Your Boyfriend ผมเป็นแฟนคุณนะครับ

ตอนที่ 24 : [บทที่ 7] กวนใจ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    9 ต.ค. 63

“หนูขับเป็นแล้ว นี่ไงคะ ขับได้แล้ว” ฉันบอกเขาอย่างหลอก ๆ เพื่อเอาตัวรอด แต่พี่ทอมเองก็คงรู้เพราะฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะมาจากด้านหลัง

“งั้นหรอ งั้นฉันลองปล่อยมือดีไหม”

“มะ...ไม่ได้นะคะ!” ฉันรีบห้ามอย่างตกใจ

“ทำไมล่ะ ขับเป็นแล้วนี่”

ก็รู้ทั้งรู้ว่าฉันโกหกยังจะมาแหย่เล่นอีก ถ้าปล่อยมือจริง ๆ ล่ะก็...ฉันจะให้ล้มลงไปจูบกับถนนแพ็คคู่เลยคอยดู

บรึ๊นนนนน

ขณะที่ในหัวของฉันกำลังครุ่นคิดเรื่องหยุดแกล้งอยู่นั้นพี่ทอมก็บิดเพื่อเร่งความเร็วให้มากยิ่งขึ้น

สายลมตีแสกหน้าฉันด้วยความเจ็บปวดจนหน้าชาไปหมด

“พี่ทอมขับเร็วเกินไปแล้วค่ะ” ฉันตะโกนสู้กับเสียงลมที่ดังมาก ๆ แต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยิน หรือได้ยินแต่ทำเป็นไม่ได้รับฟังก็ไม่รู้ “พี่ทอม หนูจะร้องไห้แล้วนะ”

ฉันพูดขู่ไปงั้นแหละเพราะตอนนี้มันไม่มีเวลาจะมาร้องไห้แล้ว

ฉันสั่นด้วยความตื่นกลัวเนื่องจากความเร็วของรถที่เพิ่มขึ้น ฉันหลับตาปี๋เพราะไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

ไม่รู้ว่าพี่ทอมพาฉันขับรถไปที่ไหนบ้าง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาค่อย ๆ จอดรถอย่างช้า ๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยความเสียงที่ดูสดชื่น

“ถึงบ้านแล้ว”

พอเขาบอกแบบนั้นฉันก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดหวั่น พอเห็นว่ารถเข้ามาจอดอยู่ตรงโรงรถแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ฉันหอบหายใจถี่ ๆ ก่อนจะหันไปมองเขาตาขวาง ตอนี้พี่ทอมลงจากรถแล้วยืนมองฉันนิ่ง ๆ

“ถือว่าสอนแล้วนะ ถ้าขับไม่ได้ ก็ไม่ใช่ความผิดของฉัน” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านไปอย่างสบายใจ

คนใจร้าย แกล้งกันแบบนี้ได้ยังไง คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องพี่ปุณ!

 

“วันนี้หัดขับรถเป็นไงบ้าง” น้าไผ่เอ่ยถามหลังจากที่เราเริ่มกินข้าวเย็นกันได้สักพัก

“บันไดหัดขับรถหรอ” พี่ปุณที่นาน ๆ ทีจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านหันขวับมาหาฉันด้วยความตื่นเต้น “รถไรหรอ รถยนต์?”

“เปล่า รถมอไซค์” น้าไผ่ตอบ

“อ้าว ผมจำได้ว่าบันไดกลัวการหัดขับรถมอไซค์นี่พ่อ” พี่ปุณพูดขึ้นด้วยความสงสัยปนกังวล

“อ้าวหรอ ทำไมน้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ประโยคสุดท้ายน้าไผ่หันมาถามฉัน “ตอนนั้นที่น้าพูด ทำไมเราไม่บอกล่ะ”

“ตอนนั้นหนูคิดว่าถ้าหัดไว้ก็ดีค่ะ เลยไม่ได้บอก” พอฉันตอบแบบนี้พี่ทอมที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็หัวเราะเยาะเบา ๆ

ถึงจะเบาแค่ไหนแต่ฉันก็ได้ยินนะ

“แล้วสรุปได้หัดขับหรือยัง”

“หัดแล้ว กูสอนเอง” พี่ทอมหันไปตอบพี่ปุณด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“น้าเองก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าบันไดกลัวการขับรถมอไซค์” น้ามะปรางที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “ตอนเห็นออกไปหัดขับรถกับทอมก็ดูเหมือนจะชอบ”

ชอบ? คุณน้ามองยังไงคะเนี่ย หน้าฉันเหมือนโดนบังคับไปขนาดนั้น

“หนูคิดว่าลองหัดไว้ก็ดีค่ะ” ฉันตอบคำเดิมเพราะไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว

“แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ” น้าไป่เอ่ยถามด้วยความกังวล

“โหพ่อ ตอนนั้นน่ะเรื่องใหญ่เลยนะ ถึงขนาดที่ว่าลุงกับป้าบอกทุกคนว่าไม่ให้บันไดขับรถเด็ดขาด สั่งว่าห้ามแอบสอนด้วย” พี่ปุณพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ดูภูมิใจมากที่มีเพียงแค่ตัวเองที่รู้เรื่องนี้

“ขนาดนั้นเลย”

“ใช่ครับ ตอนนั้นเหมือนพี่คาร์จะเป็นคนสอน แล้วดันปล่อยให้บันไดขับรถไปเองโดยที่น้องยังขับไม่เก่ง ตอนนั้นเหมือนจะพารถล้มลงข้างทางแล้วร้องไห้เสียงดังลั่นไร่เลยนะพ่อ คนงานก็วิ่งออกมาดูกันตรึมเลย”

“พี่ปุณก็พูดเกินไป” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างขัดเขินเพราะมันเป็นเรื่องน่าอายมาก ๆ ตอนนั้นคุณลุงคุณป้าที่เป็นคนงานในไร่ของพ่อวิ่งแตกตื่นมาดูฉันยกใหญ่เลย ฉันอายมากเลยนะ โตเป็นสาวแล้วแต่ขับรถล้มแบบนี้

“เกินไปอะไร พี่ก็พูดความจริง”

“แล้วนี่ไปรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” น้ามะปรางเอ่ยถามอย่างหมั่นไส้ “บ้านเขาอยู่ตั้งเชียงใหม่”

“ก็พี่ฟาเล่าให้ฟัง”

หนอย...พี่โซฟา เอาเรื่องน่าอายของน้องสาวมาขายให้ญาติฟังแบบนี้ได้ยังไงกัน

“แถมหลังจากนั้นนะ บันไดอะเป็นไข้ไปตั้งหลายวัน”

“เพราะตอนนั้นอากาศมันเปลี่ยนหรอกค่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับหัดขับรถสักหน่อย” ฉันรีบแก้ตัวเพราะตอนนี้พี่ปุณกำลังเล่าเรื่องน่าอายของฉันให้กับคนที่ฉันไม่อยากให้ได้ยินที่สุด

“แล้วพี่จะคอยดูว่าจะเป็นเพราะอากาศมันเปลี่ยนจริงหรือเปล่า” เขามองฉันด้วยสายตายียวนราวกับต้องการท้าทายก่อนจะหันไปหาพี่ทอม “แล้วสอนขับรถเป็นไงบ้าง”

“ก็ไม่มีอะไร สอนปกติ”

ปกติอะไรกันเล่า แกล้งฉันแล้วยังมาตอบหน้าตาเฉยแบบนี้อีก

“แล้วขับเป็นยัง”

“สอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงจะไปขับเป็นได้ยังไง” เขาตอบด้วยความหงุดหงิด “แถมยังกลัวการขับรถอีก คงไม่มีทางขับเป็นหรอก”

ประโยคตอนท้ายเหมือนต้องการดูถูกฉันชัด ๆ

แต่ดูถูกกันไปเถอะเพราะยังไงฉันก็จะไม่หัดขับรถเด็ดขาดเลย

--------------------------------------------------

- (ทอล์ก 100%)

พี่ปุณนี่คือสำนักขาวไหนปะคะ รู้เรื่องทุกอย่างดีจริงเชียว 5555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

658 ความคิดเห็น

  1. #116 firstzy93 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 01:20
    อย่ารุมน้อง
    #116
    0