Your Boyfriend ผมเป็นแฟนคุณนะครับ

ตอนที่ 5 : [บทที่ 4] คล้ายว่าจะดีขึ้น (20%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    18 ก.ย. 63

บทที่ 4

คล้ายว่าจะดีขึ้น

 

หลังจากพี่ทอมพูดประโยคนั้นออกมาเขาก็เงียบอีกครั้งและฉันเองก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไปเลยแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดร่างสูงตรงหน้าก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ อย่างรำคาญ

“เอาล่ะ ถ้าเธอเจ็บก็แค่บอก จะได้รู้ว่าต้องทำยังไง”

“หนูไม่ได้เจ็บ”

ฉันยังคงปฏิเสธเหมือนเดิม สำหรับเขา...ถ้ารู้แล้วยังไง ไม่รู้แล้วยังไง สุดท้ายมันก็เหมือนเดิม ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องไปเรียกร้องความสนใจอะไรจากเขาเลยสักนิด

อ่า...นี่ฉันโกรธจนคิดเยอะไปแล้วล่ะ

“โอเค” เขาขานรับสั้น ๆ ง่าย ๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินออกไปจากหน้าห้องนอนของฉัน

ทันทีที่พี่ทอมเดินออกไปฉันก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“ฟู่...” ฉันผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกและต้องการระบายความอึดอัดนั่นด้วยเช่นกัน

พอมานั่งคิดดูแล้วมันก็คงเกิดจากความน้อยใจของฉันเองนี่แหละ

ฉันส่องกระจกแล้วจัดการปรับอารมณ์ของตัวเองให้ดีขึ้นเพราะต้องลงไปเจอน้ามะปรางด้วย

เมื่อลงมายังด้านล่างฉันก็เห็นพี่ทอมนั่งอยู่ตรงหน้าทีวีดังเดิม น่าแปลกที่วันนี้ฉันไม่เห็นเขาจะอ่านหนังสือแบบที่พูดไว้เมื่อวานเลยสักนิดทั้งที่ตอนนี้ก็ว่างแล้วแท้ ๆ

ฉันเดินเลยเขาไปโดยไม่สนใจก่อนจะพุ่งเข้าไปยังห้องครัวที่ฉันคิดว่าน้ามะปรางน่าจะอยู่ที่นั่น แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นใครเลย

“พี่ทอมคะ น้ามะปรางอยู่ไหน” ฉันตัดสินใจโผล่หน้าออกมาถามคนที่ตอนนี้ฉันไม่อยากคุยด้วยที่สุด

“ออกไปซื้อน้ำปลา”

“อ้าว”

“เพิ่งเห็นว่ามันหมด” เขาตอบลับมาแค่นั้น

หลังจากที่พี่ทอมขึ้นไปตามฉันไม่นานก็ลงมาแล้ว แต่ก็คงเป็นระยะเวลาที่ทำให้น้ามะปรางออกไปข้างนอกได้อยู่นั่นแหละ

ฉันแปลกใจนิดหน่อยที่น้ามะปรางไม่ใช้พี่ทอมไปซื้อให้ หรือจริง ๆ แล้วที่คุณน้าให้พี่ทอมมาเรียกฉันเพราะต้องการใช้ให้ไปซื้อของกันแน่นะ

พอมาคิดแบบนี้แล้วก็นึกเสียใจที่พูดเรื่องพี่ทอมกับคุณน้าไปตรง ๆ จนมันอาจจะทำให้น้าลำบากใจที่จะขอความช่วยเหลือจากเขาไปแล้ว

ฉันที่กำลังยืนครุ่นคิดอยู่ตรงหน้าประตูครัวก็ต้องตกใจเมื่อหางตามันเห็นว่าพี่ทอมกำลังหันหน้ามาทางฉัน พอจ้องมองกลับมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

เขาเอี้ยวหน้ามามองฉันอย่างตั้งใจและไม่ปิดบังใด ๆ ทั้งสิ้น ยิ่งพอโดนฉันมองเขาก็ไม่ยอมหลบสายตาเลยด้วย

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันถามอย่างสงสัย

“เปล่า” เขาตอบแล้วหันกลับไปมองทีวีดังเดิม

ฉันยืนมองเขาไม่วางตาด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย ความรู้สึกที่ฉันรับรู้จากพี่ทอมคือเขาไม่ได้เกลียดหรือรังเกียจฉันหรอก แต่มันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้สนใจฉันเลยแม้แต่น้อยมากกว่า ทั้งที่ทุกคนดูยินดีกับการมาอยู่ที่นี่ของฉัน แต่พี่ทอมกลับเฉย แถมบางครั้งก็ดูนิ่งจนเหมือนไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลย

ยังไงเราก็อยู่บ้านเดียวกัน ทำแบบนี้ฉันอึดอัดนะเนี่ย

“วันนี้ทอมอยากกินอะไรหรอคะ” ฉันตัดสินใจถามออกไปเพราะเรื่องที่เขาช่วยเหลือฉันก็ยังคงสำนึกอยู่เสมอ “หนูจะทำให้เป็นการตอบแทนที่ช่วยพาหนูไปมอวันนี้”

“ไม่มีอะไรอยากกินเป็นพิเศษ”

แบบนี้คือปฏิเสธน้ำใจของฉันสินะ

ฉันเศร้าสลดเล็กน้อยที่มันออกมาเป็นแบบนี้แต่ก็พยายามไม่ใส่ใจมันมากนัก

“แต่ถ้าอยากทำให้ อะไรก็ทำมาเถอะ ฉันกินได้หมดนั่นแหละ” เขาพูดมันออกมาในตอนที่ฉันเตรียมจะหันหลังกลับเข้าครัว

“ค่ะ” ฉันขานรับอย่างดีใจจนลืมความรู้สึกโกรธที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้ในหัวของฉันมันมีแต่เมนูอาหารที่คิดว่าจะทำอะไรให้พี่ทอมกินเต็มไปหมดเลย

ฉันยืนคิดอยู่สักพักน้ามะปรางก็กลับมา ท่านดูเหนื่อยหอบและอากาศข้างนอกบ้านก็คงจะร้อนน่าดู นี่ก็เป็นช่วงเย็นแล้วนี่เนอะ

“หนูขอโทษที่ลงมาช้านะคะ เลยทำให้คุณน้าต้องไปซื้อของเองเลย” ทันทีที่น้ามะปรางวางของลงฉันก็รีบขอโทษยกใหญ่เลย “พอดีหนูคุยโทรศัพท์กับแม่นานไปหน่อย”

ถึงยังไงฉันก็ยังคงกลัวว่าน้ามะปรางจะมองไม่ดีอยู่เลยยกเอาแม่มาอ้าง

--------------------------------------------

- (ทอล์ก 20%)

มาแย้ววววววว

หลังจากนี้จะเปิดตอนอัปใหม่ทุกพาร์ทเลยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

658 ความคิดเห็น

  1. #63 tphee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 08:26
    ชื่อตอนนั้นหมายถึงพี่ทอมหรือเปล่า
    #63
    0
  2. #62 firstzy93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 15:15
    รอค่าาา
    #62
    0