Your Boyfriend ผมเป็นแฟนคุณนะครับ

ตอนที่ 102 : ตอนพิเศษ (3) (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    23 ม.ค. 64

ความเคอะเขินเกิดขึ้นอีกครั้งและฉันก็คิดได้ว่าควรจะออกไปจากตรงนี้ก่อนที่พี่ทอมจะได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรง

“หนู...เข้าไปดูในครัวแป๊บนึงนะคะ” ฉันบอกไปมั่ว ๆ เพราะตอนนี้แค่อยากหาทางออกจากตรงนี้เท่านั้น

“อะ...อือ” พี่ทอมเองก็ขานรับอย่างว่าง่ายเช่นกัน

แม้จะบอกตัวเองพูดไปมั่ว ๆ แต่พอเขาขานรับอย่างเข้าใจฉันก็รีบพุ่งตรงเข้ามาในครัวอย่างรวดเร็ว

ฉันเอามือทาบอกตัวเองอีกครั้งก่อนจะกรีดร้องในลำคอด้วยความดีใจ

พี่ทอมบอกว่าฉันน่ารักแหละ เขาชมฉันด้วย เขาต้องคิดว่าฉันน่ารักมากแน่ ๆ เลย ไม่เสียแรงที่ไปอาบน้ำแต่งตัวมาใหม่ให้กลิ่นหอม ๆ

ฉันกักเก็บเอาสิ่งที่ได้รับมากอดเอาไว้ในใจด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น เมื่อพอใจที่สิ่งเหล่านั้นแล้วฉันก็ลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวออกจากห้องครัวไป ในจังหวะที่กำลังจะก้าวเดินออกไปนั้นสายตามันก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ตกอยู่ตรงตะแกรงซิงค์ล้างจาน

สร้อยข้อมือ!

นี่มันเป็นสร้อยข้อมือที่ฉันคิดว่าหายไปนี่นา ตอนที่วางเอาไว้ข้างซิงค์แล้วพี่ทอมมาหยิบเอาถุงขยะคงโดนมันเข้าเลยตกลงมายังซิงค์ล้างจาน

ไม่ได้หายไป มันยังอยู่...

ฉันรีบหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเดินออกมายังห้องครัวเพื่อที่จะบอกพี่ทอมรู้อย่างดีใจ แต่พอเดินออกมาฉันก็ได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“อือ เดี๋ยวกลับไปดูให้เดี๋ยวนี้แหละ”

ได้ยินแค่นั้นเขาก็กดวางสายก่อนจะรีบเก็บข้าวของที่อยู่บนโต๊ะเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน

“จะกลับแล้วหรอคะ” ฉันถามพร้อมกับกำสร้อยข้อมือไว้แน่น “ไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนหรอ”

“ฉันต้องกลับไปแก้งาน” เขาบอกแล้วสะพายกระเป๋าเป้อย่างเตรียมพร้อม

“อ๋อ...” ฉันสลดลงอย่างเห็นได้ชัดจนพี่ทอมเองก็คงสังเกตเห็นจึงได้เดินมาลูบหัวฉันราวกับเอ็นดูลูกหมา “หนูเจอสร้อยข้อมือแล้วนะคะ”

ฉันแบมือตรงหน้าเขาก่อนจะช้อนสายตามองยังคนที่ตัวสูงกว่า

“ไปเจอมันที่ไหน” เขาถามขึ้นพลางหยิบสร้อยข้อมือจากมือของฉันเพื่อนำมันมาสวมให้ ฉันเห็นว่าเขายิ้มอย่างดีใจมากเลยล่ะ

“ตรงซิงค์ล้างจานค่ะ คงตกตอนที่พี่ทอมมาเอาถุงขยะไปทิ้ง”

“แล้วทำไมเธอดูไม่ดีใจเลยล่ะ” พี่ทอมเอ่ยถามในตอนที่สวมให้ฉันเสร็จเรียบร้อยแล้ว “ไม่ดีใจที่เจอหรอ ตอนทำหายก็เสียใจมากเลยนี่”

“ดีใจสิคะ”

“ดีใจ? แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้”

ก็เพราะเขานั่นแหละ...ไหนบอกจะกินข้าวเย็นด้วยกันไง จู่ ๆ จะกลับเฉยเลย

“ฉันต้องกลับไปแก้งานที่ห้อง ไม่ได้เอาโน้ตบุ๊กมาด้วย” เขาบอกพร้อมกับการวางมือลงบนไหล่ “ถ้าเสร็จเร็วจะรีบกลับมา”

“หนูเข้าใจค่ะ”

“เข้าใจแล้วก็ทำหน้าให้มันดี ๆ” พี่ทอมยื่นมือมาบีบแก้มฉันอีกแล้ว

“งานจะเสร็จตอนไหนหรอคะ”

“ไม่รู้ ต้องรอไอ้นัดส่งกลับมาให้ดูด้วย”

“งั้น...”

“ถ้าคิดถึงพรุ่งนี้ก็ไปหาที่คอนโดสิ” เขาโพล่งออกมาราวกับอ่านความในใจของฉันออก

“หนูเปล่า...”

“เธอโกหกไม่เก่ง” ฉันที่กำลังจะปฏิเสธกลับโดนเขาพูดดักคอเอาไว้

อ่า...มันก็คงใช่อย่างที่เขาว่านั่นแหละ หน้าของฉันมันแสดงออกขนาดนั้นเลยสินะ

“แล้วพี่ทอมไม่คิดถึงหนูหรอคะ” ฉันมองเขาอย่างต้องการคำตอบ

“คิดถึงสิ ไม่คิดถึงแล้วจะมาหาทำไม”

หมับ!

พูดจบเขาก็ดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

ไม่สนใจแล้วว่าพี่ปุณจะลงมาเห็นหรือเปล่า แต่ตอนนี้ฉันอยากกอดเขา กอดให้เพียงพอต่อความคิดถึงหลังจากนี้

“พี่ทอมมาหาหนูเพราะคิดถึงหรอ” ฉันถามแล้วซุกใบหน้าลงกับอกแกร่ง

“อือ”

“ไม่ได้มาหาเพราะเอาของฝากมากให้คุณน้าหรอคะ”

“...” เขาไม่ตอบแต่ทำเพียงแค่กดหัวของฉันให้จมอกเขา

จะมาเพราะอะไรก็ตามเถอะ ตอนนี้ฉันขอกอดเขาให้มาก ๆ หน่อยก็แล้วกัน

 

ถึงจะบอกว่าถ้าเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมาก็เถอะ แต่สุดท้ายพี่ทอมก็ไม่ได้กลับมากินข้าวที่บ้านเลย พี่ปุณที่ลงมาหลังจากงีบก็ถามหาเขาอย่างเสียดายอยู่เหมือนกัน

ฉันทนเก็บความคิดถึงเอาไว้ไม่ได้เลยตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อที่จะมาหาเขาที่คอนโดโดยไม่ลืมถามก่อนว่าเขาอยู่หรือเปล่า พี่ทอมมักจะยุ่งในช่วงเช้าเสมอ ดังนั้นวันนี้ฉันเลยห่อเอากับข้าวที่คุณน้าทำไว้ตอนเช้ามาฝากเขาด้วยเผื่อจะหิว

ฉันยืนรอเขาอยู่ตรงหน้าประตูห้องหลังจากที่เคาะเรียกสักพักแล้ว แม้จะมีกุญแจห้องแต่ฉันไม่กล้าละลาบละล้วงไขประตูเข้าไปในขณะที่เจ้าของห้องยังอยู่หรอกนะ

รอไม่นานพี่ทอมก็เดินมาเปิดประตูให้ด้วยท่าทางราวกับคนเพิ่งตื่นนอน

“เข้ามาก่อนสิ” พี่ทอมบอกก่อนจะหลีกทางให้ฉันเข้าไป

เขาอยู่ในชุดที่สบาย ๆ เป็นกางเกงตัวยาวกับเสื้อยืดสีขาวที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“กุญแจก็มี ทำไมไม่ไขเข้ามาเลยล่ะ” ร่างสูงถามพร้อมกับการทิ้งตัวลงนุ่งบนโซฟาอย่างงัวเงีย

“เจ้าของห้องก็อยู่ หนูจะไขเข้ามาได้ยังไงล่ะคะ” ฉันถามแล้ววางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ “หนูมารบกวนเวลานอนหรือเปล่าคะ”

“ไม่หรอก”

“แต่พี่ทอมดูง่วงมากเลย”

“เพิ่งตื่น”

-----------------------------------------------------

- (ทอล์ก 40%)

ถึงจะง่วงแค่ไหนแต่ก็ยอมตื่นเพื่อน้อนนนนน พี่ทอมจะน่ารักเกินไปแน้ววววว

แจ้งสำหรับคนที่พรีหนังสือไปแล้วนะคะ หนังสือแพ็คส่งเรียบร้อยแล้ววว ไปเช็กเลขพัสดุได้ที่หน้าเว็บเลยน้าาา

เค้าทำการอัปไฟล์อีบุ๊กลงเว็บแล้วค่า รอพี่เมพอนุมัติก่อนน้า ถ้าเรียบร้อยแล้วจะมาแจ้งอีกทีนะคะ ราคาอีบุ๊ก 279 บาทเหมือนเดิมมมมมมม ส่วนตอนพิเศษนี้จะอัปไปเรื่อย ๆ จนครบ 100% ค้าบบบ

มาแจ้งทุกคนว่าหลังจบเรื่องนี้เรื่องต่อไปที่จะอัปคือ Set my night หลงรัก ได้ใจ นะคะ  ใครที่ชอบแนวพระเอกเย็นชา ไม่แคร์ใครแต่เวลาคลั่งรักคือที่สุดมากต้องไปตำเรื่องนี้ต่อเลยน้า ไปกดติดตามกันได้เลยยย กดลิงก์ที่รูปได้เลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

658 ความคิดเห็น

  1. #640 fonthanya (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 09:25
    คำว่า 'ที่ตัวลงนั่ง' คำว่า 'นั่ง' เขียนผิดค่ะ😋
    #640
    0
  2. #633 firstzy93 (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 00:27
    เขินนนน
    #633
    0