Your Boyfriend ผมเป็นแฟนคุณนะครับ

ตอนที่ 15 : [บทที่ 6] เมิน (20%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    29 ก.ย. 63

-------------------------------------------------

บทที่ 6

เมิน

 

แม้ฉันจะรู้ตัวอยู่บ้างแต่พอได้ยินคุณน้าพูดแบบนั้นฉันก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยเลย ไม่มีใครอยากเป็นคนที่ถูกหมางเมินหรอกนะ แต่ในเมื่อฉันบอกกับตัวเองว่าจะอดทนก็ต้องอดทนให้ถึงที่สุด

“หนูก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” ฉันยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“อย่าน้อยใจไปเลยนะบันได ให้เวลาทอมเขาหน่อย” น้ามะปรางพยายามจะปลอบใจฉัน

ฉันรู้ว่าคุณน้าเองก็สัมผัสได้ถึงอาการตึง ๆ ของพี่ทอมที่มีต่อฉันตั้งแต่วันแรก แต่แค่ยังไม่แน่ใจเท่านั้นเองเพราะก่อนหน้านี้ฉันก็มีเปรย ๆ เรื่องนี้ขึ้นมาด้วยเหมือนกัน

“ตอนแรกหนูว่าก็เหมือนจะดีขึ้นนะคะ แต่พอเกิดเรื่องเมื่อวานมันก็เหมือนแย่ลง”

“ไม่เป็นไรหรอก เราอย่าคิดมากเลยนะ”

“หนูจะพยายามค่ะ” ฉันยิ้มรับให้แม้ในใจมันจะหม่นหมองลงไปแล้วก็ตามที

ตอนที่ฉันโมโหเขาหลังจากที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เพียงสองวัน...ครั้งนั้นฉันคิดว่าพี่ทอมจะต้องโกรธมากแน่ ๆ แต่ที่ไหนได้เขากลับไม่ใส่ใจความเกรี้ยวกราดที่แสนไม่น่ารักของฉันเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกผิดหรือไม่อยากจะสนใจกันแน่

...แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ฉันเหมือนเป็นต้นเหตุทำให้เขาโดนน้าไผ่ดุทั้งที่เขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด อันที่จริงน้าไผ่ก็ไม่ได้ดุเขาเลย แต่พี่ทอมคงจะคิดมากไปแล้วล่ะ

เฮ้อ....

เอาเถอะ ฉันว่าตัวเองควรเลิกคิดมากเรื่องนี้ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นชีวิตคงต้องวนเวียนอยู่กับความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวที่เขาเองก็ไม่ได้ยินดีด้วย

 

หลายวันต่อมา

ทุกครั้งที่คิดไว้ว่าจะเลิกคิดและเลิกยุ่งเกี่ยวกับพี่ทอมแล้วก็มักจะมีเรื่องที่ต้องให้ไปทำร่วมกันอยู่ตลอดเลยสิน่า ให้ตายเถอะ

“ไม่ต้องทำหน้าเซ็งขนาดนั้นก็ได้ ฉันเองก็ไม่ได้อยากมานักหรอก” เขาเอ่ยขึ้นในตอนที่กำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เป็นจุดหมาย

เนื่องจากวันนี้น้าไผ่มีประชุมที่สำคัญตั้งแต่เช้า แถมยังเป็นการไปประชุมนอกบริษัทด้วย แต่ท่านดันเผลอลืมเอกสารที่สำคัญเอามาก ๆ ไว้ที่บ้าน น้ามะปรางที่เพิ่งจะทำความสะอาดบ้านก็ดันมาเห็นเข้าแล้วรีบติดต่อหน้าไผ่ทันที แต่ท่านกลับไม่รับสาย คิดว่าคงกำลังยุ่งอยู่ ดังนั้นน้ามะปรางเลยวานให้พี่ทอมนำเอกสารนี้ไปให้น้าไผ่พร้อมกับให้ฉันติดต่อท่านตลอดเส้นทางที่ขับรถมาด้วย

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องมีฉันมาด้วยก็ได้ แต่น้ามะปรางจะฝากซื้อของที่มีขายเฉพาะร้านที่อยู่แถวนั้นพอดี ท่านเลยให้ฉันติดรถมาด้วยอีกที

ไม่รู้ว่าจะฝากจริง ๆ หรืออยากจะให้ฉันกับพี่ทอมได้สนิทกันมากขึ้นก็ไม่รู้

ถ้าเป็นอย่างหลังคือคิดผิดมาก...เพราะตอนนี้พี่ทอมกำลังทำหน้าบอกุบญไม่รับอยู่

ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวไหม แต่พี่ทอมน่ะ...เวลาขับรถแล้วดูหัวร้อนเอามาก ๆ

...มากจนฉันนั่งเกร็งไปทั้งตัวแล้ว

“พี่ทอมคะ ระวังรถด้านข้าง!” ฉันเผลออุทานออกมาเมื่อเห็นว่ารถที่อยู่ฝั่งติดกับฉันเขาเหมือนจะเบียดตีคู่ขึ้นมา

“จะเบียดขึ้นมาซากอะไร” เขามองคันนั้นผ่านกระจกมองข้างเพราะพี่ทอมไม่ยอมให้รถคันนั้นแทรกขึ้นมาได้

แงงงงง ให้เขาไปเถอะ ขืนเป็นแบบนี้มีหวังได้มีเรื่องกันแน่ ๆ เลย

เขาดูเหมือนคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ และดูใจเย็นมาก แต่พอเอาเข้าจริงแล้วใจร้อนซะจนน่ากลัว

นี่ถ้าเรียนจบไปแล้วได้เป็นหมอจริง ๆ ฉันล่ะรู้สึกสงสารคนไข้ของเขามากเลยล่ะ

“พี่ทอมไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ” ฉันเอ่ยขึ้นเพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุเข้า

“ไม่รีบได้ไง ลุงต้องใช้ เธอก็ได้ยินแล้วนี่” เขาตวัดสายตาเฉี่ยวคมมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะขับรถต่อ

ช่วงที่พวกเราขับรถออกมาจากบ้านได้สักพักแล้วน้าไผ่ก็โทรมา ท่านบอกว่าวานช่วยเอามาให้ทีเพราะรีบมาก

พี่ปุณเองก็ออกไปข้างนอกกับเพื่อนอีกตามเคยและทิ้งรถไว้ให้พวกเราใช้อย่างพอเหมาะพอดี

“แต่หนูกลัว...” ฉันตัดสินใจบอกเขาไปเพราะฉันกลัวจริง ๆ

“กลัวอะไร”

“ก็...พี่ทอมขับรถเร็วเกินไปแล้วค่ะ”

ฉันว่าพี่โซฟาขับรถเร็วแล้วนะ พี่ทอมนี่น่ากลัวกว่าอีก ยิ่งช่วงขึ้นทางด่วนคือเร่งไม่เกรงใจใครเลย

ไม่รู้หรอกว่าถ้าพูดไปแล้วเขาจะโมโหใส่หรือเปล่า แต่ฉันต้องพูดเพราะตอนนี้แทบจะยกมือไหว้เจ้าที่เจ้าทางแล้วนะ

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านข้าง...

มีเพียงสิ่งเดียวที่รู้สึกได้ว่าแปลกไปจากเดิมคือ...ความเร็วที่เริ่มลดลง

-----------------------------------------------

- (ทอล์ก 20%)

ไม่พูดอะไรแต่ลดความเร็วลงให้ละนะ 5555555555

ตอนนี้เค้าพยายามอย่างมากที่จะอัปนิยายให้ตรงเวลาทุกวันนะคะ แม้จะยุ่งแค่ไหนเค้าก็จะพยายาม เพื่อทุกคนนน ฮื้อออออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

658 ความคิดเห็น

  1. #91 firstzy93 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:45
    ใจเย็นๆ
    #91
    0