่ยถามอีกครั้ง

“หนู...” ฉันหันไปมองเขาด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก

พี่ทอมอุตส่าห์ซื้อมาฝากแท้ ๆ ทำไมฉันถึงรักษาของที่เขาให้มาไม่ได้เลย

“เธอหาอะไร” เขาถามย้ำก่อนจะเคลื่อนมามองยังข้อมือของฉันราวกับรู้ว่าฉันกำลังหาอะไรอยู่

“ถุงขยะเมื่อกี้ไม่เห็นมีเลยค่ะ พี่ทอมเอามาทิ้งจริง ๆ หรอ” ฉันถามด้วยใบหน้าซีดเผือด

“เพิ่งเอามาทิ้งเมื่อกี้เลย” เขาตอบก่อนจะเดินมาอยู่ข้าง ๆ ฉันพร้อมกับก้มลงมองหาถุงนั้นด้วยเช่นกัน

“หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจ...”

ฟึ่บ!

ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรจบพี่ทอมก็ทำการรื้อค้นถังขยะนั้นดูราวกับฉันที่เสีนสติในคราแรก

ยิ่งเห็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่ เราสองคนช่วยกันหาจนแทบจะรื้อขยะทั้งถังออกมาเลยทีเดียว

“หายไปไหน” เขาพึมพำแล้วหยุดการกระทำทุกอย่าง

มีแต่ฉันที่ยังควานหาอย่างบ้าคลั่ง จับขยะออกทีละชิ้นเพื่อสอดส่องดูว่ามันเผลอไปอยู่ตรงไหนหรือเปล่า

“พอเถอะ มันหายไปแล้ว” เขาบอกพลางจับมือของฉันเอาไว้ไม่ให้ค้นหาต่อ

“แต่ว่า...”

“หมาแถวนี้คงมาคาบไปแล้วล่ะ ตอนฉันออกมาทิ้งฉันเห็นอยู่ตัวนึง”

“งั้นเราลองเดินหาแถวนี้ไหม เผื่อน้องหมายังไปไม่ได้ไกล”

“ช่างมันเถอะ” เขาบอกราวกับต้องการให้ฉันตัดใจ

“ถ้าพี่ทอมไม่หา เดี๋ยวหนูหาเองก็ได้ค่ะ” ฉันบอกพลางสกัดกั้นน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาเอาไว้

เห็นแววตาเสียใจและผิดหวังจากเขาแล้วฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นไปอีก

“ไม่เป็นไร หายก็ซื้อใหม่ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“แต่นั่นมันเป็นของที่พี่ทอมซื้อให้นะคะ” ฉันบอกแล้วเริ่มเห่อร้อนตามขอบตา “หนูจะไปหาเอง”

ฉันบอกแล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกมาจากบ้านโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเขาอีก ถึงเขาจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่สีหน้าของเขามันแสดงออกชัดเจนว่าเสียใจมากแค่ไหนที่ฉันทำสร้อยข้อมือเส้นนั้นหายไป

หมับ!

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวฉันก็โดนคนตัวสูงรั้งเอาไว้ด้วยการคว้าข้อมือเล็กแล้วกระชากกลับทันที

“ไม่ต้องหาแล้ว เธอจะไปหาหมาตัวนั้นจากที่ไหน แล้วถ้ามันไม่ใช่ตัวนั้นอย่างที่ฉันบอกล่ะจะทำยังไง”

“หนูก็จะหาไปเรื่อย ๆ”

“ตั้งสติหน่อยบันได” เขาตวาดเสียงเข้มราวกับต้องการเรียกสติของฉันให้กลับมา “มันหายไปแล้วก็ช่างมัน ไม่เป็นไรแล้ว ฉันไม่ว่าอะไรหรอก กลับเข้าบ้านเถอะ”

----------------------------------------------------

- (ทอล์ก 40%)

ใส่ได้ยังไม่ถึงวันก็ทำหายซะแล้ววววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

658 ความคิดเห็น

  1. #602 firstzy93 (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 00:23
    หายจริงอ่ะ
    #602
    0
  2. #601 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 00:01

    ไม่หายหรอกเนอะ

    #601
    0
  3. #599 Panther Navy (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 18:10
    พี่รึป่าวววว
    #599
    0
  4. #598 Na1222 (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 14:10
    น่าจะงตกอยู่ในห้องครัวหรือเปล่าพี่ทอมรีบช่วยน้องหาเลยเดียวน้องร้องไห้นะ
    #598
    0
  5. #597 fonthanya (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 13:18
    หายได้ไงเนี่ย
    #597
    0